LOGINณ บ้านศรัญภาคธ์
หลังจากที่นัดกันแล้วเรียบร้อย จีน่าก็ขอให้เขาเป็นคนมารับเธอที่บ้าน เพราะว่าจะแอบพ่อแม่ออกไปตอนกลางคืน เนื่องด้วยที่บ้านเธอยังไม่เปิดรับ เรื่องที่ให้ลูกสาวออกไปเที่ยวตอนกลางคืนเหมือนวัยรุ่นทั่วไป แต่ละครั้งที่ออกไปหาเขาได้ ก็เพราะเป็นช่วงเวลาที่พ่อกับแม่เธอไม่อยู่บ้าน แต่เสียดายวันนี้ที่เป็นวันหยุด ทุกคนเลยอยู่บ้านไม่ได้ออกไปไหน อาร์ทีกับรถบิ๊กไบค์ราคาแพง รุ่นใหม่ล่าสุดที่เพิ่งถอยออกมา ขับตาม GPS มาจนถึงบ้านเธอ แล้วก็ต้องแปลกใจที่บ้านเธอไม่ได้อยู่ไกลจากบ้านเขามาก อยู่ห่างกันแค่คนละหมู่บ้าน และแน่นอนว่าย่านนี้เป็นหมู่บ้านคนรวย เมื่อขับมาถึงหน้าบ้านที่เธอบอก ก็เห็นว่าเธอออกมายืนรออยู่ก่อนแล้ว ด้วยชุดที่ใส่ปกปิดอย่างมิดชิด จนเขาต้องถอนหายใจพรืดใหญ่ แค่การแต่งตัวแบบนี้ของเธอก็รู้แล้วว่าคนอย่างไอ้ต้าร์ มันก็คงไม่ได้ชอบ เหมือนเขาที่ชอบผู้หญิงเซ็กซี่เหมือนกัน “อาร์ที” เมื่อเห็นเขามารับจริง ๆ ก็ต้องยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้น นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เธอจะได้ซ้อนรถบิ๊กไบค์คันใหญ่แบบนี้ และเมื่อได้เห็นเขา ในลุคที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ใจเจ้ากรรมก็เต้นแรงขึ้นอย่างผิดจังหวะ ตอนใส่เสื้อช็อปวิศวะว่าเท่แล้ว ใส่ชุดแบบนี้ ยิ่งเท่เข้าไปอีก ทั้งหล่อทั้งดูดี ด้วยตอนนี้ใส่กางเกงยีนส์เสื้อยืดสีดำ คุมทับด้วยเสื้อหนังสีดำราคาแพง จากแบรนด์ดัง มันยิ่งทำให้เขาดูดีมากขึ้นไปอีก ร่างสูงจอดรถสนิทแล้วค่อย ๆ ถอดหมวกกันน็อคออก จนได้เห็นใบหน้าที่หล่อเหล่าดุจเทพเจ้าปั้น ภายใต้หมวกกันน็อคใบโตนั้น “จีน่านี่แต่งตัวอะไรของเธอวะ” เมื่อเห็นชุดที่เธอใส่อยู่ เขาก็ถึงกับขมวดคิ้ว “เอ่อ ก็แค่ไปสนามแข่งรถไหม” เธอก็ถามอย่างไม่เข้าใจ เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาวก็ถูกแล้วหนิ “ไปเปลี่ยนชุดเหอะไป เดี๋ยวเรารออยู่ตรงนี้” “ทำไม ชุดนี้มันไม่ดีเหรอ” “สนามแข่งผู้หญิงเขาแต่งตัวสวย ๆ เซ็กซี่กัน ใครจะแต่งแบบนี้กันเล่า” เขาก็ต้องอธิบายให้กระจ่าง “อ้าว ก็ไม่บอก” เธอก็ต้องทำหน้างอ “ก็บอกแล้วนี่ไงรีบไปสิ” “ไม่ได้ ออกมาแล้วจะกลับเข้าไปอีกได้ยังไงล่ะ มีหวังพ่อแม่เราได้รู้พอดีว่าเราออกไปข้างนอกค่ำมืดแบบนี้” “เหอะ ทีตอนไปคอนโดเราไปตามหาไอ้ต้าร์ยังไปได้เลย” “ก็ตอนนั้นพ่อแม่เราไม่อยู่” “เออ ถ้าอยากใส่ชุดแบบนี้ก็ตามใจ” “ไม่ได้สิ คนอื่นแต่งยังไงเราก็อยากแต่งอย่างนั้น” “แล้วเธอจะเอาไง” “นึกออกแล้ว” แล้วเธอก็ให้เขาพาไปที่คอนโด ซึ่งแต่ก่อนเธอก็ได้อยู่ที่นั่น แต่ด้วยที่พ่อแม่รู้ว่ามีแฟน ก็เลยให้กลับมาอยู่ที่บ้านแบบนี้แหละ “ใส่หมวกด้วย” มือหนาก็ยื่นหมวกกันน็อค ที่เขาถืออยู่ให้เธอ “หมวกใคร อี๋ เราไม่ใส่นะ ใครใส่บ้างก็ไม่รู้” แล้วเธอก็ทำท่าทีแขยงออกมา “เฮ้ย ๆ ให้มันน้อย ๆ หน่อยจีน่า ไม่มีใครใส่ เพิ่งไปซื้อมาเมื่อวาน ไปซักอบเรียบร้อย” นี่เพื่อเธอเลยนะ จะมีใครที่ไหนเคยซ้อนรถกับเขา ‘นี่กูทำเพื่อไรว่ะ’ “เอ่อ เราไม่เคยนั่งบิ๊กไบค์มาก่อน” ก่อนจะขึ้นก็ต้องตระหนักแล้ว เพราะก็กลัวตัวเองจะตกลงมาเหมือนกัน “ขึ้นมานั่งดี ๆ แล้วก็กอดเราไว้ถ้าไม่อยากตก ตกมาจะยุ่ง ตายได้เลยนะบอกไว้ก่อน” แล้วเขาก็พูดในเชิงข่มขู่ “เอ่อ...ก็ได้” ถึงแม้จะรู้สึกกลัวอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ก็ถอยไม่ได้แล้ว ร่างบางค่อย ๆ ขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายเขา ก่อนจะจับชายเสื้อไว้แน่น “เออ จะไปแล้วนะ” “อือ ก็ได้” แล้วเธอก็ต้องโน้มตัวลงไปกอดเอวหนาของเขาไว้ กล้ามหน้าท้องที่บึกบึนนั้น ทำเอาเธอหายใจเข้าออกฝืดเคือง ‘ผู้ชายบ้าอะไรจะตัวหอมขนาดนี้’ เป็นครั้งแรกที่ได้ซ้อนรถบิ๊กไบค์ และได้แนบชิดกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่แฟนแบบนี้ มันทำเอาเธอรู้สึกแปลก ๆ มันไม่เหมือนรถยนต์ที่ได้นั่งไกลกัน อันนี้ตัวเธอกับเขาแนบชิดกันไปหมด จนรู้สึกวาบหวิวแบบที่ไม่เคยเป็นมามาก่อน แล้วเธอก็ให้เขาพามาที่คอนโด เพื่อที่จะเปลี่ยนชุดก่อนจะออกไปสนามแข่ง “ชุดไหนดีนะ แล้วก็ไม่รู้ว่าชุดไหนจะเซ็กซี่สำหรับตัวเอง แต่ด้วยความเร่งรีบก็หยิบ ๆ ไปตามนั้น ซึ่งก็เป็นชุดที่เธอไม่ค่อยได้ใส่แนวนี้เท่าไหร่ “แม่ง! จะแต่งไปประกวดหรือไงวะ” เขาที่จอดรออยู่สักพักใหญ่แล้วก็ต้องหงุดหงิด ความจริงนัดเธอไว้ตอนหนึ่งทุ่ม ตอนนี้ก็ปาไปจะสองทุ่มแล้วยังไม่ได้ออกไปไหนเลย “มาแล้ว” แล้วร่างบางก็รีบเดินเร็ว ๆ เพราะกลัวว่าเขาจะรอนาน “จะแต่งไปประกวด...” แล้วเขาก็ต้องชะงักคำพูดไป เมื่อเห็นร่างบางตอนนี้แต่งตัวมาน่ารักขนาดไหน เสื้อเกาะอกกับกระโปรงสีดำสั้นกุด มันทำเอาเขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ “มาแล้วนี่ไง รีบสุดแล้วนะ” “...” จีน่าแม่ง อะไรจะซ่อนรูปขนาดนี้ว่ะ ขาก็เรียวสวยก็สวย ขาวก็ขาว ตัวก็หอม นมยังใหญ่มากอีกต่างหาก “ชุดนี้โอเคหรือยัง ไปกันเลยไหม” “...” ‘กูแม่งโคตรใจสั่น’ “อาร์ที!” “เอ่อ อ่อ ๆ” “อะไร” “เอ่อ เปล่า ๆ เสร็จยัง” “อือ เราถามว่าชุดนี้โอเคหรือยัง เขาแต่งตัวกันประมาณนี้ไหม” “ไม่รู้ ก็คงประมาณนี้มั้ง” เธอแม่งสวยกว่าทุกคนที่อยู่ในสนามแข่งคืนนี้แน่ ๆ “อือ ค่อยแต่งตัวถูกกับสถานที่หน่อย เรายิ่งไม่เคยไปอยู่” “เออนั่นแหละ รีบขึ้นรถเถอะ เดี๋ยวมันจะดึกกว่านี้” แล้วเขาก็ต้องสลัดความคิดในหัวทุกอย่างทิ้ง พยายามมองแต่หน้าเธอ แต่ไอ้สายตาไม่รักดี ดันเสไปมองแต่นมซะงั้น ณ สนามแข่งรถ S คลับ อาร์ทีขับเข้ามาในโซน VIP ที่แมทจองไว้พักรถ ซึ่งปกติแล้วถ้าช่วงไหนที่พวกเขามีแข่ง ก็จะมาอยู่โซน VIP กันเป็นส่วนใหญ่ แต่ถ้าวันไหนมาดูเฉย ๆ ก็จะไปนั่งกันโซนปกติ เพราะตรงนั้นคนมันเยอะ เหยื่อก็เยอะด้วยเช่นกัน “ไอ้อาร์ทีมาแล้วว่ะ” “แล้วมันมากับใครวะ” แต่ละคนก็ต้องมองด้วยความอยากรู้ ช่วงนี้มันควงใครไม่ซ้ำหน้าเลย แล้วก็ต้องคอยมาลุ้นว่าเป็นเด็กคณะไหนอีก “เชี่ย...” แต่ก็ต้องอ้าปากค้าง เพราะผู้หญิงคนนั้นคือจีน่า “เหี้ยไร” เมื่อถอดหมวกกันน็อคออกมาได้ก็ต้องมองค้อนใส่ไอ้เพื่อนทุกคน “...” จีน่าเอง ก็ถึงกับทำตัวไม่ถูกเมื่อมีสายตาหลายคู่มองมาที่เธอขนาดนี้ “จีน่าเลยเหรอว่ะ” เตอร์พูดขึ้นด้วยความรู้สึกที่ผิดหวัง ‘กุแม่งตามเตาะอยู่เป็นเดือน ๆ’ “ไอ้เหี้ย มึงอย่าดราม่า” ลีโอได้แต่ส่ายหัวให้เพื่อน “จีน่าทีเราเธอไม่สนใจอ่ะ แล้วไงมากับไอ้อาร์ทีได้” เตอร์ก็ถามด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ แบบไม่จริงจังมากนัก “เอ่อ... ไม่ใช่แบบที่พวกนายคิดนะ เรามา...” “เออ พวกมึงจะคิดเหี้ยอะไรก็คิดกันไป เข้าไปในห้องกันเถอะ” อาร์ทีตอบอย่างไม่สนใจ ก่อนจะจับมือคนตัวบาง แล้วพาเดินเข้าไปในห้องพัก แบบไม่แคร์สายตาทุกคนที่มองอยู่เลย “อาร์ที นายจะรีบไปไหน เรายังไม่ได้อธิบายให้เพื่อนนายเข้าใจเลยนะ” “ทำไม เธอจะอธิบายอะไร” “ก็วันนี้เราต้องมาเคลียร์กับต้าร์ไง” “แล้วไหนล่ะไอ้ต้าร์” “ก็...” แล้วจีน่าก็ต้องเม้มปาก อย่างพูดอะไรต่อไม่ได้ “ตรงนี้มีแต่ผู้ชายจีน่า แล้วพวกแม่งก็ไม่ได้น่าไว้ใจด้วย” “ก็จริง” “ฟัง! อย่าพูดถึงคนที่มันไม่ได้อยู่ที่นี่ เธอมาที่นี่กับเรา เราออกตัวให้แล้วเธอจะปลอดภัย” เขาพูดอย่างจริงจัง เพราะก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ แต่ละคนที่มาที่นี่ นอกจากมาดูแข่งรถแล้ว ก็มีจุดประสงค์อื่นกันทั้งนั้น “กะ...ก็ได้” ดวงตาคู่สวยก็หันมองไปรอบ ๆ ตรงนี้มีแต่ผู้ชาย แล้วก็สังเกตุได้ว่ามีหลายคนที่จ้องเธออย่างจริงจัง“พวกเรารู้สึกผิดคะ อยากจะขอโทษ อยากให้คุณกรีนให้อภัย”“หึ ถ้าพวกเธอสำนึกกันได้แล้ว ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่พวกเธอจำไว้ พฤติกรรมที่พวกเธอทำอ่ะ มันไม่ดีและไม่น่ารัก ไม่ว่ากับใครก็ไม่ควรไปทำแบบนั้น”“ค่ะ ขอบคุณนะคะ ที่ให้อภัยพวกเรา”“อืม ฉันไม่คิดอะไรมากหรอก พวกเธอก็ไม่ต้องเกร็งกันขนาดนั้นก็ได้ ไปทำงานเถอะ”“เอ่อค่ะ”“แล้วถ้าไม่อยากเรียกฉันว่าคุณ ก็เรียกชื่อเฉย ๆ เหมือนเดิมก็ได้ ฉันไม่เจ้ายศเจ้าอย่างอะไรหรอก”“พวกเราอยากเรียกแบบนี้มากกว่าค่ะ พวกเราทำกิริยาไม่เหมาะสมมาเยอะแล้ว ถ้าคุณกรีนให้อภัยพวกเราก็ดีมากแล้วค่ะ”“อือ ฉันก็ดีใจที่พวกเธอคิดได้นะ” เอวาริณพูดพร้อมกับยิ้มให้ อย่างคนที่ใจดีเธอผ่านความเสียใจมามาก เลยไม่อยากเจ้าคิดเจ้าแค้นอะไรกับใครอีกแล้ว เรื่องแย่ ๆ ทั้งหมดก็ขอให้มันจบลง จะได้ไม่ต้องมีอะไรติดค้างกับใครอีก3 เดือนต่อมางานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่อลังการ เพราะตอนนี้ชวินทร์มีคนรู้จักมากมาย ก็เลยอยากให้เกียรติคนรักให้มากที่สุดเอวาริณในชุดเจ้าสาวสวยราวกับภาพวาด ความงดงามของเธอสะกดสายตาเจ้าบ่าว จนไม่อาจละไปมองทางอื่น“กรีนใส่ชุดนี้แล้วสวยมากจริง ๆ”ชุดแต่งงานในวันนี้ คือชุดท
ณ บริษัท CSEPay หลังกลับจากเที่ยวและพักผ่อนอีกวัน วันนี้ก็ต้องมาทำงานตามปกติ ซึ่งประธานหนุ่มที่เอาแต่สนใจงานก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็แทบละทิ้งหน้าที่ที่ไม่จำเป็นทุกอย่าง และติดลูกกับเมียแจ เช่นวันนี้ก็อ้อนให้เมียกับลูกตามมาทำงานด้วย “ซัน เกินไปแล้วนะ เดินห่างหน่อยก็ได้” “ไม่ได้ เมียซันสวยขนาดนี้ อยากกอดอยากอ้อนตลอดเวลาเลย” “เดี๋ยวเถอะ” “คิก ๆ” ยัยหนูที่อยู่บนอ้อมแขนพ่อ ก็หัวเราะคิกคักอย่างพอใจ เมื่อเห็นว่าพ่อกับแม่ดูจะรักกันและหวานขึ้นทุกวันแบบนี้ “สวัสดีค่ะท่านประธาน น้องกรีน น้องเกล” “สวัสดีค่ะป้าแวว” เด็กหญิงตัวน้อยก็ประนมมือไหว้อย่างน่ารัก จนแวววรรณต้องยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู “สวัสดีค่ะพี่แวว นี่ของฝากค่ะ” เอวาริณยื่นถุงสีน้ำตาลใบใหญ่ ที่เอามาด้วยให้แวววรรณ “ขอบใจมากจ้ะ” “คุณแวววันนี้มีงานอะไรด่วนไหม” “เอ่อ บริษัทของคุณเจต จะเข้ามาคุยงานด้วยตอน 10 โมงค่ะ” “จะถึงเวลาแล้วหนิ” “ค่ะ แววเตรียมเอกสารทุกอย่างไว้ที่ห้องประชุมเล็กแล้วค่ะ” “โอเค ไปกันเถอะกรีน” “ไปไหน” “ไปคุยงานกับคุณเจตไง” “ได้ไง ซันไปคุยเลย กรีนจะอยู่กับลูก” เธอพูดจาอย่างขัดขืน เพราะรู้ว่าเขาจะพา
ร่างบางพลิกตัวนอนหงาย ราวกับจะกลั่นแกล้งเขาที่มีอารมณ์อย่างมากล้น จึงได้เห็นว่าตอนนี้สายตาของเขามันเต็มไปด้วยความปรารถนา“ซัน...”“ซันอยากมากเลยนะกรีน”“หึ กรีนเชื่อ ตั้งแต่กลับมาคืนดีกันกรีนยังไม่ได้พักเลยซักวัน” แล้วก็ได้รู้ว่าคนหื่นอย่างเขากลับมาแล้ว ตั้งแต่ตอนที่อยู่ด้วยกัน ในช่วงที่รักกันมากเธอก็ไม่ได้พักเลยสักวัน เพราะเขาเอาแต่หมกมุ่นกับร่างกายเธออยู่แบบนั้น จนถึงตอนนี้ก็ไม่ต่าง“ก็กรีนสวย ทุกวันนี้ยิ่งสวย สวยขึ้นเรื่อย ๆ แบบนี้ซันจะอดใจไหวได้ยังไง” ไม่พูดแค่นั้นมือหนาก็ยังบีบคลึงสองเต้าของเธออย่างมันส์มือ“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็เต็มที่สิคะ” เมื่อเห็นแบบนั้นเอวาริณจึงเริ่มยั่วยวน“หึ แน่นอนอยู่แล้วที่รัก”“ถ้าอย่างนั้นก็...” คนตัวบางสุดเย้ายวน ถอดชุดนอนตัวบางของตัวเองออกจนเหลือเพียงร่างกายที่เปลือยเปล่า เขาที่เห็นแบบนั้นก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ก่อนจะถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก จนไม่เหลือซักชิ้นเช่นกัน“งั้นคืนนี้เราก็ไม่ต้องนอน” ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วดึงตัวภรรยาตัวน้อยขึ้นมา อุ้มไว้จนเธอจนในอก“ซัน...”“ออกไประเบียงดีกว่า เดี๋ยวลูกตื่น” เขาอุ้มตัวเธอเดินออกไป ก่อนจะแทรกท่อน
“นะ...นี่มัน...”“ใช่ครับ ทุกตารางนิ้วที่นี่เป็นของกรีน ทุกอย่างเป็นของกรีน เป็นของกรีนจริง ๆ” เขาพูดย้ำให้ภรรยารู้แบบนั้น“...” เอวาริณถึงกับเบะปากเหมือนเด็กน้อย เมื่อรู้ว่าเขายกเกาะแห่งนี้ให้กับเธอ ตามคำสัญญาที่เคยบอกไว้จริง ๆ“พ่อขา...แม่ร้องไห้ไปแล้ว” เด็กหญิงก็พูดอย่างขบขัน เมื่อเห็นแม่ตั้งท่าจะร้องไห้แบบนั้น“ไม่ร้องนะคนดี ดูสิลูกมองใหญ่เลย ตอนนี้สิ่งที่กรีนต้องทำ คือใส่บิกินีแล้วเดินเล่นอย่างที่เคยบอกซันไง”“ซันอะ!”“พูดจริง ๆ เรามาทำทุกความฝันของเราให้เป็นจริงกันเถอะ”ชวินทร์ดึงมือภรรยาเข้าบ้าน เพื่อเปลี่ยนชุดก่อนจะออกไปสมทบกับทุกคนที่ชายหาด เอวาริณและนัชชาใส่บิกินีเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน โดยมีชวินทร์และทศวรรษรวมถึงยัยหนูมิเกลร่วมด้วย“คุณปู่มาเล่นน้ำสิคะ”เด็กหญิงร้องเรียกคุณปู่ แต่คุณชาติชัยได้แต่โบกมือตอบ ในวัยชราไม่ต้องลงไปเล่นน้ำเขาก็มีความสุขได้โดย การมองรอยยิ้มของทุกคนที่รักพอถึงตอนค่ำปาร์ตี้เล็ก ๆ แต่ครื้นเครงก็ถูกจัดขึ้น สองปู่หลานรับหน้าที่ย่างของทะเลเพราะยัยหนูมิเกลอยากลงมือเอง“ค่อย ๆ พลิกนะลูกระวังร้อน”“ค่า...”คุณชาติชัยมองหลานสาวด้วยแววตาเปี่ยมรัก มาถึงวันนี้เ
หลังจากปรับความเข้าใจกันได้ เขาก็รีบจุงมือเธอพาไปจดทะเบียนสมรสทันที “นางเอวาริณ พัฒน์ธรากุล” เขาอ่านชื่อและนามสกุลเธอซ้ำอยู่หลายรอบ ด้วยความรู้สึกดีและภาคภูมิใจ ที่ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง “พอแล้วซัน รีบกลับกันเถอะ” เธอก็ได้แต่ส่ายหัวด้วยความเอ็นดู เมื่อเห็นเขากลับมาทำตัวเหมือนเดิม เป็นคนรักคนเดิมของเธอ “ครับ คุณภรรยาสุดที่รัก” “หึ ค่า คุณสามี” แล้วทั้งคู่ก็จับมือกันออกไปจากอำเภอ ด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ที่มีอย่างมากล้น หลังจากนั้น ชวินทร์ก็พาครอบครัวย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านเรือนหอ ทำให้เอวาริณรู้ว่าเขาสร้างที่นี่ไว้เพื่อเธอจริง ๆ เพราะทุกรายละเอียดที่เธอบอกเล่า ชวินทร์ไม่บกพร่องเลยสักจุดเดียว “ทำอะไรกันครับแม่ลูก” พอกลับจากทำงานชายหนุ่มก็รีบตรงไปหาลูกเมียทันที ตอนนี้เขาให้เอวาริณออกจากงานมาเป็นแม่บ้านเต็มตัวซึ่งเธอก็ยินดี หญิงสาวใช้เวลาที่มีดูแลทั้งเขาและลูก รวมถึงพ่อสามีด้วยความเต็มใจ “กำลังเก็บดอกอัญชันไปต้มน้ำดื่มค่ะ” พูดจบเธอก็เอียงแก้มให้สามีจูบตามความเคยชิน “น้องเกลด้วยค่ะ” “ต้องอย่างนั้นอยู่แล้วค่ะ” ชวินทร์จูบแก้มนุ่มของลูกสาว ก่อนจะอุ้มลูกขึ้นจากพื้น “คิดถึงพ่อหรือเปล่าค
พอถึงที่หมายหัวใจของเอวาริณก็ปวดหนึบ เพราะเธอจำได้ว่านี่คือบ้านที่เขาตั้งใจ สร้างไว้เป็นเรือนหอของเขากับลลิน“ถึงแล้วครับ”“ฉันว่าฉันรอในรถดีกว่า”“ลงมาเถอะ ซันอยากให้กรีนมาดูพี่เหมียวด้วยกัน”“คุณไม่ควรให้ผู้หญิงคนอื่น เข้าไปวุ่นวายในเรือนหอของคุณนะ”“โธ่กรีน...ตอนนั้นซันก็แค่อยากประชด กรีนดูไม่ออกจริง ๆ เหรอว่าบ้านหลังนี้ซันสร้างให้ใคร ทุกรายละเอียดที่กรีนวาดเอาไว้ซันทำให้หมดเลยนะ”“ลงเถอะค่ะแม่น้องเกลอยากเห็นพี่เหมียวแล้ว”“...” เอวาริณยอมลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในบ้าน พอถึงห้องรับแขกก็ยืนอึ้ง เพราะพี่เหมียวที่เขาว่าคือแมวแร็กดอลล์สีขาวราคาแพง ที่เธอเคยบอกว่าอยากได้“กรี๊ดด! พี่เหมียว พี่เหมียวค่ะแม่ พี่เหมียวน่ารักที่สุดเลยค่ะ”เด็กหญิงหวีดร้องดีใจตามประสาเด็ก แล้ววิ่งเข้าไปหาพี่เหมียวทั้งสามตัว ที่มีพี่เลี้ยงคอยดูแลอยู่ ในขณะที่คนเป็นแม่ยังคงยืนอึ้งน้ำตาคลออยู่กับที่“แมวสามตัวที่กรีนเคยอยากได้ไง กรีนเคยบอกว่าถ้ามีสองสามตัวมันจะได้ไม่เหงา ซันจ้างพี่เลี้ยงมาช่วยเลี้ยงด้วยนะ กรีนจะได้มีเวลาดูแลลูกเยอะ ๆ แล้วกรีนก็เคยบอกว่าเราจะมีลูกด้วยกันหลาย ๆ คนจำได้ไหม”น้ำเสียงของชวินทร์สั่นเครือใ
เวลาต่อมา“ฮือ ๆ ๆ ทำไมเราต้องไปรู้จัก กับไอ้ผู้ชายเฮงซวยแบบนั้นด้วย ฮึก ๆ” คนที่บอกว่าจะไม่เสียใจกับผู้ชายแบบนั้น ตอนนี้กลับร้องไห้ขี้มูกโป่ง“หยุดร้องได้แล้ว” ยังไม่ทันที่จะสิ้นคำชม เขาก็ต้องส่ายให้เธอหน้าเบา ๆ ก็เข้าใจแหละว่าคงเสียใจอยู่“เราโกรธเราแค้น เราเสียดายเวลา 1 ปี ที่หลวมตัวไปคบกับมัน แ
เมื่อได้ยินถ้อยทำที่ไม่เข้าหู ทั้งที่ตัวเองเป็นคนผิดกับเธอก่อน ก็ทำเอาคนที่ไม่ค่อยพูดอย่างเธอ มีอารมณ์เดือดดาลมากพอที่จะต่อว่าเขา“แล้วมีใครที่เลวไปกว่านายไหมล่ะต้าร์ นายนอกใจเราเลยนะเว้ย เราทุ่มเทกับนายมากแค่ไหนนายก็รู้ เราเสียใจ เราผิดหวัง ไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเองด้วยซ้ำ เราอุตส่า
“อืม นั่งรออยู่ตรงนี้ ใกล้ถึงเวลาแข่ง เธอก็คงเจอมันเอง” พูดจบเขาก็กำลังจะเดินออกจากห้องไป“เดี๋ยวก่อนสิอาร์ที แล้วนั่นนายจะไปไหน”“ออกไปข้างนอกไง ให้เธออยู่ตรงนี้เป็นส่วนตัวดี ไว้เดี๋ยวมันมา แล้วมองเห็นเธอก็ค่อยเดินออกไปก็แล้วกัน”“แต่...”“อะไร”“เราไม่มีเพื่อน ก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่นะ”“จะมีเพื่อนไป
สายตาคมก็ได้แต่มองตามคนที่ตัวเองนัดมา ด้วยความรู้สึกที่เสียดาย แต่จะทำยังไงได้ล่ะ คนที่อยู่ตรงนี้ ก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งมาหาเขา อีกแล้วแบบนี้“เป็นอะไรอีกจีน่า” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด ‘แม่งเอ่ย! กูโคตรแพ้น้ำตาเธอเลย’“เอ่อ...เราขอโทษนะ ที่มาขัดจังหวะแบบนี้อีกแล้ว”“พอเถอะ ถ้าจะมาบ่อยแบบนี้ก็ไม่







