Masukเมื่อได้ยินถ้อยทำที่ไม่เข้าหู ทั้งที่ตัวเองเป็นคนผิดกับเธอก่อน ก็ทำเอาคนที่ไม่ค่อยพูดอย่างเธอ มีอารมณ์เดือดดาลมากพอที่จะต่อว่าเขา
“แล้วมีใครที่เลวไปกว่านายไหมล่ะต้าร์ นายนอกใจเราเลยนะเว้ย เราทุ่มเทกับนายมากแค่ไหนนายก็รู้ เราเสียใจ เราผิดหวัง ไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเองด้วยซ้ำ เราอุตส่าห์ทำทุกอย่างเพื่อรักครั้งนี้มาก เราอยากให้นายเป็นรักแรกและรักสุดท้าย ไม่คิดเลยว่าจะเจอเรื่องแบบนี้ เรื่องของเราต้องมาจบเพราะนายนอกใจเรา!” นี่คือความรู้สึกยาวเหยียดที่อยู่ในใจเธอตอนนี้ มันแทบไม่หลงเหลือความรู้สึกดีที่เคยมีให้เขาเลย “...” นั่นก็ทำเอาต้าร์พูดไม่ออกอีกครั้ง เขาก็ได้แต่ฉุดคิดเรื่องที่ผ่านมา เธอเป็นแฟนที่ดีมาก แต่เป็นเขาเองที่ต้องการตัวเธอจนทนไม่ไหว จนไปคว้าคนอื่นมาแบบนี้ “พอกันที จบกันแค่นี้แหละ” “จีน่า” เพี๊ยะ! “ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!” แล้วจีน่าก็เดินออกจากห้องนั้นไปทันที “จีน่า...” ต้าร์ก็ได้แต่ลูบแก้มที่ชาดิก หลังจากโดนตบทั้งยังเรียกตามหลัง อย่างคนที่สับสน “...” ส่วนอาร์ที ก็หันมองหน้าต้าร์อย่างเอาเรื่อง ก่อนจะรีบวิ่งตามจีน่าออกไป รวมถึงเพื่อนของเขาที่วิ่งตามออกไปเช่นกัน “ฮึก ๆ ๆ ไอ้บ้า! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!” ตอนนี้เธอผิดหวังเธอเสียใจ แต่ก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะถ้าเขานอกใจเธอแบบนี้ เธอก็ไม่มีน่าจะไปคบอะไรกับคนแบบนั้นต่อได้ “พี่ต้าร์ นี่มันเรื่องอะไรกันคะ” หยกถามเสียงแข็ง “...” ต้าร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ ทั้งยังเดินไปนั่งด้วยท่าทางที่หงุดหงิด ไม่ได้คิดเลยว่าเรื่องของเขากับเธอจะมาถึงขั้นเลิกกันแบบนี้ “...” แต่นั่นก็ทำให้หยก ต้องลอบยิ้มออกมาด้วยความพอใจ เพราะตอนนี้พี่ต้าร์ของเธอก็ไม่ได้มีใครแล้ว ซึ่งนั่นก็คงจะมีแต่เธอแล้วตอนนี้ “จีน่า...” อาร์ทีที่ตามออกไปก็ได้แต่มองอย่างเห็นใจ นั่นแหละเขามันเป็นจำพวกแพ้น้ำตาผู้หญิง “อาร์ที ฮึก ๆ เราเจ็บ เราเสียใจ เราผิดหวัง” แล้วจีน่าก็หันมาแล้วโน้มตัวกอดอาร์ทีไว้จนแน่น แล้วก็พรั่งพรูความเจ็บช้ำออกมา จากความรู้สึกที่อึดอัด ตอนนี้มันมีแต่เสียใจกับผิดหวัง เพราะไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง “ไม่เป็นไรนะจีน่า” เมื่อทำอะไรไม่ได้ เขาก็ได้เพียงแต่พูดปลอบใจ ตอนนี้ก็รู้สึกสงสารเธอมากเหมือนกัน มันเป็นตามที่เขาคิดไว้เลย ว่าเธอต้องเสียใจแบบนี้ “เราไม่น่าไปคบกับผู้ชายแบบนั้นเลย บ้าที่สุด ไอ้คนเฮงซวย ฮึก ๆ” “อย่าร้องไห้สิ ถ้าเธอยิ่งร้องไห้ มันยิ่งได้ใจว่าเธอเสียดายมันนะ” “...” แล้วจีน่าก็ต้องชะงักไป ใช่! เธอต้องห้ามเสียใจได้แล้ว ห้ามร้องไห้ด้วย คนที่สวยรวยแถมยังเพอร์เฟคมากอย่างเธอ ไม่ควรไปเสียดาย ผู้ชายสารเลวแบบนั้นอีก “รู้ความจริงแบบนี้แล้ว เธอก็คิดใหม่ได้แล้วนะ เลิกสนใจมันสักที เอาเวลาไปทำอย่างอื่นเถอะ” อาร์ทีก็พูดอย่างเห็นใจ “อือ เราควรจะเลิกสนใจคนแบบนั้นได้แล้ว เราไม่ควรเสียน้ำตา และเวลาอันมีค่าของตัวเองด้วยซ้ำ” จีน่าก็รีบเช็ดน้ำตาในทันที ในเมื่อตัวเธอมีค่า แล้วถ้าเขาไม่เห็นค่าแบบนี้ เธอก็ไม่ควรจะเสียใจ “อือ จะกลับเลยไหม เราจะได้ไปส่ง” “เรายังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้ ไปคอนโดนายก่อนได้ไหม” ร่างบางก็พูดอย่างเว้าวอน “ไปคอนโดเราเหรอ” “อือ เราขอไปนั่งเล่นก่อนได้ไหม เรายังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้จริง ๆ” ด้วยที่รู้สึกว่าตัวเองต้องฟุ้งซ่านแน่ ๆ เลยไม่อยากอยู่คนเดียว “ก็ได้ ถ้าเธอต้องการอย่างนั้น” “ขอบใจมากนะอาร์ที” “อืม” “ไอ้เหี้ย เกิดเรื่องอะไรขึ้นวะ” ในตอนนั้นเพื่อน ๆ ของเขาก็เดินเข้ามาถามพอดี “ไม่มีอะไรละ วันนี้กูกลับก่อนนะ” “กลับยังไงมึงยังไม่ดูกูแข่งรถเลยนะ” “กลับ!” แล้วเขาก็เสตาไปมองจีน่า ให้เพื่อน ๆ รับรู้สิ่งที่จะสื่อ “อ่ะ เอ่อ ๆ” เพื่อนแต่ละคนก็ตอบอย่างตะกุกตะกัก “เดี๋ยวกูเล่า” ก่อนจะกลับร่างสูงก็โน้มตัวลงไปกระซิบเบา ๆ กับเพื่อนทุกคน “โอเค” แต่ละคนก็ทำหน้าตื่นอย่างคนที่อยากรู้ แม่ง ก็ไอ้อาร์ทีมันสนใจจะมีเรื่องกับใครที่ไหนกัน ขนาดนี้แล้วคงจะเป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดา ณ คอนโดอาร์ที แล้วเขาก็พาเธอขับรถกลับมาที่คอนโดตัวเองต่อ ตามความต้องการของเธอที่ยังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้ “ถึงแล้ว” ด้วยที่รู้ว่าเธอเหม่อลอยมาตลอดทาง เขาก็รู้สึกเป็นห่วงอย่างบอกไม่ถูก “อือ” แล้วคนตัวบางก็ค่อย ๆ ลงจากรถ “เป็นยังไงบ้าง” “นายเชื่อไหมว่าเราเพิ่งรู้ตัว ว่าเราไม่ควรเสียใจเรื่องต้าร์ด้วยซ้ำ” “ยังไง” “ทีแรกเราคิดว่าเราจะรับไม่ไหว ตามที่นายบอกว่าถ้าเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น เราต้องรับให้ไหว แต่พอมาเจอแบบนี้ ทุกอย่างมันโล่งหมดเลย” เธอพูดออกมาพร้อมกับเค้นยิ้มให้กับเรื่องบัดซบที่เจอ ก็ยังรู้สึกดีใจที่ตัวเองไม่ต้องโง่นาน ถ้าไม่พยายามจะมาหาเขาแบบนี้ เธอก็คงไม่รู้เลยว่าตัวเองจะโดนหลอกอีกนานแค่ไหน แต่อันที่จริงแล้ว ก็ควรรู้ตัวตั้งแต่เขาไม่รับโทรศัพท์ไม่โทรกลับแล้ว แต่เธอดันทุรังเอง “เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว” นั่นทำเอาอาร์ทีก็รู้สึกโล่งใจเหมือนกัน ที่เห็นเธอดูปกติแล้วแบบนี้ จากนั้นทั้งคู่ก็ขึ้นมาที่ห้องของเขา โดยที่เธอก็ยังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้จริง ๆ การมีเพื่อนคุยและมีความเข้าใจ มันก็ย่อมดีกว่า และคน ๆ นั้นก็ต้องเป็นอาร์ที เพราะเพื่อนสนิทของเธอแต่ละคน ต่างก็ไม่ชอบต้าร์กันหมด ตั้งแต่เธอคบกับต้าร์ ก็ไม่มีใครเห็นด้วยเลยซักคน ตอนนั้นเธอเห็นแต่สิ่งดี ๆ ของเขา ก็เลยไม่สนใจจะฟังคำพูดหรือคำเตือนของเพื่อนคนไหนเลย จนเพื่อนแต่ละคนไม่อยากยุ่งด้วย ตอนนี้ถ้ามารู้ว่ามีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น แต่ละคนก็คงจะมีหวังได้เกลียดต้าร์ไปมากกว่าเดิมเป็นแน่ “เอ่อ...วันนี้นายไม่ได้นัดใครมาใช่ไหม” แล้วเธอก็ฉุกคิดได้ “เหอะ นัดใครล่ะ ก็พาเธอออกไปข้างนอกวันนี้ไง” “อือ จริงสินะ เราต้องขอโทษนายด้วยนะ แล้วนั่นเจ็บมากไหม” เมื่อเห็นปากเขาบวม เธอก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาทันที “แค่นี้จิ๊บจ๊อย ผู้ชายอย่างเราผ่านอะไรมาเยอะกว่านี้อีก” “หึ ยังไงก็ขอบใจมากนะ” “ไม่เป็นไร แค่เธอดูสบายใจขึ้นแบบนี้ เราก็โอเคแล้ว” เพราะเขาแม่งเป็นทุกอย่างให้เธอแล้วตอนนี้ “เรื่องวันนี้มันทำให้เราตาสว่างแล้ว ไม่ต้องทนอึดอัดกับรู้สึกไม่ดีอีกต่อไป” จีน่าก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ “เราก็ดีใจที่เธอรับเรื่องวันนี้ได้” “อือ แล้วต่อจากนี้ไป เราก็คงจะไม่ได้มารบกวนนายอีก ที่ผ่านมารู้สึกแย่เลย” “ไม่หรอก” “หรือนายอยากนัดใครมาไหม เราสบายใจแล้วเรากลับได้นะ” “ไม่อ่ะ วันนี้เราไม่อยากนัดใครมาแล้ว” “อย่าบอกนะว่าอยากอยู่ปลอบใจเรา” จีน่าพูดพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างขืน “อือ เราไม่อยากให้เธอกลับไปร้องไห้ขี้มูกโป่งคนเดียว” “หึ ไม่มีทาง คนอย่างเราไม่ได้จะจมปลัก คอยเสียใจอยู่กับผู้ชายเฮงซวยแบบนั้นหรอกนะ” “โอเค” ถ้าเธอคิดได้แบบนี้เขาเองก็ดีใจ“พวกเรารู้สึกผิดคะ อยากจะขอโทษ อยากให้คุณกรีนให้อภัย”“หึ ถ้าพวกเธอสำนึกกันได้แล้ว ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่พวกเธอจำไว้ พฤติกรรมที่พวกเธอทำอ่ะ มันไม่ดีและไม่น่ารัก ไม่ว่ากับใครก็ไม่ควรไปทำแบบนั้น”“ค่ะ ขอบคุณนะคะ ที่ให้อภัยพวกเรา”“อืม ฉันไม่คิดอะไรมากหรอก พวกเธอก็ไม่ต้องเกร็งกันขนาดนั้นก็ได้ ไปทำงานเถอะ”“เอ่อค่ะ”“แล้วถ้าไม่อยากเรียกฉันว่าคุณ ก็เรียกชื่อเฉย ๆ เหมือนเดิมก็ได้ ฉันไม่เจ้ายศเจ้าอย่างอะไรหรอก”“พวกเราอยากเรียกแบบนี้มากกว่าค่ะ พวกเราทำกิริยาไม่เหมาะสมมาเยอะแล้ว ถ้าคุณกรีนให้อภัยพวกเราก็ดีมากแล้วค่ะ”“อือ ฉันก็ดีใจที่พวกเธอคิดได้นะ” เอวาริณพูดพร้อมกับยิ้มให้ อย่างคนที่ใจดีเธอผ่านความเสียใจมามาก เลยไม่อยากเจ้าคิดเจ้าแค้นอะไรกับใครอีกแล้ว เรื่องแย่ ๆ ทั้งหมดก็ขอให้มันจบลง จะได้ไม่ต้องมีอะไรติดค้างกับใครอีก3 เดือนต่อมางานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่อลังการ เพราะตอนนี้ชวินทร์มีคนรู้จักมากมาย ก็เลยอยากให้เกียรติคนรักให้มากที่สุดเอวาริณในชุดเจ้าสาวสวยราวกับภาพวาด ความงดงามของเธอสะกดสายตาเจ้าบ่าว จนไม่อาจละไปมองทางอื่น“กรีนใส่ชุดนี้แล้วสวยมากจริง ๆ”ชุดแต่งงานในวันนี้ คือชุดท
ณ บริษัท CSEPay หลังกลับจากเที่ยวและพักผ่อนอีกวัน วันนี้ก็ต้องมาทำงานตามปกติ ซึ่งประธานหนุ่มที่เอาแต่สนใจงานก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็แทบละทิ้งหน้าที่ที่ไม่จำเป็นทุกอย่าง และติดลูกกับเมียแจ เช่นวันนี้ก็อ้อนให้เมียกับลูกตามมาทำงานด้วย “ซัน เกินไปแล้วนะ เดินห่างหน่อยก็ได้” “ไม่ได้ เมียซันสวยขนาดนี้ อยากกอดอยากอ้อนตลอดเวลาเลย” “เดี๋ยวเถอะ” “คิก ๆ” ยัยหนูที่อยู่บนอ้อมแขนพ่อ ก็หัวเราะคิกคักอย่างพอใจ เมื่อเห็นว่าพ่อกับแม่ดูจะรักกันและหวานขึ้นทุกวันแบบนี้ “สวัสดีค่ะท่านประธาน น้องกรีน น้องเกล” “สวัสดีค่ะป้าแวว” เด็กหญิงตัวน้อยก็ประนมมือไหว้อย่างน่ารัก จนแวววรรณต้องยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู “สวัสดีค่ะพี่แวว นี่ของฝากค่ะ” เอวาริณยื่นถุงสีน้ำตาลใบใหญ่ ที่เอามาด้วยให้แวววรรณ “ขอบใจมากจ้ะ” “คุณแวววันนี้มีงานอะไรด่วนไหม” “เอ่อ บริษัทของคุณเจต จะเข้ามาคุยงานด้วยตอน 10 โมงค่ะ” “จะถึงเวลาแล้วหนิ” “ค่ะ แววเตรียมเอกสารทุกอย่างไว้ที่ห้องประชุมเล็กแล้วค่ะ” “โอเค ไปกันเถอะกรีน” “ไปไหน” “ไปคุยงานกับคุณเจตไง” “ได้ไง ซันไปคุยเลย กรีนจะอยู่กับลูก” เธอพูดจาอย่างขัดขืน เพราะรู้ว่าเขาจะพา
ร่างบางพลิกตัวนอนหงาย ราวกับจะกลั่นแกล้งเขาที่มีอารมณ์อย่างมากล้น จึงได้เห็นว่าตอนนี้สายตาของเขามันเต็มไปด้วยความปรารถนา“ซัน...”“ซันอยากมากเลยนะกรีน”“หึ กรีนเชื่อ ตั้งแต่กลับมาคืนดีกันกรีนยังไม่ได้พักเลยซักวัน” แล้วก็ได้รู้ว่าคนหื่นอย่างเขากลับมาแล้ว ตั้งแต่ตอนที่อยู่ด้วยกัน ในช่วงที่รักกันมากเธอก็ไม่ได้พักเลยสักวัน เพราะเขาเอาแต่หมกมุ่นกับร่างกายเธออยู่แบบนั้น จนถึงตอนนี้ก็ไม่ต่าง“ก็กรีนสวย ทุกวันนี้ยิ่งสวย สวยขึ้นเรื่อย ๆ แบบนี้ซันจะอดใจไหวได้ยังไง” ไม่พูดแค่นั้นมือหนาก็ยังบีบคลึงสองเต้าของเธออย่างมันส์มือ“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็เต็มที่สิคะ” เมื่อเห็นแบบนั้นเอวาริณจึงเริ่มยั่วยวน“หึ แน่นอนอยู่แล้วที่รัก”“ถ้าอย่างนั้นก็...” คนตัวบางสุดเย้ายวน ถอดชุดนอนตัวบางของตัวเองออกจนเหลือเพียงร่างกายที่เปลือยเปล่า เขาที่เห็นแบบนั้นก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ก่อนจะถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก จนไม่เหลือซักชิ้นเช่นกัน“งั้นคืนนี้เราก็ไม่ต้องนอน” ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วดึงตัวภรรยาตัวน้อยขึ้นมา อุ้มไว้จนเธอจนในอก“ซัน...”“ออกไประเบียงดีกว่า เดี๋ยวลูกตื่น” เขาอุ้มตัวเธอเดินออกไป ก่อนจะแทรกท่อน
“นะ...นี่มัน...”“ใช่ครับ ทุกตารางนิ้วที่นี่เป็นของกรีน ทุกอย่างเป็นของกรีน เป็นของกรีนจริง ๆ” เขาพูดย้ำให้ภรรยารู้แบบนั้น“...” เอวาริณถึงกับเบะปากเหมือนเด็กน้อย เมื่อรู้ว่าเขายกเกาะแห่งนี้ให้กับเธอ ตามคำสัญญาที่เคยบอกไว้จริง ๆ“พ่อขา...แม่ร้องไห้ไปแล้ว” เด็กหญิงก็พูดอย่างขบขัน เมื่อเห็นแม่ตั้งท่าจะร้องไห้แบบนั้น“ไม่ร้องนะคนดี ดูสิลูกมองใหญ่เลย ตอนนี้สิ่งที่กรีนต้องทำ คือใส่บิกินีแล้วเดินเล่นอย่างที่เคยบอกซันไง”“ซันอะ!”“พูดจริง ๆ เรามาทำทุกความฝันของเราให้เป็นจริงกันเถอะ”ชวินทร์ดึงมือภรรยาเข้าบ้าน เพื่อเปลี่ยนชุดก่อนจะออกไปสมทบกับทุกคนที่ชายหาด เอวาริณและนัชชาใส่บิกินีเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน โดยมีชวินทร์และทศวรรษรวมถึงยัยหนูมิเกลร่วมด้วย“คุณปู่มาเล่นน้ำสิคะ”เด็กหญิงร้องเรียกคุณปู่ แต่คุณชาติชัยได้แต่โบกมือตอบ ในวัยชราไม่ต้องลงไปเล่นน้ำเขาก็มีความสุขได้โดย การมองรอยยิ้มของทุกคนที่รักพอถึงตอนค่ำปาร์ตี้เล็ก ๆ แต่ครื้นเครงก็ถูกจัดขึ้น สองปู่หลานรับหน้าที่ย่างของทะเลเพราะยัยหนูมิเกลอยากลงมือเอง“ค่อย ๆ พลิกนะลูกระวังร้อน”“ค่า...”คุณชาติชัยมองหลานสาวด้วยแววตาเปี่ยมรัก มาถึงวันนี้เ
หลังจากปรับความเข้าใจกันได้ เขาก็รีบจุงมือเธอพาไปจดทะเบียนสมรสทันที “นางเอวาริณ พัฒน์ธรากุล” เขาอ่านชื่อและนามสกุลเธอซ้ำอยู่หลายรอบ ด้วยความรู้สึกดีและภาคภูมิใจ ที่ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง “พอแล้วซัน รีบกลับกันเถอะ” เธอก็ได้แต่ส่ายหัวด้วยความเอ็นดู เมื่อเห็นเขากลับมาทำตัวเหมือนเดิม เป็นคนรักคนเดิมของเธอ “ครับ คุณภรรยาสุดที่รัก” “หึ ค่า คุณสามี” แล้วทั้งคู่ก็จับมือกันออกไปจากอำเภอ ด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ที่มีอย่างมากล้น หลังจากนั้น ชวินทร์ก็พาครอบครัวย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านเรือนหอ ทำให้เอวาริณรู้ว่าเขาสร้างที่นี่ไว้เพื่อเธอจริง ๆ เพราะทุกรายละเอียดที่เธอบอกเล่า ชวินทร์ไม่บกพร่องเลยสักจุดเดียว “ทำอะไรกันครับแม่ลูก” พอกลับจากทำงานชายหนุ่มก็รีบตรงไปหาลูกเมียทันที ตอนนี้เขาให้เอวาริณออกจากงานมาเป็นแม่บ้านเต็มตัวซึ่งเธอก็ยินดี หญิงสาวใช้เวลาที่มีดูแลทั้งเขาและลูก รวมถึงพ่อสามีด้วยความเต็มใจ “กำลังเก็บดอกอัญชันไปต้มน้ำดื่มค่ะ” พูดจบเธอก็เอียงแก้มให้สามีจูบตามความเคยชิน “น้องเกลด้วยค่ะ” “ต้องอย่างนั้นอยู่แล้วค่ะ” ชวินทร์จูบแก้มนุ่มของลูกสาว ก่อนจะอุ้มลูกขึ้นจากพื้น “คิดถึงพ่อหรือเปล่าค
พอถึงที่หมายหัวใจของเอวาริณก็ปวดหนึบ เพราะเธอจำได้ว่านี่คือบ้านที่เขาตั้งใจ สร้างไว้เป็นเรือนหอของเขากับลลิน“ถึงแล้วครับ”“ฉันว่าฉันรอในรถดีกว่า”“ลงมาเถอะ ซันอยากให้กรีนมาดูพี่เหมียวด้วยกัน”“คุณไม่ควรให้ผู้หญิงคนอื่น เข้าไปวุ่นวายในเรือนหอของคุณนะ”“โธ่กรีน...ตอนนั้นซันก็แค่อยากประชด กรีนดูไม่ออกจริง ๆ เหรอว่าบ้านหลังนี้ซันสร้างให้ใคร ทุกรายละเอียดที่กรีนวาดเอาไว้ซันทำให้หมดเลยนะ”“ลงเถอะค่ะแม่น้องเกลอยากเห็นพี่เหมียวแล้ว”“...” เอวาริณยอมลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในบ้าน พอถึงห้องรับแขกก็ยืนอึ้ง เพราะพี่เหมียวที่เขาว่าคือแมวแร็กดอลล์สีขาวราคาแพง ที่เธอเคยบอกว่าอยากได้“กรี๊ดด! พี่เหมียว พี่เหมียวค่ะแม่ พี่เหมียวน่ารักที่สุดเลยค่ะ”เด็กหญิงหวีดร้องดีใจตามประสาเด็ก แล้ววิ่งเข้าไปหาพี่เหมียวทั้งสามตัว ที่มีพี่เลี้ยงคอยดูแลอยู่ ในขณะที่คนเป็นแม่ยังคงยืนอึ้งน้ำตาคลออยู่กับที่“แมวสามตัวที่กรีนเคยอยากได้ไง กรีนเคยบอกว่าถ้ามีสองสามตัวมันจะได้ไม่เหงา ซันจ้างพี่เลี้ยงมาช่วยเลี้ยงด้วยนะ กรีนจะได้มีเวลาดูแลลูกเยอะ ๆ แล้วกรีนก็เคยบอกว่าเราจะมีลูกด้วยกันหลาย ๆ คนจำได้ไหม”น้ำเสียงของชวินทร์สั่นเครือใ
เวลาต่อมา“ฮือ ๆ ๆ ทำไมเราต้องไปรู้จัก กับไอ้ผู้ชายเฮงซวยแบบนั้นด้วย ฮึก ๆ” คนที่บอกว่าจะไม่เสียใจกับผู้ชายแบบนั้น ตอนนี้กลับร้องไห้ขี้มูกโป่ง“หยุดร้องได้แล้ว” ยังไม่ทันที่จะสิ้นคำชม เขาก็ต้องส่ายให้เธอหน้าเบา ๆ ก็เข้าใจแหละว่าคงเสียใจอยู่“เราโกรธเราแค้น เราเสียดายเวลา 1 ปี ที่หลวมตัวไปคบกับมัน แ
“อืม นั่งรออยู่ตรงนี้ ใกล้ถึงเวลาแข่ง เธอก็คงเจอมันเอง” พูดจบเขาก็กำลังจะเดินออกจากห้องไป“เดี๋ยวก่อนสิอาร์ที แล้วนั่นนายจะไปไหน”“ออกไปข้างนอกไง ให้เธออยู่ตรงนี้เป็นส่วนตัวดี ไว้เดี๋ยวมันมา แล้วมองเห็นเธอก็ค่อยเดินออกไปก็แล้วกัน”“แต่...”“อะไร”“เราไม่มีเพื่อน ก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่นะ”“จะมีเพื่อนไป
ณ บ้านศรัญภาคธ์หลังจากที่นัดกันแล้วเรียบร้อย จีน่าก็ขอให้เขาเป็นคนมารับเธอที่บ้าน เพราะว่าจะแอบพ่อแม่ออกไปตอนกลางคืน เนื่องด้วยที่บ้านเธอยังไม่เปิดรับ เรื่องที่ให้ลูกสาวออกไปเที่ยวตอนกลางคืนเหมือนวัยรุ่นทั่วไป แต่ละครั้งที่ออกไปหาเขาได้ ก็เพราะเป็นช่วงเวลาที่พ่อกับแม่เธอไม่อยู่บ้าน แต่เสียดายวันนี
สายตาคมก็ได้แต่มองตามคนที่ตัวเองนัดมา ด้วยความรู้สึกที่เสียดาย แต่จะทำยังไงได้ล่ะ คนที่อยู่ตรงนี้ ก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งมาหาเขา อีกแล้วแบบนี้“เป็นอะไรอีกจีน่า” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด ‘แม่งเอ่ย! กูโคตรแพ้น้ำตาเธอเลย’“เอ่อ...เราขอโทษนะ ที่มาขัดจังหวะแบบนี้อีกแล้ว”“พอเถอะ ถ้าจะมาบ่อยแบบนี้ก็ไม่

![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





