ตอนที่ 8 กงล้อโชคชะตากลางมหานครหมิง

ท่ามกลางเสียงพิณบรรเลงแว่วหวานระคนเสียงหัวเราะหยอกเย้าของเหล่านางโลมโฉมสะคราญ ภายในห้องรับรองสุดหรูชั้นสามของหอนางโลมอันดับหนึ่งกลางเมืองหลวง กลิ่นเหล้านารีแดงรสเลิศอบอวลตัดกับกลิ่นแป้งร่ำ บุรุษผู้หนึ่งนั่งเอนกายอยู่บนตั่งนุ่มอย่างสบาย ทว่าท่วงท่านั้นกลับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายที่ชวนให้ลุ่มหลง

เขาผู้นั้นคือ ‘องค์ชายรอง จูอวี่เฉิน’ บุตรชายของฮองเฮาผู้เป็นคู่แข่งทางการเมืองคนสำคัญขององค์รัชทายาท

‘จูอวี่เฉิน’ มีรูปโฉมงดงามราวกับเทพบุตร คิ้วกระบี่พาดเฉียงดวงตาเรียวยาวดุจพญาหงส์ที่มักจะฉายแววเจ้าสำราญอยู่เป็นนิจ ทว่าในส่วนลึกกลับซ่อนความโหดเหี้ยมเย่อหยิ่งไว้ใต้รอยยิ้มละมุนละไม จมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากบางเฉียบที่กำลังยกยิ้มขณะกระดกจอกสุราเข้าปากอย่างสุนทรีย์ เส้นผมสีดำสนิทปล่อยสยายล้อมกรอบใบหน้าหล่อเหลาบาดตา ขับให้เขาดูเป็นคุณชายเจ้าสำราญผู้ไม่แยแสโลก ทว่าเบื้องหลังความสำราญนี้กลับซ่อนความทะเยอทะยานที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งเพื่อแย่งชิงบัลลังก์มังกร

และที่มุมมืดด้านหลังตั่งนอน ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทของ ‘เหลยจวิน’ องครักษ์คู่ใจยืนนิ่งสงบราวกับไร้ตัวตน นัยน์ตาของเหลยจวินเรียบเฉยและเงียบขรึมอยู่ตลอดเวลา ทั่วทั้งแผ่นดินรู้ดีว่าเขาเป็นมือขวาที่เก่งกาจขององค์ชายรอง แต่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าแท้จริงแล้ว เหลยจวินคือ ‘คนของฮองเฮา’ ที่ถูกส่งมาจับตาดูและคอยรายงานความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวขององค์ชายรองกลับไปให้พระนางรับทราบอย่างลับๆ

“เสด็จพี่ใหญ่แอบพาสตรีประหลาดผู้นั้นออกจากตำหนักลับงั้นหรือ...”

จูอวี่เฉินหมุนจอกสุราในมือเล่น แววตาประกายสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาทันที

“น่าสนใจแท้ สตรีที่รอดตายจากพิธีบูชายันต์ของเสด็จแม่ แถมยังทำให้เสด็จพี่ที่แสนเย็นชาถึงกับยอมหักหน้าท่านข้าหลวงเพื่อพาตัวไปกักขังไว้เอง...เหลยจวิน ส่งคนไปจับตาดูเอาไว้ หากมีโอกาส ข้าอยากจะเห็นหน้านางสักครั้ง”

เหลยจวินคุกเข่าลงนิ่งสนิท

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” ก่อนจะส่งสัญญาณเงียบๆ ออกไปนอกหน้าต่าง รายงานตรงสู่พรรคพวกของฮองเฮาทันที

.

.

อีกด้านหนึ่งของตลาดหลวงอันคึกคัก...

“โอ้โห! ของจริงมันอลังการขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!”

มัสยาในร่างของเสิ่นเมี่ยวหลิงอุทานลั่น ตาโตเท่าไข่ห่านพลางสูดหายใจเข้าลึก ซึมซับบรรยากาศอันอบอุ่นความรุ่งเรืองของราชวงศ์หมิงโบราณอย่างตื่นเต้นสุดขีด หลังจากที่เธอใช้ทักษะการเจรจาต่อรองแบบหลุดโลกในรถม้าจนจูเซวียนหรงยอมใจอ่อน พระองค์จึงอนุญาตให้เธอลงมาเดินเที่ยวชมเมืองได้ตามคำขอ ทว่าความใจดีขององค์รัชทายาทนั้นย่อมมาพร้อมกับลิ่มหนามชิ้นโต

“ข้าให้เจ้าเดินสำรวจเมืองได้ตามใจชอบ...ทว่ามีข้อแม้เพียงข้อเดียว หากเจ้าคิดจะใช้โอกาสนี้หลบหนีไปจากสายตาคนของข้า คมดาบขององค์รักษ์เกราะดำจะบั่นคอเจ้าทันทีโดยไม่มีการละเว้น!”

คำขู่เฉียบขาดขององค์รัชทายาทยังคงดังก้องในหัว และเพื่อความมั่นใจ จูเซวียนหรงได้สั่งให้ ‘เจี้ยน’ องครักษ์มือขวาฝีมือฉกาจผู้เงียบขรึมและเฉียบคม พร้อมด้วย ‘เสี่ยวหลาน’ สาวใช้คนสนิทที่ฉลาดกระฉับกระเฉง ให้คอยเดินตามประกบเมี่ยวหลิงซ้ายขวาไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่ก้าวเดียว

“คุณหนูเสิ่นเจ้าคะ...เดินช้าๆ หน่อยเถิดเจ้าค่ะ ข้าน้อยตามไม่ทันแล้ว”

เสี่ยวหลานร้องบอกพลางกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามร่างระหงที่กระโดดโลดเต้นเข้าร้านนู้นออกร้านนี้อย่างสนุกสนาน

“ช้าไม่ได้หรอกเสี่ยวหลาน! นี่มันคลังข้อมูลระดับโลกชัดๆ”

เมี่ยวหลิงหันมาบอกยิ้มร่า ทักษะและความฉลาดอันดับหนึ่งของนักศึกษาโบราณคดีถูกงัดออกมาใช้ทันที สมองอันปราดเปรื่องคำนวณและประเมินผลผลิตทางการเกษตรที่วางขายตามแผงค้าอย่างรวดเร็ว เธอหยิบเมล็ดข้าวฟ่าง ถั่วฝัก และส้มจีนขึ้นมาตรวจดู สลับกับสอบถามราคาจากพ่อค้าเพื่อประเมินค่าครองชีพ สภาพดินฟ้าอากาศ และปริมาณเสบียงกรังที่ราชสำนักกักตุนไว้

‘อืม...ถึงจะบ่นว่าภัยแล้ง แต่ผลผลิตพื้นราบยังพอประทังได้ ปัญหาคือการเก็งกำไรและการกระจายเสบียงของพวกขุนนางชั่วแน่ๆ ถ้าร้านค้าของฉันนำระบบโลจิสติกส์สมัยใหม่มาใช้ล่ะก็ นอกจากจะช่วยชาวบ้านได้แล้วยังรวยไม่รู้เรื่องแน่!’

เมี่ยวหลิงคิดคำนวณตัวเลขในหัวอย่างสนุกสนาน

ทว่าในมุมมืดของตรอกซอกซอยห่างออกไปไม่ไกลนัก...ร่างในชุดพรางกายลึกลับของ ‘องครักษ์เงา’ ที่ฮองเฮาส่งมาสืบความเคลื่อนไหว กำลังเคลื่อนที่ตามติดรถม้าขององค์รัชทายาทและขบวนของเสิ่นเมี่ยวหลิงอย่างเงียบเชียบ ประดุจภูตผีที่พร้อมจะคาบข่าวสารไปรายงานผู้เป็นนายในวังหลัง

.

.

ตูม!...ซ่า!

“ว๊าย! มีเด็กตกน้ำ! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยที!”

เสียงกรีดร้องตื่นตระหนกของชาวบ้านดังขึ้นริมสะพานหินใจกลางตลาดหลวง เมี่ยวหลิงสะดุ้งสุดตัวรีบหันไปมองตามเสียงนั้นทันที เบื้องล่างในกระแสน้ำเชี่ยวกราดของคลองขุดหลวง ร่างของเด็กหญิงตัวน้อยอายุราวๆ เจ็ดขวบกำลังตะเกียกตะกายจมดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำ ท่ามกลางความตื่นตระหนกของชาวบ้านละแวกนั้นที่ได้แต่ยืนมุงและตะโกนร้องดังด้วยความหวาดกลัว เพราะไม่มีใครกล้าฝ่ากระแสน้ำลงไปช่วย

“เสี่ยวหลาน! เจี้ยน! ช่วยเด็กเร็ว!”

เมี่ยวหลิงร้องบอกองครักษ์และสาวใช้ แต่ทว่าระยะทางนั้นห่างเกินไป สัญชาตญาณความชอบช่วยเหลือคนของสาวไทยยุคปัจจุบันมันแรงกล้าเกินกว่าจะยืนดูเฉยๆ

ตู้มมมมมมม!

ร่างระหงในชุดสีฟ้าครามงดงามกระโดดดิ่งลงจากสะพานหินลงสู่แม่น้ำเสียงดังลั่น ทำเอาเจี้ยนและเสี่ยวหลานถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงขั้นสุด!

เมี่ยวหลิงแหวกว่ายไปตามกระแสน้ำอย่างคล่องแคล่วว่องไว ร่างกายของเธอดำดิ่งลงไปคว้าข้อมือของเด็กหญิงตัวน้อยเอาไว้ได้ทันท่วงที ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดพาตัวเองและเด็กสาวโผล่พ้นเหนือน้ำและพยุงขึ้นมาบนฝั่งหินได้สำเร็จ ทหารและชาวบ้านรีบเข้ามาช่วยอุ้มร่างที่หมดสติของเด็กหญิงขึ้นมานอนราบกับพื้น

เด็กน้อยนิ่งสนิท ใบหน้าซีดเผือดและหยุดหายใจไปแล้ว ชาวบ้านพากันร่ำไห้คิดว่านางคงไม่รอด แต่เมี่ยวหลิงไม่ยอมแพ้ เธอทรุดตัวลงคุกเข่าข้างร่างเด็กน้อยทันที มือบางสองข้างประสานเข้าด้วยกันแล้ววางลงบนกึ่งกลางหน้าอกของเด็กหญิง ก่อนจะเริ่มออกแรงกดอย่างเป็นจังหวะ

หนึ่ง...สอง...สาม...สี่...

“คุณหนูเสิ่น! ท่านกำลังทำสิ่งใด? เหตุใดต้องทุบตีศพเด็กเช่นนั้น!”

เสี่ยวหลานร้องห้ามด้วยความไม่เข้าใจ ชาวบ้านรอบข้างพากันวิพากษ์วิจารณ์อย่างฮือฮา ตื่นตระหนกตกใจกับกิริยาท่าทางประหลาดที่ไม่เคยพบเคยเจอในยุคโบราณ

เมี่ยวหลิงไม่สนใจเสียงรอบข้าง เธอกดหน้าอกครบสามสิบครั้งก่อนจะบีบจมูกเด็กน้อย เชยคางขึ้น แล้วก้มลงประกบริมฝีปากเป่าลมเข้าปากเด็กหญิงเพื่อทำ ‘การกู้ชีพ CPR’ ทันที!

“สวรรค์! นางกำลังดูดวิญญาณเด็ก!” ชาวบ้านร้องลั่นด้วยความตกใจสุดขีด

เมี่ยวหลิงทำสลับไปมาอย่างตั้งใจและมีสมาธิ จนกระทั่งในที่สุด...

แคร่กๆๆ! ฮึก!

เด็กหญิงตัวน้อยสำลักน้ำจนทะลักออกจากปาก ร่างกายเริ่มขยับเขยื้อนและร้องไห้เสียงดังลั่น สัญญาณชีพกลับคืนมาอย่างปาฏิหาริย์!

“รอดแล้ว! เด็กน้อยรอดชีวิตแล้ว!”

เสียงโห่ร้องยินดีของชาวบ้านดังก้องลานตลาด ทุกสายตาจับจ้องมาที่เสิ่นเมี่ยวหลิงด้วยความเคารพเลื่อมใสประหนึ่งเห็นเซียนเทพจุติลงมาโปรดสัตว์

“คุณหนู...ท่านต้องเป็นหมอเทวดาแปลงกายมาแน่ๆ เลยเจ้าค่ะ! ใช้วิชารักษาสุดล้ำลึก แถมยังว่ายน้ำได้เก่งกาจถึงเพียงนี้!”

เสี่ยวหลานเอ่ยชมไม่ขาดปาก แววตาประกายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความศรัทธา

ทว่าคำชมของสาวใช้กลับทำให้เมี่ยวหลิงชะงักกึก...รอยยิ้มหวานเจื่อนลงทันที ความตระหนักรู้สายหนึ่งแล่นจี้เข้าสมองจนเธอฉับพลัน เธอก้มมองมือตัวเองที่เปียกปอน

‘เดี๋ยวนะ...ตัวฉันในโลกปัจจุบันว่ายน้ำไม่เป็นนี่หว่า! ตอนตกแม่น้ำเจ้าพระยายังจมดิ่งดิ้นพราดๆ อยู่เลย แล้วทำไมพอมาอยู่ที่นี่...ฉันถึงว่ายน้ำคล่องแคล่วเหมือนกับเงือกขนาดนี้ล่ะ?’

ไม่เพียงแค่นั้น...

ความสับสนงุนงงทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเธอนึกย้อนไปถึงบทสนทนาทั้งหมดตั้งแต่ตื่นมา เธอเข้าใจภาษาจีนโบราณทุกคำ ตอบโต้ด้วยภาษาเดียวกันได้อย่างฉะฉาน ทั้งๆ ที่ชีวิตในปัจจุบันของเธอนั้นไม่เคยเรียนภาษาจีนเลยสักตัว! มีเพียงแค่ความชอบส่วนตัวที่ชอบกินอาหารจีน ชอบดูวัฒนธรรมและซีรีส์จีนแก้เครียดเท่านั้นเอง

‘หรือว่า...ร่างกายดั้งเดิมของเสิ่นเมี่ยวหลิงคนนี้จะมีสัญชาตญาณอยู่แล้ว? แล้วสมองของฉันปรับจูนเข้ากับภาษายุคนี้ได้ยังไง?’

เมี่ยวหลิงกำลังคิดทบทวนปมปริศนาในใจอย่างเคร่งเครียด ท่ามกลางเสียงสรรเสริญของชาวบ้านรอบกายที่ยังคงฮือฮาไม่หยุดกับการช่วยชีวิตสุดมหัศจรรย์ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า...จากมุมสูงของรถม้าหรูหราที่จอดอยู่ห่างออกไปนั้น

นัยน์ตาคมกริบของจูเซวียนหรงที่แอบเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมด ได้จดจ้องริมฝีปากอวบอิ่มที่เพิ่งประกบช่วยชีวิตเด็กน้อย ใบหน้างดงามล่มเมืองที่เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำดูสมส่วนเย้ายวนใจเกินกว่าจะหักห้าม ความร้อนรุ่มแล่นริ้วปะทุขึ้นในกายขององค์รัชทายาทหนุ่มจนร้อนผ่าว ช่วงล่างหนาแน่นเริ่มตื่นตัวแข็งขึงสั่นสะท้านขึ้นมาอีกคราอย่างรุนแรงปวดหนึบ!

..............................