บทที่7 สงครามรวมแผ่นดิน

บทที่7 สงครามรวมแผ่นดิน

ณ โลกปัจจุบัน

กาลเวลาล่วงเลยไปนานนักนับจากวันที่ แพทย์หญิงหลิงหลิง เกียรติไพบูรณ์ ขับรถตกสะพานหายไปในแม่น้ำใหญ่ ท่ามกลางความตื่นตระหนกของสังคม ข่าวการหายตัวของเธอเป็นข่าวใหญ่ในเวลานั้น—และค่อย ๆ เงียบหายไป พร้อมคำว่า "ยังไม่พบศพ"

โลกเปลี่ยนไป วิทยาการก้าวหน้า แต่ไม่มีใครพบเธออีกเลย

แม้แต่ครอบครัวเธอ

พ่อแม่ของหลิงหลิง เฝ้ารอการกลับมาของลูกสาวอยู่หลายปีด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวังและความปวดร้าว ทว่าสุดท้าย...ก็จากโลกนี้ไปอย่างเงียบงัน โดยไม่มีวันได้คำตอบว่าลูกสาวยังอยู่หรือไม่

ส่วนเขา—อิฐ

ชายหนุ่มผู้เคยทรยศต่อความรัก

ผู้ทำให้หญิงสาวที่รักเขาหมดใจ ตัดสินใจละทางโลกนี้ไปโดยไร้คำลา

หลังจากวันนั้นชีวิตของเขาไม่เหมือนเดิมอีกเลย

แม้จะไม่มีศพแต่หัวใจของเขารู้—ว่าเธอจากไปแล้ว และเพราะเขา

จากเด็กหนุ่มเลือดร้อนคนนั้น เขากลายเป็นชายหนุ่มเงียบขรึม

อิฐทิ้งทุกอย่าง เบื่อหน่ายโลก วางมือจากการงาน มิตรภาพ ความรัก

และสุดท้าย...เขาเข้าวัด บวชเงียบ ๆ ในนามพระภิกษุรูปหนึ่ง

ใช้ชีวิตในวัดเล็ก ๆ บนเขาทางเหนือของประเทศไทย ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีใครจำได้

และไม่มีวันใดเลย ที่เขาไม่คิดถึงเธอ

เขาไม่เคยกล่าวโทษโชคชะตา

เพราะรู้ดีว่า บาปที่เขาก่อไว้ คือการทรยศความรักของเธอ

และนั่นคือกรรมของเขา

ปีแล้วปีเล่า—เขาสวดมนต์ เฝ้าอธิษฐานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์

“ขอให้ข้าได้พบเธออีกครั้ง

ต่อให้ต้องใช้ชีวิตใหม่ชาติใหม่

ข้าจะรักนางผู้เดียว และไม่มีวันทรยศ”

เขาจากไป ด้วยใบหน้าอันสงบเย็น

ดวงวิญญาณของเขา ก็ล่องลอยขึ้นสู่สวรรค์ ก่อนจะถูกแรงแห่งคำอธิษฐาน ดึงกลับไปสู่เส้นทางแห่งโชคชะตาใหม่ เส้นทางที่จะพาเขากลับไป

ยังเธอ—หลิงหลิง ในชาติภพใหม่

 

ค่ำคืนก่อนศึกใหญ่ ณ ค่ายทัพชายแดนตะวันตก

ลมเย็นตะวันรอนพัดโชยผ่าน ธงผืนใหญ่ที่โบกสะบัดเหนือเต็นท์แม่ทัพ ร่างสูงใหญ่ของรัชทายาทฉินอี้หลงยืนสงบอยู่เบื้องหน้าตำราการศึก แววตาแน่วแน่ไร้รอยลังเล แม้ทั่วแผ่นดินจะสั่นสะเทือนด้วยนามของเขา แต่สิ่งที่อยู่ในใจกลับหนักอึ้งเกินจะเอ่ย

เขารู้ดีว่าศึกครั้งนี้คือประตูสุดท้ายก่อนบรรลุเป้าหมายในการรวมแผ่นดิน…แต่ในเงามืดของค่ำนั้นเอง ภัยที่ไม่คาดคิดได้มาถึงอย่างเงียบงัน

มือสังหารลึกลับแฝงกายในชุดทหารชั้นผู้น้อย แทรกเข้ามาในกระโจมในยามดึก และในชั่วพริบตา ดาบยาวก็พุ่งเฉียดคอเขาด้วยแรงอาฆาต!

ฉัวะ!!

โลหิตพุ่งกระจาย ร่างสูงโผออกทันเวลา แต่ยังไม่พ้นคมดาบถากลำคอ บาดแผลลึกจนแทบขาดใจ

“องค์รัชทายาท!!”

เสียงตะโกนขององครักษ์ดังลั่นก่อนที่มือสังหารจะถูกสังหารทันควัน แต่มันสายเกินไปแล้ว ฉินอี้หลงทรุดลงกับพื้น เลือดไหลนองแผ่นดิน

เสียงหายใจของเขาแผ่วเบา ร่างกายแทบไร้เรี่ยวแรง บาดแผลที่ลำคอทำให้ต้องพันผ้าแน่น ดวงตาหลับแน่นราวคนหมดสติ แต่ในห้วงจิต…กลับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหว

แสงสว่างเรืองรองเจิดจ้า ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในใจเขา

เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา

"อี้หลง ข้ากลับมาแล้ว"

เขาเห็นภาพ ชายหนุ่มในชุดขาวยืนอยู่กลางแม่น้ำในคืนฝนตก ดวงหน้าอ่อนโยนแฝงความเศร้า เป็นภาพคุ้นตาเกินจะกล่าว

เขาจำได้ เขาจำได้ทั้งหมด

เสียงเครื่องยนต์ร่างหญิงสาวที่เรียกชื่อเขาวินาทีสุดท้าย สะพานที่พังน้ำที่ไหลเชี่ยว

“หลิงหลิง” อี้หลงพึมพำทั้งที่ยังไม่ลืมตา

ดวงจิตของ “อิฐ” จากอดีตชาติ กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขาอย่างสมบูรณ์

พลัง ความทรงจำ และหัวใจที่เฝ้ารอเพียงนางผู้เดียว

เขายังไม่ตายไม่อาจตาย

เพราะคำสัญญาหนึ่งจากอีกภพหนึ่งยังคงค้างคา...

“หากได้พบเจ้าอีกครั้งไม่ว่าภพไหน ข้าจะรักเจ้าเพียงผู้เดียว”

สิบห้าวันต่อมา – ค่ายทัพรัฐฉิน

ภายใต้แสงแดดยามสาย ธงสีดำทองแห่งราชวงศ์ฉินโบกสะบัดอย่างทรงอำนาจเหนือแนวเขา เสียงกลองศึกเริ่มโหมกระหึ่ม ราวปลุกให้ผืนดินสะเทือน

ในกระโจมใหญ่กลางค่ายสงบเงียบ เสียงลมหายใจมั่นคงของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นช้า ๆ

ฉินอี้หลงลืมตาขึ้นอีกครั้ง

ร่างสูงของเขาเต็มไปด้วยผ้าพันแผล แต่บาดแผลใหญ่ที่ลำคอกลับสมานดีอย่างน่าประหลาด ความเจ็บจางหาย สิ่งที่หลงเหลือคือพลังเงียบงันบางอย่างที่โอบล้อมจิตใจ

เขาไม่ใช่เพียงฉินอี้หลงอีกต่อไปแต่คือ 'อิฐ' ผู้กลับมา พร้อมความทรงจำแห่งอีกภพหนึ่ง

กลางสนามรบ – เขตแดนรัฐจ้าว

ท้องฟ้ามืดครึ้ม แม้ยังไม่ทันเที่ยง แสงอาทิตย์กลับถูกเมฆดำบดบังจนทั่วพื้นดินกลายเป็นสีเทาหม่น เสียงแตรศึกดังกึกก้อง แทรกด้วยเสียงฝีเท้าม้าหลายพันตัวกระหน่ำลงบนผืนดินที่เปื้อนโคลนและเลือด

ยอดทัพนำโดยบุรุษชุดเกราะดำมะเมื่อม ดวงตาเรียวคมใต้หมวกเกราะสีดำเจิดจ้า เยือกเย็นจนเหมือนดาบคมกริบที่ฝังลงกลางใจศัตรูตั้งแต่ยังไม่ลงมือ

“ฉินอี้หลง!”

ชื่อนี้ดังก้องในหมู่ทหารรัฐจ้าว ไม่ใช่เพราะความเลื่องชื่อในความกล้าหาญ แต่เพราะความหวาดกลัว—เขาคือปีศาจในร่างมนุษย์ ผู้ยกทัพมาไล่ล่ารัฐเล็กรัฐน้อยโดยไม่เคยละเว้นแม้แต่เด็กหรือสตรี ทัพใดขัดขวาง เขาฆ่าไม่เหลือ

เสียงคำรามของพลธนูดังขึ้น ลูกธนูกว่าหนึ่งพันดอกพุ่งทะยานออกจากค่ายศัตรู แต่ก่อนที่มันจะตกถึงตัว ทัพฉินกลับจัดกระบวนพลราวกับพยัคฆ์กลืนลม โล่หนาทึบยกขึ้นพร้อมกันเป็นระลอก แล้วเสียงคำรามของทหารฉินก็ดังก้อง

“ทะลวง!”

ฝีเท้าม้าศึกพุ่งเข้ากระแทกค่ายหน้าแตกกระจุย ฉินอี้หลงควบม้านำทัพฝ่าแนวศัตรูด้วยท่วงท่าราวเทพอัสนี ม้าของเขาเงียบกริบไม่ส่งเสียง ดาบในมือฟาดฟันไม่ลังเล แม้เห็นเป็นแม่ลูกกอดกันอยู่ก็ไม่ปล่อยผ่าน เขาเชือดศัตรูทุกคนอย่างไร้ความปรานี

ดาบเขาสะบัดตัดหัวแม่ทัพรัฐจ้าวลงในพริบตา ร่างไร้หัวทรุดฮวบลงต่อหน้าเหล่าทหารที่เหลือ ทำให้ขวัญเสียจนกระเจิงกันเป็นแถบ

“แม่ทัพตายแล้ว! ถอย! ถอยไปให้หมด!”

เสียงโกลาหลเกิดขึ้น ทัพจ้าวแตกพ่ายย่อยยับในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน

รัชทายาทฉินหยุดม้าบนเนินเขา มองค่ายศัตรูที่เริ่มติดไฟลุกไหม้

ใบหน้าของเขาเปื้อนเลือด แต่ดวงตาไร้แววใด ๆ นอกจากความว่างเปล่า ไม่มีรอยยิ้ม เหลือเพียงความเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็งพันปี

“รัฐจ้าวล่มสลาย” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนหันไปยังแม่ทัพข้างกาย “ต่อไปคือรัฐเยี่ยน เตรียมคนในสามวัน”

สามวันต่อมา – ชายแดนรัฐเยี่ยน

ฝนตกหนักจนผืนดินเปรอะโคลน สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงไม่ไกลนัก แต่ไม่มีใครสะทกสะท้าน กองทัพฉินที่ยืนเงียบกริบเป็นหมื่นๆ เหมือนเงาของยมทูตรอเรียกวิญญาณ

เสียงสัญญาณดังขึ้น และเพียงไม่กี่อึดใจ ค่ายทหารรัฐเยี่ยนก็ถูกทุบจนแตก แม่ทัพเยี่ยนที่ขึ้นชื่อว่าเก่งกล้าก็ไม่อาจต้านอี้หลงได้แม้ครึ่งกระบวนท่า ดาบของอี้หลงแทงทะลุอกศัตรูทันทีที่พบหน้า

“ผู้ใดไม่สวามิภักดิ์ตายหมด” เขาประกาศกร้าวหน้าค่ายศัตรู และย้ำคำนี้กับทุกเมืองที่ผ่านไป

ภายในครึ่งเดือน เขายึดรัฐจ้าว รัฐเยี่ยน และรัฐหานไว้ได้ ทั้งหมดถูกบังคับให้ส่งเครื่องบรรณาการและยอมเป็นรัฐในปกครองของรัฐฉิน

 

รัชทายาทฉินอี้หลงกลับถึงนครหลวง

เหนือเสาหินสูงใหญ่ของวังหลวงฉิน ขบวนรัชทายาทเสด็จกลับมาถึงประตูเมืองหลวงท่ามกลางเสียงโห่ร้องของทหารและขุนนางที่ออกมาต้อนรับชัยชนะ

ฉินอี้หลงอยู่ในชุดเกราะสีดำทองสะท้อนแสงอัสดง มีคราบเลือดจาง ๆ ที่ยังล้างไม่หมดจากสนามรบ ท่าทีของเขาสงบนิ่ง แต่แววตาเย็นเฉียบแข็งกร้าวดุจมีดดาบ

"เชิญเสด็จองค์ชายเข้าสู่ท้องพระโรงพะยะค่ะ" ขันทีประจำวังกล่าวพร้อมค้อมกายต่ำ

เสียงระฆังทองดังขึ้นเรียกขุนนางฝ่ายในและฝ่ายทหารเข้าประจำตำแหน่ง

จักรพรรดิแห่งรัฐฉินประทับบนบัลลังก์หยกเขียว พระวรกายผึ่งผาย แม้จะชราแต่ดวงเนตรยังทรงอำนาจไม่เปลี่ยน

อี้หลงคุกเข่าลงทันที

“ลูกชายของข้า เจ้ากลับมาพร้อมชัยชนะอีกครั้ง” พระสุรเสียงแผ่วเบาแฝงด้วยความภูมิใจ

“กระหม่อมปราบสามรัฐฝั่งตะวันตกได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ ทั้งรัฐเยี่ยน รัฐจ้าว และรัฐหานล้วนยอมจำนน ไม่มีใครกล้าตั้งตนเป็นศัตรูอีก”

“ดี แล้วรัฐเว่ยล่ะ? มาลูกพ่อเราไปคุยกันต่อในพระตำหนักเถิด”

ม่านไหมสีทองในตำหนักเฉิงเต๋อ กลิ่นสุราเข้มข้นจากเหล้าจื่อจิ่วคลุ้งอยู่ในอากาศ โต๊ะไม้หอมฝังลายหยกกลางห้องเต็มไปด้วยอาหารชั้นเลิศ พ่อและลูกนั่งประจันหน้ากันในบรรยากาศสบายแต่แฝงไปด้วยความหมายลึก

ฉินไท่หวาง ฮ่องเต้แห่งรัฐฉิน ผู้ผ่านสงครามมานับครั้งไม่ถ้วน ทอดพระเนตรบุตรชายอย่างพินิจ น้ำเสียงเข้มแต่แฝงความอบอุ่น

“เจ้าตีสามรัฐแตกในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน ชัยชนะครั้งนี้ทำให้ทั่วทั้งแผ่นดินหวาดเกรง แต่เหตุใด…เจ้ากลับมีแววกังวลอยู่ในสายตา?”

ฉินอี้หลงยกจอกขึ้นดื่มก่อนจะวางลงช้า ๆ ดวงตาคมเข้มที่เคยเปล่งแสงอำมหิตในสนามรบกลับมีบางอย่างอ่อนลง “หม่อมฉันมิได้กังวลเรื่องศึกสงคราม แต่เป็นเรื่อง…รัฐเว่ยพ่ะย่ะค่ะ...ท่านพ่อเคยบอกลูกว่าควรเกี่ยวดองกับรัฐเว่ย”

“เว่ย?” ฮ่องเต้เลิกพระขนง “ยังมิได้รับการตอบรับจากคำเจรจารวมแผ่นดินและการสมรส?”

“ใช่พ่ะย่ะค่ะ ผ่านมาเนิ่นนาน แต่รัฐเว่ยกลับเงียบเฉย หม่อมฉันสงสัยว่า…บางทีอาจมีใครบางคนไม่ต้องการให้การแต่งงานนี้เกิดขึ้น”

“เจ้าหมายถึง…องค์หญิง?”

อี้หลงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “หม่อมฉันไม่ทราบ…แต่หม่อมฉันจะทราบให้ได้”

ฮ่องเต้ทรงหัวเราะในลำคอ “เจ้าคิดจะทำอะไรอีกเล่า? จะส่งกองทัพไปตีเว่ยหรือ?”

อี้หลงยิ้มเล็กน้อย สายตาแฝงแววกล้าหาญดั่งราชสีห์ “หม่อมฉันขอเดินทางไปกับคณะทูตเพื่อเจรจาในนามขุนนางผู้ติดตาม ทรงอนุญาตให้หม่อมฉันแฝงตัวไปด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันต้องการพบองค์หญิงเว่ยด้วยตาตนเองก่อน…ตัดสินใจว่าจะยื่นไมตรีหรือยกดาบให้นาง”

ฮ่องเต้ฉินไท่หวางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียว สีพระพักตร์จริงจังแต่ยิ้มบางที่มุมปาก “หากเจ้าอยากไปเห็นหน้านางกับตา ตัดสินใจแล้วก็ไปเถิด แต่อย่าตายนอกวังเสียก่อนล่ะ ข้าไม่มีลูกชายคนที่สองให้รับบัลลังก์แทน”

“หม่อมฉันจะไม่ทำให้เสด็จพ่อผิดหวังพ่ะย่ะค่ะ”

คืนนั้น เมื่อพระจันทร์ลอยสูงเหนือหลังคาพระราชวัง ฉินอี้หลงเริ่มวางแผนการเดินทางสู่รัฐเว่ย ในนามขุนนางทูตจากรัฐฉิน ไม่มีเครื่องทรง ไม่มีราชองครักษ์ ไม่มีพระนามแห่งรัชทายาท เขาจะเป็นเพียง "ท่านจิ้น" ขุนนางหนุ่มผู้มากความรู้