ทะลุมิติทวงรักคืนใจ 3 (1)

บรรยากาศภายในห้องหรูหราบนชั้นสูงสุดของคอนโดมิเนียมใจกลางเมืองยังคงเงียบสงัดและเย็นเยียบเหมือนเช่นเคย

น้ำอุ่นในร่างของเพียงรัก ก้าวเท้าเข้ามาในห้องกว้างใหญ่นี้เป็นครั้งแรก หลังจากได้รับอนุญาตจากแพทย์ให้กลับบ้านได้

ความรู้สึกแรกที่กระทบใจไม่ใช่ความอาลัยอาวรณ์ แต่เป็นความรู้สึกอึดอัดเหมือนเดินเข้ามาในห้องจองจำที่สวยงามแต่ไร้อากาศหายใจ

เธอถอนหายใจยาว กวาดสายตามองไปรอบห้องที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นลักชูรี ข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้นตะโกนคำว่าแพงออกมา แต่กลับไม่มีชิ้นไหนที่ทำให้เธอรู้สึกถึงคำว่าบ้านได้เลย

“เชิญครับคุณเพียงรัก นายสั่งให้คุณเก็บของให้เสร็จภายในสองชั่วโมง”

เสียงราบเรียบของเจษ มือขวาคนสนิทของสิบทิศดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเดินตามเข้ามาพร้อมกับลูกน้องอีกสองคน ยืนคุมเชิงราวกับกลัวว่าเธอจะขโมยทรัพย์สินมีค่าติดมือไปด้วย

น้ำอุ่นหันกลับไปมองเจษด้วยสายตาเรียบนิ่ง ปราศจากความหวั่นเกรงที่เพียงรักคนเดิมมักจะมีต่อคนสนิทของสามี

“ไม่ต้องห่วงค่ะคุณเจษ ฉันใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหรอก” เธอกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง ก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้าไปในห้องแต่งตัว

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือตู้เสื้อผ้าแบบ Walk in Closet ขนาดมหึมา ที่อัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนม กระเป๋าหรู และรองเท้าส้นสูงราคาเหยียบแสนเรียงรายเป็นตับ

นี่คือสมบัติที่เพียงรักคนเก่าสะสมไว้เพื่อปรนเปรอความสุขจอมปลอมและเพื่อยกระดับตัวเองให้คู่ควรกับชายคนนั้น

น้ำอุ่นหยิบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่วางอยู่มุมห้องมากางออก แล้วเริ่มลงมือคัดแยก

มือเรียวหยิบเดรสรัดรูปสีแดงเพลิงขึ้นมาดู

‘โป๊ขนาดนี้ ใส่ไปสมัครงานที่ไหนเขาจะรับ’

เธอโยนมันกลับเข้าไปในตู้ รองเท้าส้นเข็มสูงปรี๊ด

‘คนท้องใส่แบบนี้มีหวังหน้าทิ่ม’

เธอดันมันกลับเข้าชั้น กระเป๋าถือใบละสามแสน

‘ของนอกกาย ขายกินไม่ได้เพราะไม่มีใบเสร็จ’

เธอวางมันไว้ที่เดิม

เจษที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองการกระทำนั้นด้วยความแปลกใจ คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงสาวเลือกเก็บแต่เสื้อผ้าตัวโคร่ง ๆ ที่ดูสวมใส่สบาย

เสื้อยืดธรรมดา กางเกงคนท้อง และของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นจริง ๆ เท่านั้น

ไม่มีเครื่องเพชร ไม่มีนาฬิกาหรู ไม่มีกระเป๋าแบรนด์เนมแม้แต่ใบเดียว

“คุณ... จะเอาไปแค่นั้นเหรอครับ?” เจษอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

น้ำอุ่นรูดซิปกระเป๋าเดินทางใบเดียวของเธอจนสุด หันมาสบตาเจษแล้วยิ้มบาง ๆ

“ค่ะ แค่นี้ก็หนักเกินพอแล้วสำหรับชีวิตใหม่ ของที่ไม่ใช่ของฉัน ฉันไม่เอา”

จังหวะนั้นเอง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องเข้ามาในห้องแต่งตัว พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของสิบทิศที่ปรากฏตัวขึ้น

บรรยากาศในห้องดูเล็กลงถนัดตาเมื่อมีเขาเข้ามา กลิ่นอายความดุดันและกลิ่นน้ำหอมบุรุษเจือจางแผ่ออกมาจากตัวเขา

สิบทิศกวาดตามองกระเป๋าเดินทางใบเดียวของเธอ สลับกับตู้เสื้อผ้าที่ข้าวของยังอยู่ครบครัน แววตาคมกริบฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกกลบด้วยความเย้ยหยันตามความเคยชิน

“เล่นละครสมบทบาทดีนี่” เขาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ “คิดจะทำให้ฉันตายใจว่าเธอไม่ใช่คนหน้าเงิน แล้วแอบกลับมาขนของทีหลังหรือไง?”

น้ำอุ่นเงยหน้ามองผู้ชายร่างสูงตรงหน้า ความหล่อเหลาของเขายังคงทำลายล้าง แต่สำหรับเธอตอนนี้ มันเป็นเพียงรูปโฉมภายนอกที่ไร้ค่าเมื่อเทียบกับจิตใจที่คับแคบ

“คุณสิบทิศ” เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงเนิบนาบแต่ชัดเจน “สมองของคุณคงมีแต่เรื่องเงินกับเรื่องผลประโยชน์สินะคะ ถึงมองเจตนาคนอื่นเป็นเรื่องเลวร้ายไปซะหมด”

“นี่เธอ!” สิบทิศขบกรามแน่น เตรียมจะสวนกลับ

แต่น้ำอุ่นไม่เปิดโอกาส เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพายข้างใบเก่า หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลและคีย์การ์ดห้องพัก รวมถึงบัตรเครดิตแบล็กการ์ดที่เขาเคยโยนให้ วางลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง

“นี่ค่ะ คีย์การ์ดห้อง บัตรเครดิตที่คุณให้ แล้วก็...” เธอเลื่อนซองเอกสารไปตรงหน้าเขา “เอกสารการหย่าที่ฉันเซ็นเรียบร้อยแล้ว ตามเงื่อนไขที่คุณต้องการทุกอย่าง ไม่เรียกร้องสินสมรส ไม่ขอค่าเลี้ยงดู และขอสละสิทธิ์ในทรัพย์สินทุกอย่างของตระกูลเกื้อสกุล”

สิบทิศมองซองเอกสารนั้นนิ่งงัน หยิบมันขึ้นมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว ลายเซ็นชื่อเพียงรักที่ตวัดอย่างสวยงามและหนักแน่นปรากฏอยู่ท้ายกระดาษ...

ความรู้สึกโล่งใจวูบหนึ่งแล่นเข้ามาในอก

‘จบแล้วสินะ ตัวภาระ’

แต่ลึก ๆ กลับมีความรู้สึกหงุดหงิดแปลก ๆ ที่อธิบายไม่ได้ก่อตัวขึ้น