LOGINตุบ!
&n
บทส่งท้าย-----------------------------------------------. ชึบ...ฝีพระบาทของฮ่องเต้หยุดลงในความเงียบ บนพระแท่นบรรทมที่ถูกปูด้วยผ้าแพรแดงสวยสดงดงาม ฮองเฮานั่งรอก่อนแล้วในฉลองพระองค์สีชาดอันสวยสะกดลมพระปัสสาสะ พระหัตถ์เลื่อนไปเปิดผืนแพรที่ซ่อนความงามของพระนางไว้ภายใน “อิ่นเอ๋อร์....” สุรเสียงในลำพระศอเอ่ยเบา.. สตรีผู้นั้นส่ายพระพักตร์อย่างเชื่องช้า เจ้าสาวขยับดวงเนตรขึ้นมองพระพักตร์จักรพรรดิ และก้มลงอีกครั้งอย่างมิกล้าประสานสายพระเนตร ใต้แสงสลัวจากเชิงแท่งเทียนสีแดงสลักอักษรอันเป็นมงคล แสงโคมสีแดงในเรือนหอที่ชวนให้พระทัยสั่นไหว แต่พระองค์กลับรู้สึกเหมือนถูกกระชากและพังทลาย “หม่อมฉันไม่ใช่นางเพคะ” ร่างบางตอบ เสียงนั้นทำให้ดวงหทัยของพระองค์สะเทือน
“ไม่นะ!!” ซูอิ่นพึมพำ ใบหน้าส่ายไปมาท่ามสติอันพร่ามัว ความรู้สึกของพลังงานที่มองไม่เห็นวิ่งพล่านผ่านร่างกายไป รู้สึกร้อนเหมือนถูกเผาไหม้... “ซูอิ่น...ตื่นแล้วเหรอซูอิ่น ฮึก...!! ซูอิ่น เหลียงซูอิ่น ได้ยินฉันไหม” เพื่อนนักศึกษาปริญญาตรีเขย่าร่างบางที่กำลังนอนหนุนตักตนเอง ภายในห้องเล็ก ๆ ของพิพิธภัณฑ์ ในหน้าหนาวของหุบเขาปาเฉวียน มือของเหยาเหยาเปื้อนไปด้วยเหงื่อที่ผุดขึ้นเพราะความกลัว “ไม่!! ไม่ใช่แบบนี้!!” ซูอิ่นตะโกนทันทีที่ลืมตาขึ้นมา ภาพทุกอย่างเบื้องหน้าสั่นไหว แต่มันก็ชัดขึ้นในเสี้ยววินาที ...เพดานไม้และหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ยาวพาดยาวอยู่ด้านบน กลิ่นไม้เก่าลอยข
“หม่อมฉันคิดสงสัยว่า หรือหม่อมฉันจะไม่ต้องกลับไปยังโลกอนาคตกาลเบื้องหน้าแล้วเพคะ พักนี้ใจของหม่อมฉันมันสงบเสียจนน่ากลัวทีเดียว” ซูอิ่นที่กำลังจุ่มขาเรียวลงไปในสระมรกตนั้นเอี้ยวกายเล็กน้อย หันมองฝ่าบาทที่ยืนอยู่เคียงข้าง ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองพระพักตร์จนขนตาสะบัดงอน ทั้งสองอยู่ที่สระมรกตของหอเซียงถาน ที่ถ่อขึ้นมาชมวิวยามเย็นหลังฝ่าบาทเสร็จภารกิจส่วนพระองค์ ซึ่งเกี้ยวหลังงามก็จอดอยู่ตรงปลายทางวนขึ้นไม่ไกลจากตรงนั้น “ดีแล้วไม่ใช่หรือ ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นลิขิตแท้จริงของสวรรค์ก็เป็นได้ เช่นนี้เจ้าก็พร้อมเข้าพิธีอภิเษกกับข้าแล้ว ใช่หรือไม่ อิ่นเอ๋อร์?” เสิ่นลู่หรี่พระเนตรคมมองนาง แม้รอยพระสรวลจะไม่เผยออกมา แต่ก็แสดงความร่าเริงอยู่ในพระทัย หลังความวุ่นวายผ่านไปกว่าเจ็ดราตรี ความเศร้าเสียใจของทั้งสองได้ซาลง ทั้งคู่ผ่านความเสียใจมาหนักหน่วง แต่ก็นั่งจับเข่าคุยก
“อย่ามอง...” ภาพที่ปรากฏแก่สายพระเนตรทำให้ลมพระปัสสาสะของเสิ่นลู่ติดขัด พระองค์หมุนพระวรกายกลับอย่างรวดเร็วจนชายฉลองพระองค์สีนวลกระทบขอบประตู ก่อนที่ซูอิ่นจะเห็นเต็มสองตานั้น พระหัตถ์หนาก็เลื่อนขึ้นบดบังดวงตาของร่างบางเอาไว้ อย่างพยายามกดไว้ให้มิดที่สุด ที่ตรงนั้น...ร่างสูงโปร่งไร้วิญญาณของอวี้ซีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูงกลางห้อง หันออกมายังทั้งสอง ดวงตาที่เคยเฉียบคมปิดลงราวกับหลับไป แต่กลางอก… ปักลึกอยู่เหนือหัวใจ คราบโลหิตสีแดงเข้มไหลอาบลงมาตามอาภรณ์ที่ฉีกออก น้ำสีเข้มยังคงหยดลงสู่พื้นทีละหยดอย่างสดใหม่ แต่มันกลับไม่ใช่เพียงเท่านั้น เมื่อแขนขาทั้งสองข้างของอว
“ข้าคิดว่า...บทลงโทษเดียวที่ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ คือให้เจ้าตาย” นั่นคือสิ่งที่เสิ่นลู่ตรัสออกมาประโยคแรก พระองค์ประทับลงบนพระเก้าอี้เบื้องหน้าเตียงกว้าง อวี้ซีถอนลมหายใจทางจมูกโด่งคมก่อนค่อย ๆ หันหน้าไป บัดนี้ใบหน้าของเขาซีดเซียวลงมากเพราะเสียเลือด แต่กระนั้นก็ยังดูดีตามฉบับคุณชายตระกูลสวี่ผู้เป็นฉีซือไม่ต่างไปจากเมื่อก่อน “ช่วยกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ ใครขอฝ่าบาทกัน” อวี้ซีขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่เขาก็เข้าใจดีว่าฮ่องเต้หมายถึงสิ่งใด มันย่อมไม่ใช่ความตายจริง ๆ แต่เป็นการตายไปจากฐานะเดิม “พูดจาคล้ายงอนแบบสตรี” ฮ่องเต้แค่นเสียง เมื่อมันฟังดูชวนขัน แต่อวี้ซีกลับมองเหม่อกลับมายังพระองค์
“.....” หลังฉากฉลุลายมังกรที่ประกายแสงนวลตามช่องแสงด้วยแสงไฟจากเชิงเทียน เสิ่นลู่ค่อย ๆ ปลดฉลองพระองค์ตัวนอกที่เปื้อนคราบเลือดต่อหน้าซูอิ่น ที่ตามเสด็จเข้ามาอย่างโลภในอาหารตา “...อึก...” เลือดกำเดาของนางแทบไหลออกมาเมื่อเห็นยามฉลองพระองค์ไหมร่วงหล่น... อนาโตมี่ Male Figure ในอุดมคติก็ถูกเผยตนใต้แสงสลัว บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงผ้าไหมสีเข้มไหลผ่านผิวเนื้อ... ท่อนบนเปลือยเปล่าขาวเนียนชวนหัวใจแทบละลาย เส้นสายของกล้ามเนื้อบ่าลาดยาวอย่างพอเหมาะ ล้อไปกับไหปลาร้าที่ถูกเน้นชัดด้วยแสงจากเชิงเทียนเกิดเป็นเงาอันลุ่มลึก และทั้งเส้นวีไลน์ที่พาดผ่านหน้าท้องแกร่งลงสู่ความมืดมิดของผ้านุ่งชั้นใน มันช่างเป๊ะยิ่งกว่าภาพหุ่นอนาโตมี่ใน Pinterest ที่นางเคยใช้เป็นแบบ
“ลูกไม่เข้าไปด้วยได้หรือไม่” ซูอิ่นจับชายแขนอาภรณ์ของบิดาแล้วเขย่า เบื้องหน้าบันไดที่ก้าวขึ้นไปสู่ตำหนักว่าราชการอันเจิ้งอี้ ดวงตาคู่สวยกะพริบปริ
“เอาล่ะ! อวี้เอ๋อร์… ตามที่ข้าบอกไป อย่างไรการให้ฮ่องเต้แต่งกับคุณหนูเหลียงซูจินนั่นเป็นการดีที่สุดแล้ว การให้ตระกูลแม่ทัพเข้ามามีบทบาทในการเมืองนั้นเป็นเรื่องใหญ่เกินไป ข้าคิดว่าเจ้าจะไม่พูดเรื่องนี้อีก”&nb
“ไอ้หยา… ความสัมพันธ์นี้ก็ค่อนข้างยุ่งเหยิงเหมือนกันนะ...” ซูอิ่นกางม้วนภาพวาดของฮ่องเต้เสิ่นลู่และอาจารย์สวี่อวี้ซีเบื้องหน้าพร้อม ๆ กัน นางนั่งกอดอกแม้แขนอีกข้างยังคงดามไม
เจ้าสำนักสุราหอไป๋จวินฟาหมิงรีบก้าวออกมาต้อนรับ จากทางเดินยาวที่ทอดตัวหลังห้องชมเวทีชั้นสอง กระแทกเข่าลงอย่างเงียบงันใต้ความตื่นตระหนก สวี่อวี้ซีที่ลุกขึ้นในจังหวะนั้น ก็รีบดึงพัดออกจากแขนอาภรณ์ด้วยความรวดเร็ว คลี่คลายจนเห็นภาพวาดหน้า







