ตอนที่ 1 ทะลุมิติสู่เพิงไม้ผุพัง  

ตอนที่

1

ทะลุมิติสู่เพิงไม้ผุพัง

       “อ๊ะ!!! ซุปฟักทองของฉัน”

      มี่มี่ เชฟสาวผู้โด่งดังจากช่องรีวิวอาหารออนไลน์ ลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งทั่วร่าง และกลิ่นเหม็นอับคล้ายราที่ลอยอยู่ในอากาศ ไม่ใช่กลิ่นหอมของเนยและพริกไทยที่คุ้นเคยอีกต่อไปและตอนนี้เธอไม่ใช่มี่มี่อีกต่อไป ตอนนี้คือ หลินหว่านเอ๋อร์ สตรีที่เป็นหม้ายเพราะสามีทิ้งไปมีภรรยาใหม่แถมยังทิ้งลูกไว้สองคนให้นางเลี้ยงเพียงลำพัง

       ความทรงจำมากมายของร่างเก่าไหลบ่าเข้ามาในห้วงความคิดของมี่มี่ อย่างรวดเร็ว ทำให้เธอรับรู้ถึงความเจ็บปวดและความอัปยศที่หว่านเอ๋อร์ต้องเผชิญ การถูกสามีทอดทิ้งอย่างเลือดเย็นเพื่อไปอยู่กับสตรีคนใหม่ที่ร่ำรวยกว่า มิหนำซ้ำยังทิ้งหนี้สินและลูกน้อยไว้ให้ภรรยาเก่าแบกรับความยากลำบาก นี่คือเหตุผลที่ร่างนี้เลือกจบชีวิตลงด้วยความสิ้นหวัง

       “ช่างเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารอะไรอย่างนี้” มี่มี่ในร่างกายของหลินหว่านเอ๋อร์สบถในใจอย่างเดือดดาล

       “สามีสารเลว!!! ญาติชั่ว!!! หว่านเอ๋อร์เจ้าไม่ต้องกังวลไปในเมื่อข้าเข้ามาอยู่ในร่างของเจ้าแล้ว ข้าจะไม่มีวันให้ใครมาเหยียบย่ำร่างกายของเจ้าได้อีก ลูกๆ ของเจ้าก็คือลูกของข้า ข้าจะดูแลให้ดีที่สุด”

       “แต่ตอนนี้ข้าต้องทำอะไรก่อน ฉันข้าต้องทำอย่างไรต่อไป” หลินหว่านเอ๋อร์พึมพำกับตัวเองอย่างสับสน การสลับคำว่า ข้ากับฉัน ยังคงเกิดขึ้นบ่อยครั้งเพราะสมองของเธอยังประมวลผลระหว่างสองยุคไม่ทัน แต่สัญชาตญาณสำคัญที่สุดของเชฟก็สั่งการทันที

       “ต้องหาอะไรกินก่อน!!!”

       ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปจนน่าใจหาย ซ้ำยังส่งเสียงร้องประท้วงจากความหิวโหยอย่างรุนแรง

       ขณะที่หลินหว่านเอ๋อร์พยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืน เสียงเล็กๆ สองเสียงก็ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก ริมประตูมีเด็กชายและเด็กหญิงสองคนยืนมองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและระมัดระวัง

       เด็กชายคนโต อาเป่า วัยเจ็ดขวบ ใบหน้าเล็กๆ ซูบผอมจนเห็นโหนกแก้ม ดวงตาคู่โตฉายแววฉลาดเกินวัย แต่เต็มไปด้วยความกังวล เขายืนกอด อาเหมย ผู้เป็นน้องสาวไว้แน่น เป็นเหมือนเสาหลักเล็กๆ ที่พร้อมจะปกป้องน้องจากอันตรายทุกอย่าง แม้กระทั่งจากผู้เป็นแม่ของตนเอง

       “ท่านแม่” อาเป่าเอ่ยเสียงเบาหวิว

       “ท่านแม่ตื่นแล้ว...”

       “ท่านแม่ ข้าหิว...ฮือๆ ๆ” อาเหมยวัยสี่ขวบพูดไปร้องไห้ไป พลางเอามือลูบท้องตัวเองอย่างน่าสงสาร

       หลินหว่านเอ๋อร์รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอัดจนเจ็บปวดเมื่อเห็นสภาพของเด็กๆ ทั้งสองพวกเขาผอมแห้งจนน่าใจหาย ความรักและความสงสารจากสัญชาตญาณความเป็นแม่ก็พุ่งพล่านขึ้นมาทันที

       หลินหว่านเอ๋อร์ลุกขึ้นเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ แม้จะยังมึนๆ อยู่เล็กน้อย เมื่อนางเดินไปถึงเด็กน้อยสองคนนางยื่นมือออกไปพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุด

       “ไม่ต้องกลัวนะลูก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม่คนนี้จะไม่ยอมให้พวกหนูต้องหิวอีกแล้ว” นางพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงอย่างที่ร่างเดิมไม่เคยทำได้

      

พุดดิ้งไข่ลูกรัก : อาหารจานแรก

หลินหว่านเอ๋อร์พาลูกๆ เข้าไปในห้องครัวเก่าๆ ที่มแต่คราบเขม่าดำปี๋ นางค้นหาวัตถุดิบอย่างเชฟที่กำลังอยู่ในช่วงล่าสมบัติ เธอพบข้าวสารเก่า ไข่ไก่ สามฟอง นมแพะที่เหลือติดก้นหม้อและน้ำผึ้งป่าสีเข้าในไหเล็กๆ ที่ซ่อนไว้

“เยี่ยม แค่นี้ก็พอสำหรับเมนูนี้” หลินหว่านเอ๋อร์พึมพำด้วยความตื่นเต้น

       แม้จะไม่มีมีดเชฟราคาแพง ไม่มีเตาอบไฟฟ้า แต่ฉันคือเชฟมี่มี่นะ ปลายจวักของฉันไม่เคยพ่ายแพ้ต่อวัตถุดิบขาดแคลน ความมั่นใจที่มากล้นฉายชัดในแววตา

       ขณะที่หลินหว่านเอ๋อร์กำลังจะลงมือจัดการกับวัตถุดิบ เสียงร้องไห้ของอาเหมยก็ดังขึ้นอีกครั้ง

       “ฮือๆ ๆ ท่านแม่ ข้าหิวจนท้องจะขาดแล้ว หิวๆ ๆ ท่านแม่ทำอาหารให้ข้าหน่อย ฮือๆ ๆ ข้าหิวเหลือเกิน” เด็กหญิงวัยสี่ขวบโผเข้ากอดขาผู้เป็นแม่ งอแงด้วยความหิวโหยที่สะสมมานานหลายวันจนสุดจะทานทนไหว

       อาเป่า ผู้เป็นพี่ชาย แม้จะไม่ได้ร้องไห้ แต่ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดและคอยลูบหลังน้องสาวเพื่อปลอบโยนอย่างเงียบๆ

       หลินหว่านเอ๋อร์รีบคุกเข่าลงกอดลูกสาวตัวน้อยไว้ “โอ๋ๆ ๆ ลูกรัก ไม่ร้องนะจ๊ะ แม่กำลังจะทำอาหารที่อร่อยที่สุดในโลกให้พวกหนูกินเดี๋ยวนี้แหละ อดทนอีกนิดเดียวเท่านั้นนะ”

       นางจัดการกับวัตถุดิบอย่างเชี่ยวชาญ นำไข่มาตีผสมกับนมแพะและน้ำผึ้งอย่างพิถีพิถัน แม้จะไม่มีเครื่องตีหรือเครื่องกรองทันสมัย แต่นางก็ใช้ตะเกียบไม้คู่เก่าและผ้าตาข่ายเก่าๆ ที่นางพบมาทำงานแทนได้อย่างน่าทึ่ง การกระทำที่คล่องแคล่วและมั่นใจนี้แตกต่างจากหลินหว่านเอ๋อร์คนเดิมอย่างสิ้นเชิง

       “นี่คือเคล็ดลับนะ อาเป่า” หลินหว่านเอ๋อร์หันไปพูดกับลูกชายที่มองนางอย่างไม่กะพริบตา

       “ถ้าอยากให้มันเนียนนุ่มเหมือนเมฆ ต้องตีให้เข้ากัน แต่ไม่ถึงกับเป็นฟอง”

       เมื่อส่วนผสมพร้อม นางนำมันไปนึ่งด้วยไฟอ่อนๆ บนเตาดินเผาเก่าๆ อย่างใจเย็น การควบคุมความร้อนด้วยเตาโบราณเป็นเรื่องท้าทาย แต่ความชำนาญในวิชาชีพก็ช่วยให้นางทำได้สำเร็จ

       ไอน้ำที่ลอยออกมาจากหม้อนึ่งไม่ได้มีแค่ความร้อน แต่ยังเต็มไปด้วย กลิ่นหอมหวานของนมและไข่ที่อบอวลไปทั่วเรือนเก่าๆ

       หลินหว่านเอ๋อร์ตักพุดดิ้งไข่ใส่ชามดินเผาสองใบและนำไปวางตรงหน้าลูกทั้งสอง

       อาเหมยหยุดร้องไห้เพราะได้กลิ่นหอม รีบคว้าช้อนไม้ขึ้นตักเข้าปากคำใหญ่ทันที ดวงตาของเด็กหญิงเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ รสชาติหวานมันละมุนลิ้นและอบอุ่นนั้นเติมเต็มความว่างเปล่าในท้องของสาวน้อยอย่างอิ่มเอมใจ

       “อร่อยเจ้าค่ะ ท่านแม่ มันอร่อยมาก ข้าไม่เคยกินอะไรอร่อยเช่นนี้” อาเหมยพูดเสียงอู้อี้ จนแก้มป่องไปด้วยความสุข และเลิกสนใจอาการร้องไห้งอแงไปในทันที

       อาเป่าที่เฝ้ามองน้องสาวกินอย่างมีความสุข ค่อยๆ ตักพุดดิ้งเข้าปาก สีหน้าของเขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขากินอย่างตั้งใจจนหมดชาม พุดดิ้งไข่จานนี้ทำลายกำแพงความระแวงในใจของเด็กชายผู้ระมัดระวังไปได้มากทีเดียว เขามองผู้เป็นแม่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงอีกต่อไป แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความหวัง

       หลินหว่านเอ๋อร์มองเด็กๆ ทั้งสองด้วยความเอ็นดู นางรู้ว่านางได้สร้างสายสัมพันธ์แรกกับเด็กทั้งสองคนแล้ว

       “จากนี้ไป ข้าจะทำให้พวกเจ้าอิ่มไม่โหยหิวอีกแล้ว ช่างน่าสงสารเหลือเกิน” หลินหว่านเอ๋อร์คิดขึ้นมาคนเดียวในใจของนาง