ความฝันของนาง

สิ่งของเหล่านี้ล้วนถูกซ่อนเอาไว้ภายในห้องของนาง ดูเหมือนตัวประกอบหญิงที่ไร้ค่าคนนี้จะซ่อนอาหารเอาไว้ทานเพียงคนเดียวไม่น้อยเลย ช่างเห็นแก่ตัวจริงๆ ทั้งที่เป็นเพียงตัวประกอบในนิยายที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ กลับมีผลต่อการมีชีวิตรอดของตัวร้ายมากกว่าใคร

“คุณชาย ข้าป้อนให้ท่านดีหรือไม่ รับรองว่าอาหารที่ข้าทำต้องอร่อยถูกปากท่านแน่นอน เพราะน้องๆ ของข้าพูดเสมอว่าข้าทำอาหารเก่ง”

ลู่หยวนซีพยายามพูดตะล่อมเอาใจให้เขารู้สึกถึงความเป็นมิตรของนาง แต่กู้จิ่งเหยียนกลับยังคงนิ่งเฉย ตอนนี้นางไม่รู้แล้วว่าควรทำเช่นไรต่อไปดีให้เขารู้สึกว่านางไม่ได้มาร้าย ถ้าหากจะให้บังคับนางก็กลัวว่าเขาจะตั้งกำแพงกับนางสูงมากกว่าเดิม

“หรือไม่อย่างนั้น ถ้าไม่ชอบให้ข้าป้อนท่านก็ทานเองดีหรือไม่ มาเถอะข้าช่วยพยุง”

ลู่หยวนซีมองปฏิกิริยาเล็กน้อยที่เขาตอบสนองด้วยใบหน้าพอใจ เพราะอย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ตั้งแง่กับนางมากจนเกินไป ลู่หยวนซีจับมือของกู้จิ่งเหยียนให้จับชามและตะเกียบ จากนั้นนางคีบอาหารลงไปในชามให้เขา กู้จิ่งเหยียนรอสักพักก่อนจะยอมทานอาหารแต่โดยดี ที่เขาทำเช่นนั้นก็เพราะเขารอให้ได้ยินเสียงขยับตะเกียบทานอาหารในชามของนางก่อน

ทั้งข้าวในชามและน้ำแกงกระดูกหมูที่นางทำ กู้จิ่งเหยียนยอมทานเข้าไปทั้งหมด หลังจากนางยกชามเปล่าออกจากห้องไปนางก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง

ร่างบางนั่งอ่านหนังสือนิยายที่ยังคงอ่านค้างเอาไว้ที่โต๊ะข้างเตียงเงียบๆ มีเพียงเสียงเปิดหน้ากระดาษเบาๆ ให้รู้ว่านางยังคงนั่งอยู่ในห้องนั้น ถึงแม้นางจะดูเหมือนกำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือนิยายตรงหน้า แต่ลู่หยวนซีก็เงยหน้ามองกู้จิ่งเหยียนเป็นระยะ ตอนนี้เขาเองก็นั่งพิงหัวเตียงเงียบๆ โดยไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา

“คุณชายท่านนอนพักผ่อนดีหรือไม่ อาหารที่ทานเข้าไปคงจะย่อยไปบ้างแล้ว อีกสองสามวันข้าจะสั่งทำรถเข็นให้ท่านสักตัว เวลาเบื่อๆ จะได้ออกไปนั่งเล่นหน้าเรือนอาบแดดบ้าง”

ลู่หยวนซีช่วยพยุงร่างของกู้จิ่งเหยียนให้นอนลง ก่อนที่ตัวนางเองจะกลับมาอ่านนิยายช่วงสุดท้ายให้จบ

ลู่หยวนซีบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนปิดปากหาวเบาๆ นางเหลือบตามองไปยังร่างผอมที่นอนหลับตาอยู่บนเตียงเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเขาหลับไปแล้วนางก็เป่าตะเกียงให้ดับก่อนปีนขึ้นเตียงข้ามไปนอนอีกฝั่ง จากนั้นจึงห่มผ้าแล้วหลับไปอย่างรวดเร็ว เพราะวันนี้นางทำความสะอาดเรือนหลังนี้ทั้งวันจึงทำให้รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว

หลังจากที่เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของนางดังขึ้นแผ่วเบา กู้จิ่งเหยียนที่ลู่หยวนซีเข้าใจว่าหลับไปนานแล้วก็ลืมตาขึ้น ก่อนจะหันหน้าไปทางหญิงสาวที่นอนเคียงข้างตน เขาแน่ใจว่าสตรีนางนี้จะต้องมิใช่สาวใช้คนนั้นที่เคยอาศัยอยู่ที่เรือนหลังนี้กับเขามาสองปี แต่เหตุใดเล่าน้ำเสียงของนางถึงได้เหมือนกันทุกอย่าง แตกต่างเพียงกิริยาท่าทาง เสียงก้าวเดินที่มั่นคง และรสชาติการทำอาหาร ยังมีนิสัยที่แปลกประหลาดของนางเพิ่มเข้ามาอีก สรุปแล้วนางเป็นใครกันแน่

แน่นอนว่าสาวใช้คนก่อนหน้า เป็นสตรีที่ทั้งร้ายกาจและเกียจคร้าน นางขี้เกียจแม้แต่จะอาบน้ำให้ตนเอง เวลาเดินเข้ามาภายในห้องของเขากลิ่นกายของนางนั้นทำให้เขาแทบอยากจะอาเจียนออกมา

แต่สตรีนางนี้กลับแตกต่างออกไป นางอาบน้ำให้เขา นางทำความสะอาดเรือน กลิ่นเหม็นหืนที่เคยได้กลิ่นจากตัวนางเวลานี้หายไปแล้ว กู้จิ่งเหยียนนอนนิ่งๆ คิดหลายเรื่องอยู่ภายในหัว แต่แล้วแขนและขาของสตรีที่นอนข้างกายก็พาดมาที่หน้าอกอย่างพอดิบพอดี ก่อนนางจะกอดกระชับเข้าหาตนเอง กู้จิ่งเหยียนโมโหจนอยากจะสังหารนางทิ้งเสียตอนนี้ แต่เสียงพึมพำที่ดังออกมาจากปากของนางทำให้เขาจำต้องหยุดชะงักไป

“ไอ้สารเลวหลินห่าวหยาง!! ไอ้คนเฮงซวย!! นายกล้านอกใจฉันอย่างนั้นหรือ วันนี้ฉันจะประจานพวกเธอสองคนให้คนทั้งมหาวิทยาลัยได้รู้ ว่าพวกเธอมันแย่แค่ไหน มู่หยุนถิงเธอเป็นเพื่อนสนิทของฉันมาตั้งสี่ปี เธอกล้าหักหลังแอบคบกับแฟนของฉันได้ยังไง พวกเธอทั้งสองคนมันแย่ยิ่งกว่าหมาขี้เรื้อนเสียอีก”

จากนั้นลู่หยวนซียังละเมอด่าออกมาอีกหลายคำ กู้จิ่งเหยียนใช้มือผอมบางของตนคลำไปยังที่มาของเสียง ทำให้สัมผัสได้ว่าหัวคิ้วทั้งสองข้างของนางขมวดเข้าหากันแน่น ใบหน้าด้านข้างเวลานี้เปียกชื้นไปด้วยคราบน้ำตา แม้กู้จิ่งเหยียนจะมองไม่เห็น แต่เสียงสะอื้นที่ดังขึ้นเป็นระยะของนาง ทำให้เขารู้ว่านางกำลังร้องไห้เสียใจอย่างหนัก

สตรีบ้าผู้นี้กำลังละเมอพูดถึงใครกัน เหตุใดถึงได้ดูโมโหมากมายเช่นนั้น แล้วยังภาษาที่นางพูดอีกช่างฟังแล้วรู้สึกแปลกหูยิ่งนัก แม้จะไม่เหมือนภาษาแคว้นจ้าวแต่ก็สามารถฟังรู้เรื่องได้ มีเพียงแค่บางคำที่แตกต่างกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

กู้จิ่งเหยียนนอนฟังเสียงละเมอของลู่หยวนซีจนตัวเขาเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ เมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งร่างที่เคยนอนอยู่ข้างกายก็ไม่อยู่แล้ว แต่เสียงฝีเท้าด้านนอกทำให้เขารู้ว่านางกำลังเดินตรงมาทางนี้

“คุณชาย ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ข้ายกน้ำอุ่นมาให้ท่านล้างหน้า มาเถอะข้าช่วยเอง”

ลู่หยวนซีพยุงร่างผอมของเขาให้ลุกขึ้นนั่ง ก่อนหยิบผ้าขาวชุบน้ำอุ่นบิดจนหมาดวางเอาไว้ในมือของชายหนุ่ม เขาทำตามที่นางบอกอย่างเงียบๆ มิได้แสดงอาการต่อต้านอย่างเมื่อวาน

“เช้านี้มีโจ๊กใส่ไข่ ล้างหน้าเสร็จ ท่านทานอะไรรองท้องสักหน่อย ข้าจะเข้าเมืองไปดูเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ท่านพร้อมทั้งเครื่องนอนด้วย”

ลู่หยวนซีมิได้บอกเขาว่าชุดที่เขาใส่อยู่นั้นเป็นชุดของนาง เพราะกลัวว่าตนเองจะถูกชายหนุ่มฆ่าปิดปากหลังจากที่เขาหายดี กู้จิ่งเหยียนยังคงนั่งเฉยฟังสิ่งที่นางพูดโดยมิได้ตอบโต้กลับไป นางเห็นว่าวันนี้เขามีท่าทีเป็นมิตรมากกว่าเมื่อวานนางก็รู้สึกดีไม่น้อย

หลังจากที่วางชามโจ๊กที่ยังอุ่นลงในมือของเขานางก็ผละจากไป เมื่อเสียงฝีเท้าที่ดังห่างออกไปเรื่อยๆ จนไม่ได้ยินแล้ว กู้จิ่งเหยียนจึงหันมาทานโจ๊กที่อยู่ในมือ รสชาติของวันนี้ต่างจากโจ๊กชามเมื่อวานเล็กน้อย แต่ก็อร่อยอย่างที่นางเคยคุยโวก่อนหน้านี้

หลังจากทานโจ๊กเข้าไปจนหมด กู้จิ่งเหยียนก็รู้สึกว่าตนเองต้องการจะเข้าห้องน้ำ แต่เวลานี้เขาอยู่ที่เรือนหลังนี้เพียงลำพังแล้วใครเล่าจะมาช่วย ร่างผอมแห้งพยายามใช้แขนพยุงตนเองลงมาจากเตียง แต่ด้วยความที่ดวงตามองไม่เห็น ทำให้เขาตกลงมาจากเตียงเหมือนเมื่อวานอีกครั้ง