LOGIN“อืม นั่งรออยู่ตรงนี้ ใกล้ถึงเวลาแข่ง เธอก็คงเจอมันเอง” พูดจบเขาก็กำลังจะเดินออกจากห้องไป
“เดี๋ยวก่อนสิอาร์ที แล้วนั่นนายจะไปไหน” “ออกไปข้างนอกไง ให้เธออยู่ตรงนี้เป็นส่วนตัวดี ไว้เดี๋ยวมันมา แล้วมองเห็นเธอก็ค่อยเดินออกไปก็แล้วกัน” “แต่...” “อะไร” “เราไม่มีเพื่อน ก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่นะ” “จะมีเพื่อนไปทำไม ก็บอกแล้วไงว่าที่นี่ไม่ได้น่าไว้ใจ” “คนอื่นไม่รู้ แต่ถ้าเป็นนายเราไว้ใจ” คนตัวบางก็พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ก็ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ใกล้เขาแล้วเธอรู้สึกปลอดภัย “...” ‘ไว้ใจกูนี่นะ’ เขาแม่งเป็นคนที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดแล้ว หลังจากที่ทั้งคู่นั่งอยู่ในห้องกันได้สักพัก ก็เห็นต้าร์อยู่อีกห้องพอดี ด้วยที่ห้องนี้เป็นห้องกระจกด้านหน้าและด้านหลัง เลยมองเห็นห้องอื่น ๆ ได้ชัดเจน “นั่นไงต้าร์” เมื่อเห็นคนที่เธอมารอ ก็รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาในทันที “อืม” เขาได้แต่มองอาการตื่นเต้นนั้นของเธอ พร้อมกับความรู้สึกที่ผิดในใจ ถ้าเธอมาเจอเรื่องที่ไม่ควรเจอ เธอก็คงจะเสียใจมาก “เราไปหาต้าร์ดีกว่า” แล้วจีน่าก็กำลังจะลุกขึ้น และตั้งใจจะเดินไปหาแฟนหนุ่มของเธอ “เดี๋ยว” อาร์ทีก็ดึงตัวเธอไว้ก่อน “อะไร” “เธอมาเพื่ออยากรู้เรื่องของมันด้วย ไม่ใช่หรือไง ก็รอดูก่อนสิ” “เราไม่ได้อยากรู้อะไรแล้ว เราอยากมาเคลียร์เรื่องของเรา ให้มันชัดเจน” “เธอแน่ใจเหรอ” แล้วสายตาคม ก็หันไปมองห้องตรงข้าม ที่ตอนนี้ไอ้ต้าร์มันอยู่กับผู้หญิงคนอื่น “...” จีน่าก็มองตามเช่นกัน ตอนนี้เธอรู้สึก ช็อคไปอย่างคนที่ทำอะไรไม่ถูก แฟนของเธอ อยู่กับผู้หญิงคนอื่น แล้วทั้งคู่ก็แนบชิดสนิทสนมกันกันมาก “จีน่า” เขาที่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกสงสารเธอจับใจ “อาร์ที นั่นต้าร์กับผู้หญิงคนอื่น” ตอนนี้จีน่าแทบหาเสียงตัวเองไม่เจอ เธอเพียงแต่พูดเบาราวกับคนละเมอ “อืม” “ทำไมอ่ะ เราไม่ดีตรงไหนเหรอ ทำไมต้าร์ต้องทำแบบนี้กับเราด้วย” น้ำตาเม็ดใหญ่ก็ไหลออกมาอย่างกั้นไม่อยู่ ความรู้สึกของคนที่โดนหักหลัง ตอนนี้มันชาไปหมด “ใจเย็น ๆ จีน่า” เขาได้แต่ปลอบใจอย่างทำอะไรไม่ได้ “ไอ้เลวเอ้ย! เราจะไปคุยให้รู้เรื่อง” พูดจบก็รีบออกจากห้องไป ด้วยอารมณ์ที่เดือดดาล ตอนนี้เธอจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว ต้องไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง “จีน่า!” ไม่ทันที่อาร์ทีจะเรียกเช่นกัน เธอเดินออกไปก่อนแล้ว “พี่ต้าร์ของหยกเท่ที่สุดเลยค่ะ หยกชอบจัง” หญิงสาวที่แต่งตัวให้ ชายหนุ่มที่เธอหมายปองอยู่ ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างพอใจ “หึ” ต้าร์ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ส่องกระจกเพ่งมอง ใบหน้าอันหล่อเหล่าของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ “ต้าร์!” และในตอนนั้นจีน่าก็เปิดประตูห้องเข้าไปพอดี “จีน่า...” เขาก็ชะงักไปเมื่อเห็นเธอที่นี่ “...” จีน่ามองทั้งสองคนสลับกัน ด้วยแววตาแดงก่ำ ของคนที่โกรธจัด “ใครคะพี่ต้าร์” หยกที่เห็นแบบนั้นก็ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ “ต้าร์! นี่มันอะไรกัน!” แววตาสวยคู่นั้น ก็ยังมองทั้งคู่ แบบไม่ลดละ “...” เมื่อเห็นหน้าจีน่าแบบนี้ ต้าร์ก็พูดอะไรแทบไม่ออก เขายังไม่ได้อยากเลิกกับเธอ เพียงแค่อยากได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ แล้วเธอก็ยังให้ไม่ได้ก็เลยเป็นแบบนี้ “นี่มันอะไรกัน!” จีน่าตะคอกขึ้นเสียงดัง “เอ่อ จีน่าเรื่องนี้...” เพี๊ยะ! แล้วเธอก็ตบหน้าเขาเข้าไปเต็มแรง จนใบหน้าหล่อหันไปตามแรง “นี่ใช่ไหมที่เป็นสาเหตุให้ต้าร์ทำตัวเหินห่าง ทำให้จีน่าติดต่อไม่ได้ ไม่รับสายไม่โทรกลับ เหตุผลเพราะต้าร์มีคนอื่นใช่ไหม ฮึก ๆ” พูดไปน้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลไปด้วยความรู้สึกที่เสียใจและผิดหวัง เขาคือแฟนคนแรกของเธอ คนที่เธอเคยคาดหวังว่าจะให้เขาเป็นคนสุดท้าย แต่สิ่งที่สุดท้ายจริง ๆ คือเธอคิดผิด “นี่เธอหยุดนะ! พี่ต้าร์ผู้หญิงคนนี้คือใครคะ ไหนพี่บอกหยกว่าพี่ไม่มีแฟนไง” ถึงแม้จะรับรู้อยู่เต็มอก แต่ด้วยความกลัวเสียหน้า หยกก็ต้องพูดออกมาแบบนี้ เพื่อที่จะไม่ให้ใครรู้ ว่าเธอแย่งแฟนคนอื่นมา “...” ต้าร์ตอนนี้พูดอะไรแทบไม่ออก “เขาบอกเธอแบบนั้นเหรอ” จีน่าถามเสียงสั่น “ก็ใช่หน่ะสิ แล้วเธอจะเป็นแฟนเขาได้ยังไง ในเมื่อเขาบอกฉันว่าเขาไม่ได้มีใคร” “หึ! โอเค วันนี้ฉันก็รับรู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว” “จีน่า...” “ไม่มีใครใช่ไหม ได้!” “จีน่า” แล้วต้าร์ก็พยายามจะจับมือเธอไว้ แต่เธอก็สะบัดออกเต็มแรง “เราเลิกกัน!” หลังจากพูดประโยคนี้ น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมาเป็นสายอีกครั้ง เธอผิดหวังเธอเสียใจ เขาทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง “ไม่นะจีน่า” แล้วต้าร์ก็เดินเข้าไปประชิด หวังจะกอดเธอไว้แต่ก็ไม่เป็นผล “ปล่อยนะต้าร์!” แล้วจีน่าก็พยายามขัดขืน “พี่ต้าร์!” หยกก็มองทั้งคู่อย่างไม่พอใจ ยิ่งเห็นว่าเขาแคร์ผู้หญิงคนนี้มากขนาดนี้ เธอก็ยิ่งไม่พอใจ “ปล่อยนะต้าร์! ปล่อยเดี๋ยวนี้” แล้วจีน่าก็โวยวายขึ้นเสียงดัง “ไอ้เหี้ย! มึงปล่อยจีน่าเดี๋ยวนี้นะ” เป็นอาร์ทีที่วิ่งเข้ามาห้าม เพราะเขาเห็นสถานการณ์ทุกอย่างมาตลอด “ไอ้อาร์ที!” “เออ! กูเอง มึงปล่อยจีน่าเดี๋ยวนี้” อาร์ทีชี้หน้าพร้อมกับตะโกนขึ้นเสียงดัง “ไม่ กูไม่ปล่อย แล้วมึงก็ไม่ต้องเสือก” ต้าร์เองก็พูดอย่างไม่ยอมเหมือนกัน “ต้าร์หยุดนะ ปล่อย!” จีน่าเองก็พยายามขัดขืน “เสือกเหรอ ได้ ผลั๊ว!” แล้วหมัดหนัก ๆ ก็ถูกชกเข้าเต็มแรง จนต้าร์ต้องยอมปล่อยจีน่าอย่างฝืนไม่ได้ “ไอ้เหี้ยอาร์ที!” ตุ๊บ! แล้วหมัดหนัก ๆ ของต้าร์ ก็กระแทกเข้าใบหน้าหล่อของอาร์ทีเต็มแรงเช่นกัน จนทั้งคู่ตอนนี้สู้กันไม่ยอมถอย อย่างไม่มีใครยอมใคร “ไอ้เหี้ยต้าร์!” ในตอนนั้นหลายคนที่อยู่ข้างนอก ก็ต้องรีบเข้ามาแยกทั้งคู่ออกจากกัน ด้วยที่ตอนนี้อารมณ์โทสะเข้ามาครอบงำ จนทั้งคู่แทบไม่ฟังอะไรใครแล้ว “ไอ้อาร์ทีไอ้ต้าร์ พวกมึงเป็นเหี้ยอะไรกัน” เป็นลีโอที่ตะโกนขึ้นเสียงดัง ทั้งคู่ถึงได้หยุด “พอที ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว” เมื่อเห็นแบบนั้นจีน่าก็พูดขึ้นเสียงดังเช่นกัน “...” หยกเองที่ยืนอยู่ตรงนั้น เธอก็กลัวจนสั่นไปหมด ใครจะคิดว่าสองคนจะมามีมวยกันแรงแบบนี้ “จีน่า...” “จบกันแค่นี้ ให้เรื่องของเรามันจบกันแค่นี้!” “ที่อยากให้จบ เพราะเธอจะไปคบกับไอ้อาร์ทีมันใช่ไหม ใช่สิ!” “พูดอะไรออกมาว่ะต้าร์” จีน่าก็ได้แต่มองอดีตคนรักหมาด ๆ ด้วยความรู้สึกที่ผิดหวัง เขาเป็นคนทำแบบนี้กับเธอเอง แต่จะมายัดเยียดให้เธอเป็นคนผิดอีก “หรือไม่จริง ที่ต้องการจะเลิกกับต้าร์ เพราะจีน่าไปคบกับไอ้อาร์ทีมันใช่ไหม” เพี๊ยะ! แล้วจีน่าก็ตบเข้าที่ใบหน้าของต้าร์เต็มแรง ด้วยความรู้สึกที่ผิดหวังและเสียใจ “จีน่า...” เขาก็ต้องหันมองหน้าเธอด้วยแววตาที่ตัดพ้อ “นายนอกใจเรา เพื่อไปคบกับผู้หญิงคนอื่น เราพยายามติดต่อโทรหายังไงก็ติดต่อไม่ได้ จนต้องมาเคลียร์ในวันนี้ พอเป็นแบบนี้แล้ว นายยังมาว่าเราได้อีกหรอต้าร์ นายยังเป็นลูกผู้ชายอยู่ไหม” น้ำเสียงที่สั่นเครือกับประโยคที่ตัดพ้อ นั่นทำเอาคนได้ยินถึงขั้นหน้าสลด “...” ต้าร์ก็พูดอะไรแทบไม่ออก “ส่วนเรื่องของเรากับอาร์ที ถ้ามันจะเกิดขึ้นหลังจากนี้จริง ๆ มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับใครอยู่แล้ว เพราะมันเป็นเรื่องของเรา” “...” อาร์ทีได้ยินอย่างนั้น เขาก็ชะงักไปเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าเธอจะพูดอะไรแบบนี้ “พูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงวะ ไอ้อาร์ทีมันก็ไม่ใช่คนดีอะไรเหมือนกัน” ด้วยที่รู้สึกว่าไม่อยากแพ้ เขาก็ต้องหาจุดที่อาร์ทีมีเหมือนตัวเองมาพูด “...”วันงานแต่งงานในที่สุดงานแต่งงานสุดยิ่งใหญ่อลังการแห่งปีก็จัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือนหลังจากนั้น ด้วยความที่เจ้าบ่าวเร่งรัดอยากแต่งงานใจจะขาดจนเจ้าสาวคนสวยต้องพับโครงการไปเรียนต่อเก็บไว้ก่อน ซึ่งนั่นสร้างความพอใจให้ซัน ผู้เป็นพ่อ และคอปเปอร์ ว่าที่สามีที่จับมือร่วมวางแผนกันสุด ๆภายในห้องแต่งตัว เจ้าสาวในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์เกล้าผมขึ้นอย่างมีมิติ โชว์ผิวขาวออร่าและเรือนร่างหุ่นดีดูสง่างามจับตา ขณะที่เจ้าบ่าวอยู่ในชุดสูทสากลตัดพอดีตัว หล่อเนี้ยบสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก“แหม... ยิ้มไม่หุบเลยนะไอ้เสือ” อาร์ทีเดินเข้ามาทักลูกชายพร้อมหัวเราะเบา ๆ“ก็ต้องยิ้มสิครับพ่อ ผมรอวันนี้มาหลายปีแล้ว” คอปเปอร์ตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปมองพ่อของมิเกล“แล้วก็ต้องขอบคุณพ่อด้วยนะครับ ที่ช่วยผมเบรกเรื่องเรียนต่อของเกลไว้”“แน่นอน ฮ่า ๆ”มิเกลหันมาค้อนขวับใส่ทั้งคู่ทันที“เกลยังอยู่นะคะพ่อ! ร้ายกันทั้งพ่อทั้งสามีเลยนะ!”“เอาน่าลูก เพื่อความมั่นคงของครอบครัว” ซันหัวเราะชอบใจสินสอดทองหมั้นในพิธีวันนี้จัดใหญ่ทุ่มหมดหน้าตัก เรียงรายจนแทบจะนับมูลค่าไม่ไหว เพราะทางจีน่าและอาร์ทีทุ่ม
หลังจากกลับมาจากกระบี่ ทั้งคู่ก็ตรงดิ่งมาที่บ้านของมิเกลทันที จุดประสงค์แรกคือมาหาเจ้าแคนดี้กับปีโป้ แมวสองตัวที่แม้อายุจะมากขึ้นตามวัย แต่ก็ยังคงความน่ารักอ้วนทวนเหมือนเดิมทันทีที่คอปเปอร์เดินเข้าบ้าน เจ้าสองตัวก็วิ่งกรูเข้ามาถูไถขา ทั้งเจ้าแคนดี้ปีโป้ต่างก็ส่งเสียงร้องทักทายอย่างจำได้ คอปเปอร์รีบย่อตัวลงไปรวบพวกมันเข้ามากอดไว้เต็มอ้อมแขน“คิดถึงจังเลยลูก... จำป๊ะป๊าได้ไหมเนี่ยพวกมึง” คอปเปอร์ลูบหัวพวกลูก ๆ ด้วยรอยยิ้มกว้าง“เหมียว~” สองแมวร้องประสานเสียงตอบทันควันมิเกลยืนมองภาพนั้นแล้วอมยิ้ม ก่อนจะส่ายหน้าถอนหายใจ“นึกว่าจะลืมไอ้เจ้าสองตัวนี้ไปซะแล้ว”“ไม่มีทางลืมหรอก นี่ลูกฉันนะ” คอปเปอร์หันมาส่งยิ้มพราว“เหอะ!” มิเกลทำหน้ายุ่ง มองเจ้าแคนดี้กับปีโป้ด้วยความหมั่นไส้“หายไปสามปี วิดีโอคอลหาทุกวัน พอกลับมาถึงยังเมินมี้อีก ไปดีใจออกนอกหน้ากับพ่อมันนู่น น่างอนจริง ๆ”คอปเปอร์หัวเราะชอบใจกับอาการนอยด์ของคนตรงหน้า“เอาน่า... งั้นขากลับคอนโด หอบพวกมันกลับไปเลี้ยงที่ห้องเราด้วยเลยดีกว่า ป่ะ เด็ก ๆ ย้ายกลับห้องเรากัน”มิเกลได้แต่มองและยิ้มให้ เชื่อแล้วว่าเขาคิดถึงเจ้าสองตัวนี้จริง ๆ และพวก
มิเกลถูกคอปเปอร์จูงมือเดินเข้ามาในศาลา ทันทีที่นั่งลง ซันและกรีน พ่อกับแม่ของมิเกลก็ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้“ไม่ต้องทำหน้าสงสัยขนาดนั้นหรอก”อาร์ทีเริ่มเปิดประเด็นขึ้นมาก่อนด้วยรอยยิ้ม“เอาละครับ คุณซัน คุณกรีน... ที่พวกเรานัดกันมาวันนี้ ผมอยากจะมาเอ่ยปากสู่ขอหนูมิเกลให้กับเจ้าคอปเปอร์มันอย่างเป็นทางการนะ เรื่องในอดีตที่ผ่านมา ผมต้องขอโทษแทนลูกชายด้วย แต่ต่อจากนี้ ผมและภรรยากล้ารับประกันด้วยหัวอกคนเป็นพ่อแม่เลยว่า เจ้าคอปเปอร์มันจะเป็นคนดี รักเดียวใจเดียว และพร้อมจะสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ที่สุดกับหนูมิเกลแน่นอน”ซันฟังแล้วก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เรื่องที่เลิกรากันไปเมื่อสามปีก่อน เขากับภรรยาไม่อยากซักไซ้เจาะลึกอีก เพราะเห็นแล้วว่าลูกสาวทนทรมานมามากแค่ไหน“ผมสัญญาครับพ่อกับแม่ ผมรักมิเกล” คอปเปอร์รีบพูดต่อ“ถ้านายสัญญาได้แบบนั้น พ่อกับแม่ก็สบายใจแล้วละ” ซันถอนหายใจยาวก่อนจะส่งยิ้ม และจับมือกับภรรยาและลูกสาวไว้แน่น“พ่อรักยัยเกลมาก ไม่อยากเห็นลูกต้องแอบไปร้องไห้คนเดียวอีกแล้ว ตลอดสามปีที่หนูหนีไปเรียนต่อเมืองนอก ไม่ยอมกลับบ้านเลยรู้ไหมว่าพ่อกับแม่คิดถึงมากแค่ไหน พ่อไม่อยากบังคับหรอกนะ แต่ถ้
ณ กระบี่มิเกลเดินทางมาถึงเกาะส่วนตัวที่กระบี่เพื่อใช้เวลาพักผ่อนให้เต็มที่ บรรยากาศรอบเกาะยังคงสวยงามสงบเหมือนเดิม สร้อยข้อมือเปลือกหอยในความทรงจำ ก็ยังติดตัวเธออยู่ตลอดเวลาและมากกว่าสามปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับมาที่นี่ ทุกคนที่เกาะต่างยิ้มแย้มเดินเข้ามาทักทายเธอด้วยความคิดถึง“ยินดีต้อนรับกลับมานะคะคุณมิเกล สวยขึ้นเยอะเลยค่ะ” พี่แม่บ้านเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม“ขอบคุณค่ะพี่ คิดถึงทุกคนเหมือนกันค่ะ” มิเกลยิ้มตอบอย่างเป็นกันเอง“ช่วงบ่ายเกลว่าจะออกไปดำน้ำดูปะการังหน่อยนะคะ จัดเตรียมเรือไว้ให้เกลหรือยังเอ่ย”“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณมิเกล เรือจอดรออยู่ที่ท่าแล้วค่ะ ไปพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ มาเหนื่อย ๆ”“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”ช่วงบ่ายมิเกลเดินลงไปขึ้นเรือ แต่ทันทีที่ก้าวขึ้นไป เธอก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ เพราะบนเรือลำใหญ่กลับมีคนขับเรืออยู่เพียงแค่คนเดียว ไร้เงาของแม่บ้านหรือพี่เลี้ยงคอยดูแลเหมือนทุกครั้ง ถึงจะรู้ว่าที่นี่เป็นเกาะส่วนตัวและไม่มีอันตรายอะไร แต่เธอก็ไม่ได้อยากอยู่สองต่อสองกับคนขับเรือกลางทะเลแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะไม่อยากเรื่องมากเรือขับออกไปได้สักพักจนมาหยุดอยู่ตรงกลางทะเลกว้าง
ตลอดเวลาที่ผ่านมา คอปเปอร์ทุ่มเททำงานหนักจนแทบไม่ได้พักผ่อน ทั้งช่วยบริหารบริษัทของพ่อ และดูแลสนามแข่งรถของตัวเองเต็มรูปแบบ เขาใช้ชีวิตอยู่ได้ในแต่ละวันก็เพราะความคิดถึงที่มีต่อมิเกล และหวังว่าสักวันจะได้อธิบายทุกอย่างให้เธอเข้าใจจนกระทั่งวันนี้ เขาตัดสินใจกลับมาที่คอนโด... ห้องที่เขาไม่ได้กลับมาเหยียบเลยเป็นปี ๆแต่แล้วเมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง เขาก็ต้องชะงักกึก เมื่อเห็นร่างบางคุ้นตาที่กำลังเสียบคีย์การ์ดเตรียมเปิดประตูห้องตัวเองอยู่“มิเกล...” คอปเปอร์เอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบามิเกลชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบแตะคีย์การ์ดเพื่อหลบเข้าห้องทันที แต่คอปเปอร์ไวพอที่จะคว้าข้อมือเธอไว้ได้ก่อน แล้วถือวิสาสะดันตัวแทรกเข้าไปในห้องของเธอ“ทำบ้าอะไรเนี่ย ออกไปนะ!” มิเกลชักมือกลับ ดึงสีหน้าตึงใส่ทันที“มิเกล...”“เข้ามาทำไม มีอะไรหรือเปล่า”“ฉัน... ฉันแค่อยากอธิบาย” คอปเปอร์มองหน้าเธอด้วยสายตาโหยหา“ออกไป”“ขอร้องล่ะมิเกล ฟังฉันหน่อยได้ไหม เรื่องสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนั้น...”“มันไม่มีอะไรต้องอธิบายทั้งนั้นแหละ เรื่องของเรามันจบไปสามปีแล้ว... และตอนนี้ฉันก็เริ่มต้นชีวิตใหม่ไปนานแล้วด้วย” มิเกลเค้นยิ้มมุมปาก
3 ปีผ่านไป...หลังจากเรียนจบปริญญาตรีที่ไทย มิเกลตัดสินใจทิ้งทุกความทรงจำอันแสนเจ็บปวดไว้ข้างหลัง แล้วบินไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศทันทีตลอดสามปีที่ผ่านมา ชีวิตเธอมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย เธอไม่ได้กลับมาเมืองไทยอีกเลย มิเกลทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการเรียนเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องมีเวลาว่างไปคิดถึงใคร โซเชียลมีเดียแทบไม่ได้เปิดเล่น ช่องทางติดต่อของคอปเปอร์ถูกบล็อกสนิทชีวิตแต่ละวันของเธอก็ดำเนินต่อไป แม้จะมีคนเข้ามาและคอยตามขายขนมจีบมากมาย แต่เธอก็ไม่เคยเปิดใจให้ใครเลยแม้แต่คนเดียว เพราะลึก ๆ ในใจ... ภาพของเขายังคงชัดเจนและกัดกินหัวใจเธออยู่ทุกวันวันนี้มิเกลบินกลับมาไทยเพื่อมาร่วมงานแต่งงานของเพื่อนรักทั้งสองคน งานแรกคืองานของวันใหม่ที่เพิ่งผ่านพ้นไป และวันนี้คืองานแต่งของมินนี่ มิเกลอยู่ในชุดเดรสยาวสีหวาน รวบผมเปิดโชว์ลำคอระหง ดูสวยสะพรั่งและสง่างามจนทุกคนในงานต้องหันมองเธอก้าวเข้ามาในงานด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เพราะรู้ดีอยู่เต็มอกว่างานนี้... เธอต้องได้เจอเขาแน่นอน แต่เธอก็พยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยและนิ่งที่สุด“ยัยเกล! ทางนี้!” มินนี่ในชุดเจ้าสาวแสนสวยตะโ
เวลาต่อมา“ฮือ ๆ ๆ ทำไมเราต้องไปรู้จัก กับไอ้ผู้ชายเฮงซวยแบบนั้นด้วย ฮึก ๆ” คนที่บอกว่าจะไม่เสียใจกับผู้ชายแบบนั้น ตอนนี้กลับร้องไห้ขี้มูกโป่ง“หยุดร้องได้แล้ว” ยังไม่ทันที่จะสิ้นคำชม เขาก็ต้องส่ายให้เธอหน้าเบา ๆ ก็เข้าใจแหละว่าคงเสียใจอยู่“เราโกรธเราแค้น เราเสียดายเวลา 1 ปี ที่หลวมตัวไปคบกับมัน แ
เมื่อได้ยินถ้อยทำที่ไม่เข้าหู ทั้งที่ตัวเองเป็นคนผิดกับเธอก่อน ก็ทำเอาคนที่ไม่ค่อยพูดอย่างเธอ มีอารมณ์เดือดดาลมากพอที่จะต่อว่าเขา“แล้วมีใครที่เลวไปกว่านายไหมล่ะต้าร์ นายนอกใจเราเลยนะเว้ย เราทุ่มเทกับนายมากแค่ไหนนายก็รู้ เราเสียใจ เราผิดหวัง ไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเองด้วยซ้ำ เราอุตส่า
ณ บ้านศรัญภาคธ์หลังจากที่นัดกันแล้วเรียบร้อย จีน่าก็ขอให้เขาเป็นคนมารับเธอที่บ้าน เพราะว่าจะแอบพ่อแม่ออกไปตอนกลางคืน เนื่องด้วยที่บ้านเธอยังไม่เปิดรับ เรื่องที่ให้ลูกสาวออกไปเที่ยวตอนกลางคืนเหมือนวัยรุ่นทั่วไป แต่ละครั้งที่ออกไปหาเขาได้ ก็เพราะเป็นช่วงเวลาที่พ่อกับแม่เธอไม่อยู่บ้าน แต่เสียดายวันนี
สายตาคมก็ได้แต่มองตามคนที่ตัวเองนัดมา ด้วยความรู้สึกที่เสียดาย แต่จะทำยังไงได้ล่ะ คนที่อยู่ตรงนี้ ก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งมาหาเขา อีกแล้วแบบนี้“เป็นอะไรอีกจีน่า” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด ‘แม่งเอ่ย! กูโคตรแพ้น้ำตาเธอเลย’“เอ่อ...เราขอโทษนะ ที่มาขัดจังหวะแบบนี้อีกแล้ว”“พอเถอะ ถ้าจะมาบ่อยแบบนี้ก็ไม่







