ตอนที่ 42 ฟ้าหลังฝนแห่งมหากาพย์ต้าหมิง

แสงอรุณวันใหม่สาดส่องขับไล่เมฆทมิฬและพายุฝนโปรยปรายที่เคยปกคลุมเหนือผืนฟ้าพระราชวังหลวงต้องห้ามให้มลายหายสิ้นไปจนหมด เสียงสะท้อนของคมดาบและเสียงร่ำไห้โหยหวนของข้าหลวงทรราชสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ ภายใต้การนำทัพขององครักษ์เงาพยัคฆ์ทมิฬจากแดนเหนือบวกรวมกับความเฉียบขาดของกองกำลังองค์รักษ์เกราะดำ

.

.

ที่ลานกว้างหน้าท้องพระโรงใหญ่...

‘เสนาบดีเว่ย’ และ ‘ฮองเฮา’ ในชุดไหมหรูหราที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและคราบโลหิต ถูกควบคุมตัวพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็กเส้นหนาเพื่อนำตัวไปรับโทษทัณฑ์สูงสุดตามกฎมณเฑียรบาลในข้อหากบฏลอบปลงพระชนม์โอรสสวรรค์ แววตาอันละโมบโลภมากของทั้งสองดับมอดลง เหลือเพียงความสิ้นหวังลนลานยามเมื่อก้าวเท้ามุ่งตรงสู่ลานประหาร

.

.

ในเวลาเดียวกัน...

ณ พระตำหนักกวางหมิง...ฮ่องเต้องค์เก่าผู้ประชวรเรื้อรังมานานปี ทรงได้สติคืนกลับมาเป็นเวลาสั้นๆ ราวปาฏิหาริย์จากโอสถระงับพิษของท่านอาจารย์หลี่ นัยน์ตาชราอันฝ้าฟางกวาดมอง ‘จูเซวียนหรง’ บุตรชายสายเลือดมังกรแท้จริงเพียงคนเดียวที่ทรุดกายคุกเข่าอยู่ข้างแท่นบรรทม ฝ่าพระหัตถ์อันสั่นเทาเอื้อมไปประทับลงบนบ่าแกร่งของรัชทายาทหนุ่มที่กำลังจะถูกสถาปณาขึ้นเป็นฮ่องเต้องค์ต่อไป พลางเอ่ยสุรเสียงแหบพร่าทว่าเปี่ยมไปด้วยความโล่งพระทัยลึกซึ้ง

“เซวียนหรง...บุตรของข้า...เจ้าทำได้ดีนัก บัดนี้แผ่นดินของต้าหมิงปลอดภัยเพราะปัญญาของเจ้า...และสตรีแปลกประหลาดผู้นั้น พ่อขอมอบตราหยกมังกรตัวจริงและสิทธิ์เด็ดขาดนี้ให้แก่เจ้า...จงปกครองราษฎรด้วยความชอบธรรมเถิดบุตรข้า...”

สิ้นสุรเสียงโอรสสวรรค์องค์เก่า เพียงไม่นาน พระองค์ก็ทรงหลับพระเนตรลงและเสด็จสวรรคตไปอย่างสงบสุขท่ามกลางเสียงร่ำไห้ไว้อาลัยของข้าราชบริพาร

.

.

สามวันต่อมา...

พิธีสถาปนาขึ้นครองราชย์ของฮ่องเต้องค์ใหม่ถูกจัดขึ้นอย่างอลังการยิ่งใหญ่สมพระเกียรติ

เสียงแตรเขาสัตว์และกลองศึกรบดังก้องกังวานกึกก้องไปทั่ววังหลวง จูเซวียนหรงในฉลองพระองค์มังกรห้าเล็บสีทองอร่ามฉูดฉาดงดงามประทับยืนสง่างามอยู่เหนือแท่นพิธีสูงสุด ทรงประกาศราชโองการอุ้มชูแผ่นดินและกระจายเสบียงบรรเทาภัยแล้งแก่ราษฎรอย่างชอบธรรม ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีทรงพระเจริญดังก้องฟ้าของขุนนางนับร้อยและราษฎรนับหมื่นที่คุกเข่าหมอบพื้นก้มศีรษะให้แก่จักรพรรดิองค์ใหม่

และในมุมหนึ่งของพลับพลาประทับชั้นใน ‘มัสยา’ ในร่างเสิ่นเมี่ยวหลิง และคู่หูเพื่อนรักอย่าง ‘กล้วยตาก’ ในชุดข้าหลวงสตรีโบราณเนื้อดี ยืนเคียงข้างมองดูความสำเร็จอันยิ่งใหญ่นั้นด้วยดวงตาสั่นไหว

“มัส...แกดูสิ หล่อวัวตายควายล้มของจริงว่ะ”

กล้วยตากกระซิบชื่นชมองค์ฮ่องเต้องค์ใหม่พลางดึงทึ้งชายเสื้อเพื่อนรัก นัยน์ตาเบิกกว้างทึ่งในความอลังการและความหล่อเหลาของฮ่องเต้หนุ่ม

“องค์รัชทายาทในซีรีส์จีนเรื่องโปรดของแก บัดนี้กลายเป็นฮ่องเต้ตัวเป็นๆ ที่มีอำนาจล้นฟ้าไปแล้วนะแก อืม...แกทำสำเร็จแล้วนะมัส แผนลวงมังกรของแกช่วยชีวิตคนไว้ตั้งเท่าไหร่!”

มัสยายิ้มทั้งน้ำตา ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยที่จดจ้องมองแผ่นหลังกว้างสง่างามของจูเซวียนหรงกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างในส่วนลึกของจิตใจ

“อืม...ก็จริงนะ...คงสำเร็จแล้วแหละยัยตาก ปลอดภัยกันหมดทุกคนแล้ว...ฉันดีใจจังเลย อย่างน้อยฉันก็พอจะมีประโยชน์ในโลกโบราณแห่งนี้ ความคลั่งซีรีส์ของฉัน มันช่วยได้เยอะเลยนะ”

.

.

ยามค่ำคืนดึกสงัด...

ฟ้าหลังฝนแผ่กลิ่นอายอันเงียบสงบอบอุ่น ภายในห้องบรรทมมังกรส่วนพระองค์ แสงเทียนสีนวลวับแวมส่องกระทบเครื่องเรือนไม้แกะสลักหรูหรา จูเซวียนหรงที่เพิ่งเสร็จสิ้นพระราชพิธีอันเหนื่อยล้ามาตลอดทั้งวัน สืบเท้าก้าวเดินเข้ามาด้านในอย่างเงียบเชียบ ทันทีที่พระองค์เห็นร่างระหงของมัสยายืนกอดอกทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง พระองค์ก็มิอาจสะกดกลั้นกระแสความรักโหยหาในดวงใจได้อีกต่อไป

วรกายสูงใหญ่หนาแน่นถลันเข้าประชิดจากทางด้านหลัง วงแขนแกร่งตวัดโอบรัดรั้งร่างอวบอิ่มระหงของมัสยาเข้ามาแนบชิดติดแผงอกหนาแน่นของพระองค์ทันทีอย่างแสนรักหวงแหน!

“อุ้ย! ท่าน...ฝ่าบาท! ปล่อยข้านะเพคะ ยามนี้ท่านเป็นฮ่องเต้แล้วนะ บังอาจมาฉวยโอกาสกอดรัดสตรีธรรมดาเยี่ยงนี้ได้ยังไง!”

มัสยาตื่นตระหนกขยับดิ้นพล่าน หน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู

“ข้ามิปล่อย...”

จูเซวียนหรงเอ่ยสุรเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า พลางซุกพระพักตร์หล่อเหลาลงเบียดชิดข้างแก้มเนียนนุ่มละเอียดอมชมพูของนางอันเป็นที่รักอย่างลึกซึ้ง

“ต่อให้ข้าเป็นโอรสสวรรค์ มีอำนาจล้นฟ้าเหนือผู้ใดในใต้หล้า...ทว่ายามอยู่ต่อหน้าเจ้า ข้าก็ยังคงเป็นเพียงบุรุษผู้หนึ่งที่ตกเป็นทาสรักในปัญญาและดวงใจของเจ้าเท่านั้น เสิ่นเมี่ยวหลิง...ข้าขอขอบใจเจ้า ขอบคุณปัญญาและสมองอนาคตของเจ้าที่ช่วยกู้ราชบัลลังก์มังกรและแผ่นดินนี้ไว้ให้แก่ข้า”

มัสยาชะงักกึก สัมผัสอุ่นร้อนระคนแววตาพญาเหยี่ยวที่ทอดมองมาด้วยกระแสความคลั่งรักหนักหน่วงและจริงใจปิดไม่มิด ทำเอาหัวใจดวงน้อยของเธอสั่นสะท้าน เต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก

จูเซวียนหรงขยับร่างจับมือน้อยสองข้างขึ้นมากุมไว้แน่น แววตาของพระองค์ฉายประกายแน่วแน่เด็ดเดี่ยว

“คืนพิษราคะครั้งนั้น...ข้ากระทำรุนแรงฝังรอยช้ำชอกจนเนื้อมลทินของเจ้าต้องแปดเปื้อน ข้าจำได้มิเคยลืม ยามนี้ฟ้าหลังฝนแล้ว ข้าขอสัญญาด้วยเกียรติและชีวิตของจักรพรรดิแห่งต้าหมิง...ข้าจะล้างมลทินเรื่องราวบาดหมางทั้งหมด และจะออกราชโองการตบแต่งตั้งสถาปนาเจ้าขึ้นเป็น ‘ฮองเฮาคู่บัลลังก์มังกร’ เคียงข้างข้าอย่างสมเกียรติยศสูงสุดที่สตรีทั้งแผ่นดินต้องก้มหัวกราบไหว้! เจ้า...ยอมตกลงเป็นฮองเฮาของข้าหรือไม่ เมี่ยวหลิง?”

คำสารภาพรักและคำขอแต่งงานอันอลังการลึกซึ้งเยี่ยงนั้น ควรจะทำให้สตรีทั้งใต้หล้าดีใจจนสิ้นสติ ทว่ามัสยากลับนิ่งเงียบไปทันควัน ดวงหน้างดงามล่มเมืองหม่นแสงลง นัยน์ตากลมโตสั่นระรัวด้วยความกังวลใจและรอยแผลปริศนาที่ยังคงคาใจเธออยู่ล้นอก

“ฝ่าบาท...” มัสยาเอ่ยเสียงแผ่วเบาพลางเบือนหน้าหลบสายตาคมคาย

“หม่อมฉันขอบพระคุณในความรักและเกียรติยศที่ท่านมอบให้...แต่ว่า ภายในใจของข้า ยามนี้กลับมีปมปริศนาเรื่องการมาของข้าที่ยังไม่ชัดเจนเลยสักนิด ข้ามาจากโลกอนาคต ข้าตกน้ำข้ามมิติมาอยู่ที่นี่ดั่งเรื่องตลกของโชคชะตา...แล้วถ้าเกิดวันหนึ่ง สวรรค์เกิดเล่นตลกกับข้าและท่านอีกเล่าเพคะ? ถ้าอยู่ดีๆ พรุ่งนี้วิญญาณของข้าหลุดลอย*วาร์ปกลับคืนสู่โลกปัจจุบัน หรือสวรรค์กระชากร่างของข้าให้หายวับไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่มีวันกลับมาอีก...แล้วถึงเวลานั้น องค์รัชทายาท...เออ ฮ่องเต้เยี่ยงท่าน จะทำเช่นไรเพคะ? ท่านจะมิเสียใจหรืออย่างไร?”

คำถามบีบคั้นอารมณ์และสะท้อนความจริงอันน่าหวาดกลัว ทำเอาวงแขนแกร่งของจูเซวียนหรงยิ่งกระชับร่างอวบอิ่มแน่นเข้าหากายหนากว่าเก่า พระองค์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นไหวของนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักดื้อดึงกร้าวดุดันขีดสุด

“หากวันใดสวรรค์นั้นกล้าเล่นตลกกระชากตัวเจ้าไปจากข้าจริง...” จูเซวียนหรงแค่นเสียงเฉียบขาด สุรเสียงทรงอำนาจสั่นสะท้านไปด้วยกระแสความเด็ดเดี่ยว

“ข้า...จูเซวียนหรง ผู้นี้ ขอสาบานต่อฟ้าดิน! ข้าจะละทิ้งราชบัลลังก์มังกร ทิ้งแผ่นดินต้าหมิง ทิ้งยศถาบรรดาศักดิ์ทุกชิ้น แล้วข้าจะกระโดดดิ่งลงสู่สระน้ำหลวง หรือแม่น้ำเจ้าพระยาอะไรตามที่เจ้าอ้าง! ข้าจะตามล่าดำดิ่งสืบหาดวงวิญญาณของเจ้าข้ามภพข้ามชาติข้ามโลกอนาคตไปทุกแห่งหน! ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ข้าก็จะกระชากตัวเจ้ากลับคืนสู่อ้อมกอดของข้าให้จงได้! เจ้าได้ยินชัดเจนหรือไม่...เสิ่นเมี่ยวหลิง เจ้าไม่มีวันหนีข้าพ้นหรอก!”

คำประกาศกร้าวราวกับคนคลั่งรักหนักหน่วงและเผด็จการทว่าลึกซึ้งกินใจแบบนั้น ทำเอาขอบตาของมัสยาร้อนผ่าว น้ำตาไหลรื้นออกมาด้วยความซาบซึ้งใจสั่นสะท้าน เธอทำได้เพียงทุบแผงอกหนาแกร่งของเขาไปเบาๆ เพื่อแก้เขินอาย

“คนบ้าอำนาจ! เผด็จการข้ามมิติจริงๆ เลยท่านเนี่ย! ขู่ฟ่อๆ ขู่เก่งชะมัด!”

จูเซวียนหรงคลี่รอยยิ้มละมุนตาสง่างาม ประคองดวงหน้างดงามล่มเมืองเข้ามาใกล้ ก่อนจะก้มลงมอบรสจูบอันนุ่มนวล ซาบซ่าน และเต็มไปด้วยความผูกพันลึกซึ้งสัญญารักใต้แสงเทียนสีทองสลัว ปิดฉากราตรีแห่งการผลัดแผ่นดินด้วยไออุ่นแห่งความหวังชั่วนิรันดร์!

............................