All Chapters of ทวงคืนใจจากนายมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 8

“เธอกำลังทำอะไรน่ะ! พวกฉันแค่ว่าเธอไม่กี่คำ นี่ถึงกับอยากจะโพสต์ลงโซเชียลเพื่อประจานให้คนมารุมบูลลี่พวกเราเลยเหรอ?” กลุ่มเพื่อนสนิทตัวดีของชาร์ล็อตต์ปรี่เข้ามาแย่งมือถือไปจากมือฉันทันที เมื่อพวกเธอปลดล็อกเครื่องไม่ได้ ก็จัดการเขวี้ยงมันลงพื้นจนแตกกระจาย อีธาน ที่ใบหน้าบึ้งตึงเดินเหยียบเศษซากมือถือเครื่องนั้นมา เขาจ้องมองฉันด้วยสายตาเย็นชาและไร้ความรู้สึก ในตอนนั้น ฉันทรมานจนหน้ามืดไปหมด มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกไว้แน่น พยายามพยุงร่างกายที่สั่นเทาพิงกับพื้นในท่าคุกเข่าต่อหน้าอีธาน “ฉันเปล่านะอีธาน ฉันมีโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด อาการมันกำลังกำเริบ ขอร้องละ… ช่วยเรียกรถพยาบาลที” อีธานเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของฉัน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ทว่าวินาทีต่อมา เขากลับถูกชาร์ล็อตต์ดึงตัวออกไป “อีธาน คู่หมั้นของคุณนี่จะใจแคบเกินไปหน่อยไหม วันนี้ทุกคนมาเพื่อฉลองที่ฉันได้เลื่อนตำแหน่ง แต่คู่หมั้นคุณกลับแสร้งทำเป็นป่วยเพราะความหึงหวงเพื่อจะพังงานปาร์ตี้นี้” “ฉันรู้ว่าอเมเลียไม่ชอบขี้หน้าฉันมาตลอด แต่ที่ฉันอุตส่าห์เชิญเธอมาก็เพราะอยากจะกระชับความสัมพันธ์ของเราให้ดีขึ้น ไม่นึกเลยว่าเธอจะไม่เห็

ในจังหวะที่มือของฉันเกือบจะเอื้อมไปถึงถุงยา รองเท้าส้นสูงข้างหนึ่งก็เหยียบลงบนถุงยาใบนั้นอย่างแรงก่อนจะบดขยี้มันซ้ำๆ “หึ เมื่อกี้ยังแกล้งทำเป็นจะตายอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงคลานเร็วปรื๋อขนาดนี้ล่ะ?” ชาร์ล็อตต์ผลักพนักงานเสิร์ฟออกไปแล้วตะโกนเสียงดังลั่น “อเมเลีย พอพวกฉันเผลอนิดเดียว เธอก็รีบเผยไต๋อันตื้นเขินออกมาเชียวนะ ฉันขอถอนคำชมเรื่องฝีมือการแสดงเมื่อกี้คืนก็แล้วกัน!” เสียงตะโกนที่เธอจงใจแผดออกมาเรียกความสนใจจากทุกคนในงาน และแน่นอน อีธาน หันกลับมามองฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีด้วยความระอาใจยิ่งกว่าเดิม แต่ฉันไม่มีแก่ใจจะสนเรื่องนั้น ความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจทำให้ฉันพยายามตะเกียกตะกายเพื่อดึงถุงยาออกมาจากใต้ฝ่าเท้าของชาร์ล็อตต์ตามสัญชาตญาณ ชาร์ล็อตต์แค่นยิ้มเยาะพลางกระซิบกับฉันเบาๆ “เจ็บใจจนจะตายแล้วล่ะสิ? หึหึ แต่มันยังมีความเจ็บปวดที่มากกว่านี้รอเธออยู่!” ผ้าปูโต๊ะผืนยาวช่วยบดบังหัวรองเท้าส้นแหลมของเธอไว้ ชาร์ล็อตต์แววตาเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที เธอยกเท้าขึ้นแล้วเตะเข้าที่ลำแขนที่ยื่นออกมาของฉันอย่างสุดแรง ส้นรองเท้าที่หนักอึ้งกระทบเข้ากับผิวหนังของฉันจนเ

ชาร์ล็อตต์ถึงกับแข้งขาอ่อนแรงจนทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น เธอพยายามเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก “ขอโทษค่ะ คุณเลซี่ ฉันไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของอเมเลียฉันแค่ล้อเธอเล่นเฉยๆ… ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วยเถอะค่ะ” “ล้อเล่น? ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะล้อเล่นกับเธอบ้าง” เสียงปืนดังสนั่นพร้อมเศษเนื้อที่กระเด็นออกมา ชาร์ล็อตต์กุมแขนข้างที่ถูกทำลายด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทุกคนในงานต่างพากันสูดหายใจด้วยความหนาวเหน็บ มีเพียงเสียงกรีดร้องและเสียงสะอื้นไห้อย่างบ้าคลั่งของชาร์ล็อตต์เท่านั้น “มือขวาของฉัน! บ้าเอ๊ย! ฉันเพิ่งจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นศัลยแพทย์นะ ต่อไปจะผ่าตัดได้ยังไง…” “ฉันเกลียดพวกเสียงดังและไร้มารยาทที่สุด” พ่อไม่มีทีท่าว่าจะวางปืนลงเลยแม้แต่นิดเดียว “ในเมื่อเธอไม่พอใจที่ฉันเอาไปแค่มือขวา งั้นมืออีกข้างก็ไม่ต้องเหลือไว้แล้วกัน” ชาร์ล็อตต์เบิกตาโพล่งด้วยความตื่นตระหนก เธอพยายามอ้อนวอนขอชีวิตอย่างสุดแรง เมื่อเห็นว่าพ่อไม่สะทกสะท้าน เธอจึงหันไปหาอีธาน แทน “ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นนะ… อีธาน ช่วยฉันด้วย! คุณก็รู้นี่ว่าฉันไม่รู้จริงๆ ว่าอเมเลียป่วย ฉันยังช่วยทำแผลให้เธอเลย คุณรีบช่วยเป็นพยานให้ฉันที!”

อีธานมาตัวคนเดียว เขาพกเพียงปืนพกกระบอกเล็กมาด้วย โดยไม่มีลูกน้องติดตามแม้แต่คนเดียว และไม่ได้ทำร้ายใคร เขาจงใจทำลายข้าวของในพื้นที่ของตระกูลเลซี่ เพื่อดึงดูดให้ลูกน้องมาจับตัวเขาและพาไปยังคฤหาสน์เก่าของเลซี่ จุดประสงค์ของเขาชัดเจนมาก คือเขาต้องการพบฉัน พ่อขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางหันมามองฉัน “ไม่ว่าลูกจะตัดสินใจยังไง พ่อก็พร้อมจะสนับสนุนลูกเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการให้เขาเข้ามา หรือจะไล่เขาไป” “ให้เขาเข้ามาเถอะค่ะ” ฉันเก็บสีหน้าและสั่งการลูกน้อง “แล้วพาเขาไปที่ฝ่ายบัญชีด้วยล่ะ คำนวณให้ดีว่าเขาทำลายข้าวของไปเท่าไหร่ แล้วให้เขาชดเชยมาสิบเท่า” “แก๊งโรลลิ่งสโตนรุ่งเรืองขึ้นมาได้ก็เพราะพ่อในช่วงหลายปีที่ผ่านมา บัญชีนี้ต้องคิดให้ชัดเจน” ทั้งลูกน้องและพ่อต่างพากันตกตะลึงเมื่อได้ยินท่าทีของฉัน ลูกน้องชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความมึนงง “แล้วคุณหนู ท่านจะพบเขาไหมครับ?” ฉันเลิกคิ้วขึ้นพลางพับเสื้อผ้าโดยไม่เงยหน้ามอง “จะพบเขาไปทำไม?” “พรุ่งนี้ฉันก็จะบินไปผ่าตัดที่ต่างประเทศแล้ว เอาเวลาไปเก็บกระเป๋าดีกว่า จำไว้นะ เก็บเงินสดจากเขามาสิบเท่า ทางที่ดีอย่าให้เขาเหลือเงินติดตัวไว้เลย” พ่อแ