LOGINShare
บทที่ 1.1 คำขอครั้งสุดท้าย
publish date:
2026-10-02 19:47:21ในวันที่พายุฝนกระหน่ำ ท้องฟ้ามืดสนิท กับเสียงไซเรนดังเบาๆ ทำเอาร่างบางที่กำลังกำสิ่งของที่อยู่ในมือนั้นสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
นัยน์ตาโฉบเฉี่ยวสั่นระริก เนื้อตัวเปียกปอน เช่นเดียวกับอีกคนที่ยืนนิ่ง ไม่กล้าเคลื่อนไหวเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะลั่นไกปืนเสียก่อน
“เอวา เธอวางปืนลงเถอะนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่เอาผิดกับเธอ แต่ขอให้ปล่อยทิวาไปเถอะ”
เสียงทุ้มของร่างสูงร้องห้าม ใบหน้าหล่อซีดเผือดราวกับกระดาษขาว ผิดจากทุกครั้งที่เธอเจอเขา
คำถามที่แน่นอยู่ในอก ทำไมต้องเป็นทิวา ทำไมต้องเป็นผู้หญิงคนนี้ที่ถูกรักอยู่ร่ำไป แล้วเธอล่ะ ทำไมเขาถึงไม่มองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักแบบนั้นบ้าง
โคตรไม่ยุติธรรม...
“ทำไมพี่คีนไม่รักเอวาบ้างคะ ฮึก” หญิงสาวถามเสียงสั่น เนื้อตัวหนาวเหน็บเช่นเดียวกับใจแสนอ้างว้าง ในมือยังคงหันปลายกระบอกปืนเข้าหาคนที่เธอเกลียดชังสุด
“พี่ขอโทษ...”
คีนพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวกลับอ่อนลง ก่อนจะหันไปสบตากับคนที่ตนรัก
ไม่ต้องอธิบายให้มากความ เพียงแค่สายตาของคนทั้งคู่ก็เป็นคำตอบให้เอวาได้แล้ว ไม่ว่าเธอจะทำอย่างไรก็มิอาจครอบครองหัวใจผู้ชายคนนี้ได้
“หึหึ แพ้แล้วสินะ”
เธอก้มลงพร่ำบอกกับตัวเอง ต่อให้เธอลั่นไกสุดท้ายมันก็เท่านั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง หัวใจคีนก็ยังเป็นของทิวา ส่วนเธอก็ต้องไปนอนในตารางอันแสนหนาวเหน็บ ซึ่งไร้คนรักอยู่ดี
“ไม่เอาแล้ว ฮึก ไม่อยากชนะแล้ว ไม่อยากรักพี่คีนแล้ว”
หญิงสาวลดมือลงพร้อมกับปล่อยโฮอย่างน่าเวทนา เธอไม่อยากรักผู้ชายคนนี้แล้ว อยากลืม ลืมเรื่องของคีนไปให้หมด
“พี่เอวาคะ”
สาวร่างเล็กพยายามใช้ความกล้าขยับตัวเข้าหาคนสะอื้นหนัก ทว่าร่างบางกลับก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่าง
“อย่าเข้ามานะ กูยิงมึงจริงๆด้วย”
เอวาตะโกนลั่นแข่งกับเสียงฝน เธอไม่ต้องการความสงสารหรือความเห็นใจจากศัตรู แค่นี้มันก็น่าสมเพชจนเกินพอ
“เอวา กลับบ้านเถอะ ฉันสัญญาว่าจะไม่เอาผิดเรื่องที่ผ่านมา”
คีนพูดออกมาตามความจริง ชายหนุ่มพยายามก้าวเท้าไปหาทิวาที่ยืนอยู่ แล้วคว้าเอวคอดมากอดไว้แน่น ใช้แผ่นหลังเป็นกำแพงบัง คมกระสุน หากเอวาจะลั่นไก
เอวากระตุกยิ้มด้วยความสมเพชของตัวเอง มองศัตรูหมายเลขหนึ่งอยู่ในอ้อมกอดของคนที่ตัวเองรักด้วยหัวใจเจ็บ
ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว ถ้าเธอไม่อยู่แล้วคีนจะรู้สึกอย่างไร จะคิดถึงเธอไหม หรือยังโกรธเรื่องที่เธอทำบ้าๆ อยู่ แต่ช่างเถอะ ในเมื่อเธอกำลังจะไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว ต่อให้เขาจะไม่นึกถึงเธอเลย เธอก็ไม่รับรู้อยู่ดี
“ขอบคุณนะคะพี่คีน ฮึก ขอบคุณจริงๆ”
“อย่านะ เอวา!!”
คีนร้องห้ามเมื่อเห็นว่าร่างบางกำลังก้าวเท้าถอยหลังชิดกับรั้วเล็ก ซึ่งกั้นไว้ไม่ให้ตกลงไป ก่อนที่เอวาจะตัดสินใจปีนรั้วนั้น พร้อมกับทิ้งตัวเองลงสู่แม่น้ำอันเชี่ยวกราก โดยที่คีนวิ่งมาคว้าตัวเอวาไว้ไม่ทัน
ท่ามกลางสายฝนเม็ดหนา ร่างของนางร้ายกำลังถูกกระแสน้ำดูดกลืนและจมดิ่งสู่เบื้องล่าง ขณะที่สติกำลังจะดับไป เธอนึกในใจพร้อมกับคำขอที่ว่า
หากชาติหน้ามีจริง ขอให้เกิดมามีคนที่รักดั่งเช่นทิวากาล คนที่เธอไม่มีวันชนะได้เลย
Latest chapter
ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย บทที่ 32.2 เริ่มต้น (จบ)
สามวันต่อมา ข่าวการฉ้อฉลของอดีตหุ้นส่วนและผู้อยู่เบื้องหลังว่อนไปทั่วอินเทอร์เน็ต นั่นทำให้เริงฤทธิ์ที่ถูกจับกุมในข้อหาค้ามนุษย์กลับถูกตั้งข้อหาเพิ่ม ทั้งลูกสาวและภรรยาก็ถูกจับกุมโทษฐานมีส่วนร่วมในการช่วยโกงในครั้งนี้ ขนมเค้กวางมือถือลง เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางเอามือลูบท้องเนินนูนของตัวเอง นึกถึงครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวของเอวา ที่ตอนนี้แตกสลายกันไปคนละทิศทาง หนำซ้ำยังต้องไปชดใช้เวรกรรมในตารางอีกหลายปี ก็ขอให้ข้างในนั้น ช่วยขัดเกลาให้พวกเขาเป็นคนดี ส่วนเธอก็ขอไปใช้ชีวิตกับครอบครัวตัวเอง โดยไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีกก็พอ “หม่าม๊า” ทันทีที่ลงจากรถตู้ ร่างเล็กก็วิ่งเข้ามาโอบขาของเธอด้วยความดีใจ ถ้าไม่ใช่เพราะความเฉลียวฉลาดของอันวา แอบใส่นาฬิกาพลาสติกเบนเทนเข้าไปในกระเป๋าหน้าท้องของเธอ ก็ไม่รู้ว่าคีนจะหาเธอเจอหรือเปล่า “คิดถึงหม่าม๊าที่สู๊ดดดดดด!” “หม่าม๊าก็คิดถึงอันวาเหมือนกันค่ะ” ร่างบางลดตัวลงแล้วกอดเจ้าตัวเล็กแน่นที่สุด หัวใจของอันวาพองโต อย่างน้อยเขาก็มีส่วนปกป้องหม่าม๊าของเขาให้ปลอดภัย “อันวาสัญญาว่าต่อไปนี
ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย บทที่ 32.1 เริ่มต้น
“เอวา” ร่างบางสะดุ้งเฮือกลุกขึ้นนั่ง กรอบหน้าชื้นไปด้วยเหงื่อ เสียงหายใจหอบเหนื่อยราวกับคนออกกำลังกายหนัก จนคนที่นอนเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงตื่นตามไปด้วย “หนูเค้กเป็นอะไรหรือเปล่า” ร่างสูงเข้ามาจับตามเนื้อตัวของหญิงคนรัก ดูว่าขนมเค้กเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ดวงตาโฉบเฉี่ยวคลอไปด้วยน้ำตา ยามตื่นมาพบกับใบหน้าชายคนรักเป็นคนแรก “พี่คีน” เธอเอ่ยชื่อเขาเสียงเบา ทั้งคู่โผเข้ากอดกันด้วยความคิดถึง ความรู้สึกอบอุ่นแพร่ซ่านไปสุดขั้วหัวใจเช่นเดียวกัน “บอกพี่มา เราเจ็บตรงไหน พี่จะไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้” เขาผลักคนตัวเล็กออกอย่างเบามือ กำลังจะเดินไปกดออดที่หัวเตียงเรียกพยาบาล แต่ขนมเค้กกลับคว้ามือเขา บีบเบาๆ เพื่อบอกว่าเธอไม่เป็นไร “เค้กไม่เป็นไรค่ะพี่คีน เค้กแค่ฝันร้ายเฉยๆ” เธอยิ้มบาง จากนั้นสีหน้าเธอกลับเปลี่ยนไป เมื่อมือข้างซ้ายยกมือขึ้นกุมท้อง “หมอบอกว่าลูกไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องห่วงนะ” เหมือนรู้ว่าขนมเค้กคิดอะไรอยู่ เขาจึงบอกผลตรวจที่คุณหมอแจ้งมาไม่กี่ชั่วโมงก่อนให้เธอทราบ พอได้ยินข่าวดี ขนมเค้กกลับเก็บก้อนสะอื้
ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย บทที่ 31.2 เจอกัน
“ทิวาขอโทษ ฮึก ทิวาไม่ได้ตั้งใจ ฮึก” เขาเดินมาหาคนเจ้าแผนการ มองใบหน้าสวยด้วยสายตาชิงชัง ทิวาสะดุ้งเฮือก เธอไม่เคยถูกคีนมองด้วยสายตาเกลียดชังแบบนี้มาก่อน “มึงจ้างพวกเหี้ยนั่นมาข่มขืนเมียกู แถมยังทำร้ายเด็กสามขวบได้ลง แบบนี้ยังพูดว่าไม่ได้ตั้งใจอีกเหรอทิวา” เขาตะโกนลั่น จนเส้นเลือดตรงขมับขึ้นเด่นชัด “ฮือ ทิวาไม่ได้ตั้งใจค่ะ ฮือๆๆ ทิวารักพี่คีน ฮึก ทิวาขอโทษ ทิวาจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ฮือๆๆๆ” ผมสีน้ำตาลสะบัดไปมาไม่เป็นทรง ดวงตากลมโตเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากบางคว่ำลง หวังเพียงคีนจะให้อภัยเธอเหมือนครั้งที่ผ่านมา “กูจะไม่แจ้งความเรื่องที่จ้างวานคนมาข่มขืนเค้กหรอกนะ แต่กูจะส่งหลักฐานที่มึงกับพ่อของมึงฉ้อโกงเงินบริษัทไปเมื่อครั้งที่แล้วให้ตำรวจแทน” คีนเอ่ย “พี่ทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะพี่คีน ฮึก ฉันเคยเป็นแฟนพี่นะ ฮึก ฉันไม่ยอม” คีนไม่พูด เขาหันหลังไปพยักหน้ากับเลขาหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ เพื่อให้เขาจัดการเรื่องทั้งหมด โดยที่เสียงของทิวายังคงกรีดร้องราวกับจะขาดใจดังตามไล่หลัง ในความมืดมิด มีจุดเล็ก ๆ เป็นดั่งแสง
ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย บทที่ 31.1 เจอกัน
เสียงปืนดังก้องทั่วโกดังเพียงแค่สามนัด ก็สามารถให้พวกโจรทั้งสามคนนอนจมกองเลือด เสียงหายใจโรยริน มือพยายามจะควานหาปืนพกมาสู้กลับ แต่ยังไม่เร็วพอเมื่อมีกลุ่มชายในชุดดำวิ่งกรูกันเข้ามาแล้วเตะอาวุธเพียงชิ้นเดียวไปอีกทาง ส่วนร่างเล็กของทิวาถูกจับมือไขว้หลังหมดทางหนี “อึก” กลิ่นบุหรี่พร้อมกับเสียงฝีเท้าใครบางคนค่อย ๆ เดินเข้ามา จังหวะที่ส้นรองเท้าหนังกระทบกับพื้นช่างนานเสียจน คนหายใจโรยรินไม่เคยหวาดกลัวถึงเพียงนี้ “พะ พี่คีน” ทิวาเรียกชื่ออดีตคนรัก แต่เมื่อคีนตวัดสายตาเกลียดชังส่งกลับไป กลับทำให้ทิวาถึงกับจุกในอก “พาเมียกูไปโรงพยาบาลก่อน ส่วนทางนี้กูจัดการเอง” หนึ่งในนั้นพยักหน้า ก่อนจะประคองร่างเล็กที่มีใบหน้ามีแต่รอยเขียวช้ำเต็มไปหมด “พี่คีน เค้ก” “รอพี่ก่อนนะ พี่เคลียร์เรื่องทุกอย่างจบแล้วจะตามไป” เขาหันมาเอ่ยกับภรรยา วูบหนึ่งที่เธอสังเกตว่าคีนเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน เธอพยักหน้าช้าๆเป็นอันตกลง “ขอบคุณนะครับ ที่ปกป้องลูกของเรา” เขาเอ่ยขอบคุณขนมเค้ก ที่ยอมปกป้องลูกน้อยอย่างสุดกำลัง ดวงตาเฉี่
ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย บทที่ 30.2 การละคร
เพี๊ยะ เสียงฝ่ามือของทิวากระทบข้างแก้มนวลจนใบหน้าของขนมเค้กหันไปตามแรงตบ วินาทีต่อมาความรู้สึกชาที่ข้างแก้มกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่เต็มปาก “คิดว่าฉันจะปล่อยแกง่าย ๆ เหรออีเอวา มึงอย่าคิดว่าจะได้ออกไปอย่างสบาย ถ้าวันนี้มึงไม่เจอเหมือนอย่างที่กูเจอ” ทิวาหันไปส่งซิกกับโจรทั้งสามคน หนึ่งในนั้นเดินเข้ามาหาขนมเค้ก จัดการใช้มีดตัดเชือกแล้วกระชากตัวเธอให้ลุกขึ้น “ปล่อยกูนะไอ้พวกชั่ว ปล่อย ใครก็ได้ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วยค่ะ” เพี๊ยะ ชายฉกรรจ์ฟาดไปที่แก้มเนียนอีกครั้ง แล้วลากตัวเธอไปที่ฟูกเก่าๆเพื่อเป็นเวทีในการตักตวงความสุขของพวกมันในค่ำคืนนี้ “ไอ้เวร เบาๆหน่อยสิวะ เดี๋ยวก็เสียของหมด ฮ่าๆๆๆ” โจรอีกคนหัวเราะลั่นราวกับสนุกกับเหยื่อที่ไม่มีทางสู้ “พวกมึงจะทำยังไงกับมันก็ได้ แต่ห้ามตายก็พอ กูอยากให้มันทุกข์ทรมาณเหมือนที่กูเจอ” ทิวาเดินไปสั่งโจรตัวสูง ก่อนที่มันจะยกยิ้ม แล้วฟาดไปที่ก้นเนียนของทิวาอย่างมันเขี้ยว “มองดูกูเอากับผู้หญิงคนอื่น มึงไม่หึงเหรอครับเมีย” นิ้วสากเชยคางมนให้สบตา
ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย บทที่ 30.1 การละคร
เสียงหวูดของเรือที่ดังก้องกังวาน ส่งผลให้ร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เก่าๆ รู้สึกตัวตื่น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน รู้สึกเวียนศีรษะเมื่อจมูกของเธอได้กลิ่นสนิมคละคลุ้ง ปนกับกลิ่นอายทะเลที่เค็มและอับชื้น เปลือกตาบางค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพยายามหรี่ตาสอดส่องไปรอบบริเวณห้องทึบอับ มีเพียงแสงจากหลอดไฟสีส้มเพียงดวงเดียวเท่านั้นที่ทำให้เธอพอมองเห็นได้บ้าง มือทั้งสองข้างถูกตรึงด้วยเชือกเส้นหนาไขว้ จนเศษไม้ทิ่มเข้าไปในเนื้อบางจนรู้สึกเจ็บ ครืด... เสียงประตูเหล็กใหญ่ถูกพับขึ้น ก่อนที่ชายฉกรรจ์จะเดินเข้ามา พวกมันไม่ได้สวมหน้ากากแล้วตอนนี้ เธอจึงเห็นใบหน้าดิบเถื่อนและดุดันของพวกมันได้อย่างชัดเจน “ฟื้นแล้วเหรอมึง?” คนตัวสูงสุดเอ่ยขึ้น หน้าของมันมีทั้งรอยสิวและดวงตาที่เสียไปแล้วข้างหนึ่ง “พวกแกเป็นใคร จับฉันมาทำไม” ขนมเค้กพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นทั้งที่ข้างในหวาดหวั่นเป็นอย่างมาก “เดี๋ยวก็รู้” มันแสยะยิ้ม เอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม มองเธอด้วยสายตาลวนลาม จนเธอรู้สึกขยะแขยง “มีคนอยากคุยกับมึงด้วย” มันหันหลังแ
You May Also Like
พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet190.1K viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์283.6K viewsพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย130.3K viewsห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน131.6K viewsร้อยคำรักปักกลางใจ
หรานเติงเติง3.0K viewsคุณหนูรองผู้นี้คือหมอศพอันดับหนึ่ง
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์37 viewsทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส
Mamaya Writer151 viewsวิวาห์ลวงของท่านประธาน
แอมมี่53 views
