7 : เรื่องวุ่นๆ

“คิดเงินยังไง ราคาแพงขนาดนี้ กินแซนด์วิชนะ ไม่ได้กินปลาวาฬ”

แต่อลันแสร้งโบกมือสั่งเป็นเชิงให้คนพูดหุบปาก เขาควักแบงค์ดอลลาร์เกินจำนวนขึ้นมาวางบนโต๊ะ พร้อมกับเงยหน้ามองอันนาอีกครั้งด้วยแววกรุ้มกริ่ม

           “ไง แม่สาวเสิร์ฟ ถ้าอยากได้เงินไปให้ไอ้จอมเขี้ยวบาร์ตแล้วล่ะก็ เข้ามาเอาไปสิ”

           หญิงสาวฟังดังนั้นก็ได้แต่ยืนตะลึง เธอจ้องแบงค์ดอลลาร์ที่วางอยู่พร้อมกับนึกใคร่ครวญในใจ โต๊ะนั้นเป็นโต๊ะติดผนัง อีกทั้งอลันก็นั่งอยู่ด้านในสุด หากเธอเข้าไปหยิบมาคงไม่แคล้วถูกล่วงละเมิดทางเพศอย่างแน่นอน อันนาจึงได้แต่ยืนนิ่งราวรูปปั้น แต่ก็อีกที่เสียงบาร์ตจะเร่งเร้าให้หญิงสาวต้องกลั้นใจชะโงกหน้าผ่านโต๊ะเอื้อมมือเข้าไปหยิบเงินจำนวนนั้น และด้วยความไม่คาดคิด มือสกปรกของอลันก็ตะปบเข้าที่หน้าอกเธอพอดี หญิงสาวร้องกรี๊ดเสียงดังลั่น ก่อนจะใช้ถาดเก็บเงินฟาดศีรษะอีกฝ่าย จากนั้นก็รีบถอยออกมายืนตัวสั่นด้วยความกลัว แล้วความชุลมุนวุ่นวายก็เริ่มต้น พวกอันธพาลไม่พอใจพากันลุกจากเก้าอี้ แล้วจัดการผลักเธอล้มกระเด็น มิหนำซ้ำพวกมันยังพาพังข้าวของร้านแตกกระจาย

           “กะ กะ เกิดอะไรขึ้น” บาร์ตรีบวิ่งเข้ามาดูเหตุการณ์หน้าตาตื่น

           “ไม่จง ไม่จ่ายมันแล้ว เด็กแกทำเกินกว่าเหตุ เพราะฉะนั้นฉันต้องได้รับการชดใช้ พังมันเข้าไปเทอรี่ จอห์น” อลันสั่งลูกน้องเสียงกร้าว ไม่นานแขกคนอื่นๆ ก็ทยอยลุกออกจากร้านไปจนหมด หนำซ้ำพวกมันยังหันมาขู่บาร์ตต่อ

“ดีเท่าไรแล้วฉันไม่แจ้งความเอาผิดกับแก กล้าดียังไงปล่อยให้แม่นี่ตีหัวแขก แกต้องไล่มันออก” แววตาคู่นั้นไม่มีความปรานีเลยสักนิด ทั้งๆ ที่ตัวเองต่างหากเป็นฝ่ายทำผิดก่อน

           “ดะ ได้ ก็ได้ ฉันจะไล่แม่นี่ออก แต่นายต้องสั่งให้ลูกน้องหยุดอาละวาดเดี๋ยวนี้ แล้วพากันไสหัวออกไปซะ” เจ้าของร้านจอมเขี้ยว ตัดสินใจไล่อันนาออกโดยไม่สอบสวนหาความจริงสักนิด หญิงสาวฟังแล้วได้แต่ยืนช็อก จ้องหน้านายจ้างใจดำของตัวเองด้วยหัวใจที่ปวดปร่า และหากเธอจะไม่ตั้งความหวังไว้ว่าจะเอาเงินค่าจ้างไปจ่ายค่าเทอมที่ผัดผ่อนอยู่ หญิงสาวจะไม่เจ็บปวดกับการตัดสินใจแย่ๆ ของบาร์ตในครั้งนี้เลย

           “แต่...แต่เขาลวนลามฉันก่อนนะ แล้วคุณจะให้ฉันทนเฉยทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง เขาจับหน้าอกฉันในตอนที่ฉันกำลังจะเก็บเงินค่าอาหารให้คุณนะบาร์ต คุณไล่ฉันออกไม่ได้ ปีนี้เป็นปีสุดท้ายแล้วที่ฉันจะเรียนจบ” คนที่อยู่ๆ ต้องตกงานโดยไม่มีความผิดเริ่มน้ำตาคลอ แต่น่าเสียดายที่ความจริงจากปากเธอไม่อาจเปลี่ยนใจคนไร้เหตุผลได้

โดยเฉพาะพวกอันธพาลที่มีแต่ความคิดชั่วช้าพวกนั้น พวกมันไม่ได้รู้สึกเห็นใจเธอเลยแม้แต่น้อย เหมือนทุกอย่างที่แก๊งของอลันทำลงไปก็เพราะเพียงแค่ต้องการความสนุก

           “ฉันกับเพื่อนเป็นพยานให้เด็กคนนี้ได้ คนหนุ่มพวกนี้ล่วงเกินอันนาก่อน ถ้าฉันยังแรงดีอยู่ล่ะก็นะพ่อหนุ่ม อย่าว่าแต่ถาดเก็บเงินใบเล็กๆ นี่เลย เก้าอี้ทั้งตัวยังยกขึ้นมาฟาดก้นแกได้” เพื่อนร่วมโต๊ะของ มาดามอามาเรียโพล่งขึ้นด้วยความเหลืออด ท่าทางไม่เกรงกลัวใครของอีกฝ่ายทำพวกมันชักหงุดหงิด

           อันนาได้แต่มองผู้หญิงทั้งสองคนด้วยความซาบซึ้งใจ แต่บาร์ตก็ยังยืนกรานเสียงแข็ง “พวกคุณไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ นังเด็กนี่ทำงานไม่ได้เรื่องมานานแล้ว ครั้งนี้นอกจากไม่รู้จักระงับอารมณ์ยังทำเกินกว่าเหตุอีก ยังไงก็ต้องไล่ออก” คนพูดรัวเหตุผลไร้สาระตามมาอีกเป็นชุด