บทที่ 3

ในจังหวะที่มือของฉันเกือบจะเอื้อมไปถึงถุงยา รองเท้าส้นสูงข้างหนึ่งก็เหยียบลงบนถุงยาใบนั้นอย่างแรงก่อนจะบดขยี้มันซ้ำๆ

“หึ เมื่อกี้ยังแกล้งทำเป็นจะตายอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงคลานเร็วปรื๋อขนาดนี้ล่ะ?”

ชาร์ล็อตต์ผลักพนักงานเสิร์ฟออกไปแล้วตะโกนเสียงดังลั่น

“อเมเลีย พอพวกฉันเผลอนิดเดียว เธอก็รีบเผยไต๋อันตื้นเขินออกมาเชียวนะ ฉันขอถอนคำชมเรื่องฝีมือการแสดงเมื่อกี้คืนก็แล้วกัน!”

เสียงตะโกนที่เธอจงใจแผดออกมาเรียกความสนใจจากทุกคนในงาน

และแน่นอน อีธาน หันกลับมามองฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีด้วยความระอาใจยิ่งกว่าเดิม

แต่ฉันไม่มีแก่ใจจะสนเรื่องนั้น ความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจทำให้ฉันพยายามตะเกียกตะกายเพื่อดึงถุงยาออกมาจากใต้ฝ่าเท้าของชาร์ล็อตต์ตามสัญชาตญาณ

ชาร์ล็อตต์แค่นยิ้มเยาะพลางกระซิบกับฉันเบาๆ

“เจ็บใจจนจะตายแล้วล่ะสิ? หึหึ แต่มันยังมีความเจ็บปวดที่มากกว่านี้รอเธออยู่!”

ผ้าปูโต๊ะผืนยาวช่วยบดบังหัวรองเท้าส้นแหลมของเธอไว้ ชาร์ล็อตต์แววตาเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที เธอยกเท้าขึ้นแล้วเตะเข้าที่ลำแขนที่ยื่นออกมาของฉันอย่างสุดแรง

ส้นรองเท้าที่หนักอึ้งกระทบเข้ากับผิวหนังของฉันจนเกิดเสียงดังปึก

ร่างกายที่ชาหนึบของฉันไม่มีแม้แต่แรงจะส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

ทันใดนั้น พนักงานเสิร์ฟที่ถูกผลักไปด้านข้างก็ชี้ไปที่ใต้โต๊ะแล้วตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

“เลือด! เลือดเต็มไปหมดเลย!”

เสียงของเขาดึงดูดความสนใจจากทุกคน อีธานขมวดคิ้วพลางผลักแขกคนอื่นๆ ออกไปแล้วรีบสาวเท้ามาตรงหน้าฉัน ก่อนจะชะงักไปในทันที

บนลำแขนที่น่าสงสารของฉัน รอยแผลเล็กๆ ที่ถูกเศษแก้วบาดในตอนแรก บัดนี้กลับถูกส้นรองเท้าของชาร์ล็อตต์กรีดจนกลายเป็นแผลเหวอะฉกรรจ์

เลือดที่ไหลรินอาบชโลมพื้นหญ้าใต้ร่างของฉันจนดูน่าสยดสยอง

เมื่ออีธานเห็นใบหน้าที่ขาวซีดราวกับกระดาษของฉัน เขาก็เริ่มลนลานขึ้นมาทันที

“อเมเลีย! ผม ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล!”

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป รีบก้าวเข้ามาหมายจะอุ้มตัวฉันขึ้น

แววตาของชาร์ล็อตต์ฉายความตระหนกออกมาวูบหนึ่ง แต่เพียงครู่เดียวเธอก็กลับมาสงบนิ่งและยิ้มขวางเขาไว้

“ไม่เป็นไรหรอกอีธาน แผลดูเหมือนจะใหญ่แต่จริงๆ แล้วมันแค่แผลตื้นๆ เอง ห้องฉุกเฉินเขายังไม่รับเคสแบบนี้หรอก ฉันเป็นหมอนะ ให้ฉันช่วยจัดการให้จะเร็วกว่าส่งไปโรงพยาบาลเสียอีก!”

ชาร์ล็อตต์แสร้งทำเป็นสงสารพลางยกแขนของฉันขึ้นมา เลือดที่ทะลักออกมาจากปากแผลผสมปนเปกับเศษหญ้าและดินที่ติดมากับใต้รองเท้าของเธอ ทั้งสกปรกและดูย่ำแย่

“อเมเลีย จะมารยาเรียกร้องความสนใจก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยสิ เธอจงใจคลานมาทางนี้เพื่อให้เศษแก้วบนพื้นกรีดแขนตัวเอง ไม่ใช่เพราะเธออาศัยความรักที่อีธานมีให้มาทำร้ายตัวเองเพื่อบีบบังคับเขาหรอกเหรอ? ฉันละสงสารแทนเขาจริงๆ เลย!”

อีธานมองไปยังกองเศษแก้วที่เปื้อนเลือดเหล่านั้น แล้วเขาก็เชื่อคำพูดของชาร์ล็อตต์สนิทใจ สีหน้าของเขาพลันเย็นชาจนน่ากลัว

“มันเป็นแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม อเมเลีย? คุณรู้ว่าผมทนไม่ได้ที่สุดเวลาเห็นคนใกล้ชิดต้องบาดเจ็บหรือเจ็บป่วย คุณก็เลยใช้ร่างกายตัวเองมาข่มขู่ผมงั้นเหรอ?”

ฉันที่อยู่ในสภาพปางตาย ดวงตาที่เบิกโพลงเริ่มพร่ามัว แววตาและสีหน้าที่ดูตายด้านยิ่งทำให้อีธานเดือดจัด

“คุณจะอดทนเพื่อผมสักหน่อยไม่ได้เลยหรือไง? บอกไว้เลยนะอเมเลีย! วันนี้เราจะอยู่ที่นี่จนกว่างานปาร์ตี้จะจบ ไม่ไปไหนทั้งนั้น! ชาร์ล็อตต์ ฝากเธอจัดการแผลให้หล่อนด้วย!”

“ใครกล้ามายุ่งกับอเมเลียอีก ถือว่ามีเรื่องกับแก๊งโรลลิ่งสโตนของฉัน!”

คำพูดของเขาเปรียบเสมือนคำพิพากษาความตายล่วงหน้าสำหรับฉัน

ชาร์ล็อตต์ที่ได้ยินคำประกาศนั้นยิ่งได้ใจ เธอจิกกระชากแขนข้างที่บาดเจ็บของฉันขึ้นมาอย่างง่ายดายราวกับยกตุ๊กตาผ้าที่ขาดวิ่น

“ไม่ต้องกังวลนะอีธาน แผลภายนอกแบบนี้ฉันเจอมาเยอะ ขั้นแรกต้องล้างแผลฆ่าเชื้อก่อน!”

เธอหยิบแก้วเหล้าดีกรีสูงขึ้นมา แล้วเทราดลงบนปากแผลของฉันโดยตรง

ความเจ็บปวดที่แสบเข้าถึงทรวงทำให้หัวใจที่เปราะบางของฉันหยุดชะงักไปชั่วครู่ แต่สติกลับแจ่มชัดขึ้นมาบ้าง

ฉันกระอักเลือดออกมาคำโต ก่อนจะเค้นเสียงรอดลำคอออกมาอย่างยากลำบาก

“พ่อ… พ่อของฉัน… เลซี่… จะไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่…”

ทว่าชาร์ล็อตต์กลับหัวเราะร่า

“พ่อของเธอเหรอ? ไอ้ขี้ยาที่ถนนตะวันตกหรือไอ้ขี้เมาที่ถนนตะวันออกล่ะ?”

“พ่อของฉันเป็นเจ้าของโรงพยาบาลทั่วทั้งเมือง แถมยังมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับแก๊งโรลลิ่งสโตน! กล้าดียังไงมาขู่ฉัน!”

ดวงตาของฉันมืดบอดไปเป็นระยะ หัวใจชาหนึบและอึดอัดจนไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกต่อไป

แต่เพื่อนสนิทของชาร์ล็อตต์กลับแสดงท่าทีตกตะลึงออกมาทันที

“เลซี่… คงไม่ใช่ตระกูลเลซี่ที่คุมมาเฟียค่อนประเทศหรอกนะ?”

“เชื่อยัยนี่ก็บ้าแล้ว! อีธานบอกฉันเองว่าหล่อนก็แค่ดารากระจอกๆ ที่ตกอับ ถ้าอีธานไม่ช่วยไว้ ป่านนี้ไม่รู้ไปยืนขายตัวอยู่ย่านโคมแดงที่ไหนแล้ว!”

“ตระกูลเลซี่เหรอ? นังแพศยานี่เพื่อจะเอาชีวิตรอด ถึงกับกล้าโกหกคำโตขนาดนี้เลยนะ!”

คำพูดของชาร์ล็อตต์เรียกเสียงหัวเราะเยาะหยันจากกลุ่มเพื่อนของเธอ

สีหน้าของอีธานย่ำแย่ถึงขีดสุด เขาเดินหันหลังหนีไปโดยไม่แยแสฉันที่กำลังจะขาดใจตาย

ร่างกายของฉันเริ่มแข็งทื่อ ก่อนที่สติจะเลือนลาง ฉันพลันเหลือบไปเห็นเงาร่างสายหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป

น้ำตาเอ่อล้นจนบดบังทัศนียภาพ ต่อให้รู้ว่าเป็นภาพหลอน แต่ฉันก็อดไม่ได้ที่จะร้องขอความช่วยเหลือ

“ป๊า… ช่วย… ช่วยหนูด้วย…”

ชาร์ล็อตต์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“ป๊า? นึกว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงมาเฟียจริงๆ สินะ! …ป๊านี่ใครล่ะ? แฟนคลับสมองกลับหรือว่าเสี่ยเลี้ยงคนใหม่ของเธอกัน?”

เมื่อเห็นอีธานเดินจากไป พวกเธอก็รวบเส้นผมที่เปื้อนโคลนของฉันขึ้นมา แล้วตบหน้าฉันฉาดใหญ่หลายครั้งติดต่อกัน

โลกของฉันหมุนเคว้างจนเข้าสู่ความมืดมิด มีเพียงเสียงวิ้งในหูและเสียงหัวเราะเยาะหยันของพวกเธอ

“ตื่นได้แล้ว ต่อให้เธอต้องตายคามือพวกฉัน ก็ไม่มีใครหน้าไหนมาช่วยเธอได้หรอก!”

ร่างกายส่งสัญญาณเตือนเป็นครั้งสุดท้าย ฉันนอนสั่นเทาอยู่ท่ามกลางเหงื่อกาฬที่ไหลโซมกายอย่างสิ้นหวัง

และในวินาทีที่ฉันหลับตาลงด้วยความถอดใจ เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ดังขึ้นข้างหู

“ใครกล้ารังแกลูกสาวของเลซี่ ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด!”