ตอนที่ 8 กิจการไปได้สวย

 ตอนที่ 8

กิจการไปได้สวย

รุ่งเช้าหยุนชีตื่นตั้งแต่ตีสามอีก หลังจากล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้ว ก็ลงมาเข้าครัวปรุงน้ำซุปก๋วยเตี๋ยว และเตรียมเมนูกับข้าวราดแกงอีกสามสี่อย่าง โดยเมนูของวันนี้เธอจะทำ ต้มยำกุ้งน้ำข้น ไก่ทอดน้ำปลา ผัดเปรี้ยวหวานหมูสามชั้น แล้วก็ไข่ดาว

พอปรุงทุกอย่างเสร็จก็ขึ้นไปอาบน้ำ ก่อนจะลงมาตั้งร้านเตรียมเปิดร้านขายของ

“สวัสดีครับแม่ค้า” ลูกค้าคนแรกก็ยังเป็นลูกค้าคนแรกของเมื่อวาน แต่วันนี้เขาไม่ได้มาเพียงคนเดียว พาหญิงสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งมาด้วย

“สวัสดีค่ะ วันนี้คุณลูกค้ารับอะไรดีคะ” หยุนชีกระวีกระวาดมาต้อนรับลูกค้าทั้งสองด้วยรอยยิ้ม

“ผมเอาเมนูนี้ครับ” ชายหนุ่มชี้ไปที่เมนูต้มยำกุ้ง “ส่วนของภรรยาเอาสองเมนูนี้ครับ” เขาชี้ไปที่ผัดเปรี้ยวหวานกับไก่ทอดน้ำปลา ซึ่งเขาเลือกให้ภรรยาถึงสองเมนู

หยุนชีตักข้าวใส่จานในปริมาณที่มากหน่อย ก่อนจะตักต้มยำกุ้งราดลงไปบนข้าวสวยร้อน ๆ ส่วนอีกจานตักผัดเปรี้ยวหวานกับไก่ทอดน้ำปลาใส่ลงไป แล้วยกไปวางตรงหน้าลูกค้าทั้งสอง “ทานให้อร่อยนะคะ”

จากนั้นก็กลับมานั่ง คอยแอบสังเกตสีหน้าแววตาของลูกค้า ว่าจะพึงพอใจอาหารที่เธอทำหรือไม่ ไม่นานนักอาหารทั้งสองจานก็หมดเกลี้ยง ข้าวสักเม็ดก็ไม่ให้เหลือ

“อาหารอร่อยทุกอย่างเลยค่ะ” ภรรยาก็นิสัยเหมือนกับสามี ยิ้มแย้มเข้ากับคนง่าย หล่อนเองก็แอบสังเกตแม่ค้าบ่อย ๆ อยู่เช่นกัน ด้วยใบหน้าอ่อนเยาว์เกินกว่าจะเป็นเจ้าของร้าน เมื่อเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่อยู่ เลยเลือกที่จะเอ่ยถามออกมาตามตรง “แม่ค้าอายุเท่าไรหรือคะ ทำไมหน้าเด็กจัง”

“ฉันอายุพึ่งสิบเก้าปีค่ะ เปิดร้านหาทุนเอาไว้เรียนต่อมหาวิทยาลัยค่ะ”

“เป็นน้องฉันอีก เก่งมาก ๆ เลยนะคะ อายุแค่นี้มีร้านเป็นของตัวเองแล้ว ยังไงก็ขอให้กิจการรุ่งเรือง ขายดิบขายดีนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ” หยุนชีกล่าวขอบคุณพร้อมรอยยิ้ม หลังจากลูกค้ารายแรกของวันออกจากร้านไปแล้ว ก็มีพนักงานของโรงงานทยอยตบเท้าเข้ามากินเรื่อย ๆ ขายดีกว่าเมื่อวานมาก เพราะพวกเขารู้รสมือของหญิงสาวแล้ว

กระทั่งได้เวลาเข้างาน ลูกค้าก็เริ่มเบาบางลง ทำให้เธอมีเวลาเข้าครัวกลับไปทำอาหารมาเพิ่ม เอาไว้ขายให้ลูกค้ารายทางกับขายให้พนักงานในช่วงพักกลางวัน

พอถึงเวลาพักกลางวัน ลูกค้าก็เริ่มทยอยเข้ามาเยอะอีก รวมไปถึงคนที่เมื่อวานบอกจะมากินก็มา

“วันนี้หมดหรือยังครับ” เก่อหลางเดินเข้ามาเพียงลำพัง ไม่มีคนสนิทติดตามมา

“ยังไม่หมดค่ะ คุณหลางจูจะรับอะไรดีคะ”

เก่อหลางเดินไปดูหน้าตาอาหาร ซึ่งน่ารับประทานทุกเมนู เลยเลือกที่จะสั่งทั้งหมด “รับทุกอย่างเลยครับ”

หยุนชีจึงตักกับข้าวราดข้าวทั้งสี่เมนู ยกไปวางให้เขาบนโต๊ะว่างตัวหนึ่ง ยังไม่ทันได้คุยกันมาก ก็ต้องออกไปตักขายให้ลูกค้าคนอื่นต่อ บางคนที่อดทนรอให้โต๊ะว่างไม่ไหว ก็สั่งใส่กล่องหิ้วไปกินที่อื่น

เก่อหลางตักกินคำไม่ใหญ่มาก ไม่ใช่ว่าไม่อร่อยถูกปาก แต่อยากจะใช้เวลานั่งมองคู่หมั้นนาน ๆ หน่อยก็เท่านั้น นั่งกินไปมองหญิงสาวตักกับข้าวขายไป ทำให้เขารู้สึกเจริญอาหารขึ้นมาก จนกระทั่งลูกค้าเริ่มบางตาลง เขาถึงได้กินข้าวในจานหมด

“อาหารไม่ถูกปากหรือคะ” หยุนชีคอยสังเกตอยู่ตลอด สังเกตเห็นว่าชายหนุ่มกินช้ามาก เลยคิดว่าอาจจะไม่อร่อยถูกปากหรือเปล่า

“อร่อยมากเลยครับ”

“หรือคะ เห็นคุณทานแล้วฉันใจเสียนึกว่าจะไม่ถูกปากเสียอีก”

“...” เก่อหลางไม่รู้จะตอบอย่างไร ว่าอยากใช้เวลาอยู่กับหญิงสาวนาน ๆ จึงเลือกที่จะไม่พูด ลุกขึ้นช่วยหญิงสาวเก็บถ้วยชามบนโต๊ะแทน

“ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวฉันเก็บเอง” หยุนชีรีบมาคว้ามือของเขาเอาไว้ ห้ามไม่ให้ทำ

เก่อหลางหลุบสายตามองมือนุ่มที่จับมือของตนเองอยู่ รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นเข้าสู่ร่างกาย หยุนชีก็รู้สึกไม่ต่างกัน ถึงได้รีบดึงมือออก พร้อมกับหันหน้ามองไปทางอื่นชั่วครู่ กลัวว่าเขาจะได้เห็นใบหน้าที่ร้อนผะผ่าวของตัวเอง

“ให้ผมช่วยเก็บเถอะ ผมอยากช่วย” เก่อหลางเองก็พูดขึ้นมาแก้ความกระดากอายเช่นกัน

“ตามใจค่ะ”

ทั้งสองช่วยกันเก็บจานชามบนโต๊ะจนเสร็จ เก่อหลางถึงได้จะหยิบเงินขึ้นมาจ่าย แต่หยุนชีรีบปฏิเสธบอกว่าไม่รับ แล้วยังบอกกับเขาว่า ต่อไปเขาสามารถมาทานข้าวที่ร้านของเธอได้ฟรีตลอด เพื่อตอบแทนน้ำใจของเขา และไม่ยอมให้เขาเอ่ยปากปฏิเสธด้วย เก่อหลางจึงตอบตกลง จะมาฝากท้องที่ร้านหากไม่ได้ไปทำธุระที่ไหน จากนั้นเขาก็เดินข้ามถนนกลับไปทำงานต่อในช่วงบ่าย...

เวลาผ่านไปเกือบสองเดือน ร้านขายข้าวแกงหยุนชีมีชื่อเสียงมากที่สุดในละแวกนั้น เพราะนอกจากจะเป็นเมนูอาหารที่แปลกตาแล้วยังรสชาติดี หนำซ้ำในแต่ละวันตลอดสัปดาห์เมนูยังไม่ซ้ำกันอีกด้วย ราคาก็ไม่แพง

ทำให้มีลูกค้าเข้ามาอุดหนุนเพิ่มมากขึ้น จนเจ้าของร้านอย่างหยุนชีทำคนเดียวไม่ไหว จึงประกาศรับสมัครลูกจ้างสองคน คนหนึ่งช่วยเสิร์ฟ คนหนึ่งให้ช่วยตักแกง ส่วนเธอจะเป็นคนทำกับข้าวแล้วก็คอยคิดเงินเก็บเงินเท่านั้น

“ชื่ออะไรกันหรือ” เธอเอ่ยถามหญิงสาวสองคน คาดคะเนจากอายุแล้ว น่าจะอายุมากกว่าเธออยู่หลายปี

“ฉันชื่อชิงชิงค่ะ ส่วนนี้น้องสาวของฉันชื่อฉวนฉวน ได้โปรดรับพวกเราเข้าทำงานด้วยเถอะนะคะ”

หญิงสาวสองคนไม่ได้เข้ามาสมัครงานตัวเปล่า ยังสะพายกระเป๋าเสื้อผ้าเก่า ๆ มาด้วย

หยุนชีจับจ้องมองแต่กระเป๋าสะพาย จนคนที่ถูกจ้องรู้ตัวรีบเล่าเรื่องราวของตัวเองให้เจ้าของร้านฟัง

“ฉันกับน้องถูกพ่อเลี้ยงลวนลามอยู่เป็นประจำ แม่ก็เอาแต่เข้าข้างพ่อเลี้ยง ฉันทนไม่ไหว จึงพาน้องหนีออกจากบ้าน นั่งรถไฟมาถึงเมืองนี้ แล้วเดินหาที่พัก หางานทำ จนมาพบกับป้ายประกาศหน้าร้านค่ะ” คนเป็นพี่สาวโค้งตัวลงต่ำอ้อนวอนให้รับเธอกับน้องเข้าทำงาน “ได้โปรดพวกเราไม่มีที่ไปจริง ๆ เงินเดือนไม่ต้องจ่ายก็ได้ ขอแค่มีข้าวมีที่ซุกหัวนอนก็พอแล้วค่ะ”

คนเป็นน้องเห็นพี่สาวทุ่มเทก็ก้มคำนับลงบ้าง “ขอความเมตตาด้วยค่ะ”

“พากันยืนตัวตรงเถอะ ตกลงฉันจะรับพวกเธอเข้าทำงาน เงินค่าจ้างก็จ่ายให้ตามปกตินั้นแหละ ส่วนที่พักก็พักด้วยกัน เพียงแต่ถ้าอยากทำงานที่นี่ สิ่งแรกที่ฉันต้องการคือความซื่อสัตย์ ขยัน พวกเธอจะให้ฉันได้หรือเปล่า”

“ได้แน่นอนค่ะ พวกเราจะซื่อสัตย์ ไม่ทำให้คุณผิดหวัง” ชิงชิงรีบกล่าว

ฉวนฉวนก็รีบเสริมขึ้นมา “จริงค่ะ แล้วจะขยันทำงานให้คุณอย่างเต็มที่ด้วย”

“ดีค่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ถือเสียว่าพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ดูแล้วเธอทั้งสองน่าจะอายุมากกว่าฉัน ฉันขอเรียกว่าพี่ก็แล้วกัน ส่วนพวกพี่ก็ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหรอก เรียกว่าหยุนชีเฉย ๆ ก็ได้”

นับจากวันนั้นมา หยุนชีก็ไม่ต้องเหนื่อยมากนัก มีลูกน้องคอยเป็นลูกมือ ไม่ว่าลูกค้าจะมาแน่นร้านแค่ไหน เธอก็พร้อมตั้งรับ ผ่านไปอีกหนึ่งเดือน เธอก็เริ่มมีเงินเก็บมากขึ้น แล้วช่วงนี้ทางมหาวิทยาลัยก็เริ่มเปิดให้สอบอีกรอบสอง เธอจึงไปลงชื่อเอาไว้

ก่อนที่จะถึงวันสอบ เธอก็ถ่ายทอดวิชาการทำอาหารให้กับชิงชิงเอาไว้ หากวันไหนเธอติดธุระ จะได้เข้าครัวทำอาหารแทนเธอได้ ร้านจะได้ไม่ขาดรายได้ ซึ่งสองสาวก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดี ทั้งขยันทั้งซื่อสัตย์อย่างที่รับปากเอาไว้

เมื่อวันสอบมาถึงหยุนชีก็ไปร่วมสอบ บังเอิญเพื่อนสนิทของเยว่ชิงที่สอบรอบแรกไม่ผ่าน ก็มาสมัครสอบรอบสองเช่นกัน และจำหยุนชีได้ว่าเป็นพี่สาวบุญธรรมของเพื่อน จึงรีบนำเรื่องนี้มาเล่าให้ฟัง

“เยว่ชิง เธอรู้หรือเปล่าว่าพี่สาวของเธอไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันกับพวกเราด้วยละ”

“เธอตาฝาดหรือเปล่า คนอย่างหยุนชีนะหรือ จะกล้าไปสอบที่เดิมที่เคยสอบตก” เยว่ชิงไม่เชื่อ ถ้าพี่สาวบุญธรรมหน้าหนาขนาดนั้น คงไปสอบเข้ารอบสองตั้งแต่ปีที่แล้วแล้ว ไม่รอให้ผ่านมาปีหนึ่งขนาดนั้นหรอก

“ฉันเห็นจริง ๆ นั่งสอบติดกับฉันด้วย ตาไม่ฝาดแน่”

เมื่อเพื่อนยืนยันขนาดนั้น เยว่ชิงจึงยอมเชื่อ มุมปากยกยิ้มหยันกับข่าวที่เพื่อนคาบมาบอก จนเพื่อนที่เห็นเธอไม่มีท่าทีทุกข์ร้อนใจเอ่ยถามด้วยความฉงน

“เธอยิ้มอะไร”

“ก็ยิ้มขันพี่สาวของฉันนะสิ คงอยากจะเอาชนะฉันมาก ถึงกล้าแบกหน้าไปสมัครสอบอีก ไม่ดูสมองของตัวเองเลย ว่าฉลาดน้อยกว่ามดเสียอีก” เยว่ชิงพูดไปหัวเราะไป พลอยให้เพื่อนสาวหัวเราะขบขันเห็นเป็นเรื่องสนุกไปด้วย...