แชร์

บทที่ 5 ข้าเป็นหมอ

ผู้เขียน: ซีไซต์
last update วันที่เผยแพร่: 2026-01-12 12:40:41

“แค่น แค่ก ๆ”

หลี่ซูเยว่ได้สติแล้ว นางพลันไอออกมาทันใด เสียงไอของนางแหบแห้ง ยังมีเขม่าควันสีดำสนิทปนออกมากับเสมหะเหนียวข้น ลมหายใจแต่ละครั้งมีเสียงวี้ดแหลมเล็กๆ ลอดออกมาจากลำคอที่บวมเป่งจากการสูดดมอากาศร้อนจัด

ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนขาดน้ำแต่ก็ยังมองเห็นภาพตรงหน้าได้ชัดเจนพอที่จะรู้ว่าตนเองไม่ได้อยู่ที่วัดนางชีอีกต่อไป

เพียงแต่ว่าฉันอยู่ที่ไหน...ยมโลกหรือ?

หลี่ซูเยว่กวาดสายตามองสภาพรอบกาย นางกำลังอยู่ในกระท่อมแห่งหนึ่ง เห็นชัดว่าเป็นกระท่อมร้างอย่างแน่นอน

และสภาพของนางในยามนี้ เสื้อผ้าเนื้อตัวมอมแมมเหมือนลูกหมาตกถังถ่าน แต่เมื่อสำรวจดูกลับพบว่านอกจากรอยขีดข่วนเล็กน้อยแล้ว นางไม่มีร่องรอยของการถูกไฟไหม้ตามเนื้อตัวเลยแม้แต่นิดเดียว

“ข้า...ข้ายังไม่ตาย...ใช่หรือไม่”

“ถ้าข้าปล่อยให้เจ้าตาย เจ้าคงกลายเป็นขี้เถ้าเฝ้าหลุมนั่นไปแล้ว”

น้ำเสียงเย็นชาดังมาจากเบื้องหน้า เซียวเยี่ยนนั่งพิงผนังกระท่อมร้างอยู่บนกองฟาง ซึ่งเขาครองพื้นที่ที่อุ่นที่สุดไว้เพียงผู้เดียว ทิ้งให้นางนอนอยู่บนพื้นดินที่เย็นเยียบตรงหน้าเขา

“เซียวเยี่ยน ท่านก็ยังไม่ตาย”

“แน่นอน คนเช่นข้าหากว่าข้าไม่อยากตายผู้ใดก็สังหารข้าไม่ได้”

ชิ ยังโอ้อวดโอหัง สมกับเป็นตัวร้ายไร้สติ

ถึงจะคิดแบบนั้น แต่หญิงสาวกลับรู้สึกดีใจที่ได้พบเขา เวลานี้ใบหน้าเขาซีดเซียวแต่ยังคงความดุดัน และเขาก็ไอออกมาบ่อยครั้งไม่แพ้นาง

นางมองเขามองตัวเอง จากนั้นเอ่ยถาม

“ท่านอ๋องช่วยข้าหรือเจ้าคะ ได้อย่างไร”

เขาเหยียดยิ้มเย็นชา

“ข้าย่อมมีความสามารถพอที่จะลากเจ้าออกมาจากกองเพลิงนั่น ดังนั้นเรื่องที่เจ้าเคยช่วยข้าออกมาจากแคว้นฉาง ถือว่าสิ้นสุดกันไปเพียงเท่านี้ เราไม่มีบุญคุณใดต่อกันอีก”

นางคิดในใจว่า อ้อ... พอฉันฟื้นขึ้นมานายก็หาทางยุติบุญคุณทันที ได้แบบนี้น่ะดีที่สุดแล้ว ใครเขาจะอยากเกี่ยวข้องกับนายกัน

“ได้ ถ้างั้นพวกเราหายกัน ไม่มีสิ่งใดติดค้างกันอีก”

แน่นอนว่านางยินดียิ่ง และท่าทางนี้ของนางก็แสดงออกชัดเจน จึงทำให้เซียวเยี่ยนเห็นความยินดีปรากฏชัดในดวงตาคู่งาม

เขากำลังสับสนว่าสตรีนางนี้แท้ที่จริงคิดเช่นไรกับเขากันแน่

ก่อนหน้านี้เหมือนจะมอบตัวและใจให้เขาอย่างไร้สติ ทว่ายามนี้กลับยินดีที่นางกับเขาไม่เกี่ยวข้องกันอีก หลี่ซูเยว่คนนี้ช่างแตกต่าง นางสดใส ร่าเริง แม้จะเผชิญอยู่ท่ามกลางอันตรายเหมือนเป็นคนละคน และทำให้เขายิ่งสงสัย

ที่เปลี่ยนไปมากเพียงนี้ หรือเป็นเพราะว่า นางตัดเขาได้แล้วจริง ๆ หรือ?

หญิงสาวดีใจจนยิ้มเต็มใบหน้า หากว่าไม่มีบุญคุณความแค้นแล้ว เรื่องราวในนิยายระหว่างเขาและนางก็คงจบกันอย่างแน่นอน  

“เช่นนั้น ในเมื่อข้าช่วยท่านอ๋องแล้ว พิษในกายของข้าท่านช่วยมอบยาให้ข้าได้หรือไม่ พวกเราจะได้แยกย้ายกันและไม่ติดค้างกันอย่างสมบูรณ์”

มุมปากของเซียวเยี่ยนยกขึ้นเล็กน้อย เขายังมองนางสายตาเจ้าเล่ห์

“อยากได้ยาถอนพิษหรือ”

“เจ้าค่ะ”

“ไม่มีทาง”

หญิงสาวขมวดคิ้ว กวนประสาทอะไรอีก!

ใจคิดแบบนั้นแต่ปากย่อมแตกต่าง “ทำไมเจ้าคะ ในเมื่อไม่มีสิ่งใดติดค้าง ท่านขอให้ข้าช่วยข้าก็ช่วยท่านแล้ว ไยต้องบีบบังคับข้าด้วยยาพิษด้วย”

“ข้าพอใจ”

คำตอบห้วน ๆ ของตัวร้ายเช่นเขา ทำให้นางอยากกรี๊ดออกมานัก

“ไยท่านจึงไร้เหตุผลเช่นนี้ ท่านอ๋อง ข้าช่วยท่านแล้วก็มอบยาถอนพิษให้ข้าเถิด รักษาคำพูดหน่อยได้หรือไม่ แค่ก แค่ก แค่ก”

คงเพราะโมโหจนลมตีขึ้นหน้า หลี่ซูเยว่จึงเกิดอาการไอและเจ็บแสบลำคอขึ้นมาทันใด

เซียวเยี่ยนมองนางที่กำลังลำบากอย่างขบขัน ท่าทางเหมือนกำลังนั่งดูงิ้วในท้องพระโรงอย่างสนุกสนาน กว่าอาการของหญิงสาวจะสงบลง เสียงของนางก็แหบแห้งไปแล้ว

นางกวาดสายตามองเขากระทั่งเห็นหีบยาของตนเองที่วางอยู่แทบเท้าของเซียวเยี่ยน

ตัวร้ายคนนี้ยังรู้จักนำหีบคุณหมอของนางติดกายมาด้วย นับว่าเป็นเรื่องดีเรื่องเดียวที่เขาทำ

แต่เมื่อของที่ต้องการอยู่ในมือเขา แม้จะโกรธจนแทบจะสับเขาเป็นชิ้นๆ หลี่ซูเยว่ก็พยายามระงับอารมณ์ทำน้ำเสียงอ่อนหวาน

“ท่านอ๋อง ท่านจะทำเช่นไรก็แล้วแต่ท่านเถิด แต่ว่าข้าขอหีบยาของข้าคืนได้ไหมเจ้าคะ”

เซียวเยี่ยนใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนฝาหีบยาอย่างจงใจ

“เจ้าอยากได้หีบนี่หรือ”

หญิงสาวมองเท้าของเขาที่วางบนหีบทั้งกำมือแน่นด้วยความไม่พอใจ โชคดีที่นางอดทนเก่งมาตั้งแต่เด็กจึงยังพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนได้ดังเดิม

“เจ้าค่ะ ซูเยว่ต้องการมัน แต่คนที่ต้องการมากกว่าคือท่านอ๋อง เช่นนั้นเรามาทำข้อตกลงกันใหม่ดีหรือไม่เจ้าคะ”

“คนไร้ค่าเช่นเจ้าไม่มีสิทธิ์มาทำข้อตกลงกับข้า”

นางเชิดหน้าขึ้น โกรธจนควันออกหูไปแล้ว ไม่ว่าจะพูดดียังไง คนกวนส้นเท้าคนนั้นก็ยังทำให้นางประสาทแดกจนได้

หลี่ซูเยว่เริ่มเสียงแข็ง

“ได้ เช่นนั้นก็ตายพร้อมกัน ข้ายอมตายเพราะยาพิษของท่าน ส่วนท่านอาการหนักขนาดนี้ไม่เกินพรุ่งนี้แผลของท่านจะติดเชื้อลุกลามเข้าสู่กระแสเลือดและตายในที่สุด เอาสิ อยากให้ข้าตายนักข้าก็จะตาย”

พริบตาเดียว ร่างสูงก็ขยับเข้ามาราวกับสายฟ้าบีบคอของนางเอาไว้แน่น

“เจ้าอย่าพูดจาล้อเล่นกับข้า ติดเชื้ออันใดกัน”

หลี่ซูเยว่จ้องเขาไม่ลดละ

“ถ้าคิดว่าข้าล้อเล่น ก็ฆ่าข้าเลย จากนั้นท่านก็รอความตายได้เลย ต่อให้กินยาระงับพิษแล้วแต่พิษบาดทะยักร้ายแรงกว่าที่ท่านคิดนัก รู้จักบาดทะยักหรือเปล่าเซียวเยี่ยน โรคนี้หากว่าไม่ใช่ข้า หมอทั้งแผ่นดินนี้ก็ไม่มีใครรักษาได้”

“อวดดี”

“ใช่ข้าอวดดี เพราะมีดีให้อวดโรคที่ข้าว่าท่านไม่เคยรู้จักล่ะสิ หึ เอาสิอยากลองตายก็เชิญ ฆ่าข้าเลย”

เขาไม่เข้าใจว่าบาดทะยักคืออะไร แต่ท่าทางหลี่ซูเยว่จะไม่ได้ล้อเล่น นางกำลังพูดจริง

ก่อนหน้านี้ยานางให้เขากินพริบตาก็ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บภายในของเขาได้ ยังช่วยระงับเลือดไม่ให้ไหล เพียงเท่านี้ก็พอจะพูดได้ว่านางก็มีฝีมือเหมือนกัน

ในที่สุดมือของเซียวเยี่ยนก็คลายออก แต่น้ำเสียงยังคงเยียบเย็น

“หลี่ซูเยว่ เจ้าก็รู้ว่าหากเจ้าโกหก ข้าไม่ปล่อยเจ้าเอาไว้แน่”

“หึ หากข้าไม่มีความสามารถ จะลากท่านที่ตัวหนักเหมือนหมีลงเขาและรักษาชีวิตท่านได้หรือ เซียวเยี่ยน เพราะท่านรู้ว่าข้ามีความสามารถ ถึงได้กลับไปหาข้าที่วัดนางชีให้ข้าช่วยท่านใช่หรือไม่”

นางเข้าใจเขาทั้งหมด ชายหนุ่มปล่อยมือแล้วพยักหน้า

“ใช่ องค์หญิง เพราะเจ้ามีประโยชน์ข้าจึงไปหาเจ้า เจ้าเดาไม่ผิด เพียงแต่ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีฝีมือถึงขั้นนี้”

หลี่ซูเยว่ลูบคอของตัวเอง อาการแสบร้อนยิ่งทวีขึ้นเมื่อถูกเขาบีบคอ กระนั้นนางก็ยังตอบว่า

“ข้าเรียนมาหลายปี บอกท่านไปแล้วไม่ได้ล้อเล่น”

หลี่ซูเยว่แม้จะเป็นหมอศัลยกรรม แต่นางก็สนใจด้านสมุนไพรจีนมาตั้งแต่ต้น ดังนั้นระหว่างเรียนจึงศึกษาควบคู่กันหลายปี เพียงแต่สุดท้ายตัดสินใจเลือกเป็นหมอแผนปัจจุบันก็เท่านั้นเอง

“เช่นนั้นเจ้าจงพิสูจน์ให้ข้าดู ว่าลมหายใจของเจ้ามีค่าพอที่ข้าจะรักษาไว้ ไม่ได้เป็นหมอเถื่อนที่เอาแต่แอบอ้างว่าตัวเองเก่งนักเก่งหนา”

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   ตอนที่ 146 ตอนพิเศษของเซียวเยี่ยน (จบตอนพิเศษ)

    ข้านั่งนิ่งประดุจรูปสลักอยู่บนเตียงไม้ในกระท่อมซอมซ่อ จ้องมองแผ่นหลังบอบบางของหลี่ซูเยว่ที่สั่นเทิ้มด้วยโทสะพุ่งพล่านนางเพิ่งด่าทอข้าด้วยถ้อยคำที่สตรีสูงศักดิ์ไม่ควรเอ่ยสะบัดหน้าเดินพ้นประตูกระท่อมไป ลมหนาวที่พัดสวนสวนเข้ามาปะทะกายไม่ได้ช่วยให้เพลิงโทสะในอกของข้ามอดดับลง แต่มันกลับยิ่งโหมกระพือให้แรงกล้าขึ้นเมื่อนึกถึงคำของนางเลิกชอบข้าอย่างนั้นหรือ? เกลียดข้าอย่างนั้นหรือ?หึ...สตรีที่เคยคลานเข่าประจบสอพลอ อ้อนวอนขอความเมตตาและความรักจากข้าอย่างน่าสมเพช บัดนี้กลับกล้าเชิดหน้าด่าทอข้าปาว ๆ เพียงเพราะข้าใช้ปลายเท้า ‘ทักทาย’ สีข้างนางไปเพียงครั้งเดียวเนี่ยนะ?ข้าไม่ได้ตั้งใจจะถีบนางรุนแรง เพียงแค่ใช้ปลายเท้าสะกิดเท่านั้น ทว่าไยนางจึงได้กลิ้งตัวไปเช่นนั้นกันเล่านางกำลังด่าข้า อย่างไม่เกรงกลัว ความชอบที่นางเคยมีต่อข้าดูเหมือนว่าจะหมดสิ้นเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร สตรีนางนี้จะเปลี่ยนใจภายในข้ามวันได้อย่างไรแล้วดูสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างจริงใจนั่นสิ มันทำให้เส้นประสาทที่ขมับของข้าเต้นตุบด้วยความรู้สึกพลุ่งพล่านที่ยากจะอธิบายข้ายันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ พละกำลังเริ่มกลับคืนมาสู่ร่าง

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 145 ตอนพิเศษ 3

    ทันทีที่บานประตูคอนโดมิเนียมของซินเยว่ปิดลง ลีโอนาร์ดก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาผลักร่างบางเข้าหาผนังห้อง จุมพิตที่ดุดันและโหยหาอุบัติขึ้นอย่างรวดเร็วมือหนาของเขาซุกซนไปตามเรือนร่างจิ้มลิ้มอย่างย่ามใจ แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานถูกระเบิดออกมาจนเสื้อผ้าบนร่างกายกลายเป็นสิ่งเกะกะ เสื้อเชิ้ตแบรนด์ดังถูกกระชากจนกระดุมหลุดกระเด็น ในขณะที่บราเซียลูกไม้สีหวานของเธอก็ถูกเขาปลดเปลื้องและโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดีลีโอนาร์ดช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในท่าอุ้มแตง ซินเยว่รีบใช้ขาเรียวเกี่ยวเอวหนาเอาไว้แน่น ปากของทั้งคู่บดเบียดกันอย่างกระหาย เขาพาเธอมาถึงเตียงกว้าง ทิ้งตัวลงท่ามกลางความนุ่มนวลของที่นอนหนาเซียวเยี่ยนก้มลงดื่มด่ำกับการดูดดึงทรวงอกอิ่มของซินเยว่อย่างหิวโหย ยอดอกชูชันรับสัมผัสจากลิ้นร้อนที่ตวัดรัวจนหญิงสาวครางกระเส่า ในขณะที่ปากของเขากำลังปรนเปรอเต้านมคู่งาม มือเรียวของซินเยว่ก็เอื้อมลงไปเบื้องล่าง คว้าเอา แท่งเนื้อร้อนผ่าวของเขาที่ตั้งตระหง่านมานานให้ชี้ตรงเธอแยกขาออกกว้างและพยุงกายบดเบียดตนเองลงไปหาเขาด้วยความเร่าร้อนความคับแน่นที่ห่างหายไปนานทำให้เธอถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ร่องรักที่ชุ่

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 144 ตอนพิเศษ 2

    คำว่า ‘ไม่รู้จัก’ ราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ ซินเยว่ ช็อกจนตัวแข็งทื่อ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วโสตประสาท อยู่ครู่หนึ่ง และในตอนนั้นเขาก็ถามเธออีกครั้ง“คุณครับ มีอะไรครับ”และตอนนั้นเธอก็ได้สติ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ จากนั้นก็พึมพำแผ่วเบา“โทษค่ะ ฉันนึกว่าคุณคือสามีของฉัน ฉันจำคนผิดค่ะเขาหายไปนานแล้ว และฉันก็ตามหาเขามาตลอด”“ผมเสียใจด้วยนะครับ”เขาเอ่ยสั้นๆ ท่าทางสุภาพทว่าเหินห่าง ก่อนจะหันไปบอกกับป้าคนหนึ่งที่เดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทางสุภาพชายหนุ่มเอ่ยว่า“พาคุณนายไปนั่งพักก่อน”หญิงท้องคนนั้นถูกคุณป้าคนนั้นประคองไปนั่งรออยู่ด้านหนึ่ง พวกเขายังคงมองมาที่ซินเยว่และชายหนุ่มคนนั้นด้วยสีหน้าสงสัยซินเยว่เม้มปาก มองเขาเหมือนจะจดจำใบหน้านี้เอาไว้ให้ดี เธอปาดน้ำตาอีกครั้งตั้งสติตัวเองอาจจะเป็นแค่คนหน้าเหมือน“ขอโทษค่ะ ฉันไม่รบกวนแล้ว ขอโทษที่จำคนผิด ขอตัวนะคะ”ซินเยว่รีบเดินหนีออกมาด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอเดินตัวสั่นไปนั่งทรุดที่เก้าอี้ตัวหนึ่งในมุมที่ห่างไกลผู้คนจากนั้นก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักอากาศในโรงพยาบาลอบอุ่นแต่เธอกลับรู้สึกหนาวจนสั่นไปถึงกระดูกมือสองข้างยกขึ้นกอดตัวเองไว้แน่

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 143 ตอนพิเศษ 1

    กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงประกาศตามสายของโรงพยาบาล กลายเป็นจังหวะชีวิตที่ ซินเยว่ เริ่มกลับมาคุ้นชินในรอบหนึ่งปีหลังจากเพิ่งส่งเวรเสร็จสิ้น ร่างบางก็เปลี่ยนเสื้อผ้ามาสวมชุดเดรสง่าย ๆ พาตัวเองเดินลัดเลาะมายังแผนกสูตินรีเวชเพื่อรอรับเพื่อนสนิทตามที่นัดกันเอาไว้ว่าจะไปกินข้าวเย็นด้วยกันทว่าเคสผ่าตัดฉุกเฉินทำให้เพื่อนสาวรายนี้ยังไม่อาจลงเวรได้ หญิงสาวถูกยกเลิกนัดกะทันหันจึงไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เธอไม่ชอบอยู่คนเดียวเพราะทุกครั้งที่อยู่คนเดียวก็มักจะคิดฟุ้งซ่านและสุดท้ายก็ต้องนอนร้องไห้ทุกครั้งไปดังนั้นการนัดสังสรรค์และมีเพื่อนคุย จึงเป็นทางออกในการหลีกหนีความคิดถึงใครคนหนึ่งอย่างจับใจของเธอใครคนนั้นที่เธอรู้ว่าเขาไม่ได้มีตัวตนในโลกใบนี้ แต่กลับเฝ้ารอเขามาเสมอเธอนั่งลงที่เก้าอี้ที่อยู่หน้าห้องตรวจครรภ์ ในมุมหนึ่งอันเงียบสงบเพราะโรงพยาบาลนี้เป็นโรงพยาบาลเอกชนราคาแพง คนไข้ไม่ได้จอแจนัก สถานที่แห่งนี้จึงค่อนข้างเงียบแต่ก็ไม่ได้เงียบจนเกินไปหญิงสาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางหลับตาลงเบาๆ ความเหนื่อยล้ามักเปิดช่องว่างให้ภาพเหตุการณ์ในอดีตไหลย้อนกลับมาจู่โจมเสมอรสชาติขมปร่าของยาพิษที่ติดอยู่ที

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 142 ตอนจบ

    และเมื่อเห็นว่าเซียวเยี่ยนน้ำเสียงแผ่วและลมหายใจก็เริ่มขาดหาย ขาของเขาก็พลันอ่อนแรง ทรุดตัวลงไปคุกเข่าอยู่ข้างเตียงของเซียวเยี่ยนทันใดเซียวเยี่ยนถูกหลี่ซูเยว่ประคองตัวให้เอนกายซบบนอกของนาง นางไม่โวยวายแล้วและก็ยอมรับในความต้องการของเขา น้ำเสียงไร้แรงของเซียวเยี่ยนเอ่ยขึ้น“โม่ฉิง...เข้ามาใกล้ข้า...”โม่ฉิงลุกขึ้น แม้จะพยายามซ่อนน้ำตาแต่ก็ไม่อาจยับยั้งได้ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เซียวเยี่ยนเห็นน้ำตาของเขาตั้งแต่เก็บเจ้าทาสเด็กผอมคนนี้มาชุบเลี้ยงเขาก็ไม่เคยผิดหวังเลยสักครั้งถึงแม้ว่าโม่ฉิงจะเคยคิดไม่ซื่อกับหลี่ซูเยว่ ทว่าบัดนี้เขาเข้าใจแล้วว่า ผู้ใดเล่าจะห้ามหัวใจตนเองได้ กระทั่งเขาที่แข็งแกร่งกว่าเจ้าเด็กนี่เป็นพันเท่าก็ยังหลงใหลนางมากมายเพียงนี้โม่ฉิงคุกเข่าอยู่ข้างเตียงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ยังจับมือเย็นเยียบของเซียวเยี่ยนเอาไว้“ฝ่าบาท...”เซียวเยี่ยนหอบหายใจอย่างแรง รวบรวมกำลังกล่าวยาวเหยียด“ข้าแต่งตั้งให้เจ้าเป็นโหว เพื่อดูแลองค์รัชทายาทร่วมกับเฮ่อเฉียน เจ้าก็รู้ว่าเขาดีมากเพียงแต่เจ้าสำราญ หากเขาออกนอกลู่นอกทางข้ามอบให้เจ้าช่วยสั่งสอน พวกเจ้าสองคนผู้หนึ่งคือสหาย อีกคนคือน้องชายท

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 141 ข้าคือคนบ้า

    กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งรุนแรงขึ้นทุกขณะผสมกับกลิ่นยาฉุนตลบอบอวล เมื่อเซียวเยี่ยนกระอักโลหิตสีแดงคล้ำออกมาจนเปรอะเปื้อนไปทั้งอาภรณ์ขาว เสียงฝีเท้าของหมอหลวงที่กรูกันเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกทำให้บรรยากาศภายในตำหนักหยางซินโกลาหลท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เสียงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจของบุรุษที่นอนโรยแรงกลับตวาดก้อง“ไสหัวออกไปให้หมด! อย่ามาแตะต้องข้า”หลี่ซูเยว่ไม่ยินยอม “ไม่ ต้องรักษาเขา อย่าไป เขายังดื่มยาพิษลงไป พวกเจ้าต้องช่วยเขา!”เมื่อนางกล่าวจบทุกคนล้วนตกตะลึง “ฝ่าบาทยังเสวยยาพิษ ทำไม?”พิษบาดแผลของเขาเดิมก็ไม่มีทางรักษา เขายังดื่มยาพิษเข้าไปอีก ต่อให้เป็นหมอเทวดาก็ไม่อาจรั้งวิญญาณของเขาเอาไว้ได้แล้ว และบัดนี้ก็แทบไม่มีผู้ใดกล้าขยับแม้แต่เสียงหายใจก็ยังไม่กล้าจะหายใจแรง เซียวเยี่ยนหันมามองนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ“เจ้าเป็นหมอ เจ้าเองก็รู้ว่าข้าไม่มีโอกาสรอดแล้ว ยาพิษของข้าไม่มีทางรักษาเช่นกัน”หลี่ซูเยว่ปล่อยโฮออกมา กอดเซียวเยี่ยนเอาไว้แน่น“เซียวเยี่ยน ไยท่านต้องทำเช่นนี้ ทำไม!”หมอหลวงคุกเข่าลง ร้องออกมาว่า “ฝ่าบาทได้โปรดรักษาพระวรกาย”“ร่างกายนี้กำลังจะตายแล้ว จะให้ข้ารักษาอันใดอ

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 139 อยู่กับข้า

    นางล้มตัวนอนข้างกายเขา วางมือไว้บนร่างกายที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลอย่างอ่อนโยน ไม่กดน้ำหนักมือลงไป ทว่าเซียวเยี่ยนกลับใช้แรงที่มีทั้งหมดลากร่างของนางมากอดแนบแน่น ทั้งจูบที่ริมฝีปากของนางอย่างรุนแรงที่สุดเท่าที่ทำได้ จุมพิตนี้ล้วนเต็มไปด้วยความคิดถึงและโหยหาน้ำหนักริมฝีปากนี้ช่างเบาบางยิ่งนัก หลี่ซูเย

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 126 เซียวเยี่ยนผู้ฟื้นขึ้นมา

    ท่ามกลางความโกลาหล ในที่สุดเซียวป๋อก็ได้รับคำสั่งจากฝ่าบาทให้มาจัดการ เขาลงจากหลังม้าด้วยท่าทางสีหน้ารำคาญเอ่ยว่า“เรื่องนั้นฝ่าบาททรงมีพระปรีชา สั่งให้ตรวจสอบอย่างเร่งด่วน นี่คือขบวนเคลื่อนศพของฉินอ๋อง พวกเจ้าอย่าก่อความวุ่นวาย หาไม่แล้วข้าจะลากไปโบยให้หมด”ชาวบ้านไม่ยินยอมทั้งยังเอ่ยว่า “จะต้องตร

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 2 คนที่น่ากลัว

    บทที่ 2 อ๋องผู้ทรนง“คมดาบของข้าอาบยาพิษ หากต้องการยาถอนพิษ ก็จงกลับมาพร้อมกับของที่ข้าต้องการเสีย”หลี่ซูเยว่ถึงกับพูดไม่ออก ความโกรธแค้นสุมอกจนอยากจะเอายาพิษกรอกปากเขาเสียเดี๋ยวนี้ นางอุตส่าห์ช่วยชีวิตเขา ลากสังขารพาเขาหนีลงจากเขาจนแทบจะตายตามกันไป แต่เขากลับตอบแทนด้วยยาพิษช่างเป็นมนุษย์ที่เนรคุ

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 1 บทนำ

    บทนำ กงล้อที่บิดเบี้ยวในนิยาย 'ยามวสันต์มาเยือน'เมื่อหน้าสุดท้ายของนิยาย กลายเป็นบทแรกของชีวิตใหม่ในฉากจบที่ควรจะเป็นของนิยายเรื่อง ‘ยามวสันต์มาเยือน’ ซึ่งเป็นเรื่องราวความขัดแย้งระหว่าง แคว้นเป่ย และ แคว้นฉาง ทุกอย่างควรปิดฉากลงด้วยความตายของ เซียวเยี่ยน ตัวร้ายของเรื่อง ทว่าในนาทีสุดท้าย โชคชะต

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status