บทที่ 2 กลับมาตอนนี้ อะไรๆ มันก็ไม่เหมือนเดิม

“อีช่อ มึงไปไหนมาทั้งคืน” เสียงเกรี้ยวกราดของแม่เลี้ยงดังขึ้นที่หน้าทีวี เธอนั่งอยู่กับลูกชายแท้ๆ ที่โซฟา เนวินปรายตามองเธอ สายตาดูดูแคลนตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ไปค้างกับผู้ชายมาแน่ๆ” ช่อลดาขบกรามแน่นจนตัวสั่น กำหมัดโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เนวินยกยิ้มแต้มต่อเมื่อเห็นว่าที่ตัวเองเดานั้นถูก

“ค้างบ้านเพื่อน พอดีมันจัดงานวันเกิด”

“หรอจ๊ะ น่าเชื่อตายล่ะ เชื้อแม่ไม่ทิ้งแถวจริงจริ๊ง มันสำส่อนเหมือนกันทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละ” แล้วทั้งคู่ก็ระเบิดเสียงหัวเราะสะใจ ช่อลดาทนฟังไม่ไหวเดินตบเท้าไปยังชั้นสอง สู้ไปอาบน้ำเตรียมตัวทำงานดีกว่ามารบราฆ่าฟันกับคนพวกนี้

ระหว่างปล่อยให้น้ำจากฝักบัวค่อยๆ ไหลกระทบผิว ช่อลดาเหลือบไปเห็นเนื้อตัวในกระจก ปากชมพูเผยอด้วยความตกใจ ยกนิ้วเรียวสัมผัสรอยจ้ำแดงในจุดต่างๆ ด้วยความอดสู นี่เขาทิ้งร่องรอยไว้บนร่างกายเธอมากขนาดนี้เลยหรือ? โชคดีที่เขาสุภาพพอที่จะไม่สร้างรอยไว้นอกร่มผ้า แต่ไม่ว่าจะเนินอก สีข้าง ต้นขาอ่อน กลับเต็มไปด้วยจ้ำแดง

หัวสมองพลางนึกไปถึงคืนเร่าร้อนที่มีแค่เธอและเขา แสงดาวที่สาดส่องเข้ามาในห้องสะท้อนให้เห็นเพียงเสี้ยวหน้าและดวงตาที่ไม่ทอดมองสิ่งอื่นใด นอกจากร่างกายเธอ

ให้ลืมสายตาเว้าวอนนั้นไป… ก็คงยาก

เธอพ่นหายใจยาวระบายความอัดอั้นให้ไหลผ่านไปกับสายน้ำที่ชโลมร่างกาย

ก็เจอกันแค่ครั้งนี้ ครั้งเดียว ครั้งสุดท้าย

…ครั้งต่อไปคงไม่มีอีก

“พี่ชัยยุท!!!!” เสียงตะโกนเรียกของแม่เลี้ยงดึงสติเธอให้อยู่กับปัจจุบัน เงี่ยฟังเสียงเมื่อครู่ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างล่าง

“แม่ พ่อหมดสติแล้ว!!” เสียงของเนวินทำเอาหัวใจช่อลดาตกไปอยู่ตาตุ่ม รีบดึงผ้าเช็ดตัวห่อคลุมร่างกายออกไปใส่เสื้อผ้า กระโดดแกมวิ่งลงบันไดลงไปข้างล่าง

ภาพเบื้องหน้าคือวณารีกำลังประคองร่างไร้สติของชัยยุทไว้ในอ้อมอกด้วยความตกใจ อาการหลอดเลือดหัวใจตีบของพ่อกำเริบ ตอนนี้กำลังทำเอาคนทั้งบ้านโกลาหล

รถพยาบาล!!!

เธอต้องรีบเรียกรถพยาบาลมารับพ่อเป็นอันดับแรก มือสั่นเทาโทรไปจัดการเรื่องต่างๆ ที่โรงพยาบาลให้เรียบร้อย ไม่นานนักรถพยาบาลก็มาถึง บุรุษพยาบาลเข้ามานำร่างของพ่อขึ้นรถไปส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนเธอแทบครองสติไม่อยู่ ระหว่างนั่งอยู่ในรถพยาบาลเธอประสานมือท่านแน่น ส่วนสองคนแม่ลูกนั้นขอตัวตามมาทีหลัง โดยให้เหตุผลว่ารถพยาบาลมีที่นั่งไม่มากพอ คับแคบ ไม่สะดวกที่จะมาด้วย แต่เธอก็ไม่ได้ติดใจเรื่องนี้อะไรมากนัก เธอคิดว่าชีวิตของพ่อสำคัญกว่าเลยปล่อยผ่าน

เมื่อถึงมือหมอ หมอเข็นร่างของพ่อที่เป็นลมเข้าห้องฉุกเฉิน ปล่อยให้เธอยืนคว้างอยู่หลังบานประตูหลังใหญ่ ที่ในนั้นมีพ่อบังเกิดเกล้าของเธอนอนไม่มีสติอยู่

สองมือยกขึ้นปิดใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ช่วงนี้เทวดาชอบเล่นตลก เหวี่ยงเรื่องอะไรต่อมิอะไรมาทดสอบเธออยู่ร่ำไป คืนก่อนก็แฟนไปมีกิ๊ก เธอจับได้เขาก็ไม่พอใจ เธอท้าเลิกเขาก็เลิกโดยไม่ง้อเธอสักคำที่ร้านเหล้า หลังจากนั้นก็พบว่าตัวเองเมาไม่ได้สติ รู้สึกตัวอีกทีก็อยู่บนเตียงของแฟนเก่า เช้ามาพอถึงบ้านยังไม่ทันไรพ่อเธอก็มีอาการกำเริบจนทำให้ต้องมายืนอยู่ที่นี่ เธอเช็ดน้ำตาที่คลอหน่วยตาออก ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินอย่างหมดแรง

แล้วอย่างนี้เธอจะไปเอาเงินที่ไหนมารักษาพ่อ เพราะเข้าโรงพยาบาลแต่ละทีเงินไม่ใช่บาทสองบาท

ช่อลดาหยิบมือถือขึ้นมา ชั่งใจว่าจะโทรหาแฟนเก่าเพื่อขอหยิบยืมเงินอย่างที่แล้วมา แต่ก็เหมือนน้ำท่วมปากเพราะเธอกับเขาเพิ่งประกาศสถานะแฟนเก่ากันไป

แต่ก่อนไม่ว่าเธอจะชักหน้าไม่ถึงหลังหรือขัดสนแค่ไหน เขาเป็นคนแรกที่เข้ามาช่วยเหลือโดยไม่หวังผลตอบแทน แต่ในเมื่อสถานะตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว เธอก็คงต้องหาทางออกด้วยตัวเอง มือที่ตั้งใจจะโทรหาก็ลดระดับลง สมองขบคิดว่าทางใดบ้างที่จะหาเงินมารักษาพ่อได้

เงินกู้นอกระบบ… นี่คือทางเลือกที่มี

แต่หนี้ของเก่าก็ยังใช้ไม่หมดเลย…

เธอขบปากจนห้อเลือด ท้ายที่สุดแล้วก็กดเบอร์เจ๊ติ๋ม เจ้าแม่เงินกู้นอกระบบที่รู้จักกันดีว่าเขี้ยวขนาดไหน

เอาน่า ค่อยไปตายเอาดาบหน้าแล้วกัน

“ฮัลโหล เจ๊ติ๋ม” เสียงกังวลของช่อลดาทำให้เจ๊ติ๋มจับทางถูก ไม่พูดพร่ำทำเพลงมาก เจ๊ติ๋มก็พอจะรู้ว่าเธอโทรมาทำไม

“ครั้งนี้จะเอาเท่าไหร่”

“ตอนนี้หมอยังไม่บอกว่าค่ารักษาเท่าไหร่ แต่อย่างต่ำก็ห้าหมื่นถึงแสนนึง”

“แสนนึง!!”

“เจ๊ติ๋มพอมีให้ช่อกู้มั้ย”

“ไอ้มีน่ะมี แต่เอ็งจะใช้ไหวหรอ ของเก่ายังไม่หมดไม่ใช่หรอ”

“แต่ครั้งนี้พ่อป่วย เจ๊ติ๋มช่วยช่อด้วยนะคะ” เธออ้อนวอนพร้อมน้ำหูน้ำตา

“เย็นนี้มาเอาที่ร้าน รวมของเก่าก็เป็นห้าแสน”

เธอกลืนน้ำลายเหนียวคอลงอย่างยากลำบาก “ขอบคุณค่ะเจ๊ติ๋ม”

“ถ้าไม่มีเงินมาใช้หนี้ ก็น่าจะรู้ตัวเองดีนะว่าต้องทำยังไง”

เธอไม่ใช่เด็กที่เข้าใจอะไรยาก นอกจากเจ๊ติ๋มจะปล่อยกู้นอกระบบแล้ว ที่ห้องแถวแกก็ยังมีกิจการซ่องประเวณีรวมอยู่ด้วย คำพูดที่บอกไว้ชั่วครู่เธอย่อมเข้าใจดี

“สวยๆ แบบช่อแป๊บเดียวก็ใช้หนี้หมด”

ช่อลดากำโทรศัพท์แน่น ต่อให้ไม่มีจะกินแค่ไหน เธอก็จะไม่มีวันขายศักดิ์ศรีเด็ดขาด

“เรื่องแบบนี้ไม่ต้องคิดนานหรอกช่อ งานสบายแบบนี้ไม่มีใครเขาคิดเยอะหรอก เผลอๆ ได้เสี่ยเลี้ยง สบายไปทั้งชาติ”

“ช่อขอคิดดูก่อนนะคะ”

พูดจบต่างก็วางสาย ประจวบกับหมอเจ้าของคนไข้ออกมาพอดี อาจารย์หมอบอกวิธีการรักษาและจำนวนเงินคร่าวๆ ในการรักษาครั้งนี้ ฟังแล้วจำนวนเงินนั้นมันมากกว่าที่เธอกู้มาเพิ่มเสียอีก

แสนเดียวไม่พอซะแล้ว…

แล้วทีนี้จะเอาจากที่ไหน…

ช่อลดาโทรไปหาเพื่อนทุกๆ คนที่พอจะช่วยเหลือได้ แต่ทุกคนไม่มีมากพอที่จะให้หยิบยืมได้ขนาดนั้น เงินเป็นแสนๆ ใครจะมี สมัยนี้เงินแสนหายากขนาดไหนเธอรู้ดี พนักงานบริษัทแบบเธอก็ไม่ได้มีเงินเก็บมากมายขนาดนั้น แถมแต่ละเดือนก็ติดลบชักหน้าไม่ถึงหลังจนต้องพึ่งเงินนอกระบบอยู่ทุกวันนี้

ปี๊นๆ

เสียงแตรรถดังสนั่นอยู่ข้างๆ เธอ ช่อลดาเลี่ยงเดินขึ้นบนริมฟุตบาททันทีเพราะตัวเองเดินล้ำลงไปบนไหล่ถนนโดยไม่มีสติ คิดอยู่เรื่องเดียวอย่างคนปลงไม่ตกว่าจะหาเงินอีกแสนมาจากไหนทัน

ปี๊นๆ

แม้ว่าจะเดินอยู่บนบาทวิถี เสียงแตรก็ยังดังลั่นอยู่ข้างๆ ถึงอย่างนั้นแล้วจำเป็นต้องหันไปมองรถคันนั้นที่มันชักจะเป็นตัวปัญหาใหญ่ เมื่อเธอหยุดเดินมองเข้าไปในกระจกมืด หน้าคิ้วขมวดจนกว่าเจ้าของรถเปิดประตูเดินลงมา ทีนี้ถึงได้รู้ว่าเป็นใคร

“ไปไหน”

“ยุ่ง” เขาตอบภูวศินไปแบบนั้น ก่อนจะเดินฉับๆ หนีไปให้ไกล

“ใครเป็นอะไรหรอ เห็นเดินออกมาจากโรงพยาบาล”

“มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณหรอกนะ คุณภูวศิน” เธอย้ำความสัมพันธ์ที่ห่างเหิน

“พ่อเข้าโรงพยาบาลอีกแล้วหรอ” เป็นที่รู้ดีตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ว่าชัยยุทมีโรคประจำตัวเป็นหลอดเลือดหัวใจตีบ เข้าโรงพยาบาลแต่ละทีใช้เงินไม่ใช่เล่น

“ครั้งนี้ค่ารักษาเยอะมั้ย”

หญิงสาวไม่ปริปากตอบ เดินจ้ำหนี เบือนหน้าหลบไม่ให้เขาเห็นความท้อแท้ผ่านสายตา

“มีอะไรที่พี่พอช่วยได้มั้ย”

“ช่วยไปไกลๆ จากช่อได้มั้ยคะ”

ภูวศินนิ่ง ใช้ความคิด และคิดว่าคำพูดที่จะออกจากปากครั้งนี้เขาคิดดีแล้ว “พี่อยากดูแลช่อ อะไรที่พอช่วยได้ พี่อยากช่วย”

“มีเสี่ยอีกมากมายที่พร้อมจะดูแลช่อ”

“ช่อลดา!” คำตวาดของเขาดึงสติเธอให้กลับมา เกือบไปแล้วเชียว… ที่จะคิดสั้นไปเร่ขายตัวเพียงเพราะอยากได้เงินแสน

“ทำไมคะ”

“อย่าทำให้ผมโมโหไปมากกว่านี้เลยนะ”

“โมโหอะไรช่อคะ”

“จะไปนอนกับไอ้เสี่ยพวกนั้นน่ะหรอ” เขาแค่นยิ้มด้วยความดูถูกถากถาง “รับตัวเองได้ด้วยหรอที่เที่ยวเร่ขายไปทั่ว”

เพียะ!!

เสียงฝ่ามือตบลงที่ใบหน้าชายหนุ่มดังเพี๊ยะ ช่อลดาหน้าสั่นด้วยความโมโห แต่ถึงอย่างไรภูวศินก็ยังคือภูวศิน นิ่งสงบจนเธอกลัว ไม่รู้ว่าภายใต้ใบหน้าเย็นชา เขากำลังคิดอะไรอยู่

“พี่ภูไปซะเถอะค่ะ กลับมาตอนนี้อะไรๆ มันก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว”

ภูวศินยืนนิ่ง นั่นหมายความว่าเขาไม่เห็นด้วยกับที่เธอพูด “ร่างกายคนไม่เคยปฏิเสธใคร”

ช่อลดากำหมัดแน่นจนมือสั่น ในใจพอรู้ว่าเขาพูดถึงเรื่องอะไรก็อยู่ไม่ได้ “ก็แค่คืนเดียว คิดซะว่าพลาดไปก็ได้ เมาไม่ได้สติก็ดวงซวยไปแล้วกัน”

เสียงหัวเราะหึดังในลำคอ “เรื่องคืนนั้น มันถึงใจมากเลยคนดี”

ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอก็ตอบรับเขาไปแบบเร่าร้อนเช่นกัน เขาเองก็ไม่แพ้ ตักตวง จาบจ้วง ตะกละตะกลาม ครอบครองทุกตารางนิ้วในเรือนร่าง ฝากฝังร่องรอยไว้รอบตัว

จวบจนตอนนี้สัมผัสเบาบางคืนนั้น ก็ยังประทับตรึงลงบนผิวอ่อน อดคิดไม่ได้ว่าหากครั้งถัดไป…

ไม่! ไม่มีครั้งถัดไปอย่างแน่นอน

“คืนนี้อีกคืนไหม แลกกับเงินค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด”

“ช่อหาทางเอาตัวรอดได้ เชิญพี่ภูเอาเงินของพี่ไปแลกกับสาวๆ คนอื่นเถอะค่ะ”

ใช่ เมื่อก่อนเขาคงคิดที่จะทำอย่างนั้น แต่ภูวศินคนนี้ไม่ใช่ภูวศินคนเก่า ต่อให้สวยเลิศเลอแค่ไหน เซ็กส์เก่งแค่ไหน

แต่สุดท้ายแล้ว มันก็แพ้เธออยู่ดี

“เรื่องนั้นฉันจัดการเองได้ ห่วงตัวเองเถอะช่อ”

“ช่อกลับบ้านแล้วนะคะ นี่มันก็เย็นแล้ว ไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้”

ช่อลดาตั้งใจเดินใช้ไหล่กระทบหน้าอกกว้างเพื่อระบายความเจ็บช้ำที่มันเสียดแทงอยู่ในใจให้หมดๆ ไป แต่ไม่ถึงระยะประชิดดี ภูวศินใช้มือสองข้างจับไหล่มนทั้งซ้ายขวาไว้เบาๆ ราวกับปลอบประโลม ยิ่งเห็นใบหน้าที่ก้มมุดพื้นอยู่แบบนั้นยิ่งทำให้เขาไม่ชอบใจ

ไม่ช่วยก็ไม่ได้อีก… ยกตัวถวายไปเป็นของคนอื่นเขาแย่เลย

ภูวศินตัดสินใจหยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากกระเป๋า หยิบมือเธอขึ้นมาหงายแบไว้แล้ววางสิ่งนั้นลงไป

“ถ้าเธอฉลาดพอ เธอควรรู้ว่าควรทำยังไงต่อจากนี้” สายตาเด็ดเดี่ยวเหมือนเหยี่ยวมองลึกเข้าไปในดวงตาใส ช่อลดาลดสายตามามองสิ่งของที่อยู่ในมือ “นี่เป็นบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงิน เธอจะรูดเท่าไหร่ก็ได้”

“…” ช่อลดามองบัตรเครดิตแบล็กการ์ดในมือสลับกับใบหน้าคมคายของเขา

“รูดไปเลย ผมจ่ายเอง” เงินเขามีไม่รู้ต่อกี่สิบล้านร้อยล้าน เอามาเลี้ยงลูกแมวไร้ที่พึ่งไว้ตัวนึงก็คงไม่เหลือบ่ากว่าแรงเท่าไหร่นัก

“ไว้ฉันจะใช้คืน”

“เงินน่ะ ผมไม่อยากได้เท่าไหร่หรอก” ภูวศินใช้สายตาเกี้ยวเป็นความนัย ว่าสิ่งที่เขาอยากได้จากเธอจริงๆ คืออะไร

ร่างกาย…

ไม่สิ ไม่ใช่… ไม่ใช่ทั้งหมดที่ต้องการ

หัวใจ โอกาส นี่แหละที่อยากได้…

“ถ้าไม่ชดใช้ด้วยเงิน ก็เชิญเอาเงินของคุณกลับไป” เธอปาบัตรเครดิตเข้าที่อกแน่น มองเขาด้วยสายตาดูถูกดูแคลน เดินฉับๆ ออกไปจากเขา โดยที่มีเพียงสายตาของภูวศินปรายมอง

เขาก้มหยิบบัตรเครดิตบนพื้นใส่กระเป๋าเสื้อสูท แต่ประโยคคำว่า ‘ขายตัว’ อีกนั่นแหละที่กระชากเขาออกมาจากความรู้สึกเพ้อฝัน ถ้าไม่ได้ยินคำนี้ออกจากปากของเธอ ป่านี้เขาคงวิ่งตามไปคะยั้นคะยอให้รับมันไปด้วยความสงสาร