บทที่ 1 พี่คนรวย ...ก็ใหญ่ NC20+

ตอนนี้รถติดไฟแดง แต่อีกไฟแดงเดียวเท่านั้นจะถึงคอนโดของเขาในกรุงเทพชั้นใน สาวน้อยน่ารักของเขากำลังกลายร่างเป็นเสือสาวภายใต้ฤทธิ์ยาปลุกเซกส์ สายตายั่วยวนทอดมองเขาเป็นระยะ บวกกับปริมาณแอลกอฮอล์ที่เธอดื่มเข้าไปยังไม่หายไปจากร่างกาย ร่างกายสาวร้อนวูบวาบ เสื้อสายเดี่ยวเส้นสปาเกตตีของเธอไหล่ร่นลงข้างหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ แต่กลับยิ่งเผยให้เห็นเนินอกลูกโตที่ซ่อนไว้ใต้ผิวเสื้อ เธอขยับอีกทีนั่นยิ่งทำให้กระโปรงตัวจิ๋วที่ใส่มาร่นขึ้นจนเห็นขาอ่อนไปไหนต่อไหน มือสองข้างไล้ไปตามตัวคล้ายเชื้อเชิญ

“อื้อ…ร้อน”

“ครับ” ภูวศินมองสายตายั่วยวนที่ทอดมองมาอย่างจงใจ เห็นอย่างนั้นก็เร่งแอร์ให้แรงขึ้น

รู้ทั้งรู้ว่าที่เธอบอกร้อน… ไม่ใช่ร้อนกาย แต่เธอร้อนรุ่มต่างหาก

รู้ทั้งรู้ว่าเร่งแอร์ไม่ค่อยช่วยอะไร แต่นาทีนี้สมองเขามึนงงไปกับฤทธิ์เสน่ห์เสือสาว อยากขย้ำให้หนำใจ

มือสีชมพูระเรื่อทั้งสองข้างยกขึ้นกอดตัวเอง ห่อไหล่เข้าเพราะโดนแอร์เต็มๆ บ่งบอกว่าสิ่งที่เขาทำให้นั้นไม่ได้ผล แต่สิ่งที่ไอ้ภูอยากทึ้งหัวตัวเองคือ สายตาเหลือบไปมองเห็นหน้าอกที่เบียดชิดกันจนแทบล้นออกจากอ้อมอก

ต้องฝึกวิทยายุทธวัดไหนตะบะถึงไม่แตก

แต่ถึงอย่างนั้นถ้าเลือกได้ ตอนนี้เขาก็อยากแตกซะเหลือเกิน

สิ่งที่อยู่ภายใต้กางเกงกำลังขยายดุนดันให้เขาเจ็บ เข็มขัดที่กดทับขณะขับรถนั่นทำเขาอึดอัดเหลือคนานับ มันพองตัวจนเห็นเป็นเนินภูเขาลูกใหญ่ภายใต้กางเกงที่คับแคบ

ภูวศินรีบปลดเข็มขัดฝั่งคนขับเมื่อรถดับเครื่อง เดินไปเปิดประตูคนนั่งข้าง อุ้มร่างคละคลุ้งแอลกอฮอล์มาไว้ในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอม เดินอย่างมั่นคงไปยังลิฟต์ กดชั้นที่ต้องการและเปิดประตูห้องหลังจากเดินผ่านโถงที่ทั้งชั้นที่เป็นของเขาคนเดียว

เขาวางเธออย่างเบามือ ปฏิบัติราวกับเป็นเจ้าหญิงบนเตียงหลังใหญ่ หยิบหมอนหนึ่งใบจากหัวเตียงมารองศีรษะ แล้วโอบประคองท้ายทอยให้รองอยู่บนหมอนนิ่ม พยายามจัดท่าให้เธอนอนสบายๆ และในจังหวะที่เงยหน้าขึ้นก็พบกับสายตายั่วยวน ไม่ทันจะได้ผละตัวออกห่าง เขาจำต้องหน้ามุดลงที่เดิมไม่เป็นท่า

…มือของเธอเกี่ยวเข้าที่ท้ายทอยของเขา ดึงโน้มมันลงมาจนริมฝีปากทั้งคู่เฉียดกัน ถ้ามือเขาไม่ยันเตียงนุ่มๆ ไว้ คาดว่าไอ้ภูคนนี้ได้อกชิดอกกับเธอเป็นแน่

“ฉันบอกคุณแล้วว่าร้อน” เธอเหมือนดอกไม้ที่ซ่อนความหวานฉ่ำไว้ภายใต้ความเซ็กซี่ ทุกการกระทำช่างดึงดูดแมลงตัวผู้เข้าไปดอมดม

ซึ่งเขาเองก็ยอมรับว่าไอ้แมลงวันที่ชื่อภูตัวนี้… หลงความฉ่ำหวานของเธอเข้าแล้ว

“ร้อนตรงไหนครับ”

ช่อลดาไม่ตอบ ได้แต่หัวร่อต่อกระซิก ขำเล็กน้อยในลำคอ มือซุกซนเลื่อนจากท้ายทอย สอดไปในเรือนผมสีดำขลับของชายหนุ่ม เธอขยำทึ้งมันเบาๆ ก่อนจะกดลงกับเนินอกช้าๆ

“ทุกตรงเลย”

ถ้าเธอร้อนทุกตรง แล้วทีนี้ไอ้ภูคนซื่อต้องจะต้องทำยังไงต่อ

แต่ถ้าจะให้ซื่อเหมือนอยู่บนรถเหมือนตอนนั้นก็ใช่ที่ เพราะตอนนี้ทางสะดวก “เดี๋ยวผมจัดการเอง อยู่กับผมทั้งคืน คุณหายร้อนแน่นอน”

ริมฝีปากชมพูมีเลือดฝาดประกบลงบนปากเล็กกระจับ แช่ตรึงอยู่อย่างนั้นก่อนจะสอดลิ้นร้อนละลายเข้าไปสำรวจความฉ่ำหวาน

หวานยังไงแต่เก่าก่อน ตอนนี้กลับหวานล้ำกว่าเดิม

อาจจะเพราะโหยหามาตลอด และนานแล้วที่ความสัมพันธ์มันจบลง

แต่ถึงอย่างไร ไอ้ภูคนโง่อยากจะใช้โอกาสนี้ในการแก้ตัวอีกสักครั้ง

รู้แล้วว่าตอนนั้นทำผิด ผิดมหันต์ที่ดึงคนอื่นเข้ามาในความสัมพันธ์ของสองเรา

แต่ตอนนี้เขาพร้อมแล้วที่จะฉีกนิยายรักฉบับเก่าทิ้ง แล้วร่างฉบับใหม่เป็นฉบับแก้ตัว

พร้อมจะแก้ไขทุกอย่าง พร้อมที่จะปรับปรุงตัวเองทุกกรณี…

เพียงเพราะอยากเห็นความสดใสและรอยยิ้มของเธออีกครั้ง…เพราะตั้งแต่วันนั้นเขาก็ได้ข่าวมาเป็นระยะๆ ว่าเธอเองก็ปิดหัวใจตัวเอง ซ่อนความรู้สึก ไม่ต้อนรับมิตรไมตรีจากชายใดอีกเป็นระยะเวลานานหลายปี

ลิ้นร้อนระอุสำรวจโพรงปากหวานรสไวน์แดงจนหนำใจ จึงได้ลากริมฝีปากประทับลงผิวหนัง ไหลต่ำลง เลื่อนลงมายังซอกคอระหง เขาขบเม้นเบาๆ บริเวณใบหู เสียงแฟนเก่าตอบรับการกระทำเขาอย่างดีเยี่ยม

เพราะเขาจำได้… ว่าเธอชอบแบบนี้

จำได้ทุกอิริยาบถที่เขาคุ้นเคยกับเจ้าหล่อน รู้ว่าจุดไหนที่สัมผัสแล้วเธออ่อนราวขี้ผึ้งลนไฟ รู้ว่าต้องกระทำแบบไหนถึงจะส่งคนใต้ร่างไปลอยละล่องในวิมานเมฆ

รอยยิ้มปรากฏเล็กน้อยบนใบหน้าหวานหยด บัดนี้มันแดงคาดริ้วบริเวณแก้มหอม ยิ่งขบเม้นสัมผัสบริเวณซอกคอเขายิ่งหลงเธอ จมูกติดกลิ่นน้ำหอมบริเวณซอกคอขาว

ราวกับว่าคล้ายๆ เหยื่อตัวหนึ่งที่เผลอเข้าไปในอาณาเขตหยากไย่แมงมุม

หัวใจยิ่งดิ้นพล่าน ร่างกายยิ่งพร้อมพรักที่จะตอบสนองเธอ มันยิ่งทำให้ใยรักบางๆ ที่เคยถักทอขดเกลียวแน่นขึ้นไปอีก

นึกว่ามันขาดไปแล้วเสียอีก… ที่ไหนได้

“อื้อ”

สัมผัสบริเวณเนินอกที่ถูกลมหายใจถี่รัวเป่ารด ทำให้เธอแอ่นรับลมหายใจร้อนและทึ้งหัวเขาฝังลงกลางอก ยิ่งลมหายใจจากปลายจมูกโด่งสัมผัสเนินเนื้อ เธอยิ่งอยู่ไม่สุข กดท้ายทอยเขาเบาๆ ฝากฝังใบหน้าให้ลึกลงไปอีก

“ช่อ… ช่อไม่ไหวแล้ว”

ภูวศินไร้คำตอบ มีแต่การกระทำที่พอจะทำให้เธอได้ปลดปล่อย เขาค่อยๆ ดึงมือแน่งน้อยออกจากท้ายทอยของเขา จับยกขึ้นเหนือหัวของสาวใต้ร่าง จับมันไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว จูบร้อนแรงเลื่อนไหลจากเนินปทุมถันไปยังยอดทับทิมสีหวาน ขบเม้นเบาบ้างหนักบ้างตามจังหวะเพื่อปลุกความปรารถนาที่นอนก้นลึกให้พุ่งพรวด ยิ่งได้ยินเสียงร้องเป็นระยะนั่นหมายความว่าเขามาถูกทางแล้ว ภูวศินลากจูบดูดดื่มไปยังบริเวณหน้าท้องแบนราบ ขบเม้นไปตลอดระยะทางจนเกือบถึงปราการด่านแรก กระโปรงร่นจนถึงเอวเนื่องจากขาเรียวยาวชันเข่าขึ้น เผยให้เห็นแพนตี้ตัวน้อยสีดำตัดกับผิวขาวสีนม ภูวศินค่อยๆ ใช้มือข้างที่เหลือเกี่ยวแพนตี้ตัวบางออกจากสะโพกผาย เผยให้เห็นเนินอีกเนินที่สวยไม่แพ้กัน เนินชมพูหวานมีน้ำใสชโลม เขาใช้มือสอดเข้าสำรวจโพรงแคบ ข้างในชื้นแฉะและลื่น นิ่มราวกับใยไหม เพียงแค่นิ้วเดียวก็สัมผัสได้ถึงความคับแน่นที่บีบรัด ภูวศินคล้ายกับบรรเลงนิ้วเร่งหาความหวาน พื้นหลังบรรยากาศมีเสียงวาบหวามเปร่งดังจากลำคอระหงเป็นระยะ

“อื้อ… ไม่ … ไม่ไหวแล้ว”

ลมหายใจหอบจนอกอิ่มกระเพื่อม มองดูคล้ายกับจะขาดอากาศหายใจ มือแน่งน้อยขมวดผ้าปูที่นอนจนแน่นด้วยความเสียวกระสัน แอ่นเนินสาวชิดโคนนิ้วที่รุกล้ำเข้ามาจนสุด ก่อนจะกระแทกกระทั้นเข้าออกใหม่ แรงขึ้นเรื่อยๆ ตามที่ใจปรารถนา ภูวศินตัดสินใจเพิ่มนิ้วจากหนึ่งเป็นสอง

“อื้อ… แน่น”

“พี่ภูมีของที่มันแน่นกว่านี้อีก ช่ออยากลองมั้ย”

ของที่ว่า เธอไม่รู้หรอกมันคืออะไร เขาว่ากันว่าสมองคนเมามักคิดอะไรไม่ออก และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ “ก็เอาสิ”

แก้มหวานถูกหอมแรงๆ อย่างมันเขี้ยว “ได้ พี่จะจัดให้แบบจุกๆ เลย”

ร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแรงหยัดตัวขึ้นนั่งคล่อมคนใต้ร่าง ถอดเสื้อเชิ๊ตสีขาวบางออกจากตัวแล้วขว้างให้พ้นทาง ภูวศินปลดเข็มขัดออกและรูดซิปกางเกงยีนลง

ลำปืนโตหัวเห็ดพร้อมนานแล้วสำหรับการสอดใส่ มันขยายใหญ่โตในที่กางเกงแสนอึดอัดมานานแล้ว เมื่อออกมาก็ทักทายช่อลดาด้วยการผงกหัวใส่ ภูวศินกำรอบแล้วชักขึ้นลงจนขยายใหญ่ขึ้นไปอีก พอแข็งตั้งได้ที่แล้วก็พามือชมพูน้อยมากำรอบ แต่แล้วก็กำแทบไม่รอบ

“รีดพิษให้พี่หน่อย”

“รีดอะไร”

“พิษงู”

ด้วยความที่เขาห่างหายเรื่องบนเตียงไปนานเกือบเดือน คงไม่ปลอดภัยแน่ถ้าเธอไม่รีดพิษให้เขาก่อน เพราะดูๆ แล้วพิษงูมันน่าจะเยอะมาก สมควรต้องระบายออกก่อนใช้งานจริงเพื่อความสบายใจ

“ลูบขึ้นลง ลูบช้าๆ” มือที่กำรอบนิ่งๆ ก็ถูกมือใหญ่ประคองให้ทำตามคำบอก ยิ่งสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มของมันก็ยิ่งอยากสัมผัสให้ชัด ช่อลดาค่อยๆ กำแน่นขึ้น นั่นยิ่งทำให้เส้นเลือดบริเวณนั้นปูดโปนมากกว่าเก่า บริเวณปลายหยักคายน้ำเมือกใสออกมาเล็กน้อย เลือดคั่งค้างทำให้ท่อนเนื้อกลายเป็นสีชมพูเข้มขึ้นและแข็งขืนยิ่งกว่าเก่า เนื่องจากเสียงคำรามราวกับเจ้าป่าดังในลำคอด้วยความชอบอกพอใจ ทำให้มือน้อยที่ประคองอยู่หยุดชะงักด้วยความตื่นกลัวอันตราย

“อย่าเพิ่งหยุด ทำต่อเลย พี่ขออีกนิดเดียว”

คราวนี้เขาปล่อยให้เธอรีดพิษต่อโดยไร้การโอบประคองจากเขา ซึ่งเธอทำมันได้ดีไม่แพ้ตอนที่เขาสอนเลย จังหวะจะโคนและน้ำหนักมือทำให้เขาลองหลับตาลง จินตนการไปถึงตอนที่ได้ฝากฝังบางอย่างเข้าไปในตัวเธอ แนบชิดจนสุด จิตนาการอยู่ไม่นานนัก น้ำขุ่นเหลวราวกับน้ำนมฉีดเปรอะเปื้อนหน้าท้องแบนราบของเธอ รอบแล้วรอบเล่าจนพิษหมด แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังแข็งขืน ไม่ยอมอ่อนพับลงไปได้ง่ายๆ

เขาจูบหน้าผากขอบคุณแทนคำพูดทั้งหมด

“พร้อมมั้ยช่อ”

“พร้อมค่ะ…” เปลือกตายังปิดสนิท ใบหน้าพริ้มเพราระบายยิ้มบางๆ อย่างคนไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่ทั้งหมด เธอทำไปตามสัญชาตญาณปรารถนาลึกๆ ที่คุกรุ่นอยู่ในกาย

“ขอบคุณวันนี้ที่ทำให้พี่ได้เจอช่อ”

ภูวศินกระซิบข้างหูเบาๆ พูดจบก็เม้มดูดด้วยแรงปรารถนา หยัดตัวคล่อมสูงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะนำแท่งปืนโตควานสำรวจบริเวณโดยรอบ เสียงหวานใสคล้ายพอใจดังขึ้น เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นคล้องคอภูวศิน แอ่นกายแนบชิดเขาจนเนื้อสัมผัสกัน กายนุ่มนิ่มเบียดชิดกล้ามเนื้อแข็งแรง ได้ทีเขาเลยกอดรัดแน่น ดูดดื่มกลืนกินความหอมจากกายเธอเข้าปอด ขบเม้มดูดเม้มตามส่วนต่างๆ ของร่างกายอย่างตะกละตะกลาม รอยจ้ำแดงปรากฏบนเนินอก หัวไหล่ และสีข้าง พอสำรวจจนหนำใจก็ถึงเวลาแล้วที่จะมอบความสุขที่แท้จริงให้กับช่อลดา

แท่งเนื้อดุนดันเข้าไปในช่องทางรักอย่างยากลำบาก คล้ายว่าเธอเจ็บตอนสอดเข้า จึงทำให้ช่อลดาเกร็งจนเขาเจ็บตามไปด้วยอีกคน

“อย่าเกร็งสิคะ มันรัด”

ภูวศินจำเป็นต้องหยุดค้างอยู่แค่นั้นก่อน หันมาร่ายเพลงรักวาบหวามให้เธออีกครั้งผ่านทางริมฝีปาก ไม่ว่าความอุ่นนิ่มของริมฝีปากพรมลงบนเนื้ออ่อนเลื่อนไปทิศทางไหน ร่างบางก็ดูชอบอกชอบใจกับการกระทำของเขาทั้งสิ้น ส่งผลให้การนำแท่งเนื้อเข้าสำรวจภายในง่ายขึ้นอีกหน่อย

“อื้อ… แน่นไปหมดแล้ว”

อันนี้เขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะช่วยเธอได้อย่างไรบ้าง

แต่ถ้าลองขยับเข้าออกช้าๆ ไม่แน่…เธออาจะเบาลงก็ได้

เอวสอบขยับเข้าออกช้าๆ แม้ในใจอยากจะรุนแรงราวกับสัตว์ป่าที่หิวโซมาเป็นแรมปี แต่ในใจลึกๆ แล้วอยากทะนุถนอมเธอไม่ให้ช้ำ ความรู้สึกเก่าๆ ไหลบ่าเข้ามาในสมองบุรุษหนุ่ม

ทั้งคิดถึง ทั้งห่วงหา …เอาเข้าจริงๆ แล้ว มันไม่เคยหายไปไหนเลย

มาวันนี้ ได้ทั้งกอด ได้ทั้งลึกซึ้งเกินกว่าที่จินตนาการไว้เสียอีก

ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เธอจะตื่นขึ้นมาแล้วมองเขาเป็นคนแบบไหน

แต่คืนนี้เขาจะแก้ตัวให้กับเรื่องทั้งหมดที่แล้วๆ มา

…โดยขอพาเธอล่องวิมานเสพสุขไปพร้อมๆ กัน และเริ่มไถ่โทษตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป