บทที่8 เดินทางไปรัฐเว่ย

บทที่8 เดินทางไปรัฐเว่ย

กองคาราวานของคณะทูตรัฐฉินออกเดินทางจากนครหลวงใต้แสงอรุณของฤดูปลายใบไม้ผลิ รถม้าทรงสี่เหลี่ยมสีดำล้อมด้วยขุนนาง ผู้ติดตาม และทหารองครักษ์ในชุดเครื่องแบบประจำราชสำนักฉิน เส้นทางทอดยาวจากเทือกเขาสู่ทุ่งหญ้า ผ่านลำธารและป่าร่มครึ้มที่เต็มไปด้วยหมอกจาง ท่ามกลางหมู่คนผู้เงียบขรึมและอ่อนน้อม ปรากฏบุรุษร่างสูงสง่าในชุดขุนนางสีน้ำหมึกเข้ม ต่างจากชุดนักรบที่เขาเคยสวม ฉินอี้หลงขมวดมวยผมไว้หลวม ๆ ดวงตาคมกริบใต้คิ้วเรียวยาวกวาดมองทางเบื้องหน้าเงียบงัน สีหน้าของเขานิ่งราวผู้รู้ลึกซ่อนแผน แต่ในใจกลับเต้นระรัว

เขาปลอมตัวในนาม “ท่านจิ้น” นักปราชญ์ติดตามขบวนเจรจา ด้วยเป้าหมายเดียว—สืบความในรัฐเว่ย และตรวจสอบองค์หญิงผู้ซึ่งรัฐฉินส่งสาสน์ขอแต่งงานหลายครา หากแต่ยังไร้วี่แววตอบกลับ

“ข้าอยากเห็นด้วยตาว่า รัฐเว่ยยังกล้ายืนหยัดได้เพราะอันใด”

ท้องฟ้ายามดึกมืดครึ้มคลุมด้วยเมฆบาง เสียงเกือกม้ากระทบดินดังก้องในความเงียบ คณะทูตหยุดพักที่ริมธารในป่าไผ่ ท่ามกลางเสียงนกและลมเย็น อี้หลงก้าวลงจากรถม้า เดินทอดยาวอย่างครุ่นคิด สายตาเขาเหม่อมองไปไกล นั่งนิ่งอยู่ใต้ต้นสนใหญ่คนเดียว

เขาคือ "ท่านจิ้น"  ขุนนางหนุ่มที่ติดตามคณะทูตรัฐฉินมาเพื่อเจรจารวมแผ่นดิน

...แต่ในความเป็นจริงคนนอก ไม่มีใครรู้ ว่าเขาคือ “ฉินอี้หลง” รัชทายาทแห่งรัฐฉิน ผู้แบกรับภาระอันยิ่งใหญ่ และที่สำคัญกว่านั้น  จิตวิญญาณของเขาคือ "อิฐ" ชายหนุ่มจากอีกโลกหนึ่ง ผู้เฝ้ารอรักแท้ที่หล่นหายไปในสายน้ำเมื่อชาติก่อน

อี้หลงเอนหลังพิงต้นไม้ หลับตาเงียบงัน ลมหายใจของเขาลึกและหนัก

"ทำไม" เขาคิดกับตัวเองในความเงียบ

"ทำไมข้าถึงได้มาอยู่ที่นี่..."

"เหตุใดดวงจิตข้าจึงมารวมเข้ากับร่างของรัชทายาทผู้นี้ ผู้ที่หน้าตาราวกับข้าในชาติก่อน ไม่มีผิดเพี้ยน"

แววตาของเขาเงียบงัน ยากจะอ่านความรู้สึก

"ชะตา เจ้ากำลังเล่นตลกอะไรกับข้ากันแน่..."

เขาหลับตาลงอีกครั้ง ความฝันในคืนก่อนยังติดตา แววตาของหลิงหลิงในชาติก่อน ทุกคำอธิษฐาน ทุกคำขอพรในยามสุดท้ายของชีวิตล้วนกลับมา จริง ๆ หรือไม่?

เสียงน้ำไหลแผ่วเบาดังอยู่ไม่ไกลจากที่พัก ผสมกับเสียงลมพัดผ่านใบไม้ เงาสะท้อนของเปลวไฟไหวริบริบในดวงตาเขา ราวกับจิตใจที่ยังว้าวุ่นและไร้คำตอบ

อี้หลงเปิดตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาคมลึกคู่นั้นจ้องมองท้องฟ้ายามราตรี

“หากชะตาส่งข้ามานี่แสดงว่าเจ้าอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่ หากพบเจอกันข้าจะไม่ยอมปล่อยเจ้าไปอีก” เขาคิดในใจ

คืนนั้น ทั้งขบวนหลับใหลอย่างสงบ แต่ในหัวใจของรัชทายาทหนุ่มกลับเดือดพล่านด้วยคำถามที่ไร้คำตอบ

และ ความปรารถนาเร้นลึกที่กำลังจะพาเขาเดินเข้าสู่โชคชะตาครั้งใหม่  โดยที่ไม่รู้เลยว่า ผู้หญิงคนนั้น... กำลังรอเขาอยู่ในอีกฟากหนึ่งของวังหลวง

ด้านหลิงหลิง คืนนั้น ดวงจันทร์ส่องแสงนวลอ่อนทาบผ่านหน้าต่างตำหนักหงส์ฟ้า ลมเอื่อยพัดใบไม้ไหวพลิ้ว เสียงจิ้งหรีดดังเป็นจังหวะ ขับกล่อมยามราตรีให้เปี่ยมด้วยความสงบ

หลิงหลิงนอนอยู่บนเตียงกว้างในห้องชั้นใน ผ้าห่มคลุมถึงอก หญิงสาวขมวดคิ้วเบา ๆ ริมฝีปากขยับพึมพำบางคำไร้เสียง ราวกับกำลังฝันถึงสิ่งบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ในใจมาเนิ่นนาน

ในห้วงความฝันนั้น...

เธอกำลังยืนอยู่บนยอดเขาเบื้องหน้ามีเมฆหมอกขาวลอยละล่อง รอบกายสงบเงียบเกินจริง กลิ่นธูปหอมอ่อนลอยมาแตะปลายจมูก

ไม่ไกลนัก มีร่างหนึ่งเดินเข้ามาช้า ๆ ชุดผ้าเหลืองสว่าง ผ้าจีวรพริ้วไหวตามลม หน้าตาคุ้นตาราวกับเธอเพิ่งเห็นเขาไปเมื่อวาน

“อิฐ” เสียงหลิงหลิงเบาหวิว แต่ดังก้องอยู่ในฝัน

เขาไม่พูดจา เพียงแค่ยิ้มให้นางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เคยใช้มองเธอในชาติก่อน  ก่อนจะพลัดพราก

หลิงหลิงน้ำตาคลอทันที ร่างของเธอสั่นไหว ก่อนจะทรุดกายลงคุกเข่า

“อิฐบวชหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่ หลิงคิดถึงอิฐเหลือเกิน ทำไมเราสองคนต้องพลัดพรากจากกัน ทำไมไม่ซื่อสัตย์กับหลิง” นางกล่าวเสียงสะอื้น แล้วโน้มตัวกราบลงบนพื้นดินในฝันด้วยความอาลัย

ชายหนุ่มในจีวรยังคงยิ้ม บัดนั้นเอง เขายกมือขึ้นเหนืออก แล้วกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น

“เราจะพบกันอีก ในเวลาที่เหมาะสม”

หลังคำพูดนั้น ร่างของเขาค่อย ๆ เลือนหายไปท่ามกลางสายหมอก เหลือเพียงความว่างเปล่า เงียบงันและเยือกเย็น

หลิงหลิงตื่นขึ้นพร้อมเสียงสะอื้น ใบหน้าเปียกชุ่ม น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด

นางหอบหายใจ รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น ภาพในฝันยังติดตา เสียงของเขายังดังก้องในใจ

“อิฐจะมาจริง ๆ หรือ”

เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังลอดม่านผ้าโปร่งบางของเตียงไม้แกะสลักลงมาในยามค่ำ ความเงียบงันของค่ำคืนในตำหนักหงส์ฟ้า ถูกทำลายด้วยเสียงร้องไห้ที่ข่มกลั้นเอาไว้แทบไม่อยู่

"ฮึก อิฐ" หลิงหลิงพึมพำชื่อของชายผู้เคยเป็นรักสุดท้ายในโลกก่อน น้ำตาหลั่งรินไหลลงข้างแก้มเปียกหมอนนุ่ม

เสี่ยวจู ที่นอนอยู่บนฟูกใกล้เตียง สะดุ้งตื่นทันที เธอเงี่ยหูฟัง แล้วรีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง

"อาหยาง! ได้ยินมั้ย? องค์หญิง"

อาหยาง ที่อยู่ไม่ไกลนักก็ลุกขึ้นด้วยสีหน้าตกใจ พอได้ยินเสียงสะอื้น ทั้งคู่ก็รีบผละจากที่นอน เดินเบา ๆ เข้าไปในเขตม่านเตียงอย่างระมัดระวัง

"องค์หญิงเพคะ! เป็นอะไรหรือเปล่าเพคะ!" เสี่ยวจูคุกเข่าลงข้างเตียง จับแขนหลิงหลิงเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

หลิงหลิงหันมา น้ำตายังคลอเต็มดวงตา ใบหน้าขาวนวลแดงระเรื่อจากแรงสะอื้น

"ข้า ข้าฝัน" เธอกลืนน้ำตา พูดเบา ๆ เหมือนกลัวจะทำร้ายความฝันอันเปราะบางนั้นให้แตกสลาย

"ฝันถึง คนที่ข้ารักที่สุด เขา เขาออกบวชเป็นพระสงฆ์ ยิ้มให้ข้า แต่แล้วก็หายไป"

อาหยางนั่งลงอีกฝั่งหนึ่งของเตียง รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็ก ๆ ซับน้ำตาให้เบา ๆแต่ในใจนางก็สงสัยว่าองค์หญิงไม่เคยมีคนรักทำไมนางถึงพูดเช่นนี้เรื่อยมา

"องค์หญิงอย่าร้องนะเพคะ บางที ท่านอาจคิดถึงเขามากจนฝันไปก็ได้"

"หรือไม่ก็เป็นนิมิตดี" เสี่ยวจูเสริมเสียงแผ่ว "บางที เขาอาจกำลังจะกลับมาพบองค์หญิงอีกครั้งจริง ๆ ก็ได้นะเพคะ"

หลิงหลิงฟังแล้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ทั้งที่น้ำตายังไม่หยุด

"ข้าเองก็ไม่รู้ ว่าควรดีใจหรือเสียใจ ข้าคิดว่าข้าลืมเขาได้แล้ว แต่ความฝันนั้น มันชัดเจนเหลือเกิน"

เสี่ยวจูและอาหยางต่างพยักหน้าทำเหมือนเข้าใจ พวกนางไม่ได้พูดอะไรอีก นอกจากนั่งข้างเตียงอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้น้ำตาของหลิงหลิงไหลจนหมด จากหัวใจที่ยังไม่เคยเยียวยา

วันรุ่งขึ้น

ทางด้านอี้หลง ครั้นเข้าสู่เขตแดนเว่ย ทิวทัศน์เปลี่ยนเป็นเนินเขาและทุ่งหญ้าเขียวชอุ่ม ประชาชนดูสงบสุข แต่แฝงไว้ด้วยความหวาดระแวง ทหารเว่ยยืนประจำตามแนวทางและประตูเมืองด้วยท่าทางตึงเครียด

“คณะทูตรัฐฉิน ขอเข้าเฝ้าเพื่อเจรจารวมแผ่นดินและเรื่องอภิเษกสมรส!” เสียงขันทีผู้นำขบวนประกาศขึ้นที่หน้าประตูวัง

ณ หน้าวังเว่ย

หลิงหลิงในชุดคลุมยาวสีฟ้าอ่อนปักลายหงส์ เดินเลียบผ่านทางเดินสวนดอกท้อที่บานสะพรั่ง นางมิรู้เลยว่าอีกไม่กี่อึดใจ จะได้พบชายผู้เปลี่ยนชะตาชีวิตของนางทั้งในอดีตและปัจจุบัน

ทันใดนั้นเสียงเกี้ยวและฝีเท้าหลายสิบคู่ดังขึ้น นางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เหลือบไปเห็นขบวนคณะทูตที่กำลังเคลื่อนตัวผ่านลานด้านหน้า

หนึ่งในนั้น ใบหน้าคุ้นตาที่นางเคยเห็นในความฝันไม่รู้กี่ครั้ง กำลังก้าวลงจากรถม้าอย่างสุขุม

หลิงหลิงยืนนิ่ง ตัวชา หัวใจเต้นแรง ร่างนั้น ใบหน้า คิ้ว ดวงตา...

“อิฐ” นางเผลอพึมพำชื่อจากอดีตชาติ

แต่เขายังไม่เห็นนาง เขาเดินผ่านไปโดยไร้ซึ่งความทรงจำชัดเจน

“ไม่ใช่ ไม่ใช่เขาแน่”

แต่แล้ว

ชายหนุ่มในชุดขุนนางชั้นสูงของรัฐฉิน ผู้มีดวงหน้าเย็นชา ท่วงท่าสง่างามและเยือกเย็น เงยหน้าขึ้นชั่วครู่และมองมา เพียงชั่วพริบตาดวงตาทั้งสองสบกัน

สายลมสะบัดปลายผ้าคลุมของเขา และปลายชายแขนของนาง

อี้หลงนิ่งงันหัวใจเต้นแรงโดยไร้เหตุผล

“หญิงผู้นั้น” เขาคิด “เหตุใดใบหน้าของนางจึงได้เหมือน?”

เขาหันไปทางอื่นทันที พยายามบังคับจิตใจให้มั่นคง

แต่มือซ้ายกลับเผลอกำแน่น ราวกับหัวใจต่อต้านความเฉยเมยของเหตุผล

หลิงหลิงก็เช่นกัน นางยกมือขึ้นแตะหน้าอก พลันรู้สึกว่าหัวใจตนสั่นสะท้าน

“ไม่ใช่เขาใช่หรือไม่ แต่ก็เหมือนเหลือเกิน”

“องค์หญิงเพคะ?” เสียงเสี่ยวจูดังขึ้นเบา ๆ ที่ด้านหลัง

หลิงหลิงรีบหันกลับ สะบัดแขนคลุมปิดสีหน้า

“ข้า ข้าจะไปเดินเล่น เจ้าอย่าตามมา”

นางกล่าวเสียงแผ่ว ก่อนจะรีบสาวเท้าจากไปโดยไม่เหลียวหลัง กลีบดอกท้อปลิวตามร่างงามนั้นไปเหมือนเศษเสี้ยวความฝัน

ในอีกมุมหนึ่งของลาน

อี้หลง หรือ “ท่านจิ้น” ขุนนางปลอมตัวแห่งรัฐฉิน ยืนเงียบในกลุ่มขุนนางที่กำลังรอเข้าเฝ้า เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย เหมือนพยายามห้ามหัวใจตนเองจากการย้อนกลับไปมองหญิงผู้นั้นอีกครั้ง

“เว่ยเจ้าซ่อนสิ่งใดไว้กันแน่”

เขาครุ่นคิด พลางยกมือประสานไว้ข้างหน้าอย่างเรียบร้อย แต่ในดวงตาอันเยียบเย็นนั้น แววบางอย่างเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย ดั่งสายลมแรกฤดูที่กระเพื่อมบนผิวน้ำเรียบสงบ