วิวาห์ลวงรักแม่ทัพตาบอด

วิวาห์ลวงรักแม่ทัพตาบอด

last updateآخر تحديث : 2025-09-24
بواسطة:  เทียนสื่อمكتمل
لغة: Thai
goodnovel16goodnovel
10
4 تقييمات. 4 المراجعات
75فصول
10.2Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

หลังถูกพรากลมหายใจอย่างอยุติธรรมจากฮูหยินเอกของแม่ทัพใหญ่ในชาติก่อน นางจึงยินยอมสวมรอยวิวาห์กับแม่ทัพตาบอดผู้ที่ใครก็หยามเหยียดแทนบุตรีขุนนางขั้นหนึ่ง ด้วยมาดมั่นจะทวงคืนความเป็นธรรมให้แก่ตนในชาตินี้!

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1 ข้ามผ่านราตรีกาลอันแสนหนาวเหน็บ

「――拝島さん。半月後に湊都に戻って、貴方と結婚するわ」

ラウンジバーのテラス席。深い色合いのソファに身を沈めながら、京極紫音(きょうごく しおん)は受話器の向こうの相手に静かに告げた。

すぐに返ってきたのは、磁石のように人を惹きつける、冷ややかで知的なバリトンボイスだった。「紫音。私の記憶が確かなら、君は二ヶ月前にその『愛しい彼氏』とやらのために、私との婚約話を蹴ったはずだが?」

痛いところを突かれ、紫音は唇をぐっと引き結ぶ。

二ヶ月前――彼女は七年間愛し続けた恋人・不破清也(ふわ せいや)を正式に両親へ紹介しようとしていた。

だが、あろうことかその矢先に両親から告げられたのは、京極家と拝島家の政略結婚。彼女の名目上のフィアンセとなったのが、拝島律(はいじま りつ)だった。

紫音は清也のために家と猛衝突し、父を入院させるほどの大喧嘩を繰り広げた。さらには『清也と絶対に幸せになってみせる、私の選択は間違っていない』と証明するための賭けまでして、家を飛び出したのだ。

だが、あれからたったの二ヶ月。清也への情熱は、彼が義妹である江藤芙花(えとう ふうか)に見せる度重なる偏愛によって、見る影もなく消耗してしまった。

とりわけ、今日は酷かった。

今日は本来、二人の大切な記念日だったはずだ。それなのに清也は約束をすっぽかし、この店で芙花と恋人同然の戯れに興じている。

紫音はスマートフォンの縁が白くなるほど強く握りしめると、震えそうになる声を押し殺し、けれどきっぱりと言い放った。「……彼とは、別れるつもりよ」

「手は貸そうか?」

男の声はあくまで冷静だが、そこには隠しきれない強引な色気と侵略的な響きが滲んでいた。

「いいえ、結構よ」紫音は声を潜めて答える。「彼とのことは自分で綺麗に片付けるわ。貴方には迷惑をかけない」

一呼吸置いて、彼女は続けた。「この数年、彼を支えるために私の手腕も資産も注ぎ込んできたの。それらをきっちり回収するには、少し時間が要るわ。だから、待っていてほしいの」

「分かった。――半月後、空港で待つ」

男は短く了承すると、一方的に通話を切った。

紫音はスマートフォンをしまうと、虚空の一点をじっと見つめた。数秒の静寂の後、彼女は決意したようにソファから身を起こし、バーの二階にある個室へと足を進めた。

部屋に近づくにつれ、中からは下品な囃し立てる声が漏れ聞こえてくる。

ドアの隙間から、清也と芙花が人の輪の中心にいるのが分かった。

躊躇なくドアノブに手をかけ、押し開けようとした瞬間――中からこんな歓声が響いてきた。

「うわ、マジかよ!食いついてんじゃん!清也、舌入れてるし!このゲームでここまでやる奴いねぇって!」

「たかがグラス一杯の酒だろ?清也も必死すぎだって」

「お前バカか?酒が問題なんじゃない。大事なのは俺たちの芙花お嬢様だろ。ここで芙花が負けたら、下のフロアで知らねぇ男とチークダンス踊らなきゃなんねぇんだぞ。清也が自分の目の前で、芙花を他の男と密着させるわけないだろ?」

「……でも清也、彼女いなかったっけ?」

紫音がドアを完全に押し開けても、熱狂の中心にいる連中は誰一人として彼女に気づかなかった。

唯一、入口近くにいた数人がぎょっとして、慌てて互いの袖を引っ張り合っただけだ。

紫音は腕を組み、入り口に立ち尽くしたまま、凍てつくような冷ややかな眼差しを注いだ。視線の先では、清也が陶酔した様子で芙花をその腕の中に閉じ込めている。彼の大ぶりな手は、欲望を抑えきれないように芙花の細い腰をまさぐり、這い回っていた。その指先の動きはあまりに猥雑で、強烈な独占欲に満ちている。

……このままここにベッドがあれば、間違いなく最後までヤッていたでしょうね。紫音は冷静にそう分析した。

「し、紫音さん……!?」

誰かが幽霊でも見たかのような素っ頓狂な声を上げた。

その声に弾かれたように、清也が目を開ける。次の瞬間、彼の視線は、冷笑とも哀れみともつかない色を浮かべた紫音の瞳とかち合った。清也の表情が一瞬にして凍りつく。

彼は慌てて腕の中の芙花を突き放すと、人をかき分けて紫音の前まで歩み寄ってきた。その声は、居心地の悪さを隠すように低く、冷たい。

「……どうしてここにいる?」

浮気の現場を見られてなお、悪びれる様子もなく言い放つ彼。紫音は瞳の奥の嘲笑をさらに濃くし、清也の肩越しに視線を送った。そこでは、芙花が勝ち誇ったような挑発的な目でこちらを見ていた。

紫音はふわりと、唇の端だけで笑って見せた。「あなた、今日が何の日かお忘れ?」

今日――

それは、二人の交際記念日だったはずだ。

清也はようやく、紫音がなぜこの場所に現れたのかを理解したらしい。

彼の眉間にバツの悪そうな懊悩の色が浮かぶ。「……芙花の機嫌が悪かったんだ。だから気晴らしに仲間と集まって……さっきのはただの王様ゲームの流れで、みんなが煽るから仕方なく……」

「ええ、分かっているわ」

紫音は彼の言い訳を遮り、穏やかな声で答えた。「たかがゲームでしょう?気にしていないわ」

清也は言葉を喉に詰まらせた。

飲み込むことも吐き出すこともできず、ただ不快そうに眉を寄せる。

彼が気まずさに耐えかね、とりあえず紫音を連れて帰るとみんなに告げようとしたその時――それを遮るように、割って入ってきた声があった。

「紫音さん、ごめんなさい!今日、わたしどうしても辛くて……だからお兄ちゃんに無理言って、付き合ってもらってたの。お兄ちゃんを責めないであげて。悪いのは全部わたしだから」

芙花だった。彼女は片手にカクテルグラスを持ったまま、殊勝な顔で紫音の前に歩み出る。「せっかく来てくれたんだし、紫音さんも一緒に飲まない?このお酒、お兄ちゃんがわざわざわたしのために呼んでくれたバーテンダーさんが作ったの。美味しいよ、飲んでみて?」

紫音の視線は、芙花が無防備さを装って大きく開けた胸元に吸い寄せられた。そこには、生々しい赤い跡が点々と散っている。

さらに視線を上げれば、輪郭が乱れ、少し滲んだ口紅。

……なるほど。衆人環視の中でこれ見よがしにマーキングを見せつけてくるとはね。ここまであからさまな挑発を受けて、黙って引き下がるほど紫音は甘くない。

紫音は口元の笑みをさらに深くした。「あら、そう?」

芙花が何か言い返す隙も与えず、彼女は残酷な問いを投げかける。「じゃあ、その特製カクテルと、『義兄の唾液』と――どっちが美味しかったのかしら?ねえ、芙花ちゃん?」

彼女はことさらに「義兄」という言葉を強調した。

その一言で、場の空気が凍りつく。周囲の人間たちは、改めて芙花と清也の関係を思い出したのだ。

――義理とはいえ、二人は兄妹だということを。

いくら血が繋がっていないとはいえ、清也にとって芙花は戸籍上の妹である。さっきまで二人が人前で見せつけていたあの濃厚な口づけは、インモラル極まりない行為だったのだ。

一瞬にして、芙花を見る周囲の視線に軽蔑や困惑の色が混じり始める。

「紫音さん……酷い、どうしてそんな言い方するの?」

芙花はとっさに目元を赤く染め、声を震わせた。「さっきのは、お兄ちゃんがわたしを助けるためにゲームに参加してくれただけで……それに、わたしだって自分の立場くらい分かってる。お兄ちゃんとそんな関係になるわけないでしょう……」

彼女はすがるように清也の方をチラリと見やり、言葉にならぬ悲痛な表情を作ってみせた。まるで、耐え難い屈辱を受けている被害者のように。

「……もう、いいよ」

数秒の沈黙の後、芙花は全ての理不尽を飲み込むような健気な声で続けた。「元はと言えば、わたしのお父さんがお兄ちゃんを庇って死んだから……だからわたしは不破家に引き取られて、ずっとお兄ちゃんに面倒を見てもらってきたけど。

でもやっぱり、わたしが身の程知らずだったんだね。全部、わたしが悪いの。

安心して、紫音さん。これからはお兄ちゃんとは距離を置くから。どんな辛いことがあっても、二度とお兄ちゃんに助けを求めたりしないから……!」

語尾を震わせ、消え入りそうな声で訴える芙花。

そのあざとい芝居は、個室にいた野次馬たちの良心を揺さぶるには十分すぎた。彼らは思い出す。なぜ芙花が清也の「家族」になったのかを。かつて拉致された清也を救うために、彼女の実父が犯人に殺された――その痛ましい事件を。

命の恩人の娘に対して、清也が過保護になるのは当然の道理だ。

それに、さっきのキスだって、所詮は酒の席のゲームに過ぎない。

――だというのに、目くじらを立てて追い詰める紫音の方が、心が狭いんじゃないか?

周囲の視線に混じる非難の色を、紫音は冷めた目で見渡した。瞳の温度が、氷点下まで下がっていく。「そうね。確かにあなたの命は……」

「いい加減にしろ!」

紫音の言葉を遮り、清也が乱暴に彼女の手首を掴み上げた。彼は鋭い眼光で紫音を睨みつけ、吐き捨てるように言う。「芙花の気晴らしにゲームに付き合っていただけだぞ?たかがそれだけの事で、いつまで根に持つつもりだ。大体、記念日だなんだと騒ぐが、俺は今まで散々お前の相手をしてやってきただろうが」

呆れたように、彼は続けた。「紫音、お前はいつからそんな理不尽でヒステリックな女に成り下がったんだ?」

体の横に下ろしていた紫音の拳が、ぎゅっと握りしめられる。

私が、理不尽……?

恋人である自分の目の前で、義妹とあんな熱烈な見せ物を演じておきながら。

たった一言、問い詰めることすら許されないというの?

心臓を大きな手で鷲掴みにされたような圧迫感。呼吸が浅くなり、胸の奥が軋む。清也を見つめる紫音の瞳から、光が消え――代わりに深い失望だけが残った。

ああ、もういいや。私は今まで、この男に何を期待していたんだろう。

紫音は、荒れ狂いそうになる感情を無理やりねじ伏せ、強制的に冷静さを取り戻した。そして、怒りに燃える清也の視線を受け止めながら、唇の端を持ち上げ、完璧で余所行きの「作り笑い」を浮かべてみせた。

「……ええ。あなたの言う通りだわ」

彼女は静かに、抑揚のない声で告げる。「お楽しみのところ、お邪魔して悪かったわね。ごゆっくり」

それだけ言い残すと、紫音は未練なく踵を返し、その場を後にした。

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعات

P JR
P JR
สนุก แต่งได้ดี นอ.ให้ความรู้สึกสมวัย ไม่ฉลาดเว่อร์ เก่งไปซะทุกอย่าง ยังมีความซื่อๆโก๊ะๆคิดไม่ทันตามประสาอายุ 15 สมจริงดีค่ะ
2025-12-30 09:09:49
0
0
Anděl K
Anděl K
สนุกมากๆ เทียนสื่อ รวบรัดไม่ยึกยักยืดเยื้อ มีทุกรสในนิยาจเรื่องนี้ ยอดเยี่ยมค่ะ
2025-10-17 17:26:09
0
0
gairatchanis
gairatchanis
สนุกมาก พระเอกฉลาด ดำเนินเรื่องรวดเร็ว สมเหตุสมผล ชอบ
2025-10-05 01:22:15
0
0
Kom Kom
Kom Kom
สนุกมากคะ จะติดตามอ่านเรื่องต่อไปค่ะ
2025-09-11 11:52:05
0
0
75 فصول
บทที่ 2 หลีกหนีดวงชะตา (1)
โจ๊กอั้นเซียงกลิ่นหอมกรุ่นถูกยกเข้ามาวางข้างหัวเตียง ไป๋เฉินเซียงปรายตามองด้วยสีหน้าเรียบเรื่อย“คุณหนูอาการเพิ่งดีขึ้น ทานโจ๊กสักหน่อยนะเจ้าคะ”โปหรานตักโจ๊กขึ้นมาหนึ่งคำ จากนั้นเป่าเพื่อไล่ไอระอุที่พวยพุ่งขึ้นกลางอากาศจนเป็นควันสีขาวกระทั่งค่อย ๆ จางลง “อาหราน ไม่เป็นไร ข้ากินเองได้” “เจ้าค่ะ เช่นนั้นบ่าวช่วยนะเจ้าคะ” โปหรานวางช้อนกระเบื้องเคลือบลงในถ้วยดังเดิม จากนั้นเข้ามาช่วยประคองไป๋เฉินเซียงให้ขยับกายได้สะดวก ต่อมาก็คว้าถ้วยโจ๊กส่งให้ไป๋เฉินเซียง“ขอบใจนะ”มือเรียวหยิบช้อนขึ้นมา ไป๋เฉินเซียงคนอาหารเหลวในถ้วยเล็กน้อยเพื่อให้โจ๊กคลายความร้อนสักพัก ระหว่างนี้จิตใจก็ล่องลอยกระทั่งนึกถึงความเป็นอยู่ของตนเมื่อชาติก่อนโจ๊กอั้นเซียงนับว่าเป็นอาหารชั้นเลิศรสชาติไม่เลว ทว่าในยามนั้นที่นางเป็นอนุท้ายจวนหวังเหว่ย [1] ไป๋เฉินเซียงได้กินเพียงโจ๊กต้มเกลือกับผักลวกแสนจืดชืด ทั้งยังถูกฮูหยินใหญ่โขกสับประหนึ่งวัวม้าก็ไม่ปาน กระทั่งวันหนึ่งฝนตกลมแรง ไป๋เฉินเซียงก็ยังถูกกดหัวใช้ให้ไปหาบน้ำเพื่อนำมาต้มให้ฮูหยินใหญ่ได้อาบ วันต่อมาไป๋เฉินเซียงก็เกิดล้มป่วย อาหารที่นางได้รับเพื่อใช้ประทังความหิวใน
اقرأ المزيد
บทที่ 2 หลีกหนีดวงชะตา (2)
น่าเสียดายที่เขายังหนุ่มยังแน่นก็ต้องกลายมาเป็นแม่ทัพตาบอด ทว่าดวงตาของเขาแลกมาด้วยชัยชนะอันยิ่งใหญ่นับหลายสิบหน แม่ทัพไป๋หู่สามารถกวาดล้างศัตรูจนราบเป็นหน้ากลอง กระทั่งอีกฝ่ายปราชัยและยินยอมทำสัญญาสงบศึกถึงยี่สิบปี เพียงแต่ไม่นานมานี้เขาเกิดตาบอดไม่ทราบสาเหตุ ศึกหนานชางที่เพิ่งผ่านมาจึงเป็นพี่ชายร่วมสายเลือดของเขาอาสาออกรบแทน ทั้งยังสามารถคว้าชัยชนะมาได้ด้วยยุทธวิธีการรบอันชาญฉลาด ด้วยความดีความชอบนี้ ฮ่องเต้จึงมอบตำแหน่งแม่ทัพชิงหลงให้แก่เขา ตระกูลหลานจึงมากอิทธิพลขึ้นไปอีกขั้น เพราะเขาสามารถให้กำเนิดแม่ทัพได้พร้อมกันถึงสองคนแม้ว่าแม่ทัพไป๋หู่กลับกลายเป็นแม่ทัพพิการ ทว่าฮ่องเต้ก็ยังปูนบำเหน็จให้เขามากมายเหนือคณนา ไม่ว่าจะเป็นที่ดิน ทรัพย์สินเงินทอง รวมทั้งยังมอบสมรสพระราชทานให้แก่เขาเพื่อประโลมจิตใจที่บอบช้ำ ในอีกหนึ่งปีข้างหน้าแม่ทัพไป๋หู่กับบุตรีของใต้เท้าวูนามว่าวูหลิงอีจะต้องเข้าพิธีวิวาห์กันตามธรรมเนียมใต้เท้าวูเป็นขุนนางขั้นหนึ่งทั้งยังเป็นที่ปรึกษาของฮ่องเต้โดยตรง แม้เขาไม่ยินดีส่งบุตรีเข้าพิธีวิวาห์กับแม่ทัพตาบอดเพียงใด ทว่าก็มิอาจปฏิเสธสมรสพระราชทานครานี้ได้แม่ทัพไป๋หู่ผ
اقرأ المزيد
บทที่ 3 รถม้าปริศนา (1)
ต้นยามโฉ่ว [1] เสียงลมโกรกหวีดหวิวดังอยู่ข้างหู สตรีสองนางจับจูงมือกันมุ่งหน้าอยู่บนเส้นทางอันมืดมิด แขนขาทั้งสองข้างเริ่มอ่อนล้าไร้กำลังลงทุกขณะ“คุณหนู เราจะไปที่ใดกันหรือเจ้าคะ” โปหรานหน้าซีดขาวเหงื่อเปียกโซมเต็มแผ่นหลัง “อาหรานเราแยกกันตรงนี้เถิดนะ เจ้ากลับบ้านเดิมของเจ้า แล้วนำเงินก้อนนี้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่”โปหรานจับมือไป๋เฉินเซียงแน่นพลางส่ายหน้าระรัวเร็ว ดวงตาแดงก่ำคลอไปด้วยหยาดน้ำตา “คุณหนูบ่าวเป็นห่วงท่าน ท่านจะไปที่ใดให้บ่าวไปด้วยเถิดนะเจ้าคะ”ดวงตาสุกสกาวฉายแววความเอื้ออาทร เพราะไป๋เฉินเซียงเองก็ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากที่ตรงไหน เดิมทีไป๋เฉินเซียงถูกเลี้ยงดูให้อยู่ติดในจวน ทว่าครั้งหนึ่งนางเคยขึ้นเขาไปไหว้พระขอพรที่วัดเฉินหลิงกับมารดาในตอนที่มารดาของนางยังมีชีวิตอยู่ ไป๋เฉินเซียงเล่นซ่อนแอบกับเด็กชายคนหนึ่ง ดูเหมือนเขาก็มาที่นี่กับมารดาเช่นเดียวกัน ตอนนั้นนางและเขาต่างก็เด็กด้วยกันทั้งคู่ แม้อีกฝ่ายดูโตกว่าแต่นั่นนับเป็นเรื่องเมื่อชาติก่อน ไป๋เฉินเซียงจำหน้าค่าตาของเขาไม่ได้แล้ววิ่งเล่นกันไปมาไป๋เฉินเซียงก็หลงเข้าไปในอารามด้านใน จึงได้เห็นว่าที่วัดเฉินหลิงไม่ใช่เพียงว
اقرأ المزيد
บทที่ 3 รถม้าปริศนา (2)
ไข่เฉินเชียงกระชับห่อผ้ามุ่งหน้าไปต่อ ทางสายนี้เลือกแล้วไม่อาจย้อนกลับ ไข่เฉินเชียงแหงนมองผืนฟ้าก็เห็นว่าเริ่มย้อมด้วยสีทองเรือง7 แล้ว บรรยากาศเช่นนี้เป็นสิ่งที่นางหวาดกลัวที่สุด ดูเหมือนว่าจะเข้าถึงช่วงปลายยามอิ้น[2] แล้ว เกรงว่าไม่นานบิดาของนางจะต้องล่วงรู้เรื่องที่นางหนีออกมาไป้เฉินเซียงสับเท้าด้วยความเร่งร้อน หางตาของนางเหลือบเห็นร้านขายอาภรณ์แห่งหนึ่งเปิดพอดี ไปเฉินเซียงลดสายตามองอาภรณ์ที่สวมใส่ก็นึกบางอย่างออกมิสู้เปลี่ยนเป็นเครื่องแต่งกายบุรุษน่าจะคล่องตัวและปลอดภัยกว่าไป้เฉินเซียงรอบคอบเสมอนางหยิบผ้าแพรออกมาผูกเพื่อใช้บดบังใบหน้าครึ่งล่างขาเสลาเหยียบเข้าไปในร้านพลางกวาดสายตาสำรวจหาสิ่งที่ตนต้องการ"คุณหนู ออกจากเรือนแต่เช้าเลยหรือขอรับ"ไบเฉินเชียงพยักหน้า หลงจู[3] ที่มาต้อนรับหน้าเงื่อน เขาแอบเห็นห่อผ้าในมือของนาง ไป่เฉินเซียงรู้ว่าถูกจับตามองก็ซ่อนห่อผ้าไว้เบื้องหลังหลงจู๊ผู้นี้คิดว่าไขเฉินเซียงเป็นคนต่างถิ่น เขาจึงอยากนำเสนอสินค้าสุดพิเศษ ทว่ามือของนางกลับชี้ไปยังอาภรณ์บุรุษตัวหนึ่งหลงจู้นิ่งไปพักหนึ่ง พริบตาก็ยิ้มจนตาหยี"คุณหนูท่านตาถึงยิ่งนักโดยเฉพาะแต่เนื้อ
اقرأ المزيد
บทที่ 4 อำมหิตเกินกว่าจินตนาการ (1)
ไป๋เฉินเซียงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ กะพริบเปลือกตาสองสามหน พลางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ กระทั่งสำรวจใบหน้าของอีกฝ่ายก็ยิ่งสร้างความประหลาดใจขึ้นไม่น้อยบุรุษผู้นี้หล่อเหลาเป็นอย่างมาก โครงหน้าของเขาช่างคลับคล้ายว่านางเคยพานพบมาก่อน นัยน์ตาสีนิลแข็งกร้าวดุดันกระนั้นยังคล้ายกับท้องฟ้าในคืนไร้ดาว ไป๋เฉินเซียงจ้องมองเขาไม่ขยับ จมูกโด่งเป็นสันรับกับโครงหน้าคมเข้ม รูปปากหยักระบายสีแดงระเรื่อ ทว่าเส้นผมของเขากลับมีสีเงินยวงแซมประปรายหน้ายังดูเด็กทำไมผมหงอกแล้ว“มองพอหรือยัง ข้าถามว่าเจ้าเป็นใคร หากไม่พูดข้าจะปิดปากเจ้าเสียตอนนี้” เสียงทุ้มถามย้ำ ไป๋เฉินเซียงได้สติมือทั้งสองฝั่งชูขึ้นแช่มช้าเพื่อส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายรับรู้ว่านางมาดี ไป๋เฉินเซียงกระแอมปรับน้ำเสียงให้ทุ้มกว่ายามปกติ“ขออภัยคุณชายท่านนี้ ข้าน้อยเสียมารยาทแล้ว ข้าน้อยแค่บังเอิญขึ้นรถม้าผิดเพราะเห็นว่ารถม้าของท่านคล้ายกับรถม้าลูกพี่ลูกน้องข้าน้อยที่นัดกันไว้ ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจรบกวนท่านจริง ๆ นะขอรับ”คิ้วเข้มเลิกขึ้นหนึ่งฝั่ง “ขึ้นผิด...เช่นนั้นเจ้าก็ลงไป”ม
اقرأ المزيد
บทที่ 4 อำมหิตเกินกว่าจินตนาการ (2)
ไป๋เฉินเซียงกระชับห่อผ้าแน่นเมื่อถูกหลีซงไต่สวน นางคว้าเอาข้อแก้ต่างที่คิดได้ออกมาจนหมด “พี่ชายทั้งสอง เช่นนั้นบอกตามตรงว่าข้าน้อยไม่มีเงิน ฐานะบ้านข้าน้อยยากจนข้นแค้นยิ่งนัก เพราะข้าน้อยต้องเร่งเดินทางระยะไกลมากหากให้เช่ารถม้าเองเงินก็ไม่พอ ดังนั้นข้าน้อยเห็นรถม้าของพวกท่านทั้งวิ่งเร็วและน่าค้นหา ซ้ำยังออกจากเมืองเป็นคันแรก ก็เลยคิดว่าอยากลองขอความช่วยเหลือดูสักหน่อย บางที่พวกท่านอาจมีน้ำใจให้ข้าน้อยติดรถไปสักครึ่งทางเผื่อได้ทุ่นแรง แต่หากพวกท่านไม่สะดวก...เช่นนั้นข้าน้อยจะไม่รบกวนพวกท่านแล้ว ข้าน้อยจะเร่งลงไปบัดเดี๋ยวนี้”ไป๋เฉินเซียงโกหกหน้าไม่เปลี่ยนสี พลางขยับร่างเพื่อออกจากความอึดอัด แต่แล้วเมื่อแหงนหน้าก็ถึงกับตาถลนเพราะกระบี่ดันพาดใกล้ลำคอเข้ามามากกว่าเก่า“เจ้าคิดอยากมาก็มา คิดอยากไปก็ไปง่ายดายเพียงนี้เชียวรึ” หลีซงขบฟันแน่นแสงสะท้อนจากกระบี่สาดประกายวาววับปะทะเข้าดวงตาจนเกือบมืดบอด“หลีซง อย่าเสียมารยาท” บุรุษผู้น่าเกรงขามยังสาดน้ำเสียงใจเย็นประหนึ่งหุบเขาน้ำแข็งออกมา“แต่หากคนผู้นี้มีปัญหาขึ้นมาจะทำอย่างไรขอรับ”“จากที่เขาพูด เขา
اقرأ المزيد
บทที่ 5 นักต้มตุ๋นน้อย
ธรณีทางเข้าวัดเฉินหลิงสูงตระหง่านตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาเงียบสงัด เพราะอากาศชื้นอยู่ตลอด อีกทั้งยังผ่านร้อนผ่านลมฝนมาหลายร้อยปี เสาและขอบธรณีจึงเกิดตะไคร้สีเขียวขุ่นเกาะอยู่ บริเวณโดยรอบโอบล้อมด้วยไม้ยืนต้นทั้งใหญ่และเล็กงอกเงยรวมกันประหนึ่งกำแพงพรางตาวัดเฉินหลิงแต่เดิมก็เป็นวัดที่ปลีกวิเวกตัดขาดจากโลกภายนอก สภาพโดยรอบจึงดูทรุดโทรมลงไปมาก แม้จะเก่าคร่ำคร่าทว่ากลับเปี่ยมด้วยกลิ่นอายแห่งความสงบและอ่อนโยนดุจดั่งธารานิ่งไร้ระลอกคลื่น ผู้ที่บังเอิญพบเห็นอาจคิดว่าน่าหวาดกลัว แต่สำหรับไป๋เฉินเซียงแล้ว นางรู้สึกว่าที่แห่งนี้เปี่ยมล้นไปด้วยความอบอุ่น ไป๋เฉินเซียงแหงนหน้ามองป้ายชื่อวัดซึ่งสลักอยู่บนแผ่นศิลาผุพังพลางทรุดตัวนั่งด้วยความอ่อนระโหยโรยแรง เสียงหอบหายใจหนักหน่วงสะท้อนก้องไร้จังหวะ ริมฝีปากบางเฉียบยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ส่งไปจนถึงดวงตาวัดเฉินหลิง ข้ามาถึงแล้วสินะไป๋เฉินเซียงไร้ซึ่งกำลังขาให้ก้าวต่อ นางจึงพักเอาแรงอยู่หน้าประตูชั่วครู่ เพราะเมื่อหลายชั่วยามก่อนต้องวิ่งเท้าเป็นระวิง ทั้งที่กระโดดลงจากรถม้าซึ่งวิ่งเร็วปานลมก
اقرأ المزيد
บทที่ 6 ความหลังเมื่อครั้งวัยเยาว์
ฤดูฝนสิบปีก่อน หยาดน้ำฝนกำลังตั้งท่าจะร่วงหล่นจากฟากฟ้า เป็นเหตุให้อากาศร้อนอบอ้าว ที่หน้าศาลาของวัดร้างบนหุบเขาปรากฏร่างเด็กหญิงกำลังยืนตัวสั่นระริก ริมฝีปากบางซีดขาวไร้เลือดฝาดเพราะความหนาวเหน็บ ตอนนี้เวลาล่วงเข้าใกล้ยามโหย่ว [1] เสียงหรีดหริ่งเรไรกังวานก้องทั่วทั้งบริเวณ พริบตาผืนฟ้าที่ย้อมสีหม่นก็เทกระหน่ำหยาดพิรุณให้ร่วงหล่นลงมาอย่างบ้าคลั่งซ่า…ละอองฝนซะสาดเข้าใบหน้าจนรู้สึกไม่สบายตัว นัยน์ตากลมกลอกมองไปยังทางเข้าโถงกราบไหว้ที่ห่างออกไปอย่างนึกลังเล เพราะเพียงก้าวเท้าออกจากที่กำบัง ก็สามารถทำให้เปียกชุ่มไปทั้งร่าง เด็กหญิงอายุห้าหนาวจดจ้องเป้าหมายไม่วางตา ก่อนถอนหายใจออกมาอย่างนึกปลดปลง หากเปียกโชกไปทั้งตัวจะต้องถูกมารดาดุเป็นแน่ ทั้งที่ถูกกำชับแล้วว่าอย่าออกมาเล่นนอกโถงกราบไหว้ ทว่าเด็กน้อยกลับไม่เชื่อฟัง ความรั้นเป็นเหตุ เด็กตัวเล็กทรุดกายลงเกาะเข่าหน้าสลด มือเล็กเขี่ย ๆ ใบไม้ที่ปลิวเข้ามาเพื่อฆ่าเวลา ริมฝีปากบางขยับแผ่วบ่นให้ตัวเองขมุบขมิบ “ช่างเถิด ทนอีกหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวฝนก็
اقرأ المزيد
บทที่ 7 คุ้นตา (1)
ไป๋เฉินเซียงเพิ่งได้ทราบเดี๋ยวนี้เองว่าแท้จริง ที่นางเดินทางมายังวัดเฉินหลิงได้โดยง่ายเป็นเพราะกำไลข้อมือที่มารดาทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า อีกทั้งมารดาของนางยังฝากฝังไป๋เฉินเซียงไว้กับนักพรตติงรุ่ยฉีตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว ในกำไลมีส่วนผสมของไม้กฤษณาหายาก ซึ่งสามารถใช้ทลายค่ายกลพรางตาและนำทางมาจนถึงที่นี่ได้ คาดไม่ถึงว่าชาติก่อนไป๋เฉินเซียงไม่เคยคิดโผล่มายังวัดแห่งนี้เลยสักครั้ง ล่าสุดที่เคยเข้ามาก็ช่วงที่ตนอายุเพียงห้าหนาว ก้าวเท้ามาหนแรกก็ฝันถึงภาพของตนกับพี่ชายปริศนาในวัยเด็กเสียอย่างนั้น จะว่าไปแล้วคงเป็นเพราะสถานะของไป๋เฉินเซียงที่เกิดมาต่ำต้อยด้อยกำลัง ชาติก่อนนั้นจึงยินยอมก้มหัวให้ผู้อื่นรังแกและเหยียบย้ำดั่งเศษธุลี ในเมื่อสวรรค์มอบชะตาชีวิตใหม่ให้แก่นาง เช่นนั้นไป๋เฉินเซียงจึงมาดมั่นจะใช้มันแก้ไขอดีตและทวงคืนความเป็นธรรมให้จงได้ ในที่สุดไป๋เฉินเซียงก็ได้กราบไหว้นักพรตติงรุ่ยฉีเป็นอาจารย์ ไป๋เฉินเซียงนับเป็นศิษย์หญิงคนที่สองของเขา แน่นอนว่าศิษย์หญิงคนแรกก็คือมารดาของไป๋เฉินเซียงนั่นเอง นักพรตน้อยผู้นั้นแม้อายุน้อยกว่าไป๋เฉินเซียงหนึ่งปี ทว่าหากนับตามศักดิ์ที่กราบอาจารย์ เขาก็คือศิษย
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status