All Chapters of ทะลุมิติป่วนองค์รัชทายาท: Chapter 1 - Chapter 10

“เฮ้ย! หลุดปากพูดอะไรออกไปล่ะเนี่ย!”มัสยายกมือกุมขมับเมื่อพบว่าความพยายามที่จะ 'แหกคุกความฝัน' ด้วยการด่ากราดแบบสาวไทยหัวร้อน กลับทำให้บรรยากาศรอบกายยิ่งตึงเครียดหนักกว่าเดิม ทหารหลวงในชุดเกราะเหล็กสองนายกระชับทวนในมือแน่น สายตาที่เคยมองเธอด้วยความตื่นตะลึงแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันข่มขวัญ“เจ้าคนเสียสติ! พิธีบูชามหาเทพวารีเป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์ที่ฮองเฮาทรงประทานจัดขึ้นเพื่อความอยู่รอดของราษฎร เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงวาจาสามหาว ทหาร! ลากตัวนางไปยังแท่นศิลาบัดนี้!”สิ้นเสียงตวาดของนักบวชชรา ทหารร่างยักษ์สองนายก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวมัสยาทันที แรงบีบที่ข้อมือทั้งสองข้างนั้นเจ็บแปลบจนเธอถึงกับร้องโอ๊ย‘เจ็บ? เจ็บจริงอะ! ไม่ใช่ฝันเหรอวะ?!’มัสยาเบิกตาโตด้วยความช็อก ความรู้สึกเจ็บปวดบวกกับละอองน้ำเย็นๆ ที่ซัดสาดขึ้นมาจากแม่น้ำกว้างใหญ่ตรงหน้า และความรู้จากคณะโบราณคดีที่เธอยัดหัวมาตลอดสี่ปีเริ่มแล่นผ่านสมองอย่างบ้าคลั่ง ‘ลวดลายมังกรสี่เล็บบนเสาหิน เสื้อผ้าปักลายข้าหลวงที่นักบวชชราสวมใส่ บรรยากาศแบบนี้...กรอบประเพณีแบบนี้...นี่มันไม่ใช่ฝัน และไม่ใช่กองถ่ายหนังแน่ๆ‘นี่ฉัน...ทะลุมิติมาอยู่ในร่างเด็กสาว

ความโกลาหลเบื้องล่างสลายตัวลงทันทีที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของ ‘องค์รัชทายาท จูเซวียนหรง’ ก้าวเข้ามาในบริเวณระเบียงหินอ่อน ทหารเกราะเหล็กที่นอนหงายหลังเป็นโดมิโน่และสาวใช้ที่ก้นกระแทกพื้นต่างพากันลนลานยันกายขึ้น คุกเข่าก้มหน้าตัวสั่นเทาด้วยความยำเกรงจูเซวียนหรงหยุดยืนกอดอก สายตาคมกริบจดจ้องมองภาพ ‘สิ่งมีชีวิตประหลาด’ ตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เสิ่นเมี่ยวหลิงในเวลานี้มีหมวกเกราะเหล็กใบโตครอบหัวอยู่ขวางทิศขวางทาง มือบางปัดป่ายอากาศสะเปะสะปะพร้อมกับปากที่ยังบ่นพึมพำไม่หยุดว่าใครปิดไฟ“เอามันออกไปจากหัวนาง” จูเซวียนหรงสั่งเสียงเรียบองครักษ์คนหนึ่งรีบขยับเข้าไปดึงหมวกเกราะออกจากศีรษะของหญิงสาวทันที ทันทีที่หลุดพ้นจากความมืด มัสยาในร่างของเสิ่นเมี่ยวหลิงก็สูดหายใจเข้าลึก ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้าสะสวยขึ้นสีแดงระเรื่อจากการขยับตัวอย่างดุเดือดเมื่อครู่ บาดแผลถลอกจางๆ ที่แก้มเนียนกลับยิ่งขับให้ดวงตากลมโตคู่นั้นดูดื้อรั้นและมีชีวิตชีวาจูเซวียนหรงก้าวเข้าไปประชิด จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว สายตาขององค์รัชทายาทผู้เคร่งขรึมสะดุดไปชั่วครู่อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน...‘หากมองข้ามกิ

ภายใต้ความมืดมิดของศาลาลับท้ายอุทยานหลวง กลิ่นอายความเยือกเย็นแผ่ซ่านทับถมบรรยากาศจนชวนให้หายใจติดขัด ทันทีและนางกำนัลคนสนิทถูกสั่งให้ออกไปเฝ้าภายนอกจนหมด เหลือเพียงร่างระหงในชุดโบราณหรูหราของ ‘ฮองเฮา’ ที่ยืนหันหลังทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างเหล็ก ดวงตาของพระนางฉายแววเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ปิดไม่มิด“แผนการล่มไม่เป็นท่า! แม่นางคนนั้นรอดชีวิตมาได้ และพิธีศักดิ์สิทธิ์ก็ต้องหยุดชะงักลงกลางคัน!”ฮองเฮาเอ่ยเสียงห้วนๆ ทรงหันกลับมาเผชิญหน้ากับ ‘เสนาบดีเว่ย’ (เว่ยจงเสียน) ชู้รักและพันธมิตรคนสำคัญในเงามืด“ข้าต้องการให้พิธีบูชาครั้งนี้สำเร็จราบรื่น เพื่อให้พวกราษฎรโง่เง่าทั้งแผ่นดินได้ประจักษ์ว่าฮ่องเต้ทรราชผู้นั้นโหดร้ายทารุณขนาดไหน! จิตใจของฝ่าบาทเสื่อมทรามและสติฟั่นเฟือนจนต้องสังเวยชีวิตเด็กสาวแปดสิบแปดคน บัลลังก์มังกรนั่นจะได้สั่นคลอน!”“ฮองเฮาโปรดทรงพระทัยเย็นก่อน”เสนาบดีเว่ยก้าวเข้ามาใกล้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแววตาแฝงความเจ้าเล่ห์อย่างชัดเจน“พิธีบูชายันต์ถูกขัดขวาง ย่อมต้องมีเบื้องหลัง อาจเป็นเพราะแผนการขององค์รัชทายาทที่จงใจส่งคนเข้าไปก่อกวนเพื่อตลบหลังพ

ท่ามกลางเสียงพิณบรรเลงแว่วหวานระคนเสียงหัวเราะหยอกเย้าของเหล่านางโลมโฉมสะคราญ ภายในห้องรับรองสุดหรูชั้นสามของหอนางโลมอันดับหนึ่งกลางเมืองหลวง กลิ่นเหล้านารีแดงรสเลิศอบอวลตัดกับกลิ่นแป้งร่ำ บุรุษผู้หนึ่งนั่งเอนกายอยู่บนตั่งนุ่มอย่างสบาย ทว่าท่วงท่านั้นกลับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายที่ชวนให้ลุ่มหลงเขาผู้นั้นคือ ‘องค์ชายรอง จูอวี่เฉิน’ บุตรชายของฮองเฮาผู้เป็นคู่แข่งทางการเมืองคนสำคัญขององค์รัชทายาท‘จูอวี่เฉิน’ มีรูปโฉมงดงามราวกับเทพบุตร คิ้วกระบี่พาดเฉียงดวงตาเรียวยาวดุจพญาหงส์ที่มักจะฉายแววเจ้าสำราญอยู่เป็นนิจ ทว่าในส่วนลึกกลับซ่อนความโหดเหี้ยมเย่อหยิ่งไว้ใต้รอยยิ้มละมุนละไม จมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากบางเฉียบที่กำลังยกยิ้มขณะกระดกจอกสุราเข้าปากอย่างสุนทรีย์ เส้นผมสีดำสนิทปล่อยสยายล้อมกรอบใบหน้าหล่อเหลาบาดตา ขับให้เขาดูเป็นคุณชายเจ้าสำราญผู้ไม่แยแสโลก ทว่าเบื้องหลังความสำราญนี้กลับซ่อนความทะเยอทะยานที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งเพื่อแย่งชิงบัลลังก์มังกรและที่มุมมืดด้านหลังตั่งนอน ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทของ ‘เหลยจวิน’ องครักษ์คู่ใจยืนนิ่งสงบราวกับไร้ตัวตน นัยน์ตาของเหลยจวินเรียบเฉยและเงียบขรึ

แรงกระชากอย่างไม่เบามือส่งผลร่างระหงที่ยังคงเปียกปอนของ ‘เสิ่นเมี่ยวหลิง’ ให้ถลันเข้าไปภายในตัวรถม้าหรูหราทันที ประตูไม้หนาหนักถูกปิดกระแทกลงเสียงดังลั่น ก่อนที่ตัวรถม้าจะเริ่มเคลื่อนที่ออกตัวอย่างรวดเร็วตามแรงขับเคลื่อนของม้าศึกภายในพื้นที่อันจำกัดและแสงค่อนข้างสลัวของตัวรถม้า บรรยากาศกลับอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายอันหนักหน่วงชวนให้หายใจขัด ‘จูเซวียนหรง’ ยืนตระหง่านค้ำร่างของหญิงสาวเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาราวรูปสลักบัดนี้มืดครึ้มราวกับพายุฝน นัยน์ตาคมกริบลุกโชนด้วยเพลิงโทสะและอารมณ์หึงหวงที่ปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด ลมหายใจของพระองค์สั่นสะท้านด้วยความโกรธจัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“เจ้าทำตัวเหลวไหลสิ่งใดลงไป! เสิ่นเมี่ยวหลิง!”เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวระคนเดือดดาล พระองค์ก้าวเข้าประชิดจนระยะห่างระหว่างทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบ“เป็นถึงสตรีในห้องหอ แต่กลับกระโดดโลดเต้นลงน้ำท่ามกลางสายตาบุรุษนับร้อย มิหนำซ้ำยังยอมให้ชายอื่นแตะเนื้อต้องตัวกอดประคองอย่างง่ายดาย! เจ้าไม่รู้จักคำว่ารักนวลสงวนตัวเลยหรืออย่างไร!”มัสยาในร่างเสิ่นเมี่ยวหลิงที่กำลังสั่นสะท้านเพราะความหนาว เงยหน้ามองสบตาคู่คมนั้นด้วยความโกรธจัด