LOGINติ๊ง!
เสียงดนตรีในบาร์ดังจนกลบเสียงแจ้งเตือนข้อความ ทว่าหน้าจอสมาร์ดโฟนสว่างขึ้นจึงทำให้ชายหนุ่มรู้ตัว ตุลย์รีบเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดูทันที ก่อนจะหัวเสียเมื่อได้อ่านข้อความจากเพื่อนตัวดีที่ผิดนัดอีกแล้ว "เป็นอะไรของมึงว่ะ กูให้โทรตามไอกันต์เมื่อไหร่มันจะมาสักที" เมฆหลังเห็นหน้าเพื่อนรีบเข้ามาบ่นทันที ก่อนจะชะโงกหน้าไปอ่านข้อความที่กันต์ส่งมา 'วันนี้กูไปไม่ทันแล้ว พรุ่งนี้ไว้ค่อยชดเชย' ข้อความเพียงสั้นๆทำเอาเมฆโมโหไปอีกคน "มาไม่ทันก็เหี้ยล่ะ! เพิ่งสองทุ่มเองวันเกิดมันแต่เจ้าตัวไม่มา ให้กูจัดทำหอกอะไร" ติ๊ง! ก่อนที่จะได้บ่นอะไรไปมากกว่านี้เสียงข้อความจากสมาร์ดโฟนของครามก็ดังขึ้น แต่ไม่ใช่ข้อความจากกันต์ที่ผิดนัด เป็นรุ่นน้องของเขาเจ้าของร้านอาหารญี่ปุ่นหน้ามอ ส่งรูปเพื่อนตัวดีกำลังนั่งกินข้าวอยู่กับผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง "จะมาได้ยังไง เสือของพวกมึงกำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองกระต่ายน้อยอยู่" "กระต่ายน้อยที่ไหนของมึง" เมฆเอ่ยพลางแย่งโทรศัพท์เพื่อนมาดู ก่อนจะพบว่าเป็นจริงอย่างที่เพื่อนพูด "อ้อ กูก็ว่าทำไมช่วงนี้มันปฏิเสธนางฟ้าที่เข้ามาหาทุกครั้งเลยกูก็นึกว่ามันเรียนจนเหนื่อย ที่แท้ก็กำลังหลงกระต่ายน้อยอยู่นี่เอง" "ถึงขนาดพาน้องเขาไปกินข้าวในวันเกิดตัวเอง กูว่ากระต่ายน้อยตัวนี้ไม่ธรรมดาว่ะ" ตุลย์เอ่ยอย่างใช้ความคิด "ถ้างั้นวันนี้กูจะกินให้ยับแล้วส่งบิลไปให้มันจ่าย โทษฐานที่ผิดนัดกู" เมฆเอ่ยพลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มเหมือนคนหัวเสีย ก่อนจะพิมพ์ข้อความบางประโยคแล้วส่งไปหากันต์ ...... ณ ร้านอาหาร 'อย่ากินข้าวจนอิ่มเกินล่ะ เดี๋ยวกินกระต่ายน้อยต่อไม่ได้ .....เพื่อนเหี้ย!' กันต์อ่านข้อความที่เมฆส่งมาก่อนจะส่ายหน้าแล้วปิดสมาร์ดโฟนไว้ น้ำหนาวแอบชำเลืองตามองหน้าคนตัวโตเป็นพักๆ เธอรู้สึกทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าจะชวนเขาคุยอะไร แบบนี้เรียกเดทได้หรือเปล่านะ กินข้าวสองต่อสองกับคนที่ตัวเองแอบชอบมาสามปี ความสุขมันล้นใจจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ "คือว่า....วันนี้ขอโทษอีกครั้งนะคะ ที่ทำให้พี่ผิดนัดกับเพื่อน" น้ำหนาวเอ่ยขึ้นอย่างชวนคุย "เราก็รับผิดชอบพี่อยู่นี่ไง" คำพูดสองแง่สองง่ามทำเอาคนที่ได้ฟังใจเต้น กันต์มองสำรวจใบหน้าเล็กที่นั่งฝั่งตรงข้าม นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขาได้มองหน้าเธอชัดๆหลังคาดกันไปหลายครั้ง ผู้หญิงคนอื่นๆกล้าที่เผชิญเข้าหาเขาซึ่งๆหน้า แต่กับหญิงสาวแล้วเธอกล้าๆกลัวๆ เดิมทีเขาพอเดาออกแล้วว่าเธอรู้สึกยังไงกับตน แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันท่าทีแบบนี้กลับเรียกความสนใจของเขาได้ เธอไม่ได้เดินหน้าเข้าหาเขาตรงๆ แต่ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกลับสัมผัสได้ว่ามีเธอวนเวียนอยู่รอบตัวเขาตลอดเวลาๆ "หนูไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดพี่มาก่อนเลยไม่มีของขวัญให้ งั้นข้าวมื้อนี้หนูขอเลี้ยงนะคะ ถือว่าขอโทษเรื่องของเพื่อนพี่ก่อนหน้านี้ด้วย" "นี่!สาวน้อย หน้าที่เลี้ยงข้าวมันของผู้ชาย เรากำลังทำให้พี่เหลือตัวเท่านี้นะ" ชายหนุ่มเอ่ยพลางชี้ไปยังแมวน้อยที่นอนอยู่บนเบาะนุ่มไม่ไกล ทำเอาหญิงสาวหลุดหัวเราะออกมา น้ำหนาวที่ได้ยินแบบนั้นจึงเปิดกระเป๋าตัวเองแล้วหยิบคุกกี้ออกมา "งั้น.....รับเป็นคุกกี้แทนได้ไหมคะ" "........" กันต์รับมาก่อนจะพลิกดู มันคือคุกกี้โฮมเมดที่เธอทำเองไม่เหมือนกับที่ขายทั่วไป "เอ่อ....หนูทำเองค่ะ หน้าตามันเลยแปลกนิดหน่อย แต่รับรองได้นะคะว่ากินได้แน่นอน" หญิงสาวรีบอธิบายทันที กลัวว่าเขาจะไ่ม่กล้ากิน "พี่ยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ขอบคุณครับ นี่คือของขวัญวันเกิดชิ้นแรกของปีนี้เลย" กันตืเอ่ยพลางฉีกยิ้มกว้าง ทว่าจู่ๆขณะนั้นเองกลับมีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งตรงมาที่โต๊ะของคนทั้งคู่ ใบหน้าคมแสดงความเบื่อหน่ายและเย็นชาออกมาทันทีจนคนตัวเล็กสังเกตได้ แววตาอาฆาตจับจ้องมาที่น้ำหนาวหลายคู่จนดวงตาคมต้องตวัดสายตาแรงใส่พวกเธอเหล่านั้น วันดีๆแบบนี้แต่ผู้หญิงหน้าตาธรรมดาแบบเธอกลับได้มานั่งกินข้าวสองต่อสองกับชายหนุ่มได้ มีหรือที่ใครจะไม่อิจฉา "พี่กันต์ สุขสันต์วันเกิดนะคะ เค้กก้อนนี้ออมทำเองกับมือเลย แล้วก็มี....ผ้าพันคอนี่ด้วย" ออมดาวคณะเอ่ยพลางวางมันลงบนโต๊ะต่อหน้าหญิงสาว "เอ่อ...ถ้างั้นหนูกลับก่อนก็ได้ค่ะ" น้ำหนาวเอ่ยพลางเก็บกระเป๋าเตรียมออกไป ไม่อยากอยู่เป็นส่วนเกินคนทั้งคู่ "นั่งลง!" เสียงทุ้มเอ่ยพลางมองมาทางหญิงสาว เธอจึงนั่งลงกับที่เช่นเคย "แต่ออมมีเรื่องจะคุยกับพี่กันต์นะคะ" หญิงสาวคนนั้นยังคงตื้อชายหนุ่มไม่หยุด "วันนี้เรามีนัดกันเหรอครับ" ชายหนุ่มเอ่ยถามเพียงสั้นๆ "ไม่ค่ะ แต่วันนี้วันเกิดพี่นะคะ กว่าออมจะหาพี่เจอว่าอยู่ที่นี่ก็เสียเวลาไปหาถึงร้านพี่ตุลย์เลย" หญิงสาวไปหาชายหนุ่มที่บาร์แล้วแต่กลับไม่พบ พอถามสามหนุ่มก็ไม่มีใครยอมบอก จนเพื่อนของเธอส่งข้อความมาบอกว่าเขาอยู่ที่นี่จึงรีบตามมาทันที น้ำหนาวดูท่าทีของคนทั้งคู่อย่างใช้ความคิด พี่กันต์ไม่พอใจอย่างชัดเจน แต่ผู้หญิงที่ชื่อออมคนนี้ก็ตื้อไม่หยุด ก่อนหน้าเขาบอกว่ายังไม่มีแฟน นั่นก็แสดงว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แฟนเขา "กลับไปครับ อย่ามายุ่งกับผม" ถึงแม้ถ้วยคำจะสุภาพแต่สีหน้าและท่าทีกลับเหมือนคนกำลังหมดความอดทน "ไม่เอาค่ะ วันนี้...." "ขอโทษนะคะ กรุณามีมารยาทด้วยฉันกำลังทานข้าวกันอยู่" น้ำหนาวเอ่ยออกไปด้วยความโมโห ผู้หญิงที่ชื่อออมทำอย่างกับว่าเธอเป็นธาตุอากาศ สนใจแต่สิ่งที่ตนเองต้องการ "แล้วน้องมายุ่งอะไรด้วย" ออมกำลังเอื้อมมือมากระชากน้ำหนาวที่ขึ้นเสียงใส่ทว่ากลับช้ากว่าเธอ มือเรียวคว้าข้อมือของออมไว้ได้ก่อน กันต์ที่ว่าเร็วแล้วกลับเข้ามาขวางช้ากว่าด้วยซ้ำ "เทควันโดสายดำ จะลองดูก็ได้นะคะ แต่ฉันรับรองว่าขาของฉันไวกว่ามือของคุณมาก" แววตาที่เต็มไปด้วยความโมโหจ้องเขม็งออมอย่างเอาเรื่อง กันต์ที่เห็นเช่นนั้นรีบดึงตัวออมออกไปให้ไกล ไม่ให้มายุ่งกับน้ำหนาวอีก ก่อนจะส่งสายตาไปให้เจ้าของร้านที่รู้จักกันดีเพื่อบอกเรื่องค่าอาหารมื่อนี้ ก่อนจะหยิบกระเป๋าของคนตัวเล็กที่วางอยู่จากนั้นโอบไหล่เธอออกไปขึ้นรถ "เดี๋ยวสิกันต์ กันต์! กลับมาคุยกับออมก่อนสิค่ะ กันต์!" เสียงของออมดังตามหลังคนทั้งคู่ไปกระทั่งรถหรูเคลื่อนตัวออกไปไกลแล้ว ...... บนรถ "เรานี้ก็ดุใช้ได้เลยนะ" ชายหนุ่มเอ่ยบอกหญิงสาวขณะที่กำลังขับรถไปส่งเธอ "หนูทำให้แฟนของพี่โกรธหรือเปล่าคะ" น้ำหนาวเอ่ยถามเสียงเบา เมื่อสักครู่เธอรำคาญจริงๆ อีกทั้งเธอไม่ชอบให้ใครมาแสดงกิริยาแบบนี้ต่อหน้าเธอ ถึงหน้าตาจะเป็นคนดูเหมือนหัวอ่อน ทว่ามันเป็นเพียงกำแพงที่สร้างขึ้นมาเพื่อไม่อยากให้ใครเข้ามาวุ่นวายชีวิตที่เงียบสงบของเธอก็เท่านั้น "ความใจกล้าเมื่อสักครู่หายไปไหนหมดน่ะ" "....." ท่าทีเงียบไปของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะข้างๆทำให้เขารู้สึกเอ็นดู ใครว่าเธอคือกระต่ายน้อยที่ไม่สู้คนกัน นี่มันแมวน้อยที่ซ่อนเคี้ยวเล็บได้อย่างมิดชิดต่างหาก มือหนาที่จับพวกมาลัยรถเอื้อมมาวางบนศีรษะเล็กเบาๆ ทำเอาน้ำหนาวสะดุ้งตัวด้วยความตกใจ "เขาโกรธแล้วยังไง เรื่องระหว่างพี่กับเขาจบไปนานแล้ว ออมไม่ใช้แฟนพี่สักหน่อย ตอนนี้พี่ไม่มีเจ้าของครับ" "ค่ะ" น้ำหนาวรับคำเพียงสั้นๆ "หอเราอยู่ไหน พี่จะไปส่ง" "เอ่อ....ไม่ต้องค่ะ ส่งที่อาคารเครื่องมือก็พอ น้ำหนาวต้องกลับไปเอารถกลับด้วย" "ก็ได้ครับ" กันต์เอ่ยพลางปล่อยมือจากศีรษะมาจับพวกมาลัยรถเช่นเดิม น้ำหนาวยกมือขึ้นลูบหัวตัวเองจัดทรงเบาๆ "เขาไม่รู้หรือยังไงถ้าไม่รักไม่ชอบใครห้ามลูบหัว แบบนี้หัวใจสาวน้องของฉันจะต้านได้ยังไงกัน" น้ำหนาวเอ่ยกับตนเองในใจและแอบชำเลืองมองเขาเล็กน้อย เธอไม่อยากให้ถึงจุดหมายเร็วเลย อยากนั่งอยู่ข้างๆเขานานกว่านี้อีกหน่อยเสียงเปียโนแผ่วเบาลงตัวกับบรรยากาศนั่งจิบเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ นิ้วยาวเขี่ยบุหรี่จนเกิดควันลอยอ้อยอิ่งไปตามมุมมืดของบาร์ คืนนี้เป็นอีกครั้งในรอบหลายปีที่ชายหนุ่มเลือกใช้มันบรรเทาความเครียดและความเสียใจ คำพูดของดารันยังดังก้อนในหูเหมือนมีดแหลมทิ่มแทงกลางอก มันจุกจนพูดไม่ออก เศษซากเครื่องดื่มที่อยู่บนโต๊ะไม่อาจคลายความทุกข์ที่อัดอั้นนี้ได้เลยเพล้ง!แก้วในมือของกันต์ตกกระทบพื้นจนแตกละเอียด จากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่กำลังเข้าเล่นงานชายหนุ่มจนแทบไร้สติ ตั้งแต่เข้าร้านมาก็เอาแต่ดื่มจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้“บอส พอเถอะครับ!” นพดลที่ถูกทางร้านโทรตามเข้ามาห้ามผู้เป็นนายที่กำลังยกดื่มอีกแก้ว“ปล่อย!” กันต์สะบัดแขนของนพดลที่จับไว้จนเหล้าในแก้วหกไปเกือบครึ่ง จากนั้นยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว หยดน้ำกลิ่นแอลกอฮอล์ไหลจากมุมปากมาตามลำคอจนเปียกชุ่มไปกับเสื้อเชิด“กลับกันเถอะครับ คุณท่านกับคุณนายรอบอสอยู่”“เห้ย! ใครมันกล้า ใครมันปากโป้ง ไปบอกพ่อกับแม่ของฉันวะ!” เสียงที่เอ่ยออกมานั่นลากยาวเพราะความเมามายแทบฟังไม่รู้เรื่อง นพดลที่เห็นท่าไม่ดีจึงส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดที่พามาด้วยห้าคนช่วยกันพยุงผู้เป็นนายไ
ตื๊ด~ ตื๊ด~เสียงเรียกเข้าของสมาร์ดโฟที่วางอยู่บนโต๊ะทำให้ดารันที่กำลังจัดอาหารระหว่างรอบุตรสาวรู้สึกตัว เบอร์แปลกที่โทรเข้าทำเอาขมวดคิ้วแต่ก็กดรับโดยที่ไม่ได้คิดอะไรอยู่ดี“สวัสดีค่ะ คุณแม่ของคุณเนตรนภา วรากุลหรือเปล่าคะ”“ใช่ค่ะ ใครพูดคะ”“โทรจากโรงพยาบาล…..” เสียงจากปลายสายที่กำลังแจ้งรายละเอียดถึงลูกสาวทำเอาขาทั้งสองข้าวของดารันสั่นจนยืนไม่ไหว ล้มตัวลงไปนั่งกับพื้นทันที…..ปัจจุบันกลิ่นของโรงพยาบาลที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้น้ำหนาวที่สลบไปรู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนก่อนจะลืมตาเสียอีก อาการเวียนหน้าจนหายใจไม่ออกเริ่มดีขึ้น ทันทีที่ลืมตาก็พบกับกันต์ที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ ไม่ห่าง“ฟื้นแล้วเหรอครับหนู” กันต์เอ่ยถามด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความดีใจก่อนจะรีบกดเรียกพยาบาลให้เข้ามาดูตรวจอาการ หมอและพยาบาลนับสิบคนกรูเข้ามาในห้องเหมือนว่าเธอเป็นอะไรร้ายแรง น้ำหนาวนอนนิ่งให้ตรวจอย่างว่าง่าย“ไม่เป็นอะไรครับ แค่ตกใจมากไปก็เท่านั้น นอนพักผ่อนให้มากก็หายแล้วครับคุณกันต์”“ได้ครับ งั้นให้แอดมิทเลย”“แต่…อาการไม่หนักถึงขึ้นต้องแอดมินะครับ” หมอเอ่ยบอกไปตามตรง หญิงสาวไม่ได้อาการหนักแค่เป็นลมธรรมดา อีกทั้งไม่
ฮือๆ ฮึก! ฮือๆขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวไปตามถนน เสียงร้องไห้ของคนตัวเล็กก็ดังไปตลอดทางอย่างไม่อายเหมือนกัน จากตอนแรกชายหนุ่มเข้าใจตอนนี้เริ่มไม่พอใจแล้ว คนแบบนั้นมีอะไรดีให้เธออาลัยอาวอนขนาดนี้กัน นี่เธอกำลังเสียน้ำตาให้ผู้ชายคนอื่นต่อหน้าเขาอยู่อย่างนั้นเหรอ แถมยังนั่งกอดช่อดอกไม้นั้นเหมือนเป็นของสำคัญ ภาพนั้นยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ฮัดชิ่ว!ฮัดชิ่ว!เสียงจามของคนตัวโตทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ในรถของเขา ก่อนจะรีบยกมือเช็ดน้ำตาตัวเองลวกๆ“ทำเรื่องขายหน้าต่อคุณแล้ว”ฮัดชิ่ว!“คุณไม่สบายเหรอ” หญิงสาวถามด้วยความแปลกใจ ตอนมาก็ยังดีๆ อยู่แท้ๆ“เปล่า ผมแพ้เกสรดอกไม้” น้ำหนาวที่ได้ยินแบบนั้นก็ก้มมองช่อดอกไม้ของตัวเองในมือ“ถ้างั้นคุณแวะส่งฉันที่ป้ายรถเมย์ข้างหน้าก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันกลับเอง..วันนี้ขอบคุณมากเลยนะคะที่มาเป็นเพื่อน”“นี่!สาวน้อย ใช้งานฉันเสร็จก็จะเฉดหัวทิ้งเลยเหรอ เธอทำให้ฉันกินข้าวไม่อิ่มนะ”“งั้น….”เอี๊ยด~~เสียงเบรกรถกะทันหันเมื่อหักเข้าข้างทาง หญิงสาวหันมามองด้วยแววตาสงสัย ชายหนุ่มจึงส่งสายตาไปที่ถังขยะข้างทาง เจตนาของเขาคือให้เธอเอาดอกไม้เจ้าปัญห
(20 : 30 น.)“ห๊า! นี่มันยังมีหน้ามาขอเจอแกอีกเหรอ แกอย่าไปหลงกลมันเป็นครั้งที่สองเชียว เพื่อนแบบนี้ไม่ต้องมีก็ได้” เสียงหนูดีที่อยู่ปลายสายดังมาจากสมาร์ดโฟนที่ถูกเปิดเสียงวางไว้อยู่เตียง“ฉันรู้ว่าองศาทำไม่ดีมากจริงๆ แต่ฉันก็ยังอยากมีฉากจบของมิตรภาพนี้ในจุดที่ดี หลายปีมานี้ก่อนที่จะเกิดเรื่องเขาไม่เคยทำไม่ดีกับฉันเลย อีกทั้งช่วยดูแลแม่ตอนที่ฉันอยู่อเมริกาด้วย ฉันผ่านวันที่ยากลำบากมาได้ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเขา” หญิงสาวพูดออกมาจากใจจริง “โอ๊ย~ ตุ๊ดปวดหัว นี่ถ้าฉันอยู่กรุงเทพก็คงไปเป็นเพื่อนแกแล้ว อืม….แต่จะว่าไป ถึงฉันไปเป็นเพื่อนไม่ได้ก็หาคนอื่นไปแทนได้นะ”“แล้วฉันมีเพื่อนเยอะมั้งคะคุณเพื่อน อีกอย่างเรื่องนี้มันเรื่องส่วนตัว ให้คนนอกมาได้ยินว่าเขาทำเรื่องไม่ดีแบบนี้คงไม่ดีแน่”“เขาทำขนาดนั้นยังมาห่วงภาพลักษณ์เขาอยู่ได้ หยุดทำตัวเป็นนางเอกได้ป่ะ ฉันจะอ้วก”“ฮ่าๆ อย่างฉันเป็นนางเอกได้เหรอ”“ไม่ได้ย๊ะ ฉันเป็นเพื่อนแกมาเกือบสิบปีทำให้ฉันรู้ซึ่งนิสัยแบบแกมันอันตรายกว่านางร้ายซะอีก ถ้าฉันเกิดมาเป็นผู้ชาย… ผู้หญิงอย่างแกไม่มีโอกาสได้เดินเฉียดใกล้ฉันหรอกย๊ะ!” หนูดีเอ่ยอย่างมีอรรถรสเหมือนที่
ภายในห้องประชุม น้ำหนาวเข้ามาเตรียมตัวสำหรับนำเสนอให้ลูกค้าฟังในช่วงบ่าย เธอนั่งนิ่งในตำแหน่งหน้าสุดหน้าคอมพิวเตอร์ คำพูดของประสิทธิ์ตอนที่เธอเข้าไปสอบถามเรื่องชื่อคนรับผิดชอบโปรเจกต์ยังดังก้องอยู่ในหู เขาพูดออกมาอย่างหน้าไม่อายว่าเธอเพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ ยังไม่เข้าใจวัฒนธรรมและความน่าเชื่อถือ การเอาชื่อเธอขึ้นเป็นผู้ทำหลักอาจไม่ได้รับความน่าเชื่อถือจากลูกค้า ตรรกะที่ป่วยขนาดนี้เธอไม่คิดเลยว่าจะออกมาจากปากของหัวหน้าที่เธอต้องร่วมงานกับเขาตอนนี้และในอนาคต แต่นั่นก็ยังไม่แย่กว่าข้ออ้างอีกอย่างที่ว่าคุณกันต์อนุมัติโดยไม่มีข้อโต้แย้ง ในเมื่อเจ้าของที่นี้เห็นด้วยแล้วเธอจะมีอำนาจอะไรไปแก้ต่างกัน ทั้งที่เขาเป็นคนเห็นทุกอย่างว่าเธอทำอะไรมาบ้างตั้งแต่ต้นแท้ๆแก๊ก!เสียงประตูถูกเปิดออกตามด้วยลูกค้ากว่าสิบคนเข้ามาในห้องประชุมใหญ่ นายประสิทธิ์เดินนำทุกคนเข้ามาด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม คนสุดท้ายเป็นกันต์ที่เข้ามาสังเกตการณ์ ปกติแล้วงานพวกนี้เขาไม่จำเป็นต้องลงมาดูด้วยตนเอง แต่เพราะเป็นงานของหญิงสาวเขาเลยสนใจกว่าปกติ นั่นยิ่งทำให้นายประสิทธิ์ยิ่งได้ใจไปใหญ่ โปรเจกต์นี้ล้มเหลวไปหลายครั้งในที่สุ
(17:00 น.)“น้ำหนาว ยี่หวากลับบ้านก่อนนะ วันนี้ทำโอทีใช่ไหม” ยี่หวาเก็บกระเป๋าแล้วเดินมาบอกหญิงสาว“ใช่จ๊ะ กลับดีๆ นะ” น้ำหนาวเอ่ยบอกเสียงเศร้าก่อนจะโบกมือลายี่หวาหญิงสาวมองไปรอบๆ ยังมีหลายโต๊ะที่กลับดึกเพราะทำโอทีไม่ต่างจากเธอ คอมเครื่องหนึ่งสำหรับรันโปรแกรม และโน้ตบุ๊คอีกสองตัวสำหรับทำแผนนำเสนอและรายงาน ตอนนี้โต๊ะทำงานที่เธอคิดว่าใหญ่เกินไปในวันแรกดูจะไม่พอให้เธอวางของด้วยซ้ำ“หิวจัง” หญิงสาวบ่นออกมาเบาๆ ก่อนจะเหลือบไปเห็นถุงขนมที่พี่จินดาเอามาให้เมื่อเช้า พบว่าด้านในคือขนมคุกกี้ที่เธอเคยกินวันนั้น น้ำหนาวหยิบมากัดคำหนึ่ง พลางทำให้นึกเจ้าของขนมที่สวมชุดสูทสีขาวเมื่อเช้า วันนี้เขาดูดีอย่างที่ยี่หวาพูดจริงๆ ไม่รู้ว่าเขาคนนั้นวันนี้จะยังนั่งทำงานอยู่หรือว่ากลับบ้านไปแล้วนะ“แล้วฉันจะคิดถึงเขาทำไมเนี่ย” น้ำหนาวพึมพำออกมากับตัวเองพลางส่ายหน้า ปัดเศษขนมที่ติดมือและก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อตั้งแต่เช้าที่ตอกบัตรเข้างาน จนตะวันลับฟ้าหญิงสาวก็ยังนั่งทำงานจนดึกดื่น เป็นแบบนี้ติดต่อกันมาเกือบหนึ่งอาทิตย์ ตอนนี้งานเดินไปกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว เหลือแค่นำแบบจำลองมาเพิ่มเท่านั้น และขอให้ผลท







