ทะลุมิติทวงรักคืนใจ 4 (1)

4 เดือนต่อมา

เสียงร้องระงมด้วยความเจ็บปวดดังคละเคล้าไปกับเสียงล้อเตียงเข็นที่บดเบียดไปกับพื้นกระเบื้องยางของโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง

บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความโกลาหลวุ่นวาย กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อไคลของผู้คนที่แออัดยัดเยียด

“หายใจเข้าลึก ๆ ค่ะคุณแม่ อย่าเพิ่งเบ่งนะคะ รอจังหวะก่อน”

พยาบาลร่างท้วมตะโกนแข่งกับเสียงอื้ออึงรอบข้าง เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายขึ้นเต็มกรอบหน้าซีดเซียวของน้ำอุ่น ที่นอนบิดเร่าอยู่บนเตียงคลอด

ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกรุนแรงราวกับกระดูกเชิงกรานกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

ไม่มีมือหนาของสามีคอยกุมให้กำลังใจ ไม่มีห้องพักหรูหราส่วนตัว มีเพียงเธอและหัวใจดวงน้อยที่กำลังดิ้นรนจะออกมาดูโลก

“อื้ออออ!”

น้ำอุ่นกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก มือบางกำราวเตียงจนข้อขาวโพลน ในห้วงความคิดที่พร่าเลือน ภาพใบหน้าเย็นชาของสิบทิศ ผุดขึ้นมาวูบหนึ่ง

‘ฉันต้องรอด ลูกต้องรอด เราจะตายไม่ได้!’

“ลมเบ่งมาแล้วค่ะคุณแม่ เบ่งเลยค่ะ ฮึบ!”

น้ำอุ่นรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วออกแรงเบ่งสุดชีวิต ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ก่อนจะตามมาด้วยความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างหลุดพรวดออกมาจากร่างกาย พร้อมกับความโล่งเบาที่เข้ามาแทนที่

“อุแว้! อุแว้! อุแว้!”

เสียงร้องไห้จ้าของทารกน้อยดังกังวานไปทั่วห้องคลอด เป็นเสียงที่ไพเราะที่สุดเท่าที่น้ำอุ่นเคยได้ยินมาในชีวิต

น้ำตาแห่งความปีติไหลรินลงมาอาบสองแก้มโดยไม่อาจกลั้น

“ยินดีด้วยค่ะคุณแม่ ได้ลูกชายค่ะ แข็งแรงสมบูรณ์มาก”

พยาบาลอุ้มทารกตัวแดง ๆ ที่ยังเปรอะเปื้อนคราบไขมันมาให้เธอดู น้ำอุ่นพยายามปรือตามองภาพตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา

เด็กทารกผิวขาวจัด จมูกโด่งรั้นตั้งแต่เกิด และเมื่อเจ้าตัวเล็กค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมองโลก

ดวงตาเรียวรีที่ถอดแบบมาจาก ‘ผู้ชายคนนั้น’ ราวกับแกะพิมพ์ออกมาก็ทำให้หัวใจของน้ำอุ่นกระตุกวูบ

เหมือน... เหมือนสิบทิศจนน่าโมโห

แต่เมื่อมือน้อย ๆ นั้นควานสะเปะสะปะมาสัมผัสที่ปลายนิ้วของเธอ ความรู้สึกชิงชังในตัวพ่อของเด็กก็มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรักบริสุทธิ์ที่เอ่อล้นจนจุกอก

“สวัสดีครับ ชลธี” เธอกระซิบเรียกชื่อที่ตั้งใจเตรียมไว้ให้เขาเสียงสั่นเครือ “แม่ชื่อเพียงรักนะ ต่อไปนี้แม่จะเป็นโลกทั้งใบให้หนูเอง”

1 ปีต่อมา

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะดวงเก่าส่องสว่างเพียงมุมเล็ก ๆ ของห้องเช่าขนาดเท่าแมวดิ้นตาย

บนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ยเต็มไปด้วยกองเอกสารและโน้ตบุ๊กมือสองสภาพผ่านศึกที่กำลังส่งเสียงพัดลมระบายความร้อนดังหึ่ง ๆ

น้ำอุ่นในชุดนอนย้วย ๆ สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง นั่งหลังขดหลังแข็งพิมพ์งานรัวเร็ว นิ้วเรียวพรมลงบนคีย์บอร์ดอย่างคล่องแคล่ว แม้ดวงตาจะโรยราเต็มทีด้วยความง่วง

‘อีกนิดเดียว แปลบทความนี้เสร็จก็ได้เงินอีก 500 บาท ค่านมลูกอาทิตย์หน้าพอดี’

เธอพึมพำกับตัวเอง สายตาเหลือบมองไปที่ฟูกนอนบาง ๆ กลางห้อง ที่ซึ่งมีร่างป้อม ๆ ของเด็กชายวัย 1 ขวบกำลังนอนหลับปุ๋ย แก้มยุ้ย ๆ สีชมพูระเรื่อขยับไหวตามจังหวะการหายใจสม่ำเสมอ

น้องชลโตวันโตคืนและเลี้ยงง่ายอย่างไม่น่าเชื่อ เขาเป็นเด็กอารมณ์ดี ยิ้มเก่ง และฉลาดเกินวัย

 แม้จะต้องกินอยู่อย่างประหยัด แต่ลูกชายของเธอก็แข็งแรงสมบูรณ์เพราะน้ำอุ่นยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อให้ลูกได้กินสิ่งที่ดีที่สุด

“แอะ... แม่ จ๋า”

เสียงละเมออ้อแอ้ดังมาจากเจ้าตัวเล็ก น้ำอุ่นรีบละมือจากแป้นพิมพ์ หันไปตบก้นลูกชายเบา ๆ ด้วยความอ่อนโยน

“แม่จ๋าอยู่นี่ครับคนเก่ง นอนนะครับ”

สัมผัสอบอุ่นจากมือแม่ทำให้คิ้วที่ขมวดมุ่นของเด็กน้อยคลายออก น้องชลคว้ามือแม่ไปกอดไว้แนบอกแล้วหลับต่ออย่างสบายใจ

น้ำอุ่นมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข แม้ชีวิตจะลำบากแสนเข็ญ ต้องรับจ้างแปลเอกสาร เขียนบทความราคาถูก รับงานจุกจิกสารพัดเพื่อหาเงินมาหมุนเวียน แต่เธอก็ไม่เคยนึกเสียใจที่เลือกทางเดินนี้

ความสุขของเธอ อยู่ตรงนี้แล้ว

แต่ทว่า... เงินเก็บที่มีเริ่มร่อยหรอ งานฟรีแลนซ์รายได้ไม่แน่นอน และน้องชลที่กำลังจะโตขึ้นทุกวัน ต้องการค่าใช้จ่ายที่มากขึ้น ทั้งค่าอาหาร ค่าวัคซีน และค่าเล่าเรียนในอนาคต

น้ำอุ่นหันกลับมามองหน้าจอโน้ตบุ๊ก แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว

‘ถึงเวลาแล้วสินะ ที่แม่เสือจะกลับไปล่าเหยื่อ’

เธอเปิดหน้าเว็บหางาน เลื่อนหาบริษัทโฆษณาและ PR ชั้นนำ สายตาไปสะดุดเข้ากับประกาศรับสมัครงานของ ‘Aura Communications’ เอเจนซี่ PR ยักษ์ใหญ่อันดับต้น ๆ ของประเทศ ที่กำลังมองหาตำแหน่ง นักวางแผนกลยุทธ์

คุณสมบัติที่ต้องการ ปริญญาโท, ประสบการณ์ 3 ปี, ภาษาอังกฤษดีเยี่ยม

ในใบสมัครของเพียงรัก มีแค่วุฒิ ม.6 และประสบการณ์เป็นผู้จัดการไนต์คลับ ถ้าเป็นคนปกติคงถอดใจไปแล้ว แต่น้ำอุ่นเหยียดยิ้มมุมปาก

“วุฒิการศึกษาเป็นแค่กระดาษ ของจริงมันอยู่ที่กึ๋นต่างหาก”