เนื้อเรื่องในนิยาย

ลู่หยวนซีหยุดพูดเพื่อดูปฏิกิริยาของเขา แม้จะเพียงเล็กน้อยแต่นางก็เห็นว่าหัวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน ร่างบางเอ่ยกับเขาอย่างใจเย็น เพราะคิดว่าเขาเองก็คงมีเรื่องบางอย่างที่ไม่สามารถก้าวผ่านมันไปได้

“ถึงแม้ท่านจะไม่เห็นค่าของชีวิตตน แต่ท่านเชื่อหรือไม่ว่าข้ามิได้คิดเช่นนั้น คุณชายข้าบังอาจขอร้องท่านสักเรื่องได้หรือไม่ ไม่ว่าท่านจะประสบกับเรื่องที่หนักหนาเพียงใด ขอให้ท่านอย่าได้ทำร้ายตนเองเช่นนี้อีก ต่อให้ท่านโมโห ท่านโกรธแค้น หรือไม่พอใจสิ่งใด ขอให้มาลงที่ข้า ถึงแม้ข้าจะเป็นเพียงสาวใช้ที่ต่ำต้อย แต่เรื่องทุกอย่างของท่าน ขอให้ข้าเป็นคนแบกรับเอาไว้เองได้หรือไม่”

ลู่หยวนซีจับมือผอมแห้งที่ขาวซีดของกู้จิ่งเหยียนมากุมเอาไว้ จากนั้นจึงตบลงไปเบาๆ เพื่อให้กำลังใจแก่เขา นางไม่รู้ว่าคำพูดของนางจะซึมลึกเข้าไปในจิตใจของเขาได้หรือไม่ หรือต่อให้เขาตั้งกำแพงกับนางสูงเสียดฟ้านางก็ไม่สน

ขอเพียงเขาไม่ทำร้ายตนเองในยามที่นางไม่อยู่เท่านั้นเป็นพอ เพราะถ้าเขาตายตัวนางเองก็คงไม่สามารถกลับไปยังโลกเดิมของตนได้ แล้วสัญญาที่นางเคยให้ไว้กับผอ.ฟางว่าจะสร้างบ้านเด็กกำพร้าฉือชุนขึ้นมาใหม่ คงจะกลายเป็นเพียงแค่ลมปากเท่านั้น

แม้กู้จิ่งเหยียนจะไม่ได้ตอบกลับนาง แต่ลู่หยวนซีก็ไม่ยอมแพ้ นางให้ระบบหาข้อมูลเกี่ยวกับผู้ป่วยติดเตียงมาอ่าน ก่อนจะพยายามทำความเข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงคิดฆ่าตัวตาย

หลายวันหลังจากที่เกิดเรื่อง ลู่หยวนซีก็ไม่ยอมออกจากเรือนไปไหน วันทั้งวันนางนั่งเฝ้าเขาอยู่ข้างกาย บางครั้งก็พาเขาออกไปนั่งรับแสงแดดหน้าเรือน หรือไม่ก็เล่านิทานจากโลกของนางให้เขาฟัง เรื่องซุนหงอคงถล่มสวรรค์ เป็นเรื่องที่เขาดูจะให้ความสนใจเป็นพิเศษ หรือไม่ก็เรื่องราวเกี่ยวกับหนังละครที่นางเคยได้ดู แค่นำมาแปลงสักหน่อยนางก็สามารถมีเรื่องเล่ามากมายมาเล่าให้เขาฟังแล้ว

กูจิ่งเหยียนที่มองเผินๆ เหมือนจะมิได้สนใจในนิทานของนาง แต่ลู่หยวนซีมองออกว่าเขากำลังฟังอย่างตั้งใจ ที่นางรู้ก็เพราะเคยดูแลเด็กใหม่ที่เข้ากับเด็กคนอื่นๆ ในบ้านเด็กกำพร้าไม่ได้ พวกเขาจะเก็บตัวและแสดงอาการต่อต้านออกมา แต่ถ้าพยายามเข้าใจสักหน่อยจะเห็นว่าเด็กเหล่านั้นเองก็อยากมีเพื่อน เพียงแค่ไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไรดีเท่านั้น

ปฏิกิริยาเพียงเท่านี้ของเขา ก็ทำให้นางรู้สึกมีกำลังใจเพิ่มขึ้นมากโข ลู่หยวนซีแอบสัญญากับตนเองเอาไว้ว่า กำแพงที่เขาตั้งเอาไว้ป้องกันตนเองนางจะทุบมันให้แตกละเอียดเลยคอยดู และจากนี้นางหวังว่าเขาจะไม่คิดกลับไปทำร้ายตนเองอีก

นานนับเดือนที่ลู่หยวนซีพยายามหาทางทลายกำแพงของกู้จิ่งเหยียน และเป็นช่วงเวลาที่นางพยายามหาทางรักษาร่างกายของเขาด้วยเช่นกัน ลู่หยวนซีที่กำลังตากผ้าอยู่หลังเรือนหวนนึกถึงเรื่องราวในนิยายที่ตนอ่านจบไปแล้วเมื่อหลายวันก่อน

เนื้อเรื่องตอนต้นของนิยายเขียนเอาไว้ว่า พระเอกกู้เยี่ยนชิงถูกพิษพร้อมกับน้องชายต่างมารดาอย่างกู้จิ่งเหยียนที่เป็นตัวร้ายอย่างไม่รู้ที่มา ยาแก้พิษมีเพียงหนึ่งเม็ดและพ่อแท้ๆ เลือกที่จะช่วยชีวิตพี่ชายที่เกิดจากฮูหยินเอกและปล่อยให้ลูกชายอีกคนต้องตาย

“ให้เลือกแบบนี้ก็เลือกยากเหมือนกันแฮะ ทั้งสองคนต่างก็เป็นลูกแท้ๆ หากใช้แค่ความรู้สึกก็คงเลือกไม่ได้ แต่ถ้าใช้ภาระหน้าที่ตำแหน่งหรือความสำคัญเป็นตัวชี้วัดในการเลือก กู้เยี่ยนชิงนับว่าเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า แต่ในนิยายเรื่องนี้เขียนทำนองว่าบิดาต้องการเลือกให้ใครคนใดคนหนึ่งตาย ไม่ใช่เลือกให้ใครมีชีวิตอยู่ต่อแต่ก็นะทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับปลายปากกาของนักเขียน ถ้าหากเขียนให้กู้จิ่งเหยียนรอดตายเขาก็คงจะกลายเป็นพระเอกที่ได้คู่กับนางเอกกระมัง”

ลู่หยวนซีหันกลับไปมองห้องนอนที่ทั้งสองใช้นอนร่วมกันเมื่อหลายวันก่อน ราวกับว่ามองไปแล้วจะทำให้สามารถมองเห็นคนที่กำลังนอนหลับอยู่ภายในห้องได้อย่างไรอย่างนั้น นางละสายตาจากห้องนั้นพลางสะบัดน้ำออกจากผ้าสองสามทีก่อนยกขึ้นตากบนราว ภายในใจก็ยังคงทบทวนเรื่องราวของนิยายไปด้วย

เจียงจื่ออิ๋ง นางเอกของนิยาย ชาติก่อนตายไปเพราะตัวร้ายพาชีวิตดิ่งลงเหวหลังจากที่การก่อกบฏขององค์ชายแปดล้มเหลว พอได้เกิดใหม่จึงเลือกที่จะแต่งให้กู้เยี่ยนชิงผู้เป็นพี่ชาย เพราะชาติก่อนคิดว่าน้องชายโดดเด่นมีความสามารถมากกว่าจึงได้ไม่ลังเลที่จะแต่งให้เขา แต่พอได้เกิดใหม่อีกครั้งคิดว่าครั้งก่อนตนเลือกสามีผิด จึงหันมาเลือกกู้เยี่ยนชิงแทนและยุยงให้ผู้นำตระกูลกู้มอบยาแก้พิษให้กับพี่ชายและทอดทิ้งอดีตสามีในชาติก่อนของตน

แปลว่าเนื้อเรื่องหลักในชาตินี้ยังคงดำเนินต่อไปเพราะองค์ชายแปดยังไม่ได้ก่อกบฏ กู้เยี่ยนชิงที่อยู่ทางฝั่งองค์รัชทายาทยังต้องช่วยให้เขาขึ้นนั่งบนบัลลังก์

เดิมทีกู้จิ่งเหยียนเป็นคนขององค์ชายแปด แต่ครั้งนี้หลังจากที่เขาถูกพิษกลายเป็นตัวไร้ประโยชน์ จึงได้ถูกองค์ชายแปดเขี่ยทิ้ง ทำไมเนื้อเรื่องในนิยายรอบนี้เขาถูกพิษก่อนที่จะแต่งงาน

แต่ตอนนี้ก็ผ่านไปสองปีแล้ว เนื้อเรื่องหลักก็คงไม่ได้เอ่ยถึงกู้จิ่งเหยียนอีกหลังจากที่ถูกส่งตัวมายังหมู่บ้านที่ห่างไกลแห่งนี้ แปลว่าคนเขียนได้ตัดจบเรื่องของกู้จิ่งเหยียนไปแล้ว

แบบนี้ก็ดี นางคงจะวางใจได้เล็กน้อย ช่วงนี้ก็พยายามบำรุงร่างกายของเขาให้กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมก่อน จากนั้นก็หาวัตถุดิบสมุนไพรมาช่วยรักษาพิษให้เขาแล้วเราทั้งสองก็จากกันด้วยดี จากนี้เขาจะรนหาที่ตายยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเราแล้ว ลู่หยวนซีคิดอย่างอารมณ์ดี

หลังจากที่ทำงานบ้านเสร็จแล้วนางก็ย้อนกลับมาดูว่าคุณชายผู้เอาแต่ใจกำลังทำอะไรอยู่ เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าเขากำลังนอนหลับตาพริ้มอย่างสงบ ลู่หยวนซีก้มหน้าลงไปใกล้กู้จิ่งเหยียนเพื่อมองใบหน้าอันหล่อเหลาที่ไม่ว่าจะมองเท่าใดก็ไม่รู้สึกเบื่อเสียที ก่อนที่ลำแขนเรียวจะเกี่ยวเข้าที่ลำตัวของนางทำให้ลู่หยวนซีเสียหลักล้มคะมำไปด้านหน้า ร่างของนางโถมทับลงไปบนตัวเขาทั้งตัว ทำให้นางตกใจจนร้องออกมาเสียงหลง

“ว๊าย!!คุณชายท่านทำอะไรเจ้าคะ ข้าเอง”

ลู่หยวนซีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก เพราะนางเองก็ไม่ทันตั้งตัวเช่นกันที่ถูกเขากระทำเช่นนั้น แม้ว่าร่างนี้จะค่อนข้างผอมแต่เมื่อเทียบกับลำตัวของกู้จิ่งเหยียนแล้ว ตัวนางในตอนนี้ก็ถือว่าหนักไม่น้อย

“ข้าทำให้ท่านตกใจตื่นอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”

เกือบเดือนที่ทั้งสองอาศัยอยู่ร่วมกัน แม้ส่วนใหญ่จะเป็นลู่หยวนซีที่เป็นฝ่ายพูดเสียมากกว่า แต่กู้จิ่งเหยียนก็ไม่ได้แสดงท่าทีต่อต้านนางอย่างครั้งแรกที่มาที่นี่ เวลานี้เหตุใดเขาถึงได้แสดงท่าทีคล้ายกำลังจับโจรเช่นนั้นเล่า

“ท่านปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่ ข้าทับอยู่บนตัวท่านเช่นนี้ อาจทำให้ท่านบาดเจ็บได้นะเจ้าคะ”

ลู่หยวนซีเอ่ยออกมาเสียงเบา เมื่อไม่เห็นอาการตอบสนองมาจากร่างที่นอนอยู่บนเตียง กลิ่นหอมที่ยังคงติดตรงอยู่ที่ปลายจมูกทำให้กู้จิ่งเหยียนเหม่อลอยไปเล็กน้อยก่อนสติของเขาจะกลับคืนมาอีกครั้ง เขายกแขนออกจากเอวบางของนางโดยมิได้ปริปากพูดสิ่งใด ลู่หยวนซีเองก็เดาไม่ออกเช่นกันว่าภายในใจของเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ ถึงได้ทำเช่นนั้น