ตอนที่ 45 ลิขิตสวรรค์ชั่วนิรันดร์

สายลมเหมันต์ที่เคยพัดโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งพ้นผ่านแผ่นดินต้าหมิงไปแล้ว แสงสุริยันยามวสันตฤดูสาดส่องลงมากระทบลานประหารหน้าประตูวังหลวงเพื่อชะล้างคราบควันไฟแห่งการกบฏ ผลการตัดสินโทษทัณฑ์สูงสุดตามกฎมณเฑียรบาลเสร็จสิ้นลงอย่างเด็ดขาด ‘ฮองเฮา’ และ ‘เสนาบดีเว่ย’ ถูกนำตัวขึ้นสู่แท่นประหารและถูกลงทัณฑ์ด้วยการตัดศีรษะต่อหน้าฝูงชนราษฎรนับหมื่น ปิดฉากอำนาจมืดอันชั่วช้าที่เคยค้ำจุนวังหลังมานานชั่วนิรันดร์

ทว่าในส่วนของ ‘องค์ชายรอง จูอวี่เฉิน’ แม้พระองค์จะใช้ความว่องไวและกลอุบายหักล้างหลบหนีการตามล่าไล่ล่าของหน่วยองครักษ์เงาดำพยัคฆ์ทมิฬรอดไปได้หวุดหวิด ทว่าบัดนี้กลับต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแสนเข็ญ ไร้ซึ่งยศถาบรรดาศักดิ์ เงินทอง หรือบ่าวไพร่คอยปรนนิบัติ ต้องรอนแรมซ่อนตัวอยู่ตามป่าเขาราวกับขอทานผู้หนึ่ง สิ้นไร้ไม้ตอกและทนทุกข์ทรมานกับความโกรธแค้นและความทรงจำคลั่งรักที่มิอาจครอบครองมัสยาได้อีกต่อไป

.

.

หนึ่งปีต่อมา...

ณ ย่านการค้าที่รุ่งเรืองที่สุดใจกลางเมืองหลวง...

ราษฎรนับหมื่นให้มายืนต่อคิวแน่นขนัดจนตลาดแทบแตก ที่นี่คือ ‘ห้างสรรพสินค้าต้าหมิงโมเดิร์น’ ของสองสาวไทยสู้ชีวิตข้ามมิติอย่าง ‘มัสยา’ ในฐานะฮองเฮาสายเปย์ และ ‘กล้วยตาก’ ท่านหญิงกิตติมาศักดิ์ ยามนี้ระบบสมาชิกสะสมแต้มพ่วงน้ำจิ้มลูกชิ้นทอดรสแซ่บสูตรคุณยายกำลังทำรายได้ถล่มทลายจนท้องพระคลังหลวงเต็มแน่น

ที่หน้าเคาน์เตอร์แจกของรางวัล เสียงหัวเราะและบทสนทนาอันคุ้นเคยยังคงดังก้อง

“นี่แก...ไอ้แต้มสะสมป้ายไม้มังกรทองแผ่นนี้ ครบสิบดวงแล้วเอามาแลกน้ำมันพืชฟรีขวดใหญ่ได้เลยนะเว้ย!”

กล้วยตากในชุดไหมสตรีชั้นสูงแต่กลับพับแขนเสื้อขึ้นพร้อมลุยงาน เอ่ยบอกลูกค้าชาวบ้านยิ้มร่า ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะยกตะกร้าสินค้าหนักๆ ขึ้นวางบนชั้น ฝ่ามือทรงพลังของใครบางคนก็เอื้อมเข้ามาช่วยยกประคองเอาไว้ทันท่วงที

“ท่านหญิงกล้วยตาก...ของหนักเยี่ยงนี้ เหตุใดมิเรียกข้าเล่า”

‘เจี้ยน’ องครักษ์มือขวาคนสนิทของฮ่องเต้ที่บัดนี้แสร้งแฝงตัวมาเฝ้าเวรยาม คลี่รอยยิ้มหวานละมุนจ้องมองเด็กสาวชาวไทยด้วยสายตาเชื่อมชวนฟินปิดไม่มิด

กล้วยตากหน้าร้อนผ่าว เบ้ปากทำหน้ามุ่ยแก้เขินตามสไตล์ความห้าวของเธอ

“โธ่...พี่เจี้ยนสุดหล่อ ข้าก็สู้ชีวิตของข้ามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ยกแค่นี้ชิลล์ๆ จ่ะ! แต่ว่า...ถ้าท่านอยากช่วยจริง เย็นนี้ไปช่วยข้าต้มน้ำจิ้มมะขามเปียกที่ท้ายวังหน่อยเป็นไง?”

“หากเป็นความประสงค์ของท่านหญิง...ต่อให้ต้องต้มน้ำแกงพันหม้อ ข้าก็พร้อมปฏิบัติตามอย่างมิขัดเลย”

เจี้ยนเอ่ยตอบหยอดคำหวานจนกล้วยตากทำตัวไม่ถูก จนบ่าวไพร่รอบข้างพากันหัวเราะคิกคักกับความน่ารักของคนทั้งสอง

.

.

ห่างออกไปที่แผงขายเครื่องเทศ...

‘เสี่ยวหลาน’ สาวใช้คนสนิท กำลังยืนเช็ดโต๊ะไปพลางลอบสบตากับ ‘หมิงอวี่’ องครักษ์มือซ้ายฝีมือดี ทั้งสองคนส่งยิ้มหวานแฝงความผูกพันลึกซึ้งล้นอก หลังจากผ่านศึกเป็นตายมาด้วยกัน ยามนี้ทั้งสองได้ลงเอยตบแต่งร่วมหอกันอย่างมีความสุขท่ามกลางความยินดีของฮ่องเต้และฮองเฮา

ในจังหวะนั้นเอง...

เงาร่างของชายชรานักพรตลึกลับคนเดิมก่อนหน้านั้น ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนริมหน้าต่างจวนสรรพสินค้าห้างหรูของสองสาว เขาจ้องมองมัสยาและกล้วยตากพลางคลี่รอยยิ้มล้ำลึก เอ่ยวาจาคลี่คลายปมปริศนาออกมาเป็นครั้งสุดท้าย

“ลิขิตสวรรค์เสร็จสิ้นลุล่วงแล้วแม่นางทั้งสอง...ดวงวิญญาณและกายหยาบของพวกเจ้าบัดนี้ได้สลักลึกผูกมัดเป็นหนึ่งเดียวกับผืนแผ่นดินราชวงศ์หมิงแห่งนี้ชั่วนิรันดร์ มิอาจหวนคืนสู่โลกอนาคตได้อีก ทว่าจงวางใจเถิด...ร่างดั้งเดิมของเจ้าในโลกเบื้องหน้า ยามนี้ได้รับการฝังร่างประกอบพิธีกรรมอย่างสงบสุขและงดงามด้วยหยาดน้ำตาแห่งมิตรภาพเรียบร้อยแล้ว จงเสพสุขกับชีวิตใหม่ของเจ้าทั้งสองเถิด...”

พูดจบ...ร่างของนักพยากรณ์ชราก็อันตรธานหายไปในม่านหมอก ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าราวกับธาตุอากาศ

.

.

ยามค่ำคืนดึกสงัด...

บรรยากาศภายในห้องบรรทมมังกรอันกว้างขวางอบอวลไปด้วยความเงียบสงบ อบอุ่น และหวานละมุนใจ

แสงเทียนสีนวลวับแวมส่องกระทบแท่นนอนไม้จันทน์หอมหนานุ่มอันวิจิตรตระการตา ‘จักรพรรดิจูเซวียนหรง’ ประทับเอนกายโอบกอดเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นของมัสยาเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา แผ่นหลังเนียนของมัสยาสัมผัสได้ถึงแผงอกแกร่งกำยำอันอุดมไปด้วยมัดกล้ามและไออุ่นของสวามีผู้เป็นจักรพรรดิเหนือแผ่นดิน...

“...”

พระองค์ทอดพระเนตรดวงหน้างดงามล่มเมืองของนางอันเป็นที่รักด้วยความทะนุถนอมระคนรักใคร่เปี่ยมล้น นิ้วเรียวบางของมัสยาขยับเล่นลวดลายไหมปักมังกรบนอกเสื้อของพระองค์ พลางเอ่ยถามทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตคู่นั้นเปล่งประกายระยับท่ามกลางแสงไฟริบหรี่

“ฝ่าบาทเพคะ...”

มัสยาเงยดวงหน้าสะสวยขึ้นจ้องสบตาคู่คมพญาเหยี่ยวของโอรสสวรรค์

“หม่อมฉันถามจริงๆ เถอะเพคะ...นึกย้อนไปถึงอดีตที่พวกเราเจอกันครั้งแรกกลางพิธีบูชายันต์ริมน้ำวันนั้น ยามนั้นหม่อมฉันทั้งมีมลทินแปดเปื้อน ทั้งมอมแมมเนื้อตัวสกปรกด้วยคราบโคลนตม ทั้งทำตัวป่าเถื่อนเต้นแร้งเต้นกาป่วนพิธีกรรมวังหลวงจนวุ่นวายโกลาหลไปหมด...พระองค์ทรงเริ่มรู้สึก ‘รัก’ หม่อมฉันตอนไหนกันแน่เพคะ? หม่อมฉันช่างอัศจรรย์ใจนักที่บุรุษผู้เย็นชาดุจน้ำแข็งเยี่ยงพระองค์จะมาหลงเสน่ห์แม่ค้าข้ามภพเช่นหม่อมฉันได้”

จูเซวียนหรงทอดสายตามองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น แววตาของพระองค์ฉายประกายความคลั่งรัก หวงแหน และเอ็นดูอย่างถึงที่สุดจนพระทัยสั่นระรัว มุมปากหยักลึกยกยิ้มละมุนตาสง่างามที่น้อยคนนักในแผ่นดินจะได้ยลโฉม ก่อนจะเอ่ยปากตอบคำสารภาพรักด้วยสุรเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าทว่าลึกซึ้งกินใจจนคนฟังต้องหน้าร้อนผ่าว

“ข้าตกหลุมรักเจ้า...ก็ตรงความแปลกประหลาดของเจ้าในวันนั้นเยี่ยงไรเล่า เมี่ยวหลิง”

จูเซวียนหรงขยับกระชับอ้อมแขนรัดร่างอวบอิ่มนุ่มนิ่มของนางอันเป็นที่รักให้เข้าหากายหนาแน่นยิ่งขึ้นจนแทบไม่เหลือช่องว่างใดๆ

“สตรีทั้งแผ่นดินยามอยู่ต่อหน้าความตายและคมดาบอาญาสิทธิ์ ย่อมต้องร้องไห้ฟูมฟายหวาดกลัวตัวสั่นเทา ทว่าเจ้า...อยู่ดีๆ เจ้ากลับลุกขึ้นยืนตบแก้มตนเองเสียงดังลั่น เต้นแร้งเต้นกา สะบัดแขนสะบัดขา ส่งเสียงตวาดด่ากราดฟ้าดินป่วนพิธีกรรมหลวงลวงโลกของฮองเฮาจนหยุดชะงักกึก ท่าทางแปลกประหลาดก๋ากั่นเยี่ยงคนอนาคตของเจ้าในเพลานั้น...มันช่างกระชากใจและสลักลึกเข้ากลางอกของข้าอย่างรุนแรง จนข้ามิอาจถอนสายตาและมิอาจปล่อยให้เจ้าหลุดลอยออกไปจากชีวิตของข้าได้อีกเลยชั่วนิรันดร์”

มัสยาได้ฟังคำตอบอันลึกซึ้งก็คลี่รอยยิ้มกว้างออกมาทั้งน้ำตา ความตื้นตันใจเอ่อล้นคลอนัยน์ตาคู่สวย เธอซุกหน้านวลเนียนเข้าหาแผงอกอุ่นพึมพำตอบเสียงอู้อี้ในอ้อมกอดอุ่น

“โธ่...ก็หม่อมฉันเป็นคนสู้ชีวิตมาตลอดยี่สิบสองปีในโลกอนาคตนี่เพคะ ยามเจอเรื่องคอขาดบาดตายเกือบโดนจับลากไปต้มทำน้ำซุปเครื่องเซ่นเยี่ยงนั้น ย่อมต้องกลัวตายและต้องหาทางรอดเป็นธรรมดาของมนุษย์ที่ต้องเอาตัวรอดสิเพคะ ใครจะไปคิดว่าจะ*วาร์ปมาเจอฮ่องเต้คลั่งรักขี้หึงบ้าอำนาจเยี่ยงท่านล่ะเพคะ ทุกครั้งที่หม่อมฉันหนี พระองค์ก็จับมาสั่งสอนด้วยจูบกับหม่อมฉันตลอดเลย”

จูเซวียนหรงก้มพระพักตร์อันหล่อเหลาราวกับเทพบุตรลงมาแนบชิด ประทับริมฝีปากหยักลึกอันร้อนผ่าวลงบนหน้าผากนวลเนียนของนางอย่างแสนรัก แววตาคู่คมฉายประกายเด็ดเดี่ยวสัญญารักสูงสุดในชีวิตที่แผ่กลิ่นอายความอบอุ่นซาบซ่านไปถึงหัวใจ

“ข้าขอสารภาพตามตรง...ยามที่ข้าเห็นเจ้าใช้อัจฉริยภาพวิศวกรรมฝายกั้นน้ำและระบบสมาชิกสะสมแต้มกู้ปากท้องราษฎร หัวใจของข้าก็ยิ่งยอมสยบศิโรราบให้แก่เจ้าอย่างหมดสิ้น”

จักรพรรดิหนุ่มเอ่ยคำหวานซึ้ง

“นับจากนี้เป็นต้นไป...เมี่ยวหลิงของข้า เจ้ามิจำต้องหวาดกลัวสิ่งใดในวังหลวงแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว และเจ้า...มิจำต้องลำบากตรากตรำ ‘สู้ชีวิต’ โดดเดี่ยวอ้างว้างเหมือนในโลกเบื้องหน้าอันไกลโพ้นของเจ้าอีกแล้ว ตัวข้า จูเซวียนหรง องค์จักรพรรดิแห่งต้าหมิงผู้นี้...จะเป็นคนกางปีกโอบอุ้มปกป้องดูแลชีวิตและดวงใจของเจ้าด้วยชีวิตของข้า ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าสู้รบกับทุกอุปสรรคบดบังภัยร้ายมิให้กร้ำกราย และข้า...ข้ารักเจ้าสุดหัวใจ เสิ่นเมี่ยวหลิง ยอดฮองเฮาหนึ่งเดียวในดวงใจของข้า”

สิ้นคำบอกรักอันแสนลึกซึ้งและยิ่งใหญ่เยี่ยงโอรสสวรรค์ มัสยาก็รู้สึกราวก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นระเบิดตูมตามด้วยความหวานละมุนใจ เธอทำได้เพียงทุบแผงอกหนาแกร่งของเขาไปแก้ความเขินอายตามสไตล์ของเธอ ก่อนจะเงยดวงหน้าอันงดงามขึ้นสบสายตาคลั่งรักนั้น จูเซวียนหรงไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย ทรงก้มลงมอบรสจูบอันแสนหวาน ละมุนลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยไออุ่นแห่งรักแท้ที่แผ่ความซาบซ่านสั่นสะท้านทรวง ผูกมัดสองใจและสองดวงวิญญาณให้สลักลึกเคียงคู่กันไปตราบนานเท่านานชั่วนิรันดร์!

***จบบริบูรณ์***