ทวงคืนใจจากนายมาเฟีย

“เธอกำลังทำอะไรน่ะ! พวกฉันแค่ว่าเธอไม่กี่คำ นี่ถึงกับอยากจะโพสต์ลงโซเชียลเพื่อประจานให้คนมารุมบูลลี่พวกเราเลยเหรอ?”

กลุ่มเพื่อนสนิทตัวดีของชาร์ล็อตต์ปรี่เข้ามาแย่งมือถือไปจากมือฉันทันที เมื่อพวกเธอปลดล็อกเครื่องไม่ได้ ก็จัดการเขวี้ยงมันลงพื้นจนแตกกระจาย

อีธาน ที่ใบหน้าบึ้งตึงเดินเหยียบเศษซากมือถือเครื่องนั้นมา เขาจ้องมองฉันด้วยสายตาเย็นชาและไร้ความรู้สึก

ในตอนนั้น ฉันทรมานจนหน้ามืดไปหมด มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกไว้แน่น พยายามพยุงร่างกายที่สั่นเทาพิงกับพื้นในท่าคุกเข่าต่อหน้าอีธาน

“ฉันเปล่านะอีธาน ฉันมีโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด อาการมันกำลังกำเริบ ขอร้องละ… ช่วยเรียกรถพยาบาลที”

อีธานเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของฉัน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ทว่าวินาทีต่อมา เขากลับถูกชาร์ล็อตต์ดึงตัวออกไป

“อีธาน คู่หมั้นของคุณนี่จะใจแคบเกินไปหน่อยไหม วันนี้ทุกคนมาเพื่อฉลองที่ฉันได้เลื่อนตำแหน่ง แต่คู่หมั้นคุณกลับแสร้งทำเป็นป่วยเพราะความหึงหวงเพื่อจะพังงานปาร์ตี้นี้”

“ฉันรู้ว่าอเมเลียไม่ชอบขี้หน้าฉันมาตลอด แต่ที่ฉันอุตส่าห์เชิญเธอมาก็เพราะอยากจะกระชับความสัมพันธ์ของเราให้ดีขึ้น ไม่นึกเลยว่าเธอจะไม่เห็นหัวกันแล้วยังมีจิตใจที่ชั่วร้ายขนาดนี้! รู้อย่างนี้ฉันเชิญแค่คุณมาคนเดียวก็ดีแล้ว”

เธอเหลือบมองฉันด้วยสายตาเหยียดหยาม พร้อมกับพึมพำออกมาว่า

“สมกับที่เป็นนักแสดงจริงๆ เลยนะ แทนที่จะเอาทักษะการแสดงไปใช้กับงาน กลับเอามาใช้กับแผนสกปรกๆ เพื่อเสี้ยมให้คนแตกคอกัน”

ลมหายใจของฉันเริ่มติดขัดมากขึ้นเรื่อย ๆ ฉันได้ยินเสียงหอบหายใจที่หนักหน่วงของตัวเอง หัวใจเหมือนถูกของหนักกดทับเอาไว้ บีบเอาออกซิเจนเฮือกสุดท้ายออกไปจากปอด

อีธานและชาร์ล็อตต์เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเยาว์ พวกเขามีสังคมและกลุ่มเพื่อนของตัวเอง

หลังจากที่เขามารักกับฉัน อีธานที่มัวแต่วุ่นอยู่กับธุรกิจมาเฟียและการออกเดตก็ไปร่วมสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนน้อยลง

ชาร์ล็อตต์ที่ไม่พอใจในเรื่องนี้ มักจะโผล่มาขัดจังหวะการเดตของเราเสมอโดยที่ไม่ได้รับเชิญ

ฉันเคยพูดกับอีธานหลายครั้งเรื่องนี้ แต่อีธานก็มักจะแสดงท่าทีไม่แยแส

“ชาร์ล็อตต์ก็เหมือนน้องสาวผม คุณอย่าคิดมากไปหน่อยเลย”

เมื่อชาร์ล็อตต์เห็นท่าทีแบบนั้น เธอก็รีบผสมโรงกับอีธานทันที

“อเมเลีย ที่ฉันตามพวกคุณมาก็เพราะอยากจะช่วยเพื่อนๆ สแกนดูให้แน่ใจว่าเธอคู่ควรกับอีธานหรือเปล่า เขาใช้เวลากับเธอมากพอแล้วนะ เธออย่าโลภมากไปหน่อยเลย”

เพราะคำพูดนั้นของชาร์ล็อตต์ ฉันจึงคอยบอกตัวเองว่า ถ้ารักอีธาน ก็ต้องยอมรับเพื่อนของเขาให้ได้ ซึ่งนั่นรวมถึงชาร์ล็อตต์ด้วย

แต่ทั้งที่เป็นการเดตของฉันกับอีธาน กิจกรรมที่เราทำกลับมีแต่สิ่งที่ชาร์ล็อตต์ชอบ อาหารที่กินก็เป็นของโปรดชาร์ล็อตต์ แม้แต่หนังก็ยังเป็นเรื่องที่ชาร์ล็อตต์ชอบดู

สุดท้าย ทุกครั้งที่เราไปเดตกัน มันจึงกลายเป็นว่าอีธานกับชาร์ล็อตต์เดินเคียงคู่กัน ทิ้งให้ฉันยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวข้างหลังพวกเขา

หากฉันแสดงความไม่พอใจออกมาเพียงนิดเดียว ชาร์ล็อตต์ก็จะเยาะเย้ยว่าฉันใจแคบและขี้หึง

อีธานเองก็นับวันยิ่งหมดความอดทนกับฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะเหตุนี้

ความคิดของฉันถูกดึงกลับมายังปัจจุบัน ชาร์ล็อตต์มองดูสีหน้าที่เจ็บปวดของฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสะใจและรื่นเริง

“ฉันรู้แล้วล่ะอเมเลีย เธอคงชินกับการยืนอยู่ท่ามกลางสปอตไลท์แล้วสินะ ไม่ว่าสถานการณ์ไหนก็อยากจะเด่นกว่าคนอื่นไปหมด”

“พอเห็นว่าวันนี้ฉันเป็นนางเอกของงาน แล้วทุกคนไม่ได้รุมล้อมเอาใจเธอเหมือนพวกแฟนคลับ เธอก็เลยแสร้งทำเป็นป่วยเพื่อเรียกร้องความสนใจ”

บรรดาแขกในงานต่างพากันมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มแสยะ พวกเขาล้วนเป็นคนรู้จักเก่าแก่ของชาร์ล็อตต์และอีธาน

เดิมทีพวกเขาก็คิดว่าฉันไม่คู่ควรกับอีธานอยู่แล้ว จึงมีเพียงความเกลียดชังและไร้ซึ่งความเห็นใจ

บางคนถึงกับหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายภาพความอัปยศและความเจ็บปวดของฉันเก็บไว้

อีธานที่นิ่งเฉยมาตลอด ในที่สุดก็แสดงสีหน้าหงุดหงิดออกมา

“อเมเลีย ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบชาร์ล็อตต์ ผมก็พยายามลดการเผชิญหน้าระหว่างคุณกับเขาให้มากที่สุดแล้ว แต่งานฉลองของชาร์ล็อตต์มีแค่เพียงวันนี้วันเดียว คุณจะทนแค่ไม่กี่ชั่วโมงไม่ได้เลยหรือไง?”

หัวใจของฉันเจ็บปวดอย่างรุนแรง จนการจะเอ่ยปากตอบเขากลายเป็นเรื่องที่ฟุ่มเฟือยเกินไป

ฉันกัดฟันจนเลือดซึม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปากช่วยให้ฉันมีสติขึ้นมาบ้าง ฉันเริ่มพยายามคลานไปทางประตูบ้านเพื่อออกไปขอความช่วยเหลือจากภายนอก

ทว่าเสียงหัวเราะราวกับปีศาจของชาร์ล็อตต์กลับดังขึ้นข้างหลังฉัน

“ทำไม? พอถูกจับไต๋ได้ แถมอีธานก็ไม่เข้าข้างเข้าหน่อย ถึงกับโกรธจนอยากจะหนีไปเลยเหรอ?”

คำพูดของเธอเรียกเสียงหัวเราะเยาะจากแขกทุกคนในงาน

สีหน้าของอีธานย่ำแย่ถึงขีดสุด

ก่อนที่ฉันจะคลานไปถึงประตู ชาร์ล็อตต์ก็กระชากผมของฉันแล้วลากกลับมาอย่างแรง

ร่างกายที่อ่อนแอของฉันชนเข้ากับชั้นแก้วแชมเปญจนล้มครืน แก้วแตกกระจายเต็มพื้น เหล้าเปียกโชกไปทั่วทั้งตัวของฉัน

ชาร์ล็อตต์เอามือปิดจมูกพร้อมทำท่ารังเกียจแต่แฝงด้วยความสะใจ

“เสียชื่อที่เป็นถึงคู่หมั้นของหัวหน้ามาเฟียจริงๆ จะมารยาเรียกคะแนนสงสารก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย! ทำตัวเองให้ดูทุเรศขนาดนี้ เสียหน้าอีธานหมด!”

“อีธาน คู่หมั้นคุณนี่ยังไม่ทันแต่งงานก็ก่อเรื่องไม่เว้นวัน ถ้าแต่งไปจะขนาดไหน! ถือโอกาสวันนี้เลย พวกเราจะช่วยสั่งสอนหล่อนให้เอง!”

เธอเหวี่ยงฉันลงบนพื้นที่มีแต่เศษแก้วแตกอย่างแรง ราวกับเหวี่ยงขยะชิ้นหนึ่ง

อีธานมองฉันด้วยสายตาเย็นชา เต็มไปด้วยความหงุดหงิดและโกรธเคือง

“อเมเลีย เธอเลิกบ้าได้แล้ว! หยุดเสแสร้งแล้วลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”

ทว่าวินาทีต่อมา เขากลับชะงักไป

ใบหน้าของฉันขาวซีดราวกับคนตาย ทั้งตัวเปียกโชกไปด้วยเหล้าและเหงื่อกาฬ บนลำแขนที่ขาวซีดมีรอยแผลเล็กๆ จากเศษแก้วบาดแต่ฉันกลับไม่ส่งเสียงร้องออกมาสักคำ

“อเมเลียเธอเป็นคนกลัวความเจ็บปวดที่สุด… หรือว่า…”

อีธานไม่รู้หรอกว่า ที่ฉันไม่ร้องออกมา ไม่ใช่เพราะฉันไม่เจ็บ แต่มันเป็นเพราะฉันไม่มีแม้แต่แรงจะครางออกมาแล้วต่างหาก

ชาร์ล็อตต์รีบหยิบเครื่องดื่มชูกำลังที่มีความเข้มข้นสูงมา แล้วกรอกเข้าปากฉันโดยไม่ลังเล

“อากาศมันร้อน แถมที่นี่เป็นงานเอาท์ดอร์ ลำบากเธอที่ต้องแกล้งเป็นลมแดดนอนกองกับพื้นตั้งนาน ดื่มอะไรเย็นๆ เข้าไปเดี๋ยวก็ดีขึ้นเองแหละ”

ในพริบตานั้น ความรู้สึกถึงความตายก็ได้เข้าครอบงำฉันอย่างสมบูรณ์

หัวใจของฉันเต้นระรัวราวกับเกิดแผ่นดินไหว ร่างกายสั่นสะท้านไปถึงหัวไหล่

ฉันพยายามหอบหายใจเฮือกใหญ่ แต่อากาศกลับไม่เข้าสู่ปอดเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงเสียงหอบกระเส่าที่บาดแก้วหูดังออกมาจากลำคอ

แขกในงานเริ่มเห็นความผิดปกติ ต่างพากันถอยหลังหนีด้วยความหวาดกลัว

“เธอ… คงไม่ได้เป็นอะไรไปจริงๆ ใช่ไหม?”

ม่านตาของอีธานหดตัวลงทันที เขายืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงนั้นด้วยความตกตะลึง