บทที่ 7 ผู้บุกเบิก

“พระชายา ทรงอยู่ที่ไหนหรือเพคะ!”

“ข้าอยู่นี่!!!”

เมื่อหันไปทางต้นเสียง ไป๋เหลียนฮวาก็แทบเข่าทรุด ศีรษะเล็กๆ ของพระชายาออกมาจากโอ่งกลมใบหนึ่ง ด้วยสภาพใบหน้ามอมแมม เสื้อผ้าเปรอะเปื้อน

“พระชายา พระองค์ทรงเข้าไปทำอะไรในนั้นเพคะ”

หลิ่งฟางเซียงยิ้มแห้งยังไม่ทันคิดหาคำอธิบายการกระทำของตนเองให้สาวใช้ตัวเล็กฟัง ไป๋เหลียนฮวาที่หันไปเห็นเมล็ดถั่วเขียวแช่น้ำอยู่ในถังจำนวนมากก็ร้องถามอย่างตกใจ

“พระชายา!!! เหตุใดจึงทรงเอาถั่วเขียวมาแช่น้ำมากมายถึงเพียงนี้เล่าเพคะ”

ไป๋เหลียนฮวามองเมล็ดถั่วเขียวด้วยดวงตาแดงก่ำ และเสียดาย ร่วมปีที่ใช้ชีวิตอยู่ในตำหนักท้ายวังแห่งนี้ แต่ละวันล้วนผ่านไปด้วยความหิวโหย เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายนำเมล็ดถั่วเขียวมาใช้อย่างสิ้นเปลืองก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้

“พระชายาหากพระองค์ต้องการทำขนมถั่วเขียว ก็ไม่จำเป็นต้องใช้เมล็ดถั่วเขียวมากมายถึงเพียงนี้ ใช้เพียง 4 กำมือก็พอเพคะ”

“ใครบอกว่าข้าจะทำขนม ข้าจะปลูกถั่วงอกต่างหาก”

“ปลูกถั่วงอก!”

หลิ่งฟางเซียงพยักหน้ารับคำของสาวใช้ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มสดใส เพียงแต่ประโยคต่อมาของนางกลับทำให้หญิงสาวถึงกับยิ้มแห้ง

“ถั่วงอกคือสิ่งใดหรือเพคะ”

ไม่นะ! ถั่วงอกเป็นผักพื้นฐาน เหตุใดสาวใช้ตรงหน้าจึงไม่รู้จักกัน! หรือว่าในยุคนี้จะเรียกถั่วงอกด้วยชื่ออื่น

“ก็คือต้นอ่อนของถั่วเขียวอย่างไรเล่า”

“ต้นอ่อนของถั่วเขียวจะกินได้อย่างไรกันเพคะ”

สีหน้าของหลิ่งฟางเซียงพลันซีดลงในทันที เจ้าเกมบัดซบ แค่ถั่วงอกก็ไม่รู้จักใส่ข้อมูลลงไป เป็นเช่นนี้ต่อให้เธอปลูกถั่วงอกได้แล้วอย่างไร สุดท้ายก็ไม่สามารถขายได้อยู่ดี

เพียงแต่เมื่อมองไปยังพื้นที่รกร้างด้านหลัง หลิ่งฟางเซียงก็ได้แต่ตัดสินใจเดินหน้าต่อเท่านั้น

ในเมื่อพวกเขาไม่รู้จัก อย่างนั้นเธอก็จะทำให้พวกเขารู้จักเอง

สี่วันถัดมาหลังจากที่หลิ่งฟางเซียงใช้วิธีดั้งเดิมในการปลูกถั่วงอกในโอ่ง เธอก็จัดการพลิกโอ่ง รอจนน้ำในโอ่งแห้งจึงนำต้นถั่วงอกขาวอวบออกมาล้างจนสะอาด ไป๋เหลียนฮวามองเจ้าต้นไม้ประหลาดรูปร่างหงิกงอด้วยสีหน้าไม่ดีนัก

“พระชายาเพคะ สิ่งนี้... จะกินได้หรือเพคะ”

“แน่นอนว่าได้ เดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้ากินเป็นคนแรกเลย”

มือเรียวขาวนำต้นถั่วงอกออกมาล้างทำความสะอาดอย่างช่ำชอง ก่อนแบ่งนำส่วนหนึ่งผึ่งลมเอาไว้ อีกส่วนหนึ่งใส่ตะกร้านำเข้าไปในครัว

“เจ้าพาเสี่ยวอันออกไปรอด้านนอกก่อน อีกสักครู่ข้าจะยกอาหารเลิศรสออกไปให้ลิ้มลอง”

เมื่อไป๋เหลียนฮวาออกไปแล้ว  หลิ่งฟางเซียงก็นำเตาแก๊สพกพา และ อุปกรณ์ทำครัวออกมา ใช้เวลาไม่นานอาหารที่ทำจากถั่วงอกสามจานก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะกลางห้องโถงพร้อมกับข้าวสวยสองชามพูน

“พระชายานี่คือ...”

“ลองกินดูว่ารสชาติดีหรือไม่”

เพราะถั่วงอกนั้นมีกลิ่นเฉพาะตัว หลิ่งฟางเซียงเองก็ไม่แน่ใจว่าผู้คนในยุคนี้จะนิยมกินกันหรือไม่ ดังนั้นจึงได้แต่ให้ไป๋เหลียนฮวาเป็นผู้ทดลอง ตะเกียบในมือของหญิงสาวสั่นเล็กน้อย ค่อยๆ คีบเจ้าต้นขาวอวบรูปร่างหงิกงอตรงหน้าใส่ปากด้วยความหวาดหวั่น ทว่าทันทีที่ได้ลิ้มรส ความกรอบหวานและกลิ่นหอมเฉพาะก็คลุ้งอยู่ในอุ้งปาก รสชาติกลมกล่อมที่ไม่เคยสัมผัส

ทำให้ไป๋เหลียนฮวาลืมตัวยื่นตะเกียบในมือคีบอาหารตรงหน้าใส่ปากคำแล้วคำเล่า กว่าจะรู้ตัวข้าวในชามก็หมดเกลี้ยง อาหารบนโต๊ะก็เหลือเพียงครึ่งเดียว มาถึงตอนนี้จึงตระหนักได้ถึงความผิดของตน

“พระชายา หม่อมฉันผิดไปแล้ว”

เป็นเพียงบ่าวรับใช้กลับกินอาหารก่อนเจ้านาย อีกทั้งยังกินจนเกือบหมด ไป๋เหลียนฮวานางช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริงๆ หากแต่ในขณะที่นางกำลังนึกตำหนิตนเองในใจ พระชายากลับเดินมาจับไหล่บางพยุงคนลุกขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ด้วยสีหน้ายินดี

“ข้าเป็นคนให้เจ้ากิน เจ้าจะผิดได้อย่างไร”

ดวงตากลมมองอาหารบนโต๊ะด้วยสายตาเปล่งประกาย ขนาดไป๋เหลียนฮวาที่เคร่งครัดยังหลงลืมตนเองกินอาหารของเธอจนแทบหมดจาน เช่นนั้นผู้คนในเมืองย่อมต้องชื่นชอบเป็นแน่

“เหลียนฮวา เจ้าว่าถั่วงอกของข้าจะขายได้หรือไม่”

“ขาย!”

ไป๋เหลียนฮวาร้องด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก ไม่ต้องพูดถึงเจ้าต้นประหลาดนี่ที่ผู้คนไม่รู้จัก แค่คิดถึงสภาพของนางกับพระชายาในตอนนี้ที่ไม่ต่างจากนักโทษถูกคุมขัง คิดจะขายของคงทำได้แค่นอนฝันเท่านั้น

“พระชายา พระองค์จะขายเจ้าต้นพวกนี้ที่ไหนหรือเพคะ”

“แน่นอนว่าต้องออกไปขายที่ตลาด”

ออกไปขายที่ตลาด นี่พระชายาของนางกำลังคิดจะหนีอย่างนั้นหรือ มือหยาบกร้านรีบเอื้อมไปจับมือเล็กนุ่มของอีกฝ่ายเอาไว้ด้วยท่าทางร้อนรนในทันที

“ขัดพระบัญชามีโทษประหาร พระชายาจะทรงหนีออกไปไม่ได้นะเพคะ”

“อย่างนั้นจะให้รอความตายอยู่ที่นี่หรือไร”

ได้ยินประโยคนี้ไป๋เหลียนฮวาก็อับจนถ้อยคำจะโต้แย้ง ก่อนหน้านี้คนข้างนอกส่งอาหารให้วันละมื้อ ทว่าหลังๆ มาก็เริ่มมาส่งบ้างไม่มาส่งบ้าง สี่วันมานี้กลับไม่มาส่งเลยสักมื้อ หากไม่ใช่เพราะพระชายาได้พรวิเศษเสกอาหารและของใช้มาได้ สามชีวิตในนี้ก็คงเหลือเพียงร่างที่ไร้ลมหายใจแล้ว

“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”

“ดีมาก เช่นนั้นพวกเราก็มาเป็นผู้บุกเบิกรายการอาหารใหม่ของแคว้นเซียวกัน”

“แอ๊ะๆ!”

เสียงจากในเปลนอนดังขึ้น เมื่อหลิ่งฟางเซียงเดินไปหาเขาก็พบว่าเจ้าก้อนแป้งแห้งที่เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมาเล็กน้อย กำลังยกสองแขนเปล่งเสียงร้องราวกับพ้องรับคำของเธอ

“เสี่ยวอัน เจ้าเชื่อฝีมือแม่คนนี้ไหม”

“แอ๊ะๆ!”

แน่นอนว่าเขาย่อมเชื่อมารดาคนใหม่ของเขาผู้นี้ ในอดีตชีวิตแต่ละวันของเขานั้นยากลำบากยิ่งนัก ถึงขั้นที่ไป๋เหลียนฮวาต้องต้มเปลือกไม้ให้เขากินประทังชีวิต เกิดใหม่ครั้งนี้ไม่เพียงกินอิ่มนอนหลับ เขายังได้รับความรักจากมารดาอีกด้วย ดังนั้นไม่ว่านางจะทำสิ่งใดเขาย่อมเชื่อใจและสนับสนุนเป็นอย่างดี

..........................................

ค่าของเงินในนิยายไรต์

100 อีแปะ = 1 ตำลึงเงิน

10 ตำลึงเงิน = 1 ตำลึงทอง