บทที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวประกอบ (2)

หญิงสาวผู้นี้มีนามว่า'เมิ่งเหยียนซิน' นักเขียนนิยายจากยุคสองพัน เมิ่งเหยียนซินจำได้ว่าตนกำลังนอนอ่านนิยายเรื่องหนึ่งเพลิน ๆ บรรยากาศโดยรอบของที่แห่งนี้คล้ายบทบรรยายบางส่วนของนิยายเรื่องนั้นเสียด้วย เหตุใดลักษณะจึงตรงกับจินตนาการของตนได้ถึงเพียงนี้

เมิ่งเหยียนซินรู้เพียงว่าตัวเองติดนิยายเรื่องนั้นเอามาก ๆ กระทั่งอ่านไปถึงหน้าสุดท้ายก็เกิดขัดใจกับบทสรุปคุณหนูตัวประกอบที่มีชื่อแซ่เหมือนตนไม่ผิดเพี้ยนราวถูกจับวาง

เพราะนักเขียนจงใจบอกเล่าชีวิตคุณหนูรองเมิ่งเพื่อเรียกน้ำตาของคนอ่าน ชีวิตตัวประกอบผู้นี้จึงแสนบัดซบยิ่ง แล้วเหตุใดตอนนี้เมิ่งเหยียนซินจึงรู้สึกเจ็บอกซ้ายแปลก ๆ ราวกับเป็นความเจ็บปวดของใครบางคน

"ไม่จริงมั้ง อยู่ ๆ จะมาโผล่ที่ประหลาดตาแบบนี้ได้ไง นั่นก็แค่เรื่องแต่งในจินตนาการ เรื่องเกิดใหม่ทะลุมิติคงมีแต่ในนิยายนั่นล่ะ สงบใจไว้ สงบใจก่อน"

เมิ่งเหยียนซินปลอบใจตนเอง ทั้งที่รู้สึกว่ายามนี้มันคล้ายความจริงมาก คล้ายจนอดยอมรับไม่ได้ว่าจิตวิญญาณของนางกำลังมาอยู่สถานที่ซึ่งเคยจินตนาการนึกถึง

กระทั่งเอื้อมมือทั้งสองปัดผมที่ระใบหน้าของตนออก เมิ่งเหยียนซินก็ต้องร้องเสียงหลงขึ้นอีกครั้ง "โอ๊ย!" เพราะผมเพ้ายามนี้มันช่างยุ่งเหยิงพันกันเสียจนนิ้วทั้งห้าไม่อาจแทรกผ่าน

"...เจ็บจัง ผมหรือไม้กวาด หวีขนหมูป่าต้องเข้าแล้วปะ"

แอ๊ด....

เสียงบานประตูแง้มออกแช่มช้า เมิ่งเหยียนซินละความสนใจจากเรือนผมของตนชั่วครู่

ดูเหมือนว่าสตรีห่มขาวกำลังเดินมุ่งหน้ามาหาเมิ่งเหยียนซิน ร่างบอบบางเดินดุ่ม ๆ เข้ามาคล้ายกับคุ้นชินสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน

โคมไฟในมือถูกยื่นมายังเบื้องหน้า เมิ่งเหยียนซินจำต้องหรี่นัยน์ตาลงพลางยกมือป้องแสงเพราะรู้สึกว่ามันจ้าเกินไปหน่อย

"คุณหนูรอง! นี่ท่านหรอกหรือ ไยมีสภาพเช่นนี้กันเล่า"

เมิ่งเหยียนซินกะพริบเปลือกตาถี่ "เอ่อ..." นัยน์ตากลมเหลือบซ้ายแลขวา

สตรีห่มขาวเห็นอาการงุนงงของเมิ่งเหยียนซินก็ไม่คิดซักไซ้ต่อ เพราะนางทราบดีว่าคุณหนูรองผู้นี้สติไม่เต็มเต็งนัก ซ้ำยังไม่สามารถพูดได้

ดูเหมือนคุณหนูรองเมิ่งคงถูกพี่สาวต่างมารดากลั่นแกล้งและทารุณอย่างหนักจนต้องหอบสังขารหนีออกจากบ้านเพื่อมาพึ่งพิงวัดเจาเจินอีกตามเคย

เพียงแต่นางได้หายออกจากจวนมาตั้งห้าวันแล้วไม่ใช่หรือ ซ้ำยังไม่มีผู้ใดพบเห็น และในทุกวันที่นี่ก็มีการตรวจตราทำความสะอาดอยู่เสมอ ไฉนอยู่ ๆ คุณหนูรองจึงมาโผล่ที่โถงกราบไหว้ได้กัน

"คุณหนูรอง ไปเจ้าค่ะ ข้าจะพาไปหาอะไรกิน จากนั้นค่อยส่งท่านกลับจวนสกุลเมิ่ง"

ข้อมือเล็กถูกสตรีห่มขาวคว้าเอาไว้ หญิงสาวขืนกายไม่ยอมขยับ

"หา...เดี๋ยวสิคะ หมายความว่ายังไง จวนสกุลเมิ่ง"

เมิ่งเหยียนซินเริ่มใจเสีย นี่คงไม่ใช่สกุลหญิงสาวตัวประกอบในนิยายที่ตนเพิ่งอ่านจบใช่หรือไม่ นางเองก็ชื่อเหมือนกันกับเมิ่งเหยียนซินเสียด้วย

หากเมิ่งเหยียนซินสามารถทะลุมิติเข้ามาจริง เหตุใดไม่ใช่นางเอกเฉกเช่นนิยายที่ตัวเองเขียนหรือบทนิยายทั่วไป เพราะชื่อที่เหมือนกันราวกับแกะทุกอย่างจึงผิดพลาดงั้นหรือ

ต้องมีอะไรผิดพลาดตรงไหน เราก็ไม่ได้เลือดกรุปบีสักหน่อย..

เมิ่งเหยียนซินยังจำขึ้นใจยามที่บทบาทครอบครัวสกุลเมิ่งออกมาคราใด จำต้องสบถก่นด่า สาปส่งพี่สาวต่างมารดาของคุณหนูรองเมิ่งด้วยความโมโห

บางทีเราอาจฝันอยู่ คงไม่โชคร้ายขนาดมาเป็นเพียงตัวประกอบที่ต้องตายตั้งแต่ต้นเรื่องหรอกมั้ง

"คุณหนูนี่ท่านพูดได้แล้วงั้นหรือ"

ทั้งสองจ้องมองกันพลันกะพริบตาถี่ เมิ่งเหยียนซินพยักหน้าหงึกหงักด้วยจิตใจล่องลอยเพราะสมองกำลังประมวลผลตบตีกันจ้าละหวั่น

"แล้วนี่ท่านไปเจออะไรมาบ้าง อยู่ ๆ ก็พูดได้เสียอย่างนั้น อีกอย่างท่านหนีออกจากจวนตั้งห้าวันแล้ว ยามนี้ใต้เท้าเมิ่งร้อนใจมาก หากท่านถูกคุณหนูใหญ่ข่มเหงก็ฟ้องบิดาท่านเสียสิ แม้ท่านสติไม่ดี เอ่อ...ไม่ใช่สิ แม้ท่านพูดไม่ได้ แต่บิดาของท่านก็รักคุณหนูมากนะเจ้าคะ"

เมิ่งเหยียนซินรู้สึกว่าหูกำลังอื้ออึง ร่างกายอ่อนระโหยโรยแรงคล้ายโลกกำลังหมุนวนกลับด้าน เมิ่งเหยียนซินค่อย ๆ ควบคุมจิตใจพลางย้ายสายตาเพื่อเมียงมองแผ่นป้ายบนธรณีทางเข้า

วัดเจาเจิน!

ริมฝีปากซีดขาวขบเม้มเป็นเส้นตรง ลำคอเกิดแห้งผากดุจขาดน้ำมาหลายชั่วยาม คำพูดเมื่อครู่คุ้นหูทีเดียว คล้ายกับ....

...คล้ายกับนิยายที่เพิ่งอ่านจบจริง ๆ แต่หลังจากบทนี้คุณหนูรองก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหว นอนตายที่วัดเจาเจินอย่างน่าเวทนา

ม่านตากลมขยายกว้าง "เมื่อครู่เรียกหนูว่าคุณหนูรองเหรอคะ"

"คุณหนู ท่านก็พูดรู้เรื่องแล้ว แต่ไยภาษาออกจะประหลาดไปหน่อย"

เมิ่งเหยียนซินยังเบิกตาค้าง ยืนตัวแข็งทื่อ

"ท่านก็คือคุณหนูรองสกุลเมิ่ง นามว่าเมิ่งเหยียนซินเจ้าค่ะ"

"คุณหนูรองเมิ่ง!!" เสียงเล็กแผดขึ้นด้วยอาการพรึงเพริด

"คุณหนู นี่ท่าน ท่านเป็นอะไร อาการกำเริบงั้นหรือ"

โอ้...แย่แล้ว ๆ คุณหนูรองเมิ่งชะตาอาภัพเสียด้วย ชีวิต!...