Se connecterPartager
บทที่ 7 ผู้บุกเบิก
Date de publication:
2026-01-11 16:42:15“พระชายา ทรงอยู่ที่ไหนหรือเพคะ!”
“ข้าอยู่นี่!!!”
เมื่อหันไปทางต้นเสียง ไป๋เหลียนฮวาก็แทบเข่าทรุด ศีรษะเล็กๆ ของพระชายาออกมาจากโอ่งกลมใบหนึ่ง ด้วยสภาพใบหน้ามอมแมม เสื้อผ้าเปรอะเปื้อน
“พระชายา พระองค์ทรงเข้าไปทำอะไรในนั้นเพคะ”
หลิ่งฟางเซียงยิ้มแห้งยังไม่ทันคิดหาคำอธิบายการกระทำของตนเองให้สาวใช้ตัวเล็กฟัง ไป๋เหลียนฮวาที่หันไปเห็นเมล็ดถั่วเขียวแช่น้ำอยู่ในถังจำนวนมากก็ร้องถามอย่างตกใจ
“พระชายา!!! เหตุใดจึงทรงเอาถั่วเขียวมาแช่น้ำมากมายถึงเพียงนี้เล่าเพคะ”
ไป๋เหลียนฮวามองเมล็ดถั่วเขียวด้วยดวงตาแดงก่ำ และเสียดาย ร่วมปีที่ใช้ชีวิตอยู่ในตำหนักท้ายวังแห่งนี้ แต่ละวันล้วนผ่านไปด้วยความหิวโหย เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายนำเมล็ดถั่วเขียวมาใช้อย่างสิ้นเปลืองก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้
“พระชายาหากพระองค์ต้องการทำขนมถั่วเขียว ก็ไม่จำเป็นต้องใช้เมล็ดถั่วเขียวมากมายถึงเพียงนี้ ใช้เพียง 4 กำมือก็พอเพคะ”
“ใครบอกว่าข้าจะทำขนม ข้าจะปลูกถั่วงอกต่างหาก”
“ปลูกถั่วงอก!”
หลิ่งฟางเซียงพยักหน้ารับคำของสาวใช้ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มสดใส เพียงแต่ประโยคต่อมาของนางกลับทำให้หญิงสาวถึงกับยิ้มแห้ง
“ถั่วงอกคือสิ่งใดหรือเพคะ”
ไม่นะ! ถั่วงอกเป็นผักพื้นฐาน เหตุใดสาวใช้ตรงหน้าจึงไม่รู้จักกัน! หรือว่าในยุคนี้จะเรียกถั่วงอกด้วยชื่ออื่น
“ก็คือต้นอ่อนของถั่วเขียวอย่างไรเล่า”
“ต้นอ่อนของถั่วเขียวจะกินได้อย่างไรกันเพคะ”
สีหน้าของหลิ่งฟางเซียงพลันซีดลงในทันที เจ้าเกมบัดซบ แค่ถั่วงอกก็ไม่รู้จักใส่ข้อมูลลงไป เป็นเช่นนี้ต่อให้เธอปลูกถั่วงอกได้แล้วอย่างไร สุดท้ายก็ไม่สามารถขายได้อยู่ดี
เพียงแต่เมื่อมองไปยังพื้นที่รกร้างด้านหลัง หลิ่งฟางเซียงก็ได้แต่ตัดสินใจเดินหน้าต่อเท่านั้น
ในเมื่อพวกเขาไม่รู้จัก อย่างนั้นเธอก็จะทำให้พวกเขารู้จักเอง
สี่วันถัดมาหลังจากที่หลิ่งฟางเซียงใช้วิธีดั้งเดิมในการปลูกถั่วงอกในโอ่ง เธอก็จัดการพลิกโอ่ง รอจนน้ำในโอ่งแห้งจึงนำต้นถั่วงอกขาวอวบออกมาล้างจนสะอาด ไป๋เหลียนฮวามองเจ้าต้นไม้ประหลาดรูปร่างหงิกงอด้วยสีหน้าไม่ดีนัก
“พระชายาเพคะ สิ่งนี้... จะกินได้หรือเพคะ”
“แน่นอนว่าได้ เดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้ากินเป็นคนแรกเลย”
มือเรียวขาวนำต้นถั่วงอกออกมาล้างทำความสะอาดอย่างช่ำชอง ก่อนแบ่งนำส่วนหนึ่งผึ่งลมเอาไว้ อีกส่วนหนึ่งใส่ตะกร้านำเข้าไปในครัว
“เจ้าพาเสี่ยวอันออกไปรอด้านนอกก่อน อีกสักครู่ข้าจะยกอาหารเลิศรสออกไปให้ลิ้มลอง”
เมื่อไป๋เหลียนฮวาออกไปแล้ว หลิ่งฟางเซียงก็นำเตาแก๊สพกพา และ อุปกรณ์ทำครัวออกมา ใช้เวลาไม่นานอาหารที่ทำจากถั่วงอกสามจานก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะกลางห้องโถงพร้อมกับข้าวสวยสองชามพูน
“พระชายานี่คือ...”
“ลองกินดูว่ารสชาติดีหรือไม่”
เพราะถั่วงอกนั้นมีกลิ่นเฉพาะตัว หลิ่งฟางเซียงเองก็ไม่แน่ใจว่าผู้คนในยุคนี้จะนิยมกินกันหรือไม่ ดังนั้นจึงได้แต่ให้ไป๋เหลียนฮวาเป็นผู้ทดลอง ตะเกียบในมือของหญิงสาวสั่นเล็กน้อย ค่อยๆ คีบเจ้าต้นขาวอวบรูปร่างหงิกงอตรงหน้าใส่ปากด้วยความหวาดหวั่น ทว่าทันทีที่ได้ลิ้มรส ความกรอบหวานและกลิ่นหอมเฉพาะก็คลุ้งอยู่ในอุ้งปาก รสชาติกลมกล่อมที่ไม่เคยสัมผัส
ทำให้ไป๋เหลียนฮวาลืมตัวยื่นตะเกียบในมือคีบอาหารตรงหน้าใส่ปากคำแล้วคำเล่า กว่าจะรู้ตัวข้าวในชามก็หมดเกลี้ยง อาหารบนโต๊ะก็เหลือเพียงครึ่งเดียว มาถึงตอนนี้จึงตระหนักได้ถึงความผิดของตน
“พระชายา หม่อมฉันผิดไปแล้ว”
เป็นเพียงบ่าวรับใช้กลับกินอาหารก่อนเจ้านาย อีกทั้งยังกินจนเกือบหมด ไป๋เหลียนฮวานางช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริงๆ หากแต่ในขณะที่นางกำลังนึกตำหนิตนเองในใจ พระชายากลับเดินมาจับไหล่บางพยุงคนลุกขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ด้วยสีหน้ายินดี
“ข้าเป็นคนให้เจ้ากิน เจ้าจะผิดได้อย่างไร”
ดวงตากลมมองอาหารบนโต๊ะด้วยสายตาเปล่งประกาย ขนาดไป๋เหลียนฮวาที่เคร่งครัดยังหลงลืมตนเองกินอาหารของเธอจนแทบหมดจาน เช่นนั้นผู้คนในเมืองย่อมต้องชื่นชอบเป็นแน่
“เหลียนฮวา เจ้าว่าถั่วงอกของข้าจะขายได้หรือไม่”
“ขาย!”
ไป๋เหลียนฮวาร้องด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก ไม่ต้องพูดถึงเจ้าต้นประหลาดนี่ที่ผู้คนไม่รู้จัก แค่คิดถึงสภาพของนางกับพระชายาในตอนนี้ที่ไม่ต่างจากนักโทษถูกคุมขัง คิดจะขายของคงทำได้แค่นอนฝันเท่านั้น
“พระชายา พระองค์จะขายเจ้าต้นพวกนี้ที่ไหนหรือเพคะ”
“แน่นอนว่าต้องออกไปขายที่ตลาด”
ออกไปขายที่ตลาด นี่พระชายาของนางกำลังคิดจะหนีอย่างนั้นหรือ มือหยาบกร้านรีบเอื้อมไปจับมือเล็กนุ่มของอีกฝ่ายเอาไว้ด้วยท่าทางร้อนรนในทันที
“ขัดพระบัญชามีโทษประหาร พระชายาจะทรงหนีออกไปไม่ได้นะเพคะ”
“อย่างนั้นจะให้รอความตายอยู่ที่นี่หรือไร”
ได้ยินประโยคนี้ไป๋เหลียนฮวาก็อับจนถ้อยคำจะโต้แย้ง ก่อนหน้านี้คนข้างนอกส่งอาหารให้วันละมื้อ ทว่าหลังๆ มาก็เริ่มมาส่งบ้างไม่มาส่งบ้าง สี่วันมานี้กลับไม่มาส่งเลยสักมื้อ หากไม่ใช่เพราะพระชายาได้พรวิเศษเสกอาหารและของใช้มาได้ สามชีวิตในนี้ก็คงเหลือเพียงร่างที่ไร้ลมหายใจแล้ว
“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”
“ดีมาก เช่นนั้นพวกเราก็มาเป็นผู้บุกเบิกรายการอาหารใหม่ของแคว้นเซียวกัน”
“แอ๊ะๆ!”
เสียงจากในเปลนอนดังขึ้น เมื่อหลิ่งฟางเซียงเดินไปหาเขาก็พบว่าเจ้าก้อนแป้งแห้งที่เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมาเล็กน้อย กำลังยกสองแขนเปล่งเสียงร้องราวกับพ้องรับคำของเธอ
“เสี่ยวอัน เจ้าเชื่อฝีมือแม่คนนี้ไหม”
“แอ๊ะๆ!”
แน่นอนว่าเขาย่อมเชื่อมารดาคนใหม่ของเขาผู้นี้ ในอดีตชีวิตแต่ละวันของเขานั้นยากลำบากยิ่งนัก ถึงขั้นที่ไป๋เหลียนฮวาต้องต้มเปลือกไม้ให้เขากินประทังชีวิต เกิดใหม่ครั้งนี้ไม่เพียงกินอิ่มนอนหลับ เขายังได้รับความรักจากมารดาอีกด้วย ดังนั้นไม่ว่านางจะทำสิ่งใดเขาย่อมเชื่อใจและสนับสนุนเป็นอย่างดี
..........................................
ค่าของเงินในนิยายไรต์
100 อีแปะ = 1 ตำลึงเงิน
10 ตำลึงเงิน = 1 ตำลึงทอง
Dernier chapitre
ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง บทสุดท้าย
“ชีวิตนี้ของข้าได้ปกป้องเจ้า ข้าไม่เสียใจ”เสียงแผ่วเบาเอ่ยจบประโยคก็กระอักเลือดออกมาอีกหน หลิ่งฟางเซียงส่ายหน้าไปมา“ไม่นะท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่ยอม พระองค์ห้ามเป็นอะไรทั้งนั้น”มือเรียวรีบวาดในอากาศเปิดระบบร้านค้าโดยไม่กังวลว่าความลับจะถูกเปิดเผยอีกต่อไป จากนั้นกดเข้าไปที่หมวดร้านค้า ค้นรายการเพื่อหายาแก้สารพัดพิษ เพียงแต่ของสิ่งนั้นเป็นของที่ได้จากการทำภารกิจดังนั้นจึงไม่มีขายทั่วไปในระบบค้นหายาแก้สารพัดพิษไม่พยในระบบเมื่อตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไร้ทางแก้ไข หลิ่งฟางเซียงก็ร้องไห้จนตัวสั่น ในใจหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็น อ๋องเฉินยกมือขึ้นวางบนแก้มเนียน มุมปากยกยิ้มอ่อนแรงให้นาง“เซียงเซียง วันหน้าไม่มีข้าอยู่ต้องดูแลตนเองให้ดี เข้าใจไหม”“ไม่! ข้าไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น หมอ! หมอมาหรือยัง!”เห็นท่าทางร้อนใจของนางในใจของหยางหย่งเล่อก็รู้สึกเจ็บปวดไม่ต่างกัน เพียงแต่เวลานี้ตัวเขารู้สึกอ่อนแรงเกินกว่าจะขยับตัวโอบกอดปลอบโยนนาง“เซียงเซียง ข้า... รักเจ้า...”น้ำเสียงแผ่วเบาสุดท้ายเอ่ยออกมาก่อนที่ดวงตาคมจะปิดลง พร้อมกับลมหายใจของอ๋องเฉินที่ค่อย ๆ แผ่วลงทีละน้อย"ไม่นะ... ท่านอ๋อง หยางหย่ง
ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง บทที่ 118 ได้ปกป้องเจ้าข้าไม่เสียใจ
หลิ่งฟางเซียงมองดูทหารส่วนพระองค์สี่นายที่เข้ามาจับกุมตัวเธอแล้วขมวดคิ้วเรียว ดูเหมือนว่าอ๋องเฉินจะไม่ยอมทำตามคำร้องขอของเธอในจดหมายและยืนยันจะเข้าเมืองหลวง เพียงแต่สถานการณ์ในตอนนี้อ๋องเฉินควรตกเป็นรองไม่ใช่หรือไร เหตุใดองค์ฮ่องเต้จึงทำราวกับว่าตนเองตกเป็นรองเช่นนี้เล่า“ขอพระสนมโปรดอภัยด้วย”“ไม่ต้อง พวกเจ้านำทางก็พอ”ด้วยรู้ดีว่าไม่สามารถสู้กำลังของอีกฝ่ายได้ หลิ่งฟางเซียงจึงไม่คิดต่อต้านให้ตนเองตกที่นั่งลำบาก แสร้งยอมเดินตามทหารส่วนพระองค์ไปด้วยท่าทางสงบ หากแต่ในใจกำลังขบคิดหาทางหนีทีไล่ให้ตนเอง“หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาท”หยางหย่งหมิงมองดูท่าทางว่าง่ายของหลิ่งฟางเซียงแล้วแค่นยิ้ม อ๋องเฉินเก่งกาจทางการรบแล้วอย่างไร สตรีของอีกฝ่ายในตอนนี้ไม่ใช่ว่าอยู่ในกำมือเขาหรือไร“สนมรัก เจ้ารู้หรือไม่ตอนนี้อ๋องเฉินกำลังจะบุกเข้ามาชิงตัวเจ้า”“จะเป็นไปได้อย่างไรเพคะ อ๋องเฉินเป็นเพียงอ๋องประจำเมือง ถึงจะมีตำแหน่งแม่ทัพแต่ทหารในมือก็มีเพียงน้อยนิดเท่านั้น”“แน่นอนว่าอาศัยเพียงกำลังทหารจากหัวเมืองเหนือเขาย่อมไม่กล้า แต่ที่เขากล้าก็เพราะเขามีกำลังหนุนจากอีกสามหัวเมืองอย่างไรเล่า”เมื่อได้ยินเรื่องนี้ใ
ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง บทที่ 117 ข้าต้องปกป้องนาง
ในวันถัดมาหลิ่งฟางเซียงให้ซ่งหลินซางไปสืบความทั้งในและนอกวังเพื่อประเมินสถานการณ์ อีกทั้งยังให้เขาปล่อยข่าวเรื่องว่าเธอเป็นหญิงกาลกิณี เพียงก้าวเข้าวังก็เกิดเรื่องสะเทือนแผ่นดินดังนั้นวันต่อมาองค์ฮ่องเต้หยางหย่งหลงจึงได้รับราชฎีกามากมายคัดค้านการแต่งตั้งพระสนมคนใหม่ หากแต่เขาวางแผนอย่างยากลำบากเพื่อชิงคนของน้องชายมา แน่นอนว่าย่อมไม่คิดปล่อยมือโดยง่าย“เรื่องตำหนักหลังของข้ายังไม่ถึงคราวให้ขุนนางอย่างพวกเจ้าสอดมือ! ประกาศราชโองการออกไป ผู้ใดคัดค้านการแต่งตั้งพระสนมไป๋ให้ถือว่าต่อต้านข้าผู้เป็นฮ่องเต้ มีโทษเทียบเท่ากบฏ”แน่นอนว่าหลังจากที่หยางหย่งหลงประกาศราชโองการนี้ออกไปก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากคัดค้านอีก“ในเมื่อเขายังไม่ยอมถอย เช่นนั้นก็เพิ่มยาแรงอีกสักหน่อย อาซางคืนนี้เจ้าไปจัดการวางระเบิดศาลบรรพชน พรุ่งนี้โถงว่าราชการ วันถัดไปก็เป็นศาลาชมขันทร์ ข้าจะดูว่าฮ่องเต้ยังจะทนรับข้าเป็นสนมได้อยู่หรือไม่”“กระหม่อมรับพระบัญชา”ซ่งหลินซางรับกล่องระเบิดแล้วพลิ้วกายไปจัดการตามคำสั่งของผู้เป็นนาย และในยาวสวีเสียงระเบิดก็ดังขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้ก็สร้างความโกลาหลวุ่นวายไปทั่วทั้งวังหลวง ด้วยไม
ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง บทที่ 116 เตรียมตัวรอเป็นอย่างดี
หลิ่งฟางเซียงหยุดเท้าที่หน้าโถงพระโรง ขันทีนำทางก็แจ้งแก่ขันทีหน้าประตูไม่นานก็ได้ยินเสียงขันทีด้านในประกาศดังก้อง“เชิญเสด็จพระสนมผินไป๋เข้าเฝ้า”สิ้นเสียงขันทีด้านในท้องพระโรง หลิ่งฟางเซียงก็ก้าวเท้าเข้าไปด้านใน สายตาของบรรดาขุนนางมองหญิงสาวที่สวมชุดสามัญ ใบหน้าครึ่งล่างอำพรางด้วยผ้าโปร่งแล้วพากันแค่นเสียงเย้ยหยันในลำคอ บางคนยังถึงขั้นเอ่ยออกมาโดยตรง“กระหม่อมทราบมาว่าพระสนมเป็นเพียงแม่ค้าชาวบ้าน ทว่าอย่างไรตอนนี้ก็ได้เป็นพระสนมแล้ว เรื่องมารยาทอย่างเครื่องแต่งกายก็ควรจะทราบบ้างนะพ่ะย่ะค่ะ”หลิ่งฟางเซียงปรายตามองอีกฝ่ายแล้วยกยิ้มเย้ยหยันใต้ผ้าโปร่ง ดูจากลักษณะของขุนนางผู้นี้แล้วน่าจะเป็นรองเจ้ากรมโยธาอันจ้าวเหยียน“รองเจ้ากรมอันกล่าวเช่นนี้กำลังตำหนิฝ่าบาทหรือ”อันจ้าวเหยียนอยู่ดีๆ ก็ถูกกล่าวหาด้วยโทษหมิ่นเบื้องสูงจึงรีบขยับตัวมาคุกเข่ากลางห้องโถงรีบเอ่ยแก้ต่างในทันที“กระหม่อมมิได้มีเจตนาเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ พระสนมทรงกล่าวหากระหม่อมเช่นนี้มีจุดประสงค์อันใดกันแน่”“ข้าเป็นเพียงแม่ค้าชาวบ้านจะกล่าวหารองเจ้ากรมไปทำไม อีกทั้งตอนนี้ตำแหน่งของข้าก็เป็นเพียงสนมขั้นผิน เทียบกับอันเฟยแล้วนับว่า
ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง บทที่ 115 เดินทางเข้าวังหลวง
สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็วหลิ่งฟางเซียงสวมชุดที่รัดกุมก้าวออกจากจวนอ๋อง ทว่าทันทีที่รถม้าเดินทางมาถึงหน้าประตูเมืองทางทิศใต้ เบื้องหน้าก็มีกลุ่มชาวบ้านจำนวนมากขวางกั้นเอาไว้“พวกเราไม่ยอมให้ใครพาพระชายาไปทั้งนั้น!”"ใช่! พวกเราไม่ยอม! พระนางเป็นชายาของท่านอ๋องแล้ว จะเข้าวังไปเป็นพระสนมได้อย่างไรกัน"เมื่อมีเสียงคนที่หนึ่งร้องคัดค้าน คนที่สองที่สามก็ร้องตาม เจียงฟ่านที่ยืนรออยู่หน้าประตูขบกรามแน่น จ้องมองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยความคับแค้นใจ ในอดีตเขากับอ๋องเฉินฝึกฝนเรียนรู้และเติบโตมาพร้อมกัน ทว่าเพียงเพราะอีกฝ่ายเป็นเชื้อพระวงศ์จึงมีโอกาสมากกว่า เพียงไม่กี่ปีก็เป็นแม่ทัพพิทักษ์แดนเหนือ ครอบครองพื้นที่ศักดินากลายเป็นแม่ทัพปกครองเมือง ในขณะที่เขาเป็นเพียงแม่ทัพไร้นามผู้หนึ่งเท่านั้นวันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้สำนึก ว่าการเป็นศัตรูกับข้านั้นมีจุดจบเช่นไร“ขัดขวางราชโองการมีโทษประหาร! ใครกล้าก็ลองดู”แม้จะถูกข่มขู่ด้วยโทษตาย หากแต่ชาวบ้านตรงหน้ากลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด พากันถืออาวุธที่พอจะหาได้ ทั้งไม้ จอบ เสียม กำมั่นเอาไว้ด้วยสายตาแน่วแน่ ต่อให้ต้องสู้จนตัวตายะวกเขาก็ไม่คิดถอยหนีพระชาย
ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง บทที่ 114 สั่งความ
"ราชโองการแห่งองค์ฮ่องเต้ ไป๋ฟางเซียงมีคุณงามความดี ช่วยเหลือประชาชนจากโรคระบาด เป็นสตรีอันควรเป็นแบบอย่าง โปรดแต่งตั้งขึ้นเป็น 'ผิงไป๋' รับราชโองการ..."หลิ่งฟางเซียงคล้ายถูกสายฟ้าฟาดลงมากลางวันแสกๆ ทั้งที่เธอพยายามหลบหลีด้วยวิธีการสารพัดแต่สุดท้ายก็ไม่อาจหลบเลี่ยงชะตานี้หานตงขมวดคิ้วแน่น แม่นางไป๋เป็นสตรีของท่านอ๋อง เขาจะไม่ยอมให้ผู้ใดแย่งชิงนางไปจากผู้เป็นนาย แม้ว่าคนผู้นั้นจะเป็นองค์ฮ่องเต้ก็ตาม“แม่นางไป๋ คือพระชายาของท่านอ๋อง จะไปเป็นสนมของฝ่าบาทได้อย่างไร""ขัดราชโองการมีโทษเท่ากับกบฏ ทหารจับตัวมันสังหารเสีย!!""ช้าก่อนท่านแม่ทัพ หานตงทำเช่นนี้จะกล่าวว่ากบฏได้อย่างไรต้องกล่าวว่ามีใจภักดีต่างหาก"รุ่ยหลินเฮ่อรีบเอ่ยปากช่วยคน โดยจงใจใช้เสียงที่ดังกว่าปกติ เพื่อเรียกความสนใจจากชาวเมืองโดยรอบ"แม้ว่าแม่นางไป๋จะยังไม่ได้ผ่านพิธีการของราชวงศ์ แต่นางก็เข้าจวนอ๋องมาอย่างเป็นทางการ มีพยานบุคคลยืนยันเป็นจำนวนมาก! ท่านประกาศราชโองการออกมาเช่นนี้ กลับสร้างความเสื่อมเสียให้ฝ่าบาท ทำให้พระองค์ตกเป็นที่ครหาของผู้คนว่าเป็นกษัตริย์แย่งชิงภรรยาชาวบ้าน!”"แม่นางไป๋ ยังไม่ผ่านพิธีการของราชวงศ์ จะ
ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง บทที่ 113 ราชโองการ
โดยไม่คาดคิด หลังจากที่อ๋องเฉินยกทัพออกจากเมืองได้เพียงสามวัน ธงตรากิเลนแดง อันเป็นสัญลักษณ์ประจำแคว้นเซียวก็โบกสะบัดอยู่ที่หน้าประตูเมือง พร้อมด้วยกองกำลังทหารติดตามห้าหมื่นนาย"พระชายา แม่ทัพโจวนำกำลังพลสนับสนุนห้าหมื่นนายมาพ่ะย่ะค่ะ"หานตงเอ่ยรายงานหลอ่งฟางเซียง ที่ตอนนี้ทำหน้าที่รักษาการแทนอ๋องเ
Dernière mise à jour : 2026-04-04ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง บทที่ 80 โต้เถียง
"ล้วนเป็นเพราะพระบารมีของฝ่าบาท พวกคนเลวทรามจึงไม่อาจกระทำการใดที่เป็นการทุรยศใต้พระยุคลบาทได้"ฮ่องเต้นั่งอยู่บนบัลลังก์สูงสง่า แสร้งส่งเสียงหัวเราะดังลั่นกับคำยกยอของผู้เป็นน้องชาย ทว่าในแววตาคมกลับสั่นไหวเล็กน้อยราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างซ่อนเร้นปิดบังเอาไว้"อ๋องเฉินเราเพิ่งเห็นฎีกาขออภัยโทษให้ก
Dernière mise à jour : 2026-03-29ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง บทที่ 75 แผนการแอบแฝง
หลังจากที่ซ่งหลินซางจากไป ภายในบ้านไป๋ก็ตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ ซ่งหลินซีที่ไม่เข้าใจการกระทำของพี่ชายเดินมาคุกเข่าที่เบื้องหน้าหลิ่งฟางเซียง โค้มตัวแนบศีรษะลงกับพื้นแล้วพูดด้วยเสียงสะอื้นไห้"เป็นพี่ใหญ่ของข้าที่ผิดต่อนายหญิง ขอนายหญิงโปรดอภัยด้วย"หลิ่งฟางเซียงมองเด็กชายตัวน้อยที่ปกติมักมีสีหน
Dernière mise à jour : 2026-03-28ทะลุมิติครั้งนี้ไม่เป็นแล้วพระชายาท้ายวัง บทที่ 78 ตัดรากถอนโคน
หลังจากส่งหลิ่งฟางเซียงกลับถึงบ้าน หยางหย่งเล่อก็ให้ชุ่ยเหลียงพาจ้าวเหวินและหานจื่อไปรักษาตัวจากนั้นก็กลับมาคุ้มกันหญิงสาว ส่วนตัวเขาและหานตงแยกไปที่ศาลไคเฟิง "ถวายพระพรท่านอ๋องเฉิน""ไม่ต้องมาพิธี เรื่องที่ข้าให้จัดการเรียบร้อยหรือไม่"ใต้เท้าตู้ซึ่งรอพบคนอยู่แล้วยื่นม้วนกระดาษสรุปคำรับสารภาพของม
Dernière mise à jour : 2026-03-28
Vous vous intéresseriez aussi à
ทะลุมิติโลกอสูร กลายเป็นคนโปรดของพี่ชายบุญธรรมทั้ง 3 คน
ชนิตร์นันท์2.3K Vuesทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง
ภัสสพิชชา4.7K Vuesทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ในยุค 70 กับระบบตลาดลับ
คุณธิดา3.5K Vuesทะลุมิติเป็นเพศเมียไร้ค่า เก็บสามีอสูร SSS
อี๋เหมี่ยว4.6K Vuesทะลุมิติมาเป็นเมียโจร
ภัสสพิชชา547 VuesSixth of the bedroom #รักหนึ่งเดียวมันเชยไป...ฉันขอเหมาหมด
คุณธิดา4.3K Vuesทะลุมิติมาเป็นท่านแม่ใจร้ายในเมืองกันดาร
ภัสสพิชชา1.2K Vuesทะลุมิติมาเป็นเด็กชายผู้กู้คืนศักดิ์ศรีของชาวนา
หนึ่งบุปผา553 Vues
