ทะลุมิติทวงรักคืนใจ 3 (2)

ทำไมมันง่ายดายขนาดนี้? ทำไมเธอถึงไปง่าย ๆ โดยไม่อิดออดหรือบีบน้ำตาแม้แต่หยดเดียว?

“ดี” เขาพึมพำเสียงต่ำ พับเอกสารเก็บ “ถือว่าเธอฉลาดที่รู้จักรักษาสัจจะ หวังว่าคงไม่ซมซานกลับมาขอความช่วยเหลือทีหลัง เพราะวันนั้นฉันจะหัวเราะให้ฟันร่วง”

น้ำอุ่นลากกระเป๋าเดินทาง เชิดหน้าขึ้นสบตาเขาเป็นครั้งสุดท้าย แววตาของเธอไม่มีความอาวรณ์ มีเพียงประกายความมุ่งมั่นที่เจิดจ้า

“เก็บเสียงหัวเราะของคุณไว้เถอะค่ะ เพราะวันนั้นจะไม่มีวันมาถึง ลาก่อนค่ะ คุณสิบทิศ ขอให้โชคดีกับชีวิตที่ไม่มี ‘มารความสุข’ อย่างฉัน”

พูดจบ เธอก็หันหลังเดินออกจากห้องแต่งตัว ผ่านหน้าเจษและลูกน้อง เดินออกจากคอนโดหรูที่เคยเป็นกรงขังแห่งความทุกข์ โดยไม่หันหลังกลับมามองแม้แต่วินาทีเดียว

ทิ้งให้สิบทิศยืนกำหมัดแน่น มองแผ่นหลังบอบบางที่ค่อย ๆ ลับหายไปพร้อมกับความรู้สึกโหวงเหวงแปลกประหลาดที่กัดกินหัวใจ

รถแท็กซี่สีเขียวเหลืองพาน้ำอุ่นแล่นออกจากย่านธุรกิจใจกลางเมือง มุ่งหน้าสู่ชานเมืองที่ค่าครองชีพย่อมเยากว่า

ทัศนียภาพสองข้างทางค่อย ๆ เปลี่ยนจากตึกระฟ้าสูงตระหง่าน เป็นอาคารพาณิชย์และหอพักที่แออัดขึ้นเรื่อย ๆ

น้ำอุ่นนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง มือข้างหนึ่งวางทาบหน้าท้อง อีกข้างกำสายกระเป๋าแน่น ในหัวของเธอเต็มไปด้วยตัวเลขและการคำนวณ

‘เงินเก็บส่วนตัวที่เพียงรักซ่อนไว้มีอยู่ประมาณห้าหมื่นบาท น้อยนิดเมื่อเทียบกับค่าคลอดและค่ากินอยู่ แต่ก็พอประทังไปได้สัก 3-4 เดือนถ้าประหยัดสุด ๆ’

รถแท็กซี่เลี้ยวเข้าสู่ซอยแคบ ๆ ก่อนจะจอดสนิทหน้าอพาร์ตเมนต์เก่า ๆ สูง 5 ชั้น ตัวตึกสีซีดจางมีคราบตะไคร่น้ำเกาะตามขอบหน้าต่าง

บรรยากาศดูพลุกพล่านไปด้วยเสียงรถมอเตอร์ไซค์และเสียงพูดคุยของชาวบ้าน

“ถึงแล้วครับน้อง” คนขับแท็กซี่เอ่ยบอก

น้ำอุ่นจ่ายเงินแล้วลากกระเป๋าลงจากรถ เธอยืนมองที่ซุกหัวนอนแห่งใหม่อย่างพิจารณา แม้มันจะดูซอมซ่อเมื่อเทียบกับคอนโดที่เพิ่งจากมา

แต่สำหรับเธอ ที่นี่คือ ‘วิมาน’ เพราะมันแลกมาด้วยอิสรภาพ

เธอเดินขึ้นบันไดไปยังชั้น 3 ไขกุญแจห้องหมายเลข 304

แอด...

ประตูไม้บานเก่าส่งเสียงร้องประท้วงเมื่อถูกเปิดออก กลิ่นอับชื้นจาง ๆ โชยมาเตะจมูก ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ มีเพียงเตียงนอนฟูกแข็งๆ ตู้เสื้อผ้าพลาสติก และพัดลมตั้งพื้นตัวหนึ่ง

น้ำอุ่นลากกระเป๋าเข้ามา วางลงแล้วเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศ

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศ

“เอาล่ะ...”

เธอถอนหายใจยาว ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและการเผชิญหน้ากับสิบทิศเริ่มถาโถมเข้ามา แต่สมองของเธอยังคงทำงานอย่างหนัก

น้ำอุ่นหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กและปากกาออกมาจากกระเป๋า เริ่มต้นขีดเขียนแผนการชีวิตด้วยลายมือหวัด ๆ แต่หนักแน่น

แผนการอยู่รอด

เงิน 50,000 บาท ต้องแบ่งเป็นค่าเช่าห้องเดือนละ 3,500 รวมน้ำไฟตีไป 4,500, ค่ากินวันละ 200, ค่าฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลรัฐ

ระหว่างรอคลอด ต้องหางานที่ทำที่บ้านได้ รับแปลเอกสาร? เขียนคอนเทนต์? หรือขายของออนไลน์? ความรู้ด้าน PR และการตลาดของเธอคือทุนรอนที่สำคัญที่สุด

คลอดลูก อันนี้สำคัญต้องเตรียมของใช้เด็กอ่อน หาแหล่งซื้อของมือสองคุณภาพดี หรือของเซลล์

เธอก้มมองหน้าท้องนูน ๆ ของตัวเอง รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นที่มุมปาก มือบางลูบไล้แผ่วเบาเพื่อทักทายสิ่งมีชีวิตตัวน้อย

“อดทนหน่อยนะลูกรัก ช่วงนี้เราอาจจะลำบากกันหน่อย แต่แม่สัญญา...” ดวงตาของเธอทอประกายกล้าแกร่ง “แม่จะไม่ให้หนูอดตาย และแม่จะสร้างอาณาจักรของเราขึ้นมาด้วยสองมือของแม่เอง”

น้ำอุ่นหลับตาลง นึกย้อนไปถึงชีวิตในชาติก่อน เธอเคยสร้างแบรนด์จากศูนย์ให้กลายเป็นสินค้าระดับประเทศมาแล้วนับไม่ถ้วน ครั้งนี้ สินค้าที่เธอต้องปั้นคือ ‘ชีวิตของตัวเองและลูก’

“อีก 5 ปี” เธอลืมตาขึ้น แววตามุ่งมั่นราวกับราชสีห์สาว “อีก 5 ปี แม่จะพาหนูกลับไปยืนในจุดที่สูงที่สุด สูงจนผู้ชายคนนั้นต้องแหงนหน้ามองเราจนคอตั้งบ่า!”

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าออกมา ที่โชคดีว่าสิบทิศไม่ได้ยึดไปเพราะมันตกรุ่นแล้ว เริ่มต้นค้นหาข้อมูลงานฟรีแลนซ์ในอินเทอร์เน็ตทันที ไม่มีการรีรอ ไม่มีการฟูมฟาย

ในห้องเช่าเท่ารูหนูที่คับแคบและร้อนอบอ้าว ตำนานของ ‘นางพญา PR’ คนใหม่ กำลังค่อย ๆ ก่อร่างสร้างตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

โดยที่สิบทิศไม่มีวันล่วงรู้เลยว่า เขาได้ปล่อย ‘เพชร’ เม็ดงามที่สุดหลุดมือไปเสียแล้ว