Masuk11 เธอกับฉันยังต้องเจอกันอีกยาว
@เช้าวันถัดมา เสียงกรีดร้องของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหมอนดังขึ้นทำให้ทั้งอคิราห์และปรางปรีญาสะดุ้งตื่นหลังจากหลับใหลด้วยความเหนื่อยล้ากันทั้งคู่ โดยที่ร่างเล็กไม่รู้ว่าตกอยู่ในอ้อมกอดของซาตานร้ายทั้งคืน อคิราห์ค่อยๆคลายอ้อมแขนออกก่อนจะคว้าโทรศัพท์มากดรับสาย “ว่าไงครับขวัญ” เขาพูดกับปลายสายด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน (คุณอคิราห์อยู่ที่ไหนคะ ขวัญมาหาที่บ้านแต่พ่อของคุณบอกว่าคุณออกจากบ้านไปตั้งแต่เมื่อวาน) “อ๋อ พอดีผมมีธุระด่วนที่ภูเก็ตครับ ขอโทษที่ไม่ได้โทรบอก พอดีปรเมศชวนกะทันหัน” (คุณไปภูเก็ตหรอคะ ไปกับใครบ้าง) หล่อนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพราะกลัวว่าอคิราห์จะแอบไปกับผู้หญิง “ผมมากับปรเมศและก็พนักงานในบริษัทครับ” (ถ้างั้นขวัญไปหาคุณได้ไหมคะ พอดีช่วงนี้ขวัญว่าง ไม่มีอะไรทำ) “ผมว่าอย่าเลยดีกว่าครับ ผมกลัวคุณขวัญจะลำบาก เอาเป็นว่ากลับจากภูเก็ตผมจะพาคุณไปทานดินเนอร์หรูๆสักมื้อดีไหมครับ” (ขวัญแค่เป็นห่วงคุณเลยอยากตามไปดูแล แต่ถ้าคุณไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะคะ) หล่อนประชดประชันหวังให้อีกฝ่ายเอ่ยปากชวน เพราะอยากมาดูให้เห็นกับตาว่าอคิราห์แอบมากับผู้หญิงหรือเปล่า ผู้ชายเวลามีพิรุธผู้หญิงมักจะดูออกเสมอ “เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจะรีบกลับไปหาก็แล้วกัน พอดีช่วงนี้งานยุ่ง อีกอย่างไอ้ปรเมศก็เพิ่งเปิดโครงการใหม่ด้วย” (เอางั้นก็ได้ค่ะ พักผ่อนเยอะๆนะคะ ขวัญเป็นห่วง) “ขอบคุณคุณขวัญมากๆนะครับ ไว้ผมจะรีบกลับไปหา” ประโยคหลังเขาชำเลืองมองไปทางคนตัวเล็ก ถึงจะนอนหันหลังให้แต่เขาก็พอจะดูออกว่าเธอกำลังแอบฟังอยู่ ชายหนุ่มโยนโทรศัพท์ลงบนที่นอน แล้วพลิกตะแคงร่างหันหน้าไปทางคนตัวเล็กที่เอาแต่นอนนิ่ง เขารู้ว่าเธอตื่นแล้ว “แอบฟังฉันคุยโทรศัพท์หรอ ไร้มารยาทจริงๆ” “…” คนตัวเล็กยังนิ่ง อคิราห์ทำการพิสูจน์ว่าเธอหลับจริงๆหรือเปล่าโดยการล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อแล้วบีบขย้ำหน้าอกอวบอย่างแรง จนปรางปรีญาสะดุ้งด้วยความเจ็บปวด “โอ้ยย!!” “ตื่นแล้วจริงๆด้วย” “คนเลว!” หล่อนหันหน้ากลับมาสบตากับเขาทั้งน้ำตา เมื่อคืนยังทำร้ายกันไม่พอใช่ไหม “ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้นะ ออกไป!” เธอโกรธจนร่างสั่น ตะโกนไล่อีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว “เธอกำลังไล่คนที่เป็นเจ้าของโรงแรมอยู่นะ รู้ตัวไหม” “จะเป็นอะไรก็ช่าง ได้โปรดออกไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ ฮรื้อๆๆ” “ทำไม หน้าฉันมันทำไมหรอ” มือหนาคว้าหมับเข้าที่ปลายคางมนพร้อมออกแรงบีบ โดยไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไร “หรือหน้าฉันเหมือนผัวคนแรกที่ได้ครอบครองเรือนร่างของเธอ” “…” ปรางปรีญาไม่ได้ตอบโต้ใดๆ เพียงมองเขาด้วยสายตาโกรธจัด “ฉันพูดตรงๆเลยนะ เซ็กส์ของเธอจืดชืดเป็นบ้าเลย แบบนี้ฉันเอาไม่กี่ครั้งก็เบื่อแล้ว” “เพราะฉันไม่ได้ส่ำส่อนเหมือนคุณไงที่จะเอาไปเรื่อย เลิกกันได้ไม่กี่วันก็ควงคนใหม่ เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น ฉันไม่น่าหลงเชื่อคนอย่างคุณเลย” “แสดงว่าที่ผ่านมาเธอแอบติดตามข่าวฉันใช่ไหม” ริมฝีปากร้ายแสยะยิ้มพรางเชิดหน้าขึ้นมองหน้าสวย “ฉันก็เป็นผู้ชายทั่วไป มีความต้องการทางเพศเหมือนกัน ในเมื่อเธอให้ฉันไม่ได้ ฉันก็ต้องไปลงกับคนอื่นสิ ใครจะปล่อยให้ตัวเองทรมาน” “เพราะคุณไม่ได้รักฉันจริงๆ” “เธอเองก็ไม่เคยรักฉันเหมือนกัน!” เขากระชากหน้างามที่กำลังก้มหน้างุดให้เงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกครั้ง “ทำไม….อยากลำลึกเรื่องราวในอดีตหรอ” “เปล่า เรื่องมันจบไปแล้ว ตอนนี้คุณออกไปจากห้องของฉันเถอะ” “ทำไม กลัวมีคนรู้หรอว่าขายตัว” “ฉันกลัวคุณแพรขวัญรู้ต่างหาก” “ไม่ต้องห่วงหรอก เรื่องนี้จะไม่มีทางรู้ถึงหูแพรขวัญแน่นอน เพราะคงไม่มีใครคิดว่าฉันจะตาต่ำมาเอาคนอย่างเธอ” “งั้นก็ออกไปจากห้องฉัน คนสูงส่งอย่างคุณไม่ควรมานั่งใกล้คนต่ำๆอย่างฉัน” พูดจบปรางปรีญาก็รีบยกมือปาดน้ำตาแล้วเบือนหน้าหนี และเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเงียบไป อคิราห์จึงเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าสตางค์แล้วหยิบเงินออกมาปึกหนึ่ง ก่อนจะยัดใส่ขอบผ้าห่มตรงเนินหน้าอก “สองแสนพอไหม จริงๆเมื่อคืนฉันจะให้ห้าหมื่นด้วยซ้ำ แต่ฉันแตกไปสามรอบเลยเพิ่มทริปให้ เธอจะได้มีกำลังใจในการทำงาน” เขาตบเข้าที่เงินปึกนั้นตรงเนินหน้าอก ทำให้ความอดทนของปรางปรีญาหมดลงกับการกระทำที่ไร้ความเป็นลูกผู้ชาย เธอหยิบเงินปึกนั้นออกมาแล้วปาใส่หน้าเขาอย่างแรง ปึก! “ฉันไม่รับเงินจากผู้ชายจิตใจสกปรกอย่างคุณหรอก อย่าคิดว่ารวยแล้วจะใช้เงินฟาดหัวใครก็ได้ เพราะนั่นมันคือการกระทำของพวกผู้ดีใจหยาบ!” “ปรางปรีญา นี่เธอกล้าขว้างเงินใส่หน้าฉันหรอ!” อคิราห์เอื้อมมือไปกระชากต้นแขนเรียวจนร่างเล็กเซล้มลงบนตักของเขา “ฟรีก็ไม่บอก ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินออกไปกดเงิน” “ฮึก! ปล่อย….ฉันเจ็บ โอ้ยย!!” ปรางปรีญาร้องเสียงหลงเมื่ออคิราห์กระชากร่างที่พยายามถดถอยหนีให้กลับมาที่เดิม ก่อนจะพลิกร่างขึ้นคร่อมทับไว้อย่างแน่นหนา มือทั้งสองข้างตรึงมือเล็กไว้ข้างลำตัว “รู้อะไรไหม ฉันชอบของฟรีที่สุดเลย” อคิราห์เค้นหัวเราะเสียงเยือกเย็น หัวใจของปรางปรีญาเต้นโครมครามด้วยความหวาดกลัว…กลัวว่าจะเป็นเหมือนเมื่อคืน “ถ้างั้นฉันขอกินของฟรีอีกครั้งได้ไหม” “ไม่! ออกไปนะ!” ปรางปรีญาแว้ดเสียงใส่ พยามดันร่างออกแต่ก็สู้ผู้ชายตัวสูงไม่ได้อยู่ดี “ไม่งั้นฉันจะฟ้องคุณปรเมศ!” “ฟ้องเลย ฟ้องสิ แต่เธอจะฟ้องว่าอะไรล่ะ” เขาท้าทายอีกฝ่าย “ฟ้องว่าคุณข่มขืนฉัน คุณทำร้ายฉัน คุณปรเมศไม่มีทางเข้าข้างคนชั่วๆอย่างคุณหรอก!” “งั้นฉันคงต้องพิสูจน์อีกรอบแล้วว่าที่ทำกันเมื่อคืน….ฉันข่มขืนเธอจริงๆหรือเปล่า” เมื่อพูดจบอคิราห์ก็ใช้กำลังบังคับขืนใจปรางปรีญาอีกรอบโดยไม่สนว่าหญิงสาวจะเจ็บปวดเพียงใด มอบสัมผัสอันแสนรุนแรงให้เธอไม่ต่างอะไรจากเมื่อคืน คนตัวเล็กที่สู้ชายร่างสูงไม่ได้พยายามปกป้องตัวเองจนถึงที่สุด แต่สุดท้าย…ก็สู้ซาตานร้ายไม่ได้อยู่ดี อคิราห์เองก็ไม่คิดว่าตื่นมาแล้วจะมีอารมณ์ เพียงแค่เห็นหน้า เห็นเนินหน้าอกอวบ บางสิ่งบางอย่างก็แข็งตั้งขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ มันทั้งอึดอัดและปวดหนึบด้วยความทรมาน ถ้าไม่ได้ปลดปล่อยคงไม่เป็นอันทำการทำงานแน่ๆ ถึงปรางปรีญาจะไม่ได้ช่ำชองเรื่องบนเตียง แต่เขาดันติดใจรสชาติจืดชืดของเธอซะงั้น เธอกับฉันยังต้องเจอกันอีกยาว...ปรางปรีญา! -------------------ตอนพิเศษ 3 พิสูจน์โดยการบอกรักปรางทั้งคืนไงวันนี้อคิราห์พาปรางปรีญามาทำบุญเนื่องในวันครบรอบสามเดือนของการจากไปของรินรดา ทุดครั้งที่มาที่นี่เขารู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่เป็นต้นเหตุทำให้รินรดาจากไป เขาเอาแต่โทษตัวเอง เพราะถ้าวันนั้นไม่ใจร้อนขังปรางปรีญาไว้ในห้อง เธอก็คงได้ไปดูใจน้าสาวเป็นครั้งสุดท้าย เขาปรับความเข้าใจกับปรางปรีญาอยู่นานจนกว่าเธอจะทำใจได้ เพราะถึงอย่างไรรินรดาก็ต้องจากไปอยู่แล้ว เนื่องจากโรคที่นางเป็น ถือว่าคุณหมอยื้อชีวิตไว้ได้นานพอสมควร“เอาล่ะ อาตมาจะให้พรโยมทั้งสองคน ทำใจให้สงบ แล้วหลับตาลง” เสียงท่านเจ้าอาวาสเอ่ย ก่อนที่ปรางปรีญาและอคิราห์จะตั้งสมาธิเพื่อให้จิตใจสงบ สองมือประนมขึ้นรอรับพรอคิราห์ตั้งจิตนึกถึงรินรดาผู้ที่เขาได้ล่วงเกินทางวาจา ได้แต่หวังว่าวิญญาณของท่านจะรับรู้ว่าเขาสำนึกผิดแล้วจริงๆ และเขาก็พร้อมจะดูแลหลานสาวของท่านด้วยชีวิต …หวังว่าท่านจะยกโทษให้ผู้ชายเลวๆคนนี้ หลังท่านเจ้าอาวาสให้พรเสร็จ ทั้งสองก็ถวายสังฆทานให้แก่ผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว ทั้งรินรดาและพ่อกับแม่ของปรางปรีญา อัฐิของทั้งสามคนตั้งอยู่ตรงหน้า ปรางปรีญารู้สึกสะเทือนใจทุกครั้งที่มาที่น
ตอนพิเศษ 2 ดีใจที่มีเธอ@คฤหาสน์ของอคิราห์“ไม่รอให้ลูกโตก่อนล่ะ ค่อยพาหลานมาหาพ่อ” เสียงคุณปู่หมาดๆเอ่ยออกมาด้วยความน้อยอกน้อยใจ กว่าจะได้เจอหน้าหลาน นี่ก็ปาไปเกือบสองเดือนแล้ว“ขอโทษครับคุณพ่อ ผมยุ่งมากจนไม่มีเวลาพาเมียกับลูกมาหา ช่วงแรกน้องคิมยังต้องอยู่ใกล้ชิดคุณหมอ อีกอย่างผมเพิ่งปิดคดีของแพรขวัญไป อาจจะยุ่งๆบ้าง แต่ตอนนี้ว่างยาวเลยครับ”ปรางปรีญาที่เดินตามหลังเข้ามาโค้งศีรษะให้พีรพลซึ่งเป็นบิดาของอคิราห์ด้วยความเคารพ ครั้งหนึ่งท่านเคยมีพระคุณกับเธอและครอบครัวเป็นอย่างมาก แต่พอพ่อของเธอแอบยักยอกเงินในบริษัท เธอก็ไม่กล้าสู้หน้าท่านอีกเลยไม่รู้ว่าท่านยังเคืองอยู่หรือเปล่า“เข้ามานี่สิหนูปราง” ปรางปรีญาส่งลูกชายตัวน้อยให้อคิราห์อุ้มแทน แล้วค่อยๆคลานไปหยุดอยู่ตรงหน้าพีรพลด้วยความรู้สึกประหม่าความจริงไม่ใช่อคิราห์ไม่ว่าง แต่เป็นเพราะเธอยังรู้สึกละอายใจจนไม่กล้ามาสู้หน้าคนในครอบครัวของเขาต่างหาก จึงขอเวลาทำใจเสียก่อน“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” พีรพลคลี่ยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปลูบศีรษะของปรางปรีญาอย่างเอ็นดู เหมือนที่เขาชอบทำบ่อยๆตอนที่เธอยังเด็ก ในสายตาของเขา ปรางปรีญาก็ยังน่ารักและเป็นเด็ก
ตอนพิเศษ 01 พี่สัญญานะครับคนดี@สองเดือนต่อมาปรางปรีญากำลังนั่งอยู่ที่ระเบียงหลังห้องซึ่งเป็นห้องนอนส่วนตัว โดยมีเด็กชายตัวน้อยนอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอด ลูกชายของเธอสุขภาพร่างกายแข็งแรงดีและดูตัวโตกว่าเด็กที่คลอดออกมาพร้อมกันอย่างลูกชายของปรเมศ คงเป็นเพราะอคิราห์ตัวโตกว่าปรเมศ ลูกชายจึงถอดแบบออกมาจากเขาทุกกระเบียนนิ้ว“กลับมาแล้วครับ” เสียงใสของคุณพ่อหมาดๆ ดังขึ้นพร้อมกับผลักประตูเข้ามาข้างใน เห็นร่างของแฟนสาวนั่งอยู่ที่ริมระเบียงหลังห้อง เธอกำลังนั่งคุยกับลูกน้อยด้วยน้ำเสียงไพรเราะ เป็นภาพที่ทำให้อคิราห์ถึงกับน้ำตาซึมนั่นเมียเขา…และเด็กชายตัวน้อยผิวขาวอมชมพูนั่นก็ลูกชายของเขาเอง“ทำอะไรอยู่”“นั่งกล่อมลูกค่ะ”“เหนื่อยหรือเปล่า” อคิราห์สวมกอดร่างของปรางปรีญาจากทางด้านหลัง เกยคางคมลงบนหัวไหล่มน ดวงตาคมกริบคู่นั้นเอาแต่จับจ้องอยู่ที่ร่างเหน่งน้อยของลูกชายไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อน เพิ่งรู้ว่าชีวิตครอบครัวที่เพิ่งเริ่มต้นกับปรางปรีญาจะทำให้เขาเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น ทุกเช้าเขาตื่นมาทำงานอย่างมีความสุขเพราะรู้ว่ามีหัวใจสองดวงอันเป็นที่รักคอยอยู่ด้านหลังจากคาสโนว่าตัวพ่อ กลายเป็นผู้ชา
55 ดวงใจของอคิราห์ ‘คุณหมอครับช่วยเมียกับลูกของผมด้วยนะครับ ฮื้ออ!!’ ‘ใจเย็นๆก่อนนะคะคุณผู้ชาย เข้าไม่ได้นะคะ’ ‘ปรางปรีญา…เธอต้องฟื้นนะ เราสองคนจะเลี้ยงลูกช่วยกัน อย่าทิ้งพี่ไปนะ!’‘คุณหมอครับ ช่วยลูกกับเมียผมด้วยนะครับ เท่าไหร่ผมก็ยอมจ่าย แต่ลูกกับเมียของผมต้องปลอดภัย!’ ‘ปรางปรีญาเธอจะตายไม่ได้นะ เอาชีวิตของพี่ไปแทน…แต่ปรางกับลูกต้องรอด!’@โรงพยาบาลปรางปรีญาและลูกปลอดภัย จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้คุณหมอต้องผ่าคลอดเป็นการด่วน ความจริงปรางปรีญามีนัดผ่าคลอดอีกสองอาทิตย์ ลูกชายจึงคลอดก่อนกำหนดเล็กน้อย แต่เจ้าตัวเล็กก็ปลอดภัยและแข็งแรงดีแต่ก่อนที่เธอจะหลับไปในมโนภาพ เห็นแต่อคิราห์ร่ำไห้ใจจะขาด ปากก็เอาแต่พร่ำบอกให้คุณหมอช่วยลูกกับเมียให้ได้ …น้ำตาของเขา…เสียงร่ำไห้ของเขายังดังก้องอยู่ในหูและในขณะนี้ปรางปรีญากำลังยืนอยู่ที่ไหนซักแห่ง บนพื้นที่เธอเหยียบรายล้อมไปด้วยกลุ่มก้อนเมฆปุยสีขาว ดวงหน้างามหันหน้ามองซ้ายมองขวาแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า กับทิวเมฆยาวสุดลูกหูลูกตา ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? ผู้คนหายไปไหนกันหมด? ในจังหวะนั้นเองหญิงสาวก็เหลือบไปเห็นบิดา มารดาและรินรดา กำล
54 ดักทำร้ายดวงตาของแพรขวัญเป็นประกายวาวโรจน์หลังเห็นอคิราห์เดินออกไป และมันก็ทำให้หล่อนได้โอกาสเข้าถึงตัวผู้หญิงคนนั้นเสียทีคราวนี้แหละ อคิราห์จะต้องเจ็บเหมือนที่เคยทำกับหล่อน เขาหักอกผู้หญิงมานับครั้งไม่ถ้วน ถึงเวลาที่จะต้องรับกรรมเสียทีดาราสาวเดินตรงเข้าไปหาร่างที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนม้านั่งอย่างไม่นึกเกรงกลัว ปรางปรีญาโง่เองที่ไล่ให้อคิราห์กลับไป ปรางปรีญาขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หมายจะเข้าบ้านเพราะฝนกำลังจะลงเม็ด แต่ในขณะนั้นแพรขวัญที่เดินมาถึงพอดี ก้าวเข้ามาขวางหน้าปรางปรีญาเอาไว้ สีหน้าและแววตาวาวโรจน์ มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ หล่อนเกลียดปรางปรีญา…เกลียดที่มันกลับมาแย่งอคิราห์ไป“คุณ!” หัวคิ้วของหญิงท้องแก่ย่นเข้าหากันทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับรางของดาราสาว ดวงตากลมโตทั้งสองข้างเบิกกว้างอย่างตกใจ ไม่คิดว่าจะเจอแพรขวัญที่นี่“แกยังจำฉันได้ใช่ไหม” แพรขวัญหลุบสายตาลงต่ำ มองไปที่หน้าท้องนูนของปรางปรีญา ทำให้สาวท้องแก่รีบยกมือกุมหน้าท้องเอาไว้ เพราะสายตาของแพรขวัญ ทำให้เธอรู้สึกกลัวและวิตกกังวล“คะ…คุณมาที่นี่ทำไม” ปรางปรีญาก้าวถอยหลังด้วยความกลัว หากไม่ต
53 แล้วพี่จะกลับมา….สักวันคืนนี้ปรางปรีญานอนไม่ค่อยหลับ ยังนึกถึงแต่ภาพที่อคิราห์ตกจากต้นไม้ แต่เธอก็นึกว่าเขาจะลดละความพยายามแล้ว ยังเล่นตามมาหาที่บ้านทุกวัน จนช่วงหลังๆเธอเอาแต่เก็บตัวเงียบ ปิดบ้านปิดช่อง ไม่ออกไปไหนเพราะไม่อยากเจออคิราห์ อีกอย่างช่วงนี้เธอก็ท้องแก่มากแล้ว ทำให้ไปไหนมาไหนลำบากเขาทำร้ายเธอเอาไว้มาก เกินกว่าจะให้อภัย คนอย่างเขาไม่สมควรเป็นพ่อของลูกใครหรอก และลูกคนนี้ก็ไม่ได้เกิดมาจากความตั้งใจของเขา แต่เกิดมาเพราะความรักของเธอ ดังนั้นเธอจะไม่มีวันให้อคิราห์มาพรากลูกไปเด็ดขาดมือเล็กหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น ไม่ว่าอคิราห์จะพยายามทำดีแค่ไหน บางวันก็ซื้อข้าว ซื้อผลไม้ ซื้อของบำรุงสุขภาพมาให้ บางครั้งซื้อผ้าที่กองอยู่หลังบ้านอคิราห์ก็เป็นคนซักให้ แถมยังมาทำความสะอาดบ้านให้เธอแทบทุกวัน แต่ปฏิกิริยาของปรางปรีญาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด ยังคงทำเหมือนอคิราห์เป็นแค่ธาตุอากาศปรางปรีญากำลังหนังอ่านหนังสืออย่างอารมณ์ดีอยู่ในสวนดอกไม้ อคิราห์ก้าวเข้ามาในสวนแห่งนั้น ตอนนี้ปรเมศพาศรุตากลับกรุงเทพเพื่อเตรียมตัวคลอด เ







