บทที่3 ปกป้องลูกสาว

บทที่3 ปกป้องลูกสาว

หลังจากที่หลิงหลิงหลับไปอีกครั้ง ฮ่องเต้เฉียนหรงยังคงนั่งอยู่ข้างเตียงเงียบ ๆ เนิ่นนาน เมื่อเห็นว่าบุตรสาวของพระองค์หายใจเป็นปกติ ไม่มีอาการเจ็บปวดใด ๆ

พระองค์จึงลุกขึ้นช้า ๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ขันทีประจำพระองค์ที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก

“เรียก หลินเซิน มาเงียบ ๆ อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้”

ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ชายวัยกลางคนในชุดสีเข้ม หน้าตาเคร่งขรึม ได้ปรากฏตัวในห้องบรรทม เขาคือ หลินเซิน หัวหน้าหน่วยเงา สายลับลับที่ฮ่องเต้ทรงไว้ใจที่สุด

เฉียนหรงมองเขาด้วยแววตาเย็นชาและเด็ดขาด

“ข้าต้องการให้เจ้าสืบเรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวกับองค์หญิงก่อนตกน้ำ

ใครเข้ามาในตำหนัก

ใครมีความแค้น

ใครคิดทำลายข้า... ทำลายลูกข้า

ไม่ต้องรีบร้อน

ข้าต้องการ หลักฐาน และ ต้นตอ ของมันให้หมด

ข้าจะถอนรากมันทั้งโคตร!”

หลินเซินคุกเข่าลงทันที

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท

หม่อมฉันจะสืบจนกว่าจะรู้ว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลัง

แม้จะซ่อนตัวอยู่ในเงา หม่อมฉันก็จะลากมันออกมาให้พระองค์เหยียบด้วยพระบาทเอง”

เฉียนหรงมองออกไปนอกหน้าต่าง ลมหอบโชยเข้ามาเบา ๆแต่ในดวงตาเขาไม่มีความอ่อนโยนเหลืออยู่แม้แต่น้อย

มีเพียงเพลิงแค้นเย็นเยียบที่พร้อมจะเผาผลาญศัตรูให้สูญสิ้น

“มันคิดว่าเพียงฆ่าลูกข้า แล้วข้าจะอ่อนแอหรือ?”

“ไม่ มันกำลังจะรู้ว่า ข้า คือจักรพรรดิแห่งรัฐเว่ย

และลูกสาวข้า ไม่มีใครแตะต้องได้!”

หลินเซินใช้เวลาเพียงสามวันเท่านั้นในการตามรอยเงามืด

ด้วยเครือข่ายหน่วยเงาทั่วทั้งวัง เขาเก็บเบาะแสได้ทีละเล็กทีละน้อย จนกระทั่งในคืนวันที่สาม เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นในตำหนักเหมันต์  สถานที่พำนักของหนึ่งในสนมของฮ่องเต้

สนมผู้นั้นคือ พระสนมเซียนเฟย หญิงงามผู้มากด้วยเสน่ห์และอำนาจในวังหลัง นางเป็นหญิงที่ทะเยอทะยาน และมักแสดงออกว่าเอ็นดูองค์หญิงหลิงหลิงต่อหน้าผู้อื่นเสมอ แต่ความจริงใต้เปลือกแห่งความอ่อนโยนนั้น มีบางอย่างเน่าเฟะจนไม่อาจซ่อน

หลินเซินลอบสืบพบว่า ก่อนที่องค์หญิงจะหมดสติและถูกพบว่าตกลงไปในบ่อน้ำหลังตำหนัก สาวใช้คนหนึ่งของสนมเซียนเฟยชื่อ เซี่ยฮวา ได้ลอบเข้าใกล้ตำหนักขององค์หญิงในช่วงเวลากลางคืน และหลังจากวันนั้น สาวใช้คนนั้นก็หายตัวไปจากวังอย่างลึกลับ

หลินเซินสั่งคนตามหาจนพบเซี่ยฮวาแอบซ่อนตัวอยู่ในเรือนสร้างใหม่ของวังตะวันออก เมื่อสอบสวนอย่างลับ เซี่ยฮวาร้องไห้สะอึกสะอื้นและสารภาพทุกอย่าง

“ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจ!

พระสนมเซียนเฟยบอกว่าถ้าองค์หญิงยังมีชีวิตอยู่

พระนางจะไม่มีวันได้ให้โอรสของพระองค์ขึ้นเป็นรัชทายาท! นางบอกให้ข้าดักรอ แล้วผลักองค์หญิงตกลงไปในบ่อน้ำ ข้า...ข้าไม่คิดว่าองค์หญิงจะตายจริง!”

เมื่อหลักฐานและคำสารภาพพร้อม

หลินเซินนำเรื่องรายงานต่อฮ่องเต้เฉียนหรงทันที

ห้องท้องพระโรงยามวิกาล

สนมเซียนเฟยคุกเข่าลงตรงกลางพระโรง ดวงหน้าซีดเผือด ไร้เครื่องประดับ ข้างนางคือเซี่ยฮวา สาวใช้ผู้เป็นมือกระทำ

เฉียนหรงนั่งอยู่เบื้องบน แววตาเยือกเย็นราวอสนีบาต

“เจ้ากล้าดียังไง...วางแผนลอบปลงพระชนม์ลูกสาวของข้า!”

เสียงของพระองค์กึกก้องไปทั่วพระโรง เย็นเยียบเสียยิ่งกว่าความตาย

เซียนเฟยสะอื้นไห้

“ฝะ ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันมิได้คิดปองร้ายจริง ๆ หม่อมฉันเพียง...”

“เพียงอิจฉาเด็กสาวผู้บริสุทธิ์?

เพียงเพราะเจ้าต้องการยกโอรสในท้องของตนขึ้นสู่บัลลังก์?

แล้วเจ้าจึงกล้าฆ่าลูกของข้า!”

เฉียนหรงลุกขึ้นจากพระที่นั่ง รัศมีรอบพระวรกายทรงกดข่มราวจะบดขยี้

“ประหาร!!!”

“ทรงไว้ชีวิตหม่อมฉันเถิดเพคะ ฝ่าบาท หม่อมฉันตั้งครรภ์เพค่ะฝ่าบาทท่านมองไม่เห็นหรอกหรือ!!” เซียนเฟยกรีดร้องสุดเสียง

แต่เฉียนหรงไม่แม้แต่จะปรายตา ไม่มีคำสั่งไต่สวน ไม่มีอภัยโทษ

เพราะกับคนที่กล้าทำร้าย "ดวงใจ" ของจักรพรรดิไม่มีสิทธิ์จะอยู่ในโลกนี้อีกต่อไป

เซียนเฟยถูกลากออกไปจากท้องพระโรงท่ามกลางเสียงสั่งประหาร และเซี่ยฮวาสาวใช้ผู้ลงมือถูกตัดหัวกลางลานราชโองการในเช้าวันรุ่งขึ้น

เลือดไหลหลั่งในวังหลวง แต่สำหรับฮ่องเต้เฉียนหรง นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการล้างบางคนทรยศ และสำหรับหลิงหลิง เธอยังไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนเคยหวังให้เธอตาย

แต่เธอกลับฟื้น...เพื่อจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไม่ใช่เพียงแค่ “เจ้าหญิงผู้งดงาม” อีกต่อไป

คืนเงียบสงัดในตำหนักหลวง

ค่ำคืนของรัฐเว่ยเงียบสงบ แต่ในห้องหลิงหลิงนั่งอยู่บนเตียง ผ้าห่มถูกดึงปิดรอบตัว ดวงตากลมโตไม่หลับไม่นอน จิตใจเต็มไปด้วยความคิดถึง

“...บ้าน...ที่นั่น...พ่อแม่...”

ใจเธอเต็มไปด้วยความคิดถึงบ้านเกิด เสียงหัวใจเต้นระรัว เธอซุกตัวในผ้าห่มหนา น้ำตาค่อยๆ ไหลรินลงบนหมอนนุ่ม

“ถ้าหลิงได้เจอแม่กับพ่ออีก หลิงจะบอกพวกเขาว่าหลิงยังอยู่”

คืนหนึ่งที่บ้านหลังใหญ่กลางกรุงเทพฯแสงไฟจากโคมไฟในห้องนอนของหลิงหลิงส่องนวลนุ่ม แม่ของหลิงหลิงเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ในความเงียบสงัดแม่ค่อยๆ ปัดกวาดฝุ่น เช็ดถูรูปถ่ายครอบครัวถ่ายกับพระราชวังจีนโบราณ ที่แขวนไว้บนผนัง

ภาพครอบครัวที่เคยยิ้มแย้มในวันหยุดพักผ่อน ทุกคนมีความสุขอยู่ด้วยกัน

“ลูกของแม่อยู่ที่ไหนนะ” น้ำตาของแม่เริ่มไหลพราก แววตาเต็มไปด้วยความคิดถึงและเป็นห่วง

หลายวันคืนผ่านไป

หลิงหลิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างสง่างาม แม้ใจจะยังอ่อนล้า แต่สายตาเต็มไปด้วยความตั้งใจ เธอเรียกสาวใช้คนสนิทที่นอนเฝ้าอยู่ข้างล่างขึ้นมา สาวใช้นั้นลุกขึ้นด้วยความเคารพและนอบน้อม

“เจ้าช่วยบอกข้าหน่อยเถิด ว่าจะหาช่างวาดภาพฝีมือดีได้ที่ไหนในเมืองนี้?”

หลิงหลิงถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมแต่แฝงด้วยความหวัง

สาวใช้รับคำอย่างรวดเร็ว

“ข้าเคยเห็นช่างฝีมือดีในตลาดศิลป์ของเมืองหลวงเจ้าค่ะ หากองค์หญิงประสงค์ ข้าจะพาเขามาพบด้วยตัวเอง”

หลิงหลิงพยักหน้า

“ดีมาก ข้าขอให้เขาวาดภาพพระราชวังนี้ให้เหมือนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตามภาพที่ข้าเห็น”

เธอชี้ไปที่มุมห้องซึ่งมีภาพวาดพระราชวังเก่า ๆ แขวนอยู่แล้วแต่ไม่สมบูรณ์แบบเท่าในใจของเธอ

“ข้าต้องการให้ภาพนั้นช่วยเติมเต็มความทรงจำ และทำให้ข้ารู้สึกเหมือนได้อยู่ใกล้บ้านมากขึ้น”

สาวใช้รับคำด้วยความตั้งใจ

“ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เองเจ้าค่ะ องค์หญิงไม่ต้องกังวล”

สามวันผ่านไปอย่างเงียบงัน ในช่วงสายของวันที่ฟ้าปลอดโปร่ง อาหยางกับเสี่ยวจูเดินกลับเข้าตำหนักหลวงด้วยสีหน้าดีใจ ทั้งสองประคองกล่องไม้ลายแกะสลักมาอย่างระมัดระวัง ตามหลังพวกเขาคือชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง ผมรวบไว้เรียบร้อย หน้าตาสงบ เยือกเย็น สวมอาภรณ์ผ้าฝ้ายสีเรียบ เขาคือ อาจารย์หานเจิน ช่างวาดภาพมือหนึ่งแห่งเมืองเว่ย

แต่ก่อนที่หลิงหลิงจะอนุญาตให้เขาเข้าพบ เธอเดินทางไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้เฉียนหรงในยามสายก่อนหน้า

ณ ตำหนักส่วนพระองค์

หลิงหลิงคุกเข่าลงเบื้องหน้าพระบิดา

“เสด็จพ่อเพคะ ลูกอยากได้ช่างวาดภาพเข้ามาในตำหนัก เพื่อวาดภาพที่ลูกคิดถึง…พระราชวังที่คล้ายกับความฝันของลูก”

นางกล่าวเสียงนุ่ม ในน้ำเสียงนั้นมีทั้งความเศร้าและอ่อนโยน

ฮ่องเต้เฉียนหรงมองดวงหน้าอ่อนหวานของลูกสาวเพียงคนเดียวพระองค์ทรงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

“เจ้าอยากให้ใจสงบ พ่อย่อมเห็นด้วย…อนุญาตให้เข้ามาเถิด แต่ให้คนของเราเฝ้าดูไว้ด้วย”

“เพคะเสด็จพ่อ” หลิงหลิงยิ้มบาง ๆ ในแววตากลับมีแววซึ้งใจ

กลับมายังตำหนัก

หลิงหลิงนั่งรออย่างสง่างามในศาลากลางสวน เมื่ออาหยางกับเสี่ยวจูพาช่างวาดภาพเข้ามา

เธอหันมองด้วยแววตาเรียบนิ่งแต่เป็นมิตร

อาจารย์หานเจินโค้งคำนับอย่างเคารพ

“ข้าน้อยถวายบังคมองค์หญิง กระหม่อมยินดีรับใช้”

“ท่านวาดภาพตามคำบอกได้หรือไม่?”

“หากพระองค์อธิบายได้ชัดเจน ภาพนั้นจะปรากฏในกระดาษดั่งดวงใจวาดไว้”

หลิงหลิงพยักหน้า ก่อนเอ่ยเสียงเบาแต่แน่วแน่

“ข้าอยากให้ท่านวาดภาพพระราชวังหลังหนึ่ง…มีสระบัวเบื้องหน้า

อาจารย์หานเจินมองแววตาเจ้าหญิงตรงหน้า แล้วโค้งศีรษะอีกครั้ง

“ข้าน้อยจะวาดด้วยหัวใจ มิใช่เพียงมือ

อาจารย์หานเจินกางม้วนกระดาษผืนใหญ่ลงบนโต๊ะไม้หอม สาวใช้ช่วยจัดน้ำหมึก น้ำเปล่า และพู่กันหลากขนาดวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ เสียงนกจากสวนดังแว่วเคล้าเสียงลมเบา ขณะที่ช่างวาดผู้มากฝีมือหลับตานิ่งก่อนจะลงมือ

หลิงหลิงนั่งเงียบ ๆ มองดูเขาทำงาน หัวใจเต้นแผ่วเหมือนจะระเบิดออกมา

พู่กันจุ่มลงในหมึกบาง แล้วแตะลงบนกระดาษอย่างนุ่มนวล

เส้นแรก...คือขอบหลังคาโค้งขึ้นแบบโบราณ

เส้นต่อมา...เป็นสระน้ำกว้างเบื้องหน้า มีใบบัวเรียงตัวกันเป็นแพ

เงาของแสงอาทิตย์ถูกระบายด้วยหมึกเจือสีจาง

วังหลังเล็ก อยู่ทางขวาของภาพ

หลิงหลิงยกมือปิดปากทันที ดวงตารื้นน้ำใส

“นี่มัน…เหมือน… เหมือนที่ข้าจำได้ทุกอย่าง…”

อาจารย์หานเจินวางพู่กันลงแล้วถอยออกมา

“ข้าน้อยเพียงวาดตามคำบรรยาย…แต่ใจของพระองค์ต่างหากที่ทำให้ภาพมีชีวิต”

หลิงหลิงลุกขึ้นช้าๆ เดินเข้าไปมองใกล้ๆ

เธอเอื้อมมือแตะลงเบาๆ บนภาพตรงมุมบ้านไม้

เสี่ยวจูกับอาหยางมองกันอย่างเงียบงัน ไม่เข้าใจที่มาของภาพนัก แต่ก็รู้สึกได้ว่ามันสำคัญกับองค์หญิงอย่างยิ่งยวด

“ขอบใจท่านมาก”

หลิงหลิงหันมากล่าวเสียงสั่น

“ข้าจะเก็บภาพนี้ไว้ให้ใกล้ที่สุด…เหมือนข้าอยู่กับพวกเขาอีกครั้ง”

อาจารย์หานเจินยกมือคาราวะ แล้วกล่าวเบา ๆ

“ภาพนี้มีชีวิต เพราะความรักของพระองค์…หาใช่ฝีมือข้าน้อยเพียงผู้เดียว”