บทที่ 4 ถ้าเลือกได้

​ตูม!

​มวลน้ำเย็นจัดโถมเข้ากระแทกโสตประสาทอย่างรุนแรงจนแก้วหูแทบปริแตก กลิ่นคาวโคลนและกลิ่นบอบช้ำของกลีบดอกบัวสดคละคลุ้งปะปนกับรสเค็มปร่าของน้ำที่ทะลักเข้าสู่ช่องปากและลำคออย่างบ้าคลั่ง

​ความมืดมิดใต้ผืนน้ำแผ่ขยายตัวออกราวกับปากอสูรที่อ้ากว้างกลืนกินทุกสิ่ง แรงกดดันมหาศาลจากมวลน้ำรอบกายบีบรัดหน้าอกจนแน่นทึบ

ลมหายใจเฮือกสุดท้ายถูกบีบเค้นจนหมดสิ้น ความเจ็บปวดร้าวลึกจากศีรษะที่พุ่งพล่านขึ้นมาซัดส่ายแข่งกับความเย็นยะเยือกที่กัดกินลงไปถึงไขกระดูก

​เกิดอะไรขึ้น ...ทำไมฉันถึงมาจมน้ำอยู่ตรงนี้?

ภาพความทรงจำสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบลงไม่ใช่ผืนน้ำระยิบระยับหรือสวนดอกบัวกลิ่นหอมหวลแห่งนี้ แต่เป็นความมืดทึบอับชื้นของบันไดหนีไฟในตึกสำนักงาน

ภาพที่ฉันกำลังกอดแฟ้มเอกสารหนักอึ้งจนแขนชาแล้วก้าวพลาดลื่นไถล ร่างกายผอมแห้งกลิ้งตกกระแทกขั้นบันไดปูนซีเมนต์แข็งเป๊กอย่างแรง

ศีรษะกระแทกพื้นปูนเสียงดังสนั่นจนสมองสั่นสะเทือนพร่ามัวก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง ...

แล้วทำไม ...

ทำไมตอนนี้ฉันถึงตกลงมาสำลักน้ำใกล้ตายอยู่ในสระน้ำกว้างใหญ่นี้ได้

ถ้าฉันตาย ...ที่บ้านจะอยู่กันอย่างไร?

ท่ามกลางความหนาวเหน็บและความหวาดกลัวที่บีบรัดหัวใจ ภาพของคนในครอบครัวผุดซ้อนขึ้นมาในห้วงสำนึกอย่างชัดเจน พวกเขามีเพียงฉัน..

มีเพียงเงินหยาดเหงื่อไม่กี่บาทของฉันที่เป็นเสาหลักค้ำจุนไม่ให้ครอบครัวพังทลายลง หากฉันมาตายอย่างไร้ค่าที่นี่ ไม่ใช่ที่สำนักงานอย่างที่ควรจะเป็น แล้วเงินประกันที่บ้านจะได้ไหม?

จะทำให้คนข้างหลังต้องเผชิญกับนรกบนดินขนาดไหน หนี้สินพะเนินเทินทึก บ้านที่กำลังจะถูกยึด และความไร้ทางออกจะบดขยี้พวกเขาให้แหลกสลายตามไปด้วย

ฉันยังตายไม่ได้ ...

ฉันจะมาตายตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

ในห้วงวิกฤตแห่งความเป็นความตายที่จิตสำนึกกรีดร้องต้านทาน แรงปรารถนาอันแรงกล้าที่จะมีชีวิตอยู่พุุ่่งพล่านขึ้นมาขัดขืนความมืดมิด

วื้บบบ~

ทันใดนั้น เงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งก็เคลื่อนไหวแหวกว่ายแหวกกระแสน้ำวนเข้ามาใกล้ด้วยความรวดเร็วดุจภูตผี

ดวงตาสีดำสนิทที่สะท้อนประกายความอำมหิตคู่หนึ่งจ้องมองทะลุผ่านม่านน้ำ ใบหน้าของบุรุษชุดดำโบราณผู้นั้นงดงามราวกับเทพเซียนหลุดออกมาจากภาพวาด โครงหน้าคมคายรับกับสันจมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากที่ยกยิ้มเยือกเย็น ทว่าความงดงามนั้นกลับซ่อนรังสีสังหารที่ทำให้เลือดในกายแข็งตัว

เขาโน้มกายเข้ามาใกล้ ยื่นมือเรียวยาวดั่งหยกขาวออกมาราวกับจะฉุดดึงฉันขึ้นไปจากห้วงมรณะ ความหวังอันริบหรี่วาบขึ้นในอก ...เขากำลังจะช่วยฉัน

ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบสัมผัสลงบนลำคอ มือคู่นั้นกลับไม่ได้คว้าจับเพื่อดึงขึ้นไป แต่ปลายนิ้วแข็งดั่งเหล็กกล้ากลับออกแรงบีบรัดเข้าที่ลำคอของฉันอย่างโหดเหี้ยม!

อึก!

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านลามเลียไปทั่วหลอดลม แรงบีบมหาศาลตัดขาดอากาศน้อยนิดที่เหลืออยู่

สติที่กำลังจะฟื้นคืนกลับถูกกระชากลงสู่ความมืดมิดอีกครั้ง ความตระหนกและภาพหลอนภายในจิตใจตีรวนจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดคือเรื่องจริง

ไอ้สารเลว ...มันคิดจะฆ่าฉัน! แม้แต่จะตาย ฉันก็จะไม่ยอมจำนนให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น!

มือทั้งสองข้างของฉันตะกุยตะกาย ปัดป้อง และจิกข่วนลงไปบนแขนเสื้อผ้าแพรเนื้อดีของชายชุดดำอย่างบ้าคลั่ง

สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดแผดเผาจนลมหายใจที่ขาดห้วงพยายามฮือกเฮือกสุดท้ายเพื่อต่อสู้ขัดขืน

ทว่า ในวินาทีที่สติกำลังจะดับวูบลงพร้อมกับภาพหลอนอันน่าสะพรึงกลัวนั้น แรงกระชากอีกสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาปะทะ ร่างของฉันถูกกระชากถอยหลังหลุดพ้นจากกรงเล็บมรณะอย่างแรง!

ซ่าส์!

ฉันพุ่งทะยานขึ้นพ้นผิวน้ำ อ้าปากโกยเอาอากาศเข้าปอดอย่างบ้าคลั่งจนสำลักน้ำออกมาเป็นชุด

ร่างกายสั่นเทิรดด้วยความหนาวเหน็บจนฟันกระทบกันดังกรอด มือทั้งสองข้างตะกุยตะกายไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยว จนกระทั่งฝ่ามือไปสัมผัสถูกขอบสระหินอ่อนอุ่นชื้น

หยดน้ำสีชาดและน้ำใสปะปนเปกันหยดติ๋งจากไรผมที่ลู่แนบแก้มซูบตอบ

ฉันหอบหายใจรุนแรง หน้าอกกระเพื่อมไหวขึ้นลงอย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกโพ้าด้วยความตื่นตระหนกหวาดผวา กวาดสายตามองไปรอบกายด้วยความสับสนมึนงง

เบื้องหน้าของฉันในเวลานี้ ไม่ใช่เงาร่างสีดำมรณะที่พยายามจะบีบคอฉันเมื่อครู่

แต่เป็นร่างสูงโปร่งในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดที่เปียกโชกไปด้วยน้ำ เขากำลังยืนอยู่เคียงข้างขอบสระด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด หยดน้ำตาอุ่นร้อนร่วงเผาะลงจากดวงตาของเขาผสมกับหยาดน้ำบนใบหน้า ขณะที่มือทั้งสองข้างยังคงยื่นค้างเติ่งจากการพยายามดึงฉันขึ้นมาจากก้นสระ

"จื่อรั่ว ...เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! ทำไมถึงคิดสั้นเช่นนี้! ลืมคำสัญญาที่เราให้ไว้ใต้ต้นท้อแล้วหรือไร!"

เสียงทุ้มที่สั่นระริกด้วยความหวาดกลัวและห่วงใยดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ทว่าฉันกลับไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นอย่างชัดเจนนัก หูอื้ออึง หัวใจเต้นโครมครามรัวราวกองศึก ความหวาดกลัวจากการสำลักน้ำและความรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ลำคอยังคงหลงเหลืออยู่ชัดเจน แม้จะไม่มีร่องรอยของมือใครบีบรัดอยู่แล้วก็ตามที

ฉันยกมือสั่นเทาขึ้นกุมลำคอของตัวเอง ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว กวาดสายตามองมือที่สั่นเทาของตนเองที่เปรอะเปื้อนคราบโคลนและหยดเลือดที่ไหลซึมจากขมับ

ฉันยังไม่ตาย ...แต่ที่นี่มันที่ไหนกันแน่ ทำไมฉันถึงไม่ได้นอนอยู่ตรงบันไดหนีไฟที่ตึกนั้น