[บทนำ] แฟนเก่า

“ไอ้ภู ไอ้ภู ไอ้ภู!!” ภูวศินชะงักมือที่ยกบรั่นดีพร้อมสายตาเหน็บแนม แหม่ เหล้ากำลังจะเข้าปากอยู่แล้วแท้ๆ แต่ถูกกวนจนได้

“อะไรวะ” ภูวิศินขัดใจ พร้อมวางแก้วเหล้าองุ่นที่เรียกกันทั่วไปว่าบรั่นดีลงกับเคาน์เตอร์จนบาร์เทนเดอร์สะดุ้ง ไวน์กระฉอกออกจากแก้วเลอะโต๊ะ แต่ด้วยความรวยที่มีมากเกินไป เลยไม่ได้เสียดายอะไร

“นู่น มึงดูอะไรนู่น” เทวาศินพยักพะเยิดไปยังสาวสวยเบื้องหน้าที่กำลังสาดแก้วเหล้าเข้าที่ใบหน้าฝ่ายชาย

“เราเลิกกันเถอะ!!” เธอคนนั้นพูดด้วยความหัวร้อนเอาเรื่อง ฝ่ายชายไม่แพ้กัน อารมณ์พลุ่งพล่านทั่วร่าง เดือดดาล

“ได้ ไม่ทนแม่งแล้ว”

“เออ กูไม่ทนหรอกเว้ย เลิกไปได้ก็ดี อยู่ด้วยก็อึดอัดเปล่าๆ”

บทสนทนาที่ภูวศินพอจะได้ยินคร่าวๆ เพราะเพลงในร้านเหล้าค่อนข้างดัง ทันใดนั้นไม่ทันได้ตั้งหลักอะไรมากนัก หญิงสาวสุดสวยถูกตบจนหน้าสะบัด ภูวศินนั่งมองอยู่ก่อนแล้วก็อดสูดปากไม่ได้ เจ็บน่าดูไม่ต้องสืบ

มองไปมองมา… อ้าว!

แฟนเก่า…

ฉิบหาย… เจอตอนไหนไม่เจอ มาเจอตอนที่เธอกำลังเลิกกับแฟนเก่า

ไม่สิ ไม่เรียกฉิบหายแล้ว นี่มันเรียกว่าโอกาสชัดๆ

“มึงจะทำอะไรอ่ะ”

ภูวศินถูฝ่ามือสองข้างเข้าด้วยกันให้พออุ่นๆ เสยปาดเข้าที่ปลายผมด้านข้าง “เมิงรู้จักถ่านไฟเก่ามั้ย”

บทที่ 1

พี่คนรวย …ก็ใหญ่

“คุณทำแบบนั้นมันก็ไม่ถูกนะครับ” มือหนาเทอะทะที่จะตบซ้ำเข้าที่ใบหน้าหวานอีกข้างหยุดชะงัก ภูวศินออกแรงเพิ่มอีกนิดบีบเข้าที่มือหนาแล้วขว้างออก “เธอเป็นผู้หญิง”

ตามหลักแล้ว ผู้หญิงไม่ควรได้รับความรุนแรงจากผู้ชายแบบเราๆ

ยิ่งพอได้เห็นแก้มน้องนางแดงเป็นปื้นแบบนั้น เขายิ่งอยากเข้าไปซัดหน้าไอ้หมอนี่ซะให้ช้ำเป็นรอยเขียว แต่ก็ต้องระงับอารมณ์ไว้เพราะเขาคือตัวละครหน้าใหม่ในวงสนทนา

“อ้อ! ผัวใหม่?”

“ใช่!”

ว๊าว แซ่บ เธอออกหน้าเองนะ ผมแค่ยืนเฉยๆ

แต่ไอ้ยืนเฉยๆ กลับได้บทผัวใหม่เฉยเลย จะรอช้าทำไม โอบไหล่ปลอบไปเลยไอ้ภู ก็ทำคะแนนไปเลยสิครับ จังหวะมันมาแล้วซะขนาดนี้

“โอ๋ที่รัก เจ็บมั้ยคะตะเองงง”

“เจ็บบบ” พูดไม่พูดเปล่า ใบหน้างามซบเข้าที่แผงอกกำยำ แน่ะ เนียนเลย แล้วไอ้เสียงออดอ้อนแบบนี้มันน่านัก… มันน่ากัดน่าฟัดจริงๆ

สายตาผมมองเย้ยไปที่แฟนเก่าป้ายแดง ฝ่ายนั้นยืนกำหมัดแล้วหนึ่ง ทำอะไรไม่ได้ดวงตาปูดโปน เส้นเลือดเต้นตุบเหมือนจะระเบิด หน้าดำคร่ำเครียดเหมือนโดนของ

“ยังไงๆ ก็ไม่ได้รวยไปกว่ากูหรอกโว้ย นึกหรอว่าอยู่กับมันมึงจะไม่ลำบาก อยู่กับกูนี่ สบายไปทั้งชาติ” ช่อลดาหน้าเสีย แต่ด้วยความมึนเมาเลยไม่ค่อยได้สติ เซหลุนๆ ไปตามแรงดึงจากการยื้อแย่งจากฝั่งแฟนเก่า

มันยอมไม่ได้ เดือดดาลแทนเธอที่มันมากล่าวหาว่าผู้หญิงคนนี้หน้าเงิน และด้วยความเป็นผม ไอ้ภูจะกู้หน้าเธอเอง

“คุณเอาอะไรมาวัดว่ารวยกว่าผม และอันที่จริงเธออาจจะไม่ได้ต้องการชายที่รวยก็ได้ แต่เธอแค่ต้องการผู้ชายที่ดีต่างหาก”

“แล้วกูไม่ดีตรงไหนวะ!!”

“เท่าที่ผมเห็นคือเธอถูกคุณทำร้าย” ภูวศินดึงแขนเธอกลับมาอยู่ด้านหลัง เอาตัวเองเป็นเกราะกำบัง เพราะตอนนี้ฝ่ายชายดูท่าแล้วระงับอารมณ์ไม่อยู่ หากโดนทำร้ายก็คงจะเป็นเขาคนแรกที่โดนก่อน ไม่ใช่เธอ

แผ่นหลังอบอุ่นแผ่ซ่านความปลอดภัยให้ผู้หญิงตัวเล็กที่เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความกลัว แถมยังมีมืออุ่นๆ ที่แทรกประสานเข้ากับมือของเธอด้วยอีกหนึ่งมือ

นั่นแหละ… ความไว้วางใจจึงบังเกิด

“คุณช่วยฉันด้วยนะคะ ถ้าตอบแทนอะไรคุณได้ฉันจะตอบแทน”

ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ในกระแสเลือด จวบจนตอนนี้ช่อลดาก็ยังไม่รู้ว่าคนที่กำลังขอความช่วยเหลือนั้นคือแฟนเก่าของเธอ ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นอย่างแปลกประหลาด ราวกับว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอเคยสนิทคุ้นเคย

คุ้นเคยจนไม่อยากปล่อยมือ

“อยู่กับผม มั่นใจได้เลยว่าคุณจะปลอดภัยกว่าอยู่กับใครในที่นี้”

ฉากครู่นี้แฟนเก่าของช่อลดามองแล้วอกกลัดหนอง ตีอกชกร้องตัวเองด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ บทสนทนาเขาได้ยินชัดเจนเต็มสองหู

“ว่ายังไงล่ะพ่อคนรวย เห็นว่ารวยนักรวยหนา แต่บอกไว้อย่างนะจ๊ะ ต่อให้รวยล้นฟ้าถ้าผู้หญิงเค้าหมดรัก ยังไงเขาก็ไป”

“โธ่เว้ย!!” คีตกาญจ์ล้มโต๊ะจนของระเนระนาด อารมณ์หุนหันพลันแล่นทำข้าวของเสียหายจนคนรอบข้างลุกหนี ดวงตาวาวโรจน์มองมาที่ภูวศิน “มึงตาย!!! ไอ้ชู้รัก”

พร้อมแล้วโว้ย มึงเข้ามาเลยไอ้อ่อน ภูวศินตั้งการ์ดพร้อมรับมือ ข้างหลังยังมีช่อลดาที่หลบซ่อนอยู่ข้างหลัง

ชั่ววินาทีเกิดการตะลุมบอนเกิดขึ้น เสียงแก้วแตก ขวดไวน์ร่วงหล่นจากโต๊ะ เสียงหมัดรัวตุบตับ และเสียงคนร้องโกลาหล เทวาศินที่นั่งดูอยู่ตั้งแต่ต้นรีบเรียกการ์ดเมื่อเห็นท่าไม่ดี ถึงน้องชายจะเป็นแต้มต่อเพราะครองสติอยู่ ไม่ได้เมามากนัก แต่เขายังไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้ เพราะอาจจะเกิดความเสียหายเกินคาดเดา

เพราะถ้าไอ้ภูมันลองโมโหแล้ว อะไรก็เอามันไม่ลง

การ์ดเข้ามาชาร์จคนทั้งคู่ให้แยกออกจากกัน ถึงจะโดนจับแยกสำเร็จแต่ก็ยังได้ยินคำพูดหยาบคายหลุดจากคนทั้งคู่ เมื่อการ์ดเห็นว่าต่างคนต่างไม่ทำร้ายกันแน่ๆ จึงปล่อยตัวให้เป็นอิสระ ต่างคนต่างมองหน้าอริพร้อมหมายหัวไว้

“กูไม่อยากมีเรื่องในนี้เฉยๆ หรอกนะ ไว้คราวหน้าถ้ากูเห็นมึงที่ไหน กูเช็กบิลแน่!” คีตกาญจ์ถ่มน้ำลงพื้นก่อนจะเดินจากไป

ภูวศินกวาดสายตาหาสตรีของเขา แต่ว่าไม่พบ พอเป็นแบบนั้นก็ร้อนรนอยู่ไม่สุข พยายามสาดสายตามองให้รอบทิศ ทันใดนั้นก็เห็นร่างบางยืนพิงเสาหน้าห้องน้ำ เขารีบปรี่เข้าไปหา ฉวยเข้าที่ต้นแขนขาวละเอียด ออกแรงเพียงนิดเดียวเธอก็เซจนเกือบจะล้มลงในอ้อมอกของเขา

“เมาจนไม่ได้สติ” ภูวศินส่ายหน้าหงุดหงิด แต่ใครจะรู้ว่าน้ำเสียงนั้นเจือด้วยความเป็นห่วง เพราะแม้แต่เจ้าตัวก็แทบไม่รู้สึกตัวว่าเป็นห่วง อาการออกทั้งน้ำเสียงและสายตาเอื้ออาดูร

“เมาแบบนี้ใครเห็นเข้าเขาก็อุ้มไปไหนหรอก ยิ่งน่ากินซะขนาดนี้”

ภูวศินระงับสติอารมณ์บางอย่างที่พลุ่งพล่านขณะที่ช้อนร่างบางขึ้นอุ้ม เพราะโดนเข้ากับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ปลายผมนิ่ม มันเฉียดโดนจมูกเขาบางๆ อย่างไม่ตั้งใจ มือคนไม่ได้สติปล่อยแก้วทรงสูงในมือมากอดคอเขาหลวมๆ แก้วใสทรงแชมเปญร่วงหล่นลงพื้นแตก ไวน์แดงไหลออกจากแก้ว ทว่าสิ่งที่ติดอยู่ที่ขอบแก้วทำเอาภูวศินตกใจ

“ฉิบหาย โดนยาปลุกเซ็กส์”

…งานช้างแล้วไหมล่ะไอ้ภู