วิวาห์ลวงรักแม่ทัพตาบอด

วิวาห์ลวงรักแม่ทัพตาบอด

last updateLast Updated : 2025-09-24
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
4 ratings. 4 reviews
75Chapters
10.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังถูกพรากลมหายใจอย่างอยุติธรรมจากฮูหยินเอกของแม่ทัพใหญ่ในชาติก่อน นางจึงยินยอมสวมรอยวิวาห์กับแม่ทัพตาบอดผู้ที่ใครก็หยามเหยียดแทนบุตรีขุนนางขั้นหนึ่ง ด้วยมาดมั่นจะทวงคืนความเป็นธรรมให้แก่ตนในชาตินี้!

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ข้ามผ่านราตรีกาลอันแสนหนาวเหน็บ

We pulled up to the rickety old house, and I felt a twinge of excitement that echoed within the sea of melancholy I had been feeling lately.

The house was by no means new or luxurious, but it was much more than I had anticipated.

We moved from California, where we had a two bedroom apartment in the worst part of town. Walking to work each day had become a constant nightmare. While I was thankful to move, I couldn't help but expect the worst.

I've lived with my mother and her husband for three years now, and to say I hate it is an understatement. I was raised by my amazing grandmother for most of my life, but unfortunately she died a few years back. The only other relative able to take me in was my mother.

'Melissa', she insists I call her. As though I'm just some child she found on the street.

Melissa and I have a non-existent relationship, which means she pretends I don't exist and I stay out of the way. The issue lies in her husband. Frank likes to drink far too much, and when he does he becomes a complete asshole. I keep my distance from Frank when he's been hitting the bottle too much.

We just moved all the way to Georgia due to a job offer Melissa had gotten. Frank could hardly hold a job, so Melissa paid most of the bills. Typically, I worked part time. I used my money to buy the necessities that Melissa refused to provide.

The new house was much bigger than I had expected. It looked pretty old, sporting chipped white paint and a crooked porch jutting out from the front of the house.

The only thing I was looking forward to regarding out cross country move, was finally having my own bedroom. My bedroom in California consisted of me hanging a curtain to block off the unused dining room. Frank insisted he needed the second bedroom as an office.

I climbed out of the car and stretched, slinging my backpack over my shoulder as I walked to the front porch. I could hear Melissa and Frank already begin to argue, but I had learned to successfully tune them out.

The front porch creaked and groaned under my feet, but I didn't mind it. Frank only ever stepped outside to run to the liquor store, so I would have plenty of time to myself on the porch.

Melissa opened the front door and stepped inside behind Frank. I wasted no time heading upstairs to my bedroom.

"The smallest room, Aurora. Don't forget it." Melissa reminded me, not that I could forget.

I went upstairs and looked around, instantly grateful I had a bathroom close to my bedroom. I felt a smile form on my face when I peeked in Melissa and Frank's room. They had their own bathroom connected to their bedroom, which meant Frank would leave me alone for a change.

Frank always pushed his boundaries with me when he was drunk. He was smart, and never did it while Melissa was around. I had a constant air of caution when I was around Frank. He had gotten handsy a few times, but when he was drunk he was easy to escape.

I walked into my bedroom and looked at the paint peeling from the walls. Once I managed to find myself a job, I could make this room a little more presentable.

I had a small fund saved up since I was old enough to get a job. While I was a straight A student, I needed a backup plan in case I didn't get a scholarship. Escaping this place the moment I turned eighteen was constantly on my mind.

I dropped my backpack on the floor and looked around. It was a small room, but it had a working door and four walls. A rickety queen sized bed sat against the far wall along with a dusty oak dresser.

I ran downstairs and grabbed my large suitcase from the trunk of Melissa's car, struggling under its weight. Melissa and Frank were still arguing, but that gave me plenty of time to wrestle my suitcase to the top of the stairs.

Everything I needed fit comfortably in my suitcase. I didn't have many clothes, but I had grown used to that sad fact.

I stuffed what clothes I owned in the dusty dresser, pulling out an outfit for school tomorrow.

Melissa had wasted no time enrolling me at the local public school. Anything to get me out of the house and out of Frank's thinning hair.

I stuffed my debit card in my back pocket and ran downstairs.

Melissa had her back turned to me, bickering at Frank as he set up the small TV in the living room.

"Where do you think you're going?" Melissa snapped, turning around to face me as I opened the front door.

I resisted the urge to roll my eyes at her. She never cared where I went before.

"I'm gonna go find something for dinner." I shrugged.

I had stopped eating dinners with Melissa and Frank a long time ago. The court had made Melissa my legal guardian until I turned eighteen, so I refused to give her any of the money I worked for. Instead, I supported myself to the best of my ability.

"Get me a six pack while you're out." Frank snapped, his beady eyes narrowed at the hazy image on the TV.

I gritted my teeth together, this man was an idiot. "I'm seventeen."

I turned on my heel and walked out the front door, ignoring Frank's mumbling.

I walked out onto the main road and sighed. I had no idea where I was going. My eyes flickered left and right a few times before finally deciding to go right.

All I needed was a gas station. I could get myself a bag of chips and a bottle of water and call it a night.

I walked down the main road for maybe fifteen minutes and sighed with relief when a small corner store came into view.

That was one thing I'd miss about California. In Cali, you could walk in just about any direction and find a gas station or grocery store.

I walked into the poorly lit corner store and said hello to the cashier, a girl not much older than myself. I grabbed a bag of chips, a couple bottles of water and a granola bar and walked over to the register.

"Hi, um do you know where Westlake Highschool is?" I asked the girl as I swiped my debit card. She had to be in her early twenties. Her hair was jet black but she had a stripe of green running through it.

The girl nodded as she pressed some buttons on the register, "Sure do. Just follow this road until you reach the traffic light and turn left. You won't be able to miss it." She nodded.

"Thanks." I gave her a small smile as I took my receipt from her hand.

The girl looked up from the register, "You new around here?"

"That obvious?" I chuckled. I haven't seen much of the town, but it was clear that it wasn't the largest.

The girl nodded, a small smirk playing on her face. "Towns pretty small. Most of the people in town have houses further out in the woods." She shrugged, as if it were nothing new.

I furrowed my eyebrows, it just sounded strange. "Why not just live in town?"

"I dunno. People around here seem to like their privacy." She shrugged.

I left the corner store feeling confused and a little wary. The girl didn't give me much hope for school tomorrow. If this town really was small, there was no way I'd go unnoticed.

This was the middle of my junior year. Once I finished the rest of this year, I only had one more to go. One more year and I could finally escape Melissa and Frank.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

P JR
P JR
สนุก แต่งได้ดี นอ.ให้ความรู้สึกสมวัย ไม่ฉลาดเว่อร์ เก่งไปซะทุกอย่าง ยังมีความซื่อๆโก๊ะๆคิดไม่ทันตามประสาอายุ 15 สมจริงดีค่ะ
2025-12-30 09:09:49
0
0
Anděl K
Anděl K
สนุกมากๆ เทียนสื่อ รวบรัดไม่ยึกยักยืดเยื้อ มีทุกรสในนิยาจเรื่องนี้ ยอดเยี่ยมค่ะ
2025-10-17 17:26:09
0
0
gairatchanis
gairatchanis
สนุกมาก พระเอกฉลาด ดำเนินเรื่องรวดเร็ว สมเหตุสมผล ชอบ
2025-10-05 01:22:15
0
0
Kom Kom
Kom Kom
สนุกมากคะ จะติดตามอ่านเรื่องต่อไปค่ะ
2025-09-11 11:52:05
0
0
75 Chapters
บทที่ 2 หลีกหนีดวงชะตา (1)
โจ๊กอั้นเซียงกลิ่นหอมกรุ่นถูกยกเข้ามาวางข้างหัวเตียง ไป๋เฉินเซียงปรายตามองด้วยสีหน้าเรียบเรื่อย“คุณหนูอาการเพิ่งดีขึ้น ทานโจ๊กสักหน่อยนะเจ้าคะ”โปหรานตักโจ๊กขึ้นมาหนึ่งคำ จากนั้นเป่าเพื่อไล่ไอระอุที่พวยพุ่งขึ้นกลางอากาศจนเป็นควันสีขาวกระทั่งค่อย ๆ จางลง “อาหราน ไม่เป็นไร ข้ากินเองได้” “เจ้าค่ะ เช่นนั้นบ่าวช่วยนะเจ้าคะ” โปหรานวางช้อนกระเบื้องเคลือบลงในถ้วยดังเดิม จากนั้นเข้ามาช่วยประคองไป๋เฉินเซียงให้ขยับกายได้สะดวก ต่อมาก็คว้าถ้วยโจ๊กส่งให้ไป๋เฉินเซียง“ขอบใจนะ”มือเรียวหยิบช้อนขึ้นมา ไป๋เฉินเซียงคนอาหารเหลวในถ้วยเล็กน้อยเพื่อให้โจ๊กคลายความร้อนสักพัก ระหว่างนี้จิตใจก็ล่องลอยกระทั่งนึกถึงความเป็นอยู่ของตนเมื่อชาติก่อนโจ๊กอั้นเซียงนับว่าเป็นอาหารชั้นเลิศรสชาติไม่เลว ทว่าในยามนั้นที่นางเป็นอนุท้ายจวนหวังเหว่ย [1] ไป๋เฉินเซียงได้กินเพียงโจ๊กต้มเกลือกับผักลวกแสนจืดชืด ทั้งยังถูกฮูหยินใหญ่โขกสับประหนึ่งวัวม้าก็ไม่ปาน กระทั่งวันหนึ่งฝนตกลมแรง ไป๋เฉินเซียงก็ยังถูกกดหัวใช้ให้ไปหาบน้ำเพื่อนำมาต้มให้ฮูหยินใหญ่ได้อาบ วันต่อมาไป๋เฉินเซียงก็เกิดล้มป่วย อาหารที่นางได้รับเพื่อใช้ประทังความหิวใน
Read more
บทที่ 2 หลีกหนีดวงชะตา (2)
น่าเสียดายที่เขายังหนุ่มยังแน่นก็ต้องกลายมาเป็นแม่ทัพตาบอด ทว่าดวงตาของเขาแลกมาด้วยชัยชนะอันยิ่งใหญ่นับหลายสิบหน แม่ทัพไป๋หู่สามารถกวาดล้างศัตรูจนราบเป็นหน้ากลอง กระทั่งอีกฝ่ายปราชัยและยินยอมทำสัญญาสงบศึกถึงยี่สิบปี เพียงแต่ไม่นานมานี้เขาเกิดตาบอดไม่ทราบสาเหตุ ศึกหนานชางที่เพิ่งผ่านมาจึงเป็นพี่ชายร่วมสายเลือดของเขาอาสาออกรบแทน ทั้งยังสามารถคว้าชัยชนะมาได้ด้วยยุทธวิธีการรบอันชาญฉลาด ด้วยความดีความชอบนี้ ฮ่องเต้จึงมอบตำแหน่งแม่ทัพชิงหลงให้แก่เขา ตระกูลหลานจึงมากอิทธิพลขึ้นไปอีกขั้น เพราะเขาสามารถให้กำเนิดแม่ทัพได้พร้อมกันถึงสองคนแม้ว่าแม่ทัพไป๋หู่กลับกลายเป็นแม่ทัพพิการ ทว่าฮ่องเต้ก็ยังปูนบำเหน็จให้เขามากมายเหนือคณนา ไม่ว่าจะเป็นที่ดิน ทรัพย์สินเงินทอง รวมทั้งยังมอบสมรสพระราชทานให้แก่เขาเพื่อประโลมจิตใจที่บอบช้ำ ในอีกหนึ่งปีข้างหน้าแม่ทัพไป๋หู่กับบุตรีของใต้เท้าวูนามว่าวูหลิงอีจะต้องเข้าพิธีวิวาห์กันตามธรรมเนียมใต้เท้าวูเป็นขุนนางขั้นหนึ่งทั้งยังเป็นที่ปรึกษาของฮ่องเต้โดยตรง แม้เขาไม่ยินดีส่งบุตรีเข้าพิธีวิวาห์กับแม่ทัพตาบอดเพียงใด ทว่าก็มิอาจปฏิเสธสมรสพระราชทานครานี้ได้แม่ทัพไป๋หู่ผ
Read more
บทที่ 3 รถม้าปริศนา (1)
ต้นยามโฉ่ว [1] เสียงลมโกรกหวีดหวิวดังอยู่ข้างหู สตรีสองนางจับจูงมือกันมุ่งหน้าอยู่บนเส้นทางอันมืดมิด แขนขาทั้งสองข้างเริ่มอ่อนล้าไร้กำลังลงทุกขณะ“คุณหนู เราจะไปที่ใดกันหรือเจ้าคะ” โปหรานหน้าซีดขาวเหงื่อเปียกโซมเต็มแผ่นหลัง “อาหรานเราแยกกันตรงนี้เถิดนะ เจ้ากลับบ้านเดิมของเจ้า แล้วนำเงินก้อนนี้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่”โปหรานจับมือไป๋เฉินเซียงแน่นพลางส่ายหน้าระรัวเร็ว ดวงตาแดงก่ำคลอไปด้วยหยาดน้ำตา “คุณหนูบ่าวเป็นห่วงท่าน ท่านจะไปที่ใดให้บ่าวไปด้วยเถิดนะเจ้าคะ”ดวงตาสุกสกาวฉายแววความเอื้ออาทร เพราะไป๋เฉินเซียงเองก็ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากที่ตรงไหน เดิมทีไป๋เฉินเซียงถูกเลี้ยงดูให้อยู่ติดในจวน ทว่าครั้งหนึ่งนางเคยขึ้นเขาไปไหว้พระขอพรที่วัดเฉินหลิงกับมารดาในตอนที่มารดาของนางยังมีชีวิตอยู่ ไป๋เฉินเซียงเล่นซ่อนแอบกับเด็กชายคนหนึ่ง ดูเหมือนเขาก็มาที่นี่กับมารดาเช่นเดียวกัน ตอนนั้นนางและเขาต่างก็เด็กด้วยกันทั้งคู่ แม้อีกฝ่ายดูโตกว่าแต่นั่นนับเป็นเรื่องเมื่อชาติก่อน ไป๋เฉินเซียงจำหน้าค่าตาของเขาไม่ได้แล้ววิ่งเล่นกันไปมาไป๋เฉินเซียงก็หลงเข้าไปในอารามด้านใน จึงได้เห็นว่าที่วัดเฉินหลิงไม่ใช่เพียงว
Read more
บทที่ 3 รถม้าปริศนา (2)
ไข่เฉินเชียงกระชับห่อผ้ามุ่งหน้าไปต่อ ทางสายนี้เลือกแล้วไม่อาจย้อนกลับ ไข่เฉินเชียงแหงนมองผืนฟ้าก็เห็นว่าเริ่มย้อมด้วยสีทองเรือง7 แล้ว บรรยากาศเช่นนี้เป็นสิ่งที่นางหวาดกลัวที่สุด ดูเหมือนว่าจะเข้าถึงช่วงปลายยามอิ้น[2] แล้ว เกรงว่าไม่นานบิดาของนางจะต้องล่วงรู้เรื่องที่นางหนีออกมาไป้เฉินเซียงสับเท้าด้วยความเร่งร้อน หางตาของนางเหลือบเห็นร้านขายอาภรณ์แห่งหนึ่งเปิดพอดี ไปเฉินเซียงลดสายตามองอาภรณ์ที่สวมใส่ก็นึกบางอย่างออกมิสู้เปลี่ยนเป็นเครื่องแต่งกายบุรุษน่าจะคล่องตัวและปลอดภัยกว่าไป้เฉินเซียงรอบคอบเสมอนางหยิบผ้าแพรออกมาผูกเพื่อใช้บดบังใบหน้าครึ่งล่างขาเสลาเหยียบเข้าไปในร้านพลางกวาดสายตาสำรวจหาสิ่งที่ตนต้องการ"คุณหนู ออกจากเรือนแต่เช้าเลยหรือขอรับ"ไบเฉินเชียงพยักหน้า หลงจู[3] ที่มาต้อนรับหน้าเงื่อน เขาแอบเห็นห่อผ้าในมือของนาง ไป่เฉินเซียงรู้ว่าถูกจับตามองก็ซ่อนห่อผ้าไว้เบื้องหลังหลงจู๊ผู้นี้คิดว่าไขเฉินเซียงเป็นคนต่างถิ่น เขาจึงอยากนำเสนอสินค้าสุดพิเศษ ทว่ามือของนางกลับชี้ไปยังอาภรณ์บุรุษตัวหนึ่งหลงจู้นิ่งไปพักหนึ่ง พริบตาก็ยิ้มจนตาหยี"คุณหนูท่านตาถึงยิ่งนักโดยเฉพาะแต่เนื้อ
Read more
บทที่ 4 อำมหิตเกินกว่าจินตนาการ (1)
ไป๋เฉินเซียงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ กะพริบเปลือกตาสองสามหน พลางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ กระทั่งสำรวจใบหน้าของอีกฝ่ายก็ยิ่งสร้างความประหลาดใจขึ้นไม่น้อยบุรุษผู้นี้หล่อเหลาเป็นอย่างมาก โครงหน้าของเขาช่างคลับคล้ายว่านางเคยพานพบมาก่อน นัยน์ตาสีนิลแข็งกร้าวดุดันกระนั้นยังคล้ายกับท้องฟ้าในคืนไร้ดาว ไป๋เฉินเซียงจ้องมองเขาไม่ขยับ จมูกโด่งเป็นสันรับกับโครงหน้าคมเข้ม รูปปากหยักระบายสีแดงระเรื่อ ทว่าเส้นผมของเขากลับมีสีเงินยวงแซมประปรายหน้ายังดูเด็กทำไมผมหงอกแล้ว“มองพอหรือยัง ข้าถามว่าเจ้าเป็นใคร หากไม่พูดข้าจะปิดปากเจ้าเสียตอนนี้” เสียงทุ้มถามย้ำ ไป๋เฉินเซียงได้สติมือทั้งสองฝั่งชูขึ้นแช่มช้าเพื่อส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายรับรู้ว่านางมาดี ไป๋เฉินเซียงกระแอมปรับน้ำเสียงให้ทุ้มกว่ายามปกติ“ขออภัยคุณชายท่านนี้ ข้าน้อยเสียมารยาทแล้ว ข้าน้อยแค่บังเอิญขึ้นรถม้าผิดเพราะเห็นว่ารถม้าของท่านคล้ายกับรถม้าลูกพี่ลูกน้องข้าน้อยที่นัดกันไว้ ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจรบกวนท่านจริง ๆ นะขอรับ”คิ้วเข้มเลิกขึ้นหนึ่งฝั่ง “ขึ้นผิด...เช่นนั้นเจ้าก็ลงไป”ม
Read more
บทที่ 4 อำมหิตเกินกว่าจินตนาการ (2)
ไป๋เฉินเซียงกระชับห่อผ้าแน่นเมื่อถูกหลีซงไต่สวน นางคว้าเอาข้อแก้ต่างที่คิดได้ออกมาจนหมด “พี่ชายทั้งสอง เช่นนั้นบอกตามตรงว่าข้าน้อยไม่มีเงิน ฐานะบ้านข้าน้อยยากจนข้นแค้นยิ่งนัก เพราะข้าน้อยต้องเร่งเดินทางระยะไกลมากหากให้เช่ารถม้าเองเงินก็ไม่พอ ดังนั้นข้าน้อยเห็นรถม้าของพวกท่านทั้งวิ่งเร็วและน่าค้นหา ซ้ำยังออกจากเมืองเป็นคันแรก ก็เลยคิดว่าอยากลองขอความช่วยเหลือดูสักหน่อย บางที่พวกท่านอาจมีน้ำใจให้ข้าน้อยติดรถไปสักครึ่งทางเผื่อได้ทุ่นแรง แต่หากพวกท่านไม่สะดวก...เช่นนั้นข้าน้อยจะไม่รบกวนพวกท่านแล้ว ข้าน้อยจะเร่งลงไปบัดเดี๋ยวนี้”ไป๋เฉินเซียงโกหกหน้าไม่เปลี่ยนสี พลางขยับร่างเพื่อออกจากความอึดอัด แต่แล้วเมื่อแหงนหน้าก็ถึงกับตาถลนเพราะกระบี่ดันพาดใกล้ลำคอเข้ามามากกว่าเก่า“เจ้าคิดอยากมาก็มา คิดอยากไปก็ไปง่ายดายเพียงนี้เชียวรึ” หลีซงขบฟันแน่นแสงสะท้อนจากกระบี่สาดประกายวาววับปะทะเข้าดวงตาจนเกือบมืดบอด“หลีซง อย่าเสียมารยาท” บุรุษผู้น่าเกรงขามยังสาดน้ำเสียงใจเย็นประหนึ่งหุบเขาน้ำแข็งออกมา“แต่หากคนผู้นี้มีปัญหาขึ้นมาจะทำอย่างไรขอรับ”“จากที่เขาพูด เขา
Read more
บทที่ 5 นักต้มตุ๋นน้อย
ธรณีทางเข้าวัดเฉินหลิงสูงตระหง่านตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาเงียบสงัด เพราะอากาศชื้นอยู่ตลอด อีกทั้งยังผ่านร้อนผ่านลมฝนมาหลายร้อยปี เสาและขอบธรณีจึงเกิดตะไคร้สีเขียวขุ่นเกาะอยู่ บริเวณโดยรอบโอบล้อมด้วยไม้ยืนต้นทั้งใหญ่และเล็กงอกเงยรวมกันประหนึ่งกำแพงพรางตาวัดเฉินหลิงแต่เดิมก็เป็นวัดที่ปลีกวิเวกตัดขาดจากโลกภายนอก สภาพโดยรอบจึงดูทรุดโทรมลงไปมาก แม้จะเก่าคร่ำคร่าทว่ากลับเปี่ยมด้วยกลิ่นอายแห่งความสงบและอ่อนโยนดุจดั่งธารานิ่งไร้ระลอกคลื่น ผู้ที่บังเอิญพบเห็นอาจคิดว่าน่าหวาดกลัว แต่สำหรับไป๋เฉินเซียงแล้ว นางรู้สึกว่าที่แห่งนี้เปี่ยมล้นไปด้วยความอบอุ่น ไป๋เฉินเซียงแหงนหน้ามองป้ายชื่อวัดซึ่งสลักอยู่บนแผ่นศิลาผุพังพลางทรุดตัวนั่งด้วยความอ่อนระโหยโรยแรง เสียงหอบหายใจหนักหน่วงสะท้อนก้องไร้จังหวะ ริมฝีปากบางเฉียบยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ส่งไปจนถึงดวงตาวัดเฉินหลิง ข้ามาถึงแล้วสินะไป๋เฉินเซียงไร้ซึ่งกำลังขาให้ก้าวต่อ นางจึงพักเอาแรงอยู่หน้าประตูชั่วครู่ เพราะเมื่อหลายชั่วยามก่อนต้องวิ่งเท้าเป็นระวิง ทั้งที่กระโดดลงจากรถม้าซึ่งวิ่งเร็วปานลมก
Read more
บทที่ 6 ความหลังเมื่อครั้งวัยเยาว์
ฤดูฝนสิบปีก่อน หยาดน้ำฝนกำลังตั้งท่าจะร่วงหล่นจากฟากฟ้า เป็นเหตุให้อากาศร้อนอบอ้าว ที่หน้าศาลาของวัดร้างบนหุบเขาปรากฏร่างเด็กหญิงกำลังยืนตัวสั่นระริก ริมฝีปากบางซีดขาวไร้เลือดฝาดเพราะความหนาวเหน็บ ตอนนี้เวลาล่วงเข้าใกล้ยามโหย่ว [1] เสียงหรีดหริ่งเรไรกังวานก้องทั่วทั้งบริเวณ พริบตาผืนฟ้าที่ย้อมสีหม่นก็เทกระหน่ำหยาดพิรุณให้ร่วงหล่นลงมาอย่างบ้าคลั่งซ่า…ละอองฝนซะสาดเข้าใบหน้าจนรู้สึกไม่สบายตัว นัยน์ตากลมกลอกมองไปยังทางเข้าโถงกราบไหว้ที่ห่างออกไปอย่างนึกลังเล เพราะเพียงก้าวเท้าออกจากที่กำบัง ก็สามารถทำให้เปียกชุ่มไปทั้งร่าง เด็กหญิงอายุห้าหนาวจดจ้องเป้าหมายไม่วางตา ก่อนถอนหายใจออกมาอย่างนึกปลดปลง หากเปียกโชกไปทั้งตัวจะต้องถูกมารดาดุเป็นแน่ ทั้งที่ถูกกำชับแล้วว่าอย่าออกมาเล่นนอกโถงกราบไหว้ ทว่าเด็กน้อยกลับไม่เชื่อฟัง ความรั้นเป็นเหตุ เด็กตัวเล็กทรุดกายลงเกาะเข่าหน้าสลด มือเล็กเขี่ย ๆ ใบไม้ที่ปลิวเข้ามาเพื่อฆ่าเวลา ริมฝีปากบางขยับแผ่วบ่นให้ตัวเองขมุบขมิบ “ช่างเถิด ทนอีกหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวฝนก็
Read more
บทที่ 7 คุ้นตา (1)
ไป๋เฉินเซียงเพิ่งได้ทราบเดี๋ยวนี้เองว่าแท้จริง ที่นางเดินทางมายังวัดเฉินหลิงได้โดยง่ายเป็นเพราะกำไลข้อมือที่มารดาทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า อีกทั้งมารดาของนางยังฝากฝังไป๋เฉินเซียงไว้กับนักพรตติงรุ่ยฉีตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว ในกำไลมีส่วนผสมของไม้กฤษณาหายาก ซึ่งสามารถใช้ทลายค่ายกลพรางตาและนำทางมาจนถึงที่นี่ได้ คาดไม่ถึงว่าชาติก่อนไป๋เฉินเซียงไม่เคยคิดโผล่มายังวัดแห่งนี้เลยสักครั้ง ล่าสุดที่เคยเข้ามาก็ช่วงที่ตนอายุเพียงห้าหนาว ก้าวเท้ามาหนแรกก็ฝันถึงภาพของตนกับพี่ชายปริศนาในวัยเด็กเสียอย่างนั้น จะว่าไปแล้วคงเป็นเพราะสถานะของไป๋เฉินเซียงที่เกิดมาต่ำต้อยด้อยกำลัง ชาติก่อนนั้นจึงยินยอมก้มหัวให้ผู้อื่นรังแกและเหยียบย้ำดั่งเศษธุลี ในเมื่อสวรรค์มอบชะตาชีวิตใหม่ให้แก่นาง เช่นนั้นไป๋เฉินเซียงจึงมาดมั่นจะใช้มันแก้ไขอดีตและทวงคืนความเป็นธรรมให้จงได้ ในที่สุดไป๋เฉินเซียงก็ได้กราบไหว้นักพรตติงรุ่ยฉีเป็นอาจารย์ ไป๋เฉินเซียงนับเป็นศิษย์หญิงคนที่สองของเขา แน่นอนว่าศิษย์หญิงคนแรกก็คือมารดาของไป๋เฉินเซียงนั่นเอง นักพรตน้อยผู้นั้นแม้อายุน้อยกว่าไป๋เฉินเซียงหนึ่งปี ทว่าหากนับตามศักดิ์ที่กราบอาจารย์ เขาก็คือศิษย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status