01 : เหมือนกับความฝัน

บทที่ 01

เหมือนกับความฝัน

‘หนิงเจีย...ตื่นได้แล้วหนิงเจีย’

‘หนิงเจีย...’

ใครกัน...นั่นเสียงใคร?

บนเตียงเก่าผุพังมีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนอนไม่ได้สติมาหลายวัน ตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอกำลังฝันร้ายถึงได้กระสับกระส่ายด้วยสีหน้าทุกข์ทรมาน หยาดเหงื่อชุ่มชื้นเต็มใบหน้าและแผ่นหลัง

ในยุควันสิ้นโลก หลินหนิงเจียเป็นอดีตทหารหน่วยรบพิเศษยศร้อยเอกที่ปลุกพลังพลังมิติได้ ในช่วงก่อนวันสิ้นโลกเธอได้ลาออกจากราชการเพื่อต้องการท่องเที่ยวรอบโลกตามความฝัน ทว่ายังไม่ได้เที่ยวเลยสักประเทศก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดนี้ขึ้นเสียก่อน

ในปี 29xx

ทุกอย่างบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินได้ถูกพัฒนาจนกลายเป็นศตวรรษแห่งความมั่งคั่งทางเทคโนโลยี การดำเนินชีวิตเต็มไปด้วยความสะดวกสบาย แต่ไม่ถึงขั้นมีรถยนต์ลอยฟ้าเหมือนในนิยาย แต่ก็เรียกได้ว่าเป็นยุคที่สะดวกชวนเป็นง่อยมากที่สุด

ยกตัวอย่างเช่น หุ่นยนต์ Ai ป้อนข้าวอัตโนมัติ อยากกินอะไรแค่มีหุ่นยนต์ Ai ตัวเดียว เพียงวางจานลงไปมันก็สามารถเอาช้อนข้าวมาป้อนให้ถึงปากได้ ไม่เสียเวลาดูซีรีส์ด้วย นอนกินอย่างเดียว หรือกระทั่งเครื่องอาบน้ำอัตโนมัติก็ยังมี แค่เข้าไปในเครื่องอาบน้ำ ยืนรอไม่กี่นาทีก็ตัวสะอาดเอี่ยม แทบไม่ต้องขยับตัว สะดวกสบายสุด ๆ

ทว่าไม่มีใครคาดคิดว่าความสะดวกสบายเหล่านั้นจะนำความอัปยศมาให้กับโลกใบนี้ ในขณะที่ทุกคนกำลังมีความสุขอยู่นั้น...โลกใบเล็กกลับนำพาหมอกสีดำที่เป็นมหันตภัยร้ายมาด้วย หมอกนั้นปกคลุมไปทั่วโลกในเวลาเดียวกันโดยไม่มีใครรู้สาเหตุ แม้แต่นักวิทยาศาสตร์ก็วิจัยหมอกประหลาดนั้นไม่ได้

ไม่มีใครรู้เลยว่าหมอกไวรัสนั้นจะนำมาซึ่งไวรัสอันร้ายกาจที่จะทำให้โลกนี้เปลี่ยนไป

ไอหมอกเหล่านั้นได้แทรกซึมเข้าไปในผิวหนังของพืชพรรณ สัตว์ และมนุษย์โดยที่ทุกคนไม่รู้เลยว่าหลังจากนั้นอีกแค่เดือนเดียวจะทำให้พวกเขาล้มป่วยลง อาการป่วยเหล่านั้นไม่สามารถรักษาได้ คนไข้ล้นโรงพยาบาลจนบางคนต้องนอนตายเกลื่อนถนน

ในขณะที่ทางรัฐบาลก็เร่งหาสาเหตุและวัคซีนรักษากันเป็นระวิง...

ทว่าสุดท้ายแล้วโลกนี้กลับไม่ได้ใจดีกับมนุษย์

ราวกับเคราะห์ซ้ำกรรมซัด...คนป่วยหลายคนเริ่มมีอาการประหลาดเกิดขึ้น เล็บมือดำคล้ำ ผิวหนังปริแตกส่งกลิ่นเหม็นเน่าน่าสะอิดสะเอียน หลังจากนั้นพวกเขาก็กระโดดกัดคอหมอและพยาบาลที่กำลังเข้ารักษาพวกเขาเอง ทั้งดึง ฉีกทึ้งและกัดกินเนื้อสด ๆ ชวนให้คนที่พบเห็นหวาดผวา

ยังไม่เท่านั้น คนที่นอนตายข้างถนนที่ยังไม่มีคนมาเก็บศพก็ฟื้นคืนชีพ ทว่าพวกเขาดันกลายเป็นตัวประหลาดที่ผู้คนเรียกกันว่า ซอมบี้ เสียแล้ว

ในตอนนั้นหนิงเจียกำลังซื้อของเพื่อกักตุนที่ห้างสรรพสินค้า เธอเดาได้ว่าเกิดโรคระบาดขึ้นอย่างนี้จะต้องเกิดการขาดแคลนอาหารขึ้นแน่ ๆ จึงรีบกักตุนเอาไว้ก่อน และรัฐบาลเองก็ประกาศออกมาแล้วว่าหมอกนั้นเป็นหมอกพิษนำมาด้วยเชื้อไวรัสและเชื้อโรคมากมาย

เมื่อซอมบี้เริ่มออกล่าอาหารในวันแรก หนิงเจียที่ยังอยู่นอกบ้านก็ได้เข้าไปหลบอยู่ในสโตร์เก็บอาหารของห้าง โชคดีที่พนักงานวิ่งหนีตายกันหมด ทำให้เหลือเธออยู่ในนั้นคนเดียว

เธอจัดการปิดประตูทางเข้าออกทุกทางแล้วขังตัวเองอยู่ในนั้นถึงสามวัน!

แล้วเธอก็ต้องประหลาดใจอีกครั้งเมื่อรับรู้ได้ว่าร่างกายเหมือนกำลังถูกรีเซ็ทใหม่ มีบางอย่างวิ่งพล่านอยู่ข้างใน หนิงเจียหลับไปหลายชั่วโมง ตื่นขึ้นมาเธอก็เห็นปานรูปพระจันทร์เสี้ยวที่หลังมือตรงรอยต่อระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วโป้ง

ก่อนที่จะเข้ารับราชการหนิงเจียเป็นพวกชอบอ่านนิยาย ไม่ว่าจะนิยายวันสิ้นโลก หรือนิยายทะลุมิติเธอก็โหลดมาอ่านเป็นร้อย ๆ เรื่อง ทำให้ตอนนี้พอจะปะติดปะต่อเข้ากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบันได้

วันสิ้นโลกได้เกิดขึ้นแล้ว...

แปลกประหลาด...แต่ดันเกิดขึ้นจริง

หนิงเจียหลับตาเพ่งสมาธิไปยังปานบนข้อมือ เธอแทบไม่อยากจะเชื่อเมื่อสัมผัสได้จากจิต ข้างในนั้นเปรียบเสมือนห้องห้องหนึ่งที่กว้างอยู่พอสมควร ในห้องนั้นมันเป็นพื้นที่ว่างเปล่า ซึ่งเธอมั่นใจว่าไม่ได้คิดไปเองแน่นอน

และเพื่อเป็นการยืนยันความคิด หนิงเจียเลยลองเอาผักสดเข้าไปในห้องนั้น ปรากฏว่าผักในกำมือนั้นหายไปต่อหน้าต่อตา

ชัดแล้วว่านี่คือพลังมิติ!

หนิงเจียแทบเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ คนอย่างเธอให้สู้รบกับซอมบี้จนตัวตายก็ไม่หวั่น แต่หวั่นอยู่อย่างเดียวคือความอดอยาก เธอไม่อยากอดตายเพราะเธอชอบกิน

การกินทำให้เธอมีความสุขและทำให้อยากมีชีวิตอยู่บนโลกอันอ้างว้างต่อไป

พลังมิตินั้นช่วยให้เก็บของได้สะดวก หนิงเจียได้สำรวจดูแล้ว ในห้องนี้มีทั้งผักสดมากกว่าหนึ่งร้อยตะกร้าที่รอเอาไปวางขาย มีขนมจำพวกโดนัท ครัวซองต์เป็นร้อยถาด ห้องด้านหลังที่มีอุณหภูมิติดลบนั้นเป็นสโตร์เก็บเนื้อ หนิงเจียกวาดทุกอย่างเข้ามิติเรียบ

ดีที่เก็บเข้าไปได้หมดโดยมิติไม่เต็มเสียก่อน

เธอตั้งปณิธานเอาไว้ว่าชีวิตนี้เธอจะไม่มีวันอดตายเด็ดขาด!

หลังจากนั้นมหกรรมเก็บของก็เริ่มต้นขึ้น ด้วยความที่เป็นทหารมาก่อนทำให้หนิงเจียไม่กลัวความตาย ซอมบี้ในห้างถูกทหารหน่วยรบพิเศษที่บ้าพลังอย่างเธอจัดการจนเกือบหมด

ข้าวของในห้างนั้น...นอกเหนือจากอาหารกระป๋อง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและน้ำดื่มบางส่วน ของอย่างอื่นถูกเธอกวาดเรียบ ไม่ว่าจะเป็นของกิน ของใช้ในชีวิตประจำวันต่าง ๆ ทั้งจำเป็นและไม่จำเป็น

“เก็บ ๆ ไปก่อน ใช้ไม่ใช้ค่อยว่ากันทีหลังแล้วกัน”

หนิงเจียเก็บทุกอย่างยัดเข้ามิติโดยไม่มีใครมาแย่งเพราะทุกคนต่างหลบอยู่ในที่ปลอดภัย ยังไม่คิดจะตุนเสบียงตอนนี้ ถ้าหากว่ามิติไม่เต็มก่อนเธอคงจะกวาดมาหมดห้าง ยังดีที่มันเต็มก่อนเลยไม่สามารถเก็บพวกตู้เตียง เฟอร์นิเจอร์ราคาแพงกลับมาด้วยได้

เธอเสียดายแทบตาย ของยังใหม่อยู่เลย

เดี๋ยวรอให้พลังเพิ่มก่อนเถอะ เมื่อถึงเวลานั้นมิติก็น่าจะขยายใหญ่ขึ้น...เดี๋ยวเธอจะกลับมาเก็บกวาดให้เรียบเลยคอยดู

วันเวลาผ่านไปหนิงเจียก็ได้เข้าร่วมฐานแห่งหนึ่ง เธอได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมอดีตผู้บังคับบัญชาที่บังเอิญเจอกัน แล้วเขาชวนเธอกลับเข้าทีม ทีมที่เธอเข้าร่วมนั้นเป็นทีมที่แข็งแกร่งทีมหนึ่ง พวกเขาสามารถล่าซอมบี้กันเกือบจะหมดเมือง

จนกระทั่งผ่านไปสามปี...

สามปีนั้นหนิงเจียพัฒนาฝีมือลับคมเขี้ยวเล็บตัวเองอยู่ตลอด ออกสู้ร่วมกับทีมเกือบทุกครั้ง พลังของเธอเพิ่มขึ้นเป็นระดับห้าพร้อมกับพลังมิติที่ขยายพื้นที่เพิ่มเป็นเนื้อที่ราว ๆ สิบไร่ โดยที่เธอไม่ได้บอกคนอื่นว่ามีมิติสิบไร่ บอกว่ามีความกว้างเท่าสนามฟุตบอลเท่านั้น

ที่ไม่บอกเพราะไม่ต้องการให้ความโดดเด่นของเธอไปเตะตาผู้มีอำนาจเข้า เชื่อได้เลยว่าถ้าพวกเขารู้ จะต้องมีคนนำเธอไปเก็บของและใช้งานเพื่อประโยชน์ส่วนตัวแน่นอน ดีไม่ดีอาจจะถูกนำตัวไปทำการทดลองวิจัย

เนื่องจากว่ามิติของเธอนั้นใหญ่กว่าผู้ใช้พลังเดียวกันหลายเท่า

ส่วนใหญ่ความกว้างของมิติทั่วไปที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาก็อยู่ที่หนึ่งร้อยคูณหนึ่งร้อยตารางเมตรเท่านั้น หนิงเจียจึงมั่นใจว่าเธอพิเศษกว่าใคร เพราะฉะนั้นป้องกันตัวเองไว้ก่อนจะดีกว่า

ระยะเวลาสามปีเพียงพอที่จะทำให้มิติของเธอเต็มไปด้วยของกินของใช้ เพราะทีมนั้นออกล่าซอมบี้และเก็บของบ่อย ๆ เพื่อเป็นการฝึกฝนพลังด้วยส่วนหนึ่ง หนิงเจียแบ่งของที่ตัวเองเก็บมาให้เพื่อนร่วมทีมที่มีพลังมิติเก็บไว้ด้วย

เธอให้เหตุผลว่าไม่ควรเอาของมาเก็บไว้ที่คนคนเดียว ถ้าหากวันหนึ่งเธอเป็นอะไรไป พวกเขาจะได้ไม่เดือดร้อนไปด้วย

เพราะถ้าเธอตายไป...มิติก็จะสูญสลายไม่มีใครใช้มันได้อย่างแน่นอน

แต่แล้วชีวิตของหนิงเจียนั้นต้องจบลงเมื่อทีมของเธอไปเจอกับซอมบี้ระดับสูงเข้า ในตอนที่ทุกคนตั้งหน้าตั้งตาต่อสู้กับมัน ด้วยพลังที่น้อยกว่าทำให้ทีมเพลี่ยงพล้ำ

และหนิงเจียก็โดนเพื่อนร่วมทีมที่เป็นผู้หญิงดึงให้เป็นโล่กำบังในตอนที่ซอมบี้ตัวนั้นกำลังจะแทงตัวเอง ทำให้คนที่ถูกซอมบี้ตัวนั้นใช้มืออันแหลมคมแทงจึงเป็นตัวเธอแทน!

เล็บมือยาวเฟื้อยแทงเข้าที่หน้าท้องหนิงเจียจนแทบทะลุร่าง เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดราวกับเขื่อนแตก

ในตอนนั้นหัวหน้าและเพื่อนร่วมทีมคนอื่นต่างตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยความตกใจ ก่อนที่พวกเขาจะรีบจัดการซอมบี้ตัวนั้นแล้วดึงเธอออกมานอกจุดอันตราย

“อึก...!”

หนิงเจียยังคงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่าเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายกันมาจะหักหลังเธอได้อย่างเลือดเย็น ดวงตาคู่สวยฉายประกายเจ็บปวดกับสิ่งที่อีกฝ่ายทำอยู่ครู่หนึ่ง...ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นในพริบตา

“หนิงเจีย...ฉันขอโทษนะ แต่ฉันจำเป็นต้องทำ” ‘อันเหมย’ พูดออกมาเสียงแผ่วคล้ายคนสำนึกผิด ทว่าหนิงเจียสัมผัสได้ว่าในน้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความรู้สึกผิดอยู่เลยสักนิด

หนิงเจียทำได้เพียงปรายตามองคนที่เธอนับเป็นเพื่อนตลอดมาอย่างเคียดแค้น

เพื่อนร่วมทีมคนอื่นต่างมีหน้าตาสลด เศร้าใจ เพราะพวกเขารู้ตัวว่ากำลังจะสูญเสียหนิงเจียไป อยู่กันมาตั้งแต่ตอนเข้ารับราชการแรก ๆ พวกเขาจึงผูกพันกันเป็นพิเศษ

และแน่นอนว่ามันรวมถึงอันเหมยด้วย

“หัวหน้า อึก...”

“หนิงเจีย”

ร่างสูงของหัวหน้าหน่วยที่เธอรักและเคารพจับมือของเธอขึ้นมากุมไว้ เขาเรียกชื่อเธอเสียงแผ่วเบาราวกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น น้ำตาลูกผู้ชายไหลลงมาหยดหนึ่งกระทบเข้ากับมือบางที่เต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน

“ลา...ก่อน” ลาก่อนนะคะ ‘หวงเล่อหยาง’

“หลับเถอะหนิงเจีย...พี่จะส่งเธอเอง”

ชายหนุ่มพูดแค่นั้นหนิงเจียพลันยกยิ้มบางอย่างฝืดเคือง

'พี่' อย่างนั้นเหรอ?

ครั้งหนึ่งหัวหน้าแทนตัวเองว่าพี่กับเธอ แค่นี้เธอก็พอใจแล้ว

หนิงเจียไม่มีเวลาดีใจนาน ตอนนี้เธอเจ็บจนทนไม่ไหวอีกต่อไป ดวงตาที่พร่ามัว มองใบหน้าหล่อเหลาของคนที่เธอแอบรักมานานเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหลับไปตลอดกาล...

โดยที่หนิงเจียไม่มีโอกาสได้รู้เลยว่าหลังจากที่จัดการศพเธอเสร็จเรียบร้อยแล้ว อันเหมยก็ถูกหวงเล่อหยางใช้มีดสั้นประจำตัวแทงจนเสียชีวิตในทันที โดยทิ้งให้ศพอันเหมยถูกซอมบี้ฉีกทึ้งร่างอยู่ตรงนั้นอย่างน่าอนาถ

หวงเล่อหยางลงมือฆ่าอันเหมยด้วยมือของเขาเอง โดยไม่มีลูกน้องใต้บังคับบัญชาคนไหนคัดค้านเลยสักคนเดียว ทุกคนรู้ว่าที่หัวหน้าทำนั้นไม่ใช่การสังหารเพราะอันเหมยทำผิดที่ผลักให้เพื่อนร่วมทีมแลกชีวิตแทนเธอ

มันไม่ใช่การป้องกันตัว...หากแต่เป็นการทรยศหักหลังนำมาซึ่งชีวิตของคนอื่นต้องสูญเสีย

การกระทำของอันเหมยแน่นอนว่ามันผิดกฎของทีม เมื่อผิดกฎอันเหมยสมควรถูกลงโทษหรือไม่ก็โดนไล่ออกจากทีมไป แต่นี่ไม่ใช่ ครั้งนี้หวงเล่อหยางลงมือสังหารอันเหมยด้วยตัวของเขาเอง

ชายหนุ่มทำเพื่อแก้แค้นให้หนิงเจีย

ผู้หญิงที่เขาแอบรักตลอดมาต่างหาก!