แชร์

บทที่ 6 เชื่อข้าเถอะ

ผู้เขียน: ซีไซต์
last update วันที่เผยแพร่: 2026-01-12 12:40:58

พริบตาเดียวเซียวเยี่ยนก็ย้ายตัวเองกลับไปนั่งที่มุมอบอุ่นบนกองฟางดังเดิม พร้อมกับใช้เท้าถีบหีบยาให้มาหยุดลงตรงหน้าของนาง

หลี่ซูเยว่โกรธจัดที่เซียวเยี่ยนลบหลู่ฝีมือหาว่านางเป็นหมอเถื่อนไม่พอ เขายังลบหลู่หีบที่บรรจุเครื่องมืออันศักดิ์สิทธิ์ของนางด้วยการใช้เท้าถีบเช่นนี้

แต่นางจะเอาอะไรกับตัวร้ายประสาทแดกคนนี้กันเล่า จึงได้แต่นิ่งเงียบไม่ด่าทอเขาอีกเพื่อไม่ให้หาเรื่องใส่ตัว

หลี่ซูเยว่นั่งลงจากนั้นจึงดึงหีบยามาเปิดออก ค้นหาของที่ต้องการอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนำยาสองชนิดมาผสมกัน สมุนไพรสองอย่างเมื่อรวมตัวกันก็กลายเป็นยาบรรเทาอาการแสบร้อนที่ลำคอประดุจยาวิเศษ

หญิงสาวดื่มยาลงไป รสชาติขมเฝื่อนช่วยบรรเทาอาการแสบร้อนทำให้ลำคอของนางชุ่มฉ่ำจนหายใจได้สะดวกขึ้น

จากนั้นนางจึงใช้ผ้าฝ้ายสะอาดชุบน้ำเกลือต้มสุกที่บรรจุเอาไว้ในขวด เช็ดคราบเขม่าดำออกจากรอบดวงตาและใบหน้าของตนเองจนสะอาด ภายใต้การจ้องมองของเซียวเยี่ยนที่จับจ้องนางโดยไม่ละสายตาเลยสักนิด

เมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อย หลี่ซูเยว่ที่เห็นว่าเซียวเยี่ยนยังมีอาการไอต่อเนื่อง ซึ่งจะส่งผลเสียต่อบาดแผลของเขาทำให้นางขยับตัวไปใกล้แล้วพูดว่า

“ท่านอ๋อง ยาวิเศษของข้าจะช่วยให้ท่านชุ่มคอ อาการไอน้อยลงเจ้าค่ะ”

เขาหยิบมาดื่มอย่างไม่ลังเล ในขณะที่นางเอ่ยต่อ

“ข้าต้องทำแผลให้ท่าน ครานี้ห้ามปัดมือข้าอีก ข้าบอกท่านก่อนว่าหากไม่จำเป็น หมอเช่นข้าไม่เคยคิดแตะต้องร่างกายของท่านให้เสียมือสวย ๆ ของข้าเด็ดขาด”

หลังดื่มยาของนาง อาการแสบร้อนคอก็ดีขึ้นทันตาเห็น เซียวเยี่ยนเริ่มเชื่อใจนางมากยิ่งขึ้นจึงเอ่ยสั้น ๆ

“เชิญองค์หญิง”

ท่าทางนี้ของเขาทำให้หลี่ซูเยว่คิดในใจว่า

เขายอมจำนนแล้วสินะ คนเราไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริง ๆ

ทว่าคนผู้นี้อย่างไรก็ยังไม่ไว้ใจความสามารถของคนอื่น เขาจึงข่มขู่นางอีกครั้ง

“หลี่ซูเยว่ หากเจ้าทำพลาด สองมือนี้ของเจ้าข้าจะตัดมันทิ้ง!”

หญิงสาวกรอกตามองบนพลางเอ่ยว่า

“ด้วยศักดิ์ศรีขององค์หญิง ข้าเอามาเป็นเดิมพันว่าข้าเก่งพอจะเอาลูกธนูเล็ก ๆ นี่ออกมาได้อย่างแน่นอน”

“คนเช่นเจ้ามีศักดิ์ศรีด้วยหรือ ยอมหักหลังบ้านเมืองเพื่อบุรุษผู้หนึ่งนับว่าน่าอับอายนัก”

หญิงสาวมองเขา กัดฟันตาเขียวปั้ด

ยัง...ยังไม่หยุดเหน็บแนมกันอีก วัน ๆ คิดแต่หาเรื่องผู้หญิง ไปเอากระโปรงมานุ่งไป๊!

“ทำไมจ้องข้า ไม่พอใจที่ข้าพูดความจริงหรือไร”

หลี่ซูเยว่ฉีกยิ้มเสแสร้ง นับหนึ่งถึงสิบในใจแล้วเอ่ยว่า

“ท่านอ๋อง ทั้งหมดที่ซูเยว่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีก็เพราะรักใคร่ท่านมิใช่หรือเจ้าคะ ท่านอ๋องจะทำร้ายจิตใจซูเยว่ไปถึงเมื่อไหร่กัน”

“จนกว่าข้าจะพอใจ”

“เช่นนั้นก็เชิญเหยียดหยามจนกว่าจะพอใจเจ้าค่ะ ซูเยว่ผู้นี้จะทำหน้าที่หมอที่ดี ทำแผลให้ท่านสุดความสามารถให้ท่านพอใจเช่นกัน”

คงเพราะไม่ว่าเขาจะยั่วยุแค่ไหน หลี่ซูเยว่ก็ยังคงตอบโต้ด้วยท่าทางเหมือนไม่ใส่ใจ และไม่เจ็บช้ำน้ำใจกับวาจาของเขาเลยแม้แต่น้อย

หลี่ซูเยว่คนเดิมหากเขากล่าววาจาใดกระทบจิตใจนางเพียงเล็กน้อย นางก็จะนิ่งเงียบสงบเสงี่ยมเจียมตัวรอคอยความรักจากเขาน้ำตาคลอหน่วย และสำนึกผิดจนน่ารำคาญ

แต่นางผู้นี้กลับตอบโต้โดยไม่ลดละ ยิ่งเขาหาทางเอาชนะ นางก็มีวิธีการที่จะทำให้เขาสงบ

หรือว่าศีรษะของหลี่ซูเยว่ที่กระแทกพื้นจะทำให้เปลี่ยนเป็นคนละคนได้เพียงนี้

จากที่เขาสังเกตเห็น หลี่ซูเยว่เปลี่ยนไปตั้งแต่ที่เขากับนางตกม้าด้วยกันในครานั้นแล้ว

เป็นไปได้ว่าในตอนนั้นจะเกิดอะไรขึ้นกับนางจริง ๆ

ในที่สุดเซียวเยี่ยนก็เงียบเสียง กว่าจะทำให้ตัวร้ายอย่างเขาสงบปากลงได้ หลี่ซูเยว่รู้สึกว่าตนเองใช้พลังไปไม่น้อยจนรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกปรับลมหายใจและสภาพร่างกายให้สงบก่อนจะลงมือผ่าตัด

แม้จะเป็นผ่าตัดเล็ก แต่นางก็ยังต้องรอบคอบที่สุด

หลี่ซูเยว่หยิบขวดสุราส่งให้เขา

“ท่านอ๋อง นี่คือสุราแรง ข้าจำเป็นต้องผ่าเอาลูกธนูออกเจ้าค่ะ ท่านดื่มหน่อยจะได้คลายความเจ็บปวด”

เขามองขวดสุราในมือของนางแล้วส่ายหน้า

“ไม่จำเป็น ข้าทนไหว”

นางลอบแสยะยิ้ม คิดในใจว่า

ดี ไม่เปลืองของ เจ็บให้ตายไปเลย

แต่ปากกลับเอ่ยอ่อนหวานแสดงความห่วงใย “แต่ท่านอาจจะเจ็บปวดมากนะเจ้าคะ”

“หุบปากแล้วรีบลงมือเสีย”

หญิงสาวลอบเบ้ปาก เก่งนัก ก็ได้ ฉันเตือนนายแล้วนะไม่สนใจคำเตือนของหมอเอง

หลี่ซูเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิที่กระจัดกระจายให้คืนกลับมา นางขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ จัดท่าให้เขาเอนกายพิงผนังอย่างเบามือ

สองมือน้อยๆ สัมผัสลงบนไหล่แกร่งเพื่อประคองตำแหน่งให้มั่นคง เซียวเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อยกับสัมผัสที่ดูใกล้ชิดทว่าเขาก็ไม่ได้ปัดป้องอีกต่อไป

หลี่ซูเยว่หยิบแท่งจุดไฟออกมาจากหีบยาเพื่อเตรียมการ มือเรียวหยิบมีดผ่าตัดเล่มเล็กที่ทำจากเหล็กเนื้อดีออกมาลนไฟจนแดงวาบ

“เจ้าทำอะไร?”

“ฆ่าเชื้อเจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องพูดมากแล้ว ปล่อยให้หมออย่างข้าจัดการเถอะ”

เซียวเยี่ยนเห็นว่าวิธีของนางแตกต่างจากที่เขาเคยพบมา ทุกขั้นตอนล้วนพิถีพิถัน และหีบยาใบนั้นของนางก็น่าเหลือเชื่อนัก

หีบขนาดไม่ใหญ่นักแต่กลับมีของดีมากมายเพียงนี้ เขามองการกระทำของนาง และเห็นว่ามีดที่นางเผาไฟกำลังเกิดควันจางๆ พวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกลิ่นเหล็กไหม้

เมื่อเตรียมมีดเรียบร้อย นางก็เปิดจุกขวดสุราแรง กลิ่นฉุนของเหล้ากลั่นเข้มข้นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ

“ทนหน่อยนะเจ้าคะ ข้าจะราดสุราลงบนแผลท่าน จะแสบแผลมาก”

เซียวเยี่ยนไม่ตอบ เขาเพียงฉีกชายอาภรณ์ที่ขาดอยู่แล้วขึ้นมาม้วนเป็นก้อนแล้วกัดเอาไว้ในปากแน่น

หญิงสาวราดเหล้าลงบนบาดแผล ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาเป็นริ้วรุนแรง สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนเป็นรอยนูน มือหนากำแน่นอยู่ข้างกาย

หลี่ซูเยว่ขยับเข้าไปใกล้จนกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ผสมปนเปกับกลิ่นเขม่าควันไฟโชยเข้าจมูกชายหนุ่ม

นางเริ่มจรดปลายมีดลงไปที่ปากแผลเพื่อผ่าเปิดทางเอาลูกธนูออก พริบตาที่คมมีดกรีดลงบนผิวเนื้อ ความเจ็บปวดมหาศาลก็แล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจของเซียวเยี่ยนเป็นเท่าทวี

ร่างสูงกระตุกเกร็งจนแทบจะถีบกายขึ้นจากกองฟาง มือกำจนขึ้นข้อขาว ฟันกัดผ้าจนแน่น ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับไม่ได้หลับลงเพื่อหนีความทรมาน เขากลับจับจ้องไปที่ใบหน้างดงามที่อยู่ห่างไปเพียงชุ่น ไม่เอ่ยร้องออกมาแม้แต่คำเดียว

ความอดทนนี้ยิ่งทำให้หลี่ซูเยว่ต้องเร่งลงมือเพื่อไม่ให้เขาเจ็บนานจนเกินไป

ในระยะประชิดเช่นนี้ เขาเห็นดวงตาคู่กลมโตที่ตั้งใจจดจ่ออยู่กับการแผลของเขาโดยไม่กะพริบ แพขนตางอนยาวสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจ

นางดูนิ่งสงบและเชี่ยวชาญเป็นอย่างยิ่ง เลือดสด ๆ ที่ไหลซึมออกมาเปื้อนปลายนิ้วหาได้ทำให้นางหวาดกลัวหรือชะงักมือเลยแม้แต่น้อย

นอกจากความเจ็บปวดแล้ว บัดนี้ยังมีความรู้สึกหนึ่งพลันวาบผ่านเข้ามาในใจของอ๋องตัวร้ายผู้เลือดเย็น

สตรีที่เคยเคยมองข้ามผู้นี้ วันนี้กลับทำให้เขาต้องจ้องมองนางเต็มสองตาอีกหน และดูเหมือนว่าครานี้เขาไม่อาจจะละสายตาได้อีกต่อไป

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   ตอนที่ 146 ตอนพิเศษของเซียวเยี่ยน (จบตอนพิเศษ)

    ข้านั่งนิ่งประดุจรูปสลักอยู่บนเตียงไม้ในกระท่อมซอมซ่อ จ้องมองแผ่นหลังบอบบางของหลี่ซูเยว่ที่สั่นเทิ้มด้วยโทสะพุ่งพล่านนางเพิ่งด่าทอข้าด้วยถ้อยคำที่สตรีสูงศักดิ์ไม่ควรเอ่ยสะบัดหน้าเดินพ้นประตูกระท่อมไป ลมหนาวที่พัดสวนสวนเข้ามาปะทะกายไม่ได้ช่วยให้เพลิงโทสะในอกของข้ามอดดับลง แต่มันกลับยิ่งโหมกระพือให้แรงกล้าขึ้นเมื่อนึกถึงคำของนางเลิกชอบข้าอย่างนั้นหรือ? เกลียดข้าอย่างนั้นหรือ?หึ...สตรีที่เคยคลานเข่าประจบสอพลอ อ้อนวอนขอความเมตตาและความรักจากข้าอย่างน่าสมเพช บัดนี้กลับกล้าเชิดหน้าด่าทอข้าปาว ๆ เพียงเพราะข้าใช้ปลายเท้า ‘ทักทาย’ สีข้างนางไปเพียงครั้งเดียวเนี่ยนะ?ข้าไม่ได้ตั้งใจจะถีบนางรุนแรง เพียงแค่ใช้ปลายเท้าสะกิดเท่านั้น ทว่าไยนางจึงได้กลิ้งตัวไปเช่นนั้นกันเล่านางกำลังด่าข้า อย่างไม่เกรงกลัว ความชอบที่นางเคยมีต่อข้าดูเหมือนว่าจะหมดสิ้นเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร สตรีนางนี้จะเปลี่ยนใจภายในข้ามวันได้อย่างไรแล้วดูสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างจริงใจนั่นสิ มันทำให้เส้นประสาทที่ขมับของข้าเต้นตุบด้วยความรู้สึกพลุ่งพล่านที่ยากจะอธิบายข้ายันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ พละกำลังเริ่มกลับคืนมาสู่ร่าง

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 145 ตอนพิเศษ 3

    ทันทีที่บานประตูคอนโดมิเนียมของซินเยว่ปิดลง ลีโอนาร์ดก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาผลักร่างบางเข้าหาผนังห้อง จุมพิตที่ดุดันและโหยหาอุบัติขึ้นอย่างรวดเร็วมือหนาของเขาซุกซนไปตามเรือนร่างจิ้มลิ้มอย่างย่ามใจ แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานถูกระเบิดออกมาจนเสื้อผ้าบนร่างกายกลายเป็นสิ่งเกะกะ เสื้อเชิ้ตแบรนด์ดังถูกกระชากจนกระดุมหลุดกระเด็น ในขณะที่บราเซียลูกไม้สีหวานของเธอก็ถูกเขาปลดเปลื้องและโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดีลีโอนาร์ดช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในท่าอุ้มแตง ซินเยว่รีบใช้ขาเรียวเกี่ยวเอวหนาเอาไว้แน่น ปากของทั้งคู่บดเบียดกันอย่างกระหาย เขาพาเธอมาถึงเตียงกว้าง ทิ้งตัวลงท่ามกลางความนุ่มนวลของที่นอนหนาเซียวเยี่ยนก้มลงดื่มด่ำกับการดูดดึงทรวงอกอิ่มของซินเยว่อย่างหิวโหย ยอดอกชูชันรับสัมผัสจากลิ้นร้อนที่ตวัดรัวจนหญิงสาวครางกระเส่า ในขณะที่ปากของเขากำลังปรนเปรอเต้านมคู่งาม มือเรียวของซินเยว่ก็เอื้อมลงไปเบื้องล่าง คว้าเอา แท่งเนื้อร้อนผ่าวของเขาที่ตั้งตระหง่านมานานให้ชี้ตรงเธอแยกขาออกกว้างและพยุงกายบดเบียดตนเองลงไปหาเขาด้วยความเร่าร้อนความคับแน่นที่ห่างหายไปนานทำให้เธอถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ร่องรักที่ชุ่

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 144 ตอนพิเศษ 2

    คำว่า ‘ไม่รู้จัก’ ราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ ซินเยว่ ช็อกจนตัวแข็งทื่อ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วโสตประสาท อยู่ครู่หนึ่ง และในตอนนั้นเขาก็ถามเธออีกครั้ง“คุณครับ มีอะไรครับ”และตอนนั้นเธอก็ได้สติ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ จากนั้นก็พึมพำแผ่วเบา“โทษค่ะ ฉันนึกว่าคุณคือสามีของฉัน ฉันจำคนผิดค่ะเขาหายไปนานแล้ว และฉันก็ตามหาเขามาตลอด”“ผมเสียใจด้วยนะครับ”เขาเอ่ยสั้นๆ ท่าทางสุภาพทว่าเหินห่าง ก่อนจะหันไปบอกกับป้าคนหนึ่งที่เดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทางสุภาพชายหนุ่มเอ่ยว่า“พาคุณนายไปนั่งพักก่อน”หญิงท้องคนนั้นถูกคุณป้าคนนั้นประคองไปนั่งรออยู่ด้านหนึ่ง พวกเขายังคงมองมาที่ซินเยว่และชายหนุ่มคนนั้นด้วยสีหน้าสงสัยซินเยว่เม้มปาก มองเขาเหมือนจะจดจำใบหน้านี้เอาไว้ให้ดี เธอปาดน้ำตาอีกครั้งตั้งสติตัวเองอาจจะเป็นแค่คนหน้าเหมือน“ขอโทษค่ะ ฉันไม่รบกวนแล้ว ขอโทษที่จำคนผิด ขอตัวนะคะ”ซินเยว่รีบเดินหนีออกมาด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอเดินตัวสั่นไปนั่งทรุดที่เก้าอี้ตัวหนึ่งในมุมที่ห่างไกลผู้คนจากนั้นก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักอากาศในโรงพยาบาลอบอุ่นแต่เธอกลับรู้สึกหนาวจนสั่นไปถึงกระดูกมือสองข้างยกขึ้นกอดตัวเองไว้แน่

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 143 ตอนพิเศษ 1

    กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงประกาศตามสายของโรงพยาบาล กลายเป็นจังหวะชีวิตที่ ซินเยว่ เริ่มกลับมาคุ้นชินในรอบหนึ่งปีหลังจากเพิ่งส่งเวรเสร็จสิ้น ร่างบางก็เปลี่ยนเสื้อผ้ามาสวมชุดเดรสง่าย ๆ พาตัวเองเดินลัดเลาะมายังแผนกสูตินรีเวชเพื่อรอรับเพื่อนสนิทตามที่นัดกันเอาไว้ว่าจะไปกินข้าวเย็นด้วยกันทว่าเคสผ่าตัดฉุกเฉินทำให้เพื่อนสาวรายนี้ยังไม่อาจลงเวรได้ หญิงสาวถูกยกเลิกนัดกะทันหันจึงไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เธอไม่ชอบอยู่คนเดียวเพราะทุกครั้งที่อยู่คนเดียวก็มักจะคิดฟุ้งซ่านและสุดท้ายก็ต้องนอนร้องไห้ทุกครั้งไปดังนั้นการนัดสังสรรค์และมีเพื่อนคุย จึงเป็นทางออกในการหลีกหนีความคิดถึงใครคนหนึ่งอย่างจับใจของเธอใครคนนั้นที่เธอรู้ว่าเขาไม่ได้มีตัวตนในโลกใบนี้ แต่กลับเฝ้ารอเขามาเสมอเธอนั่งลงที่เก้าอี้ที่อยู่หน้าห้องตรวจครรภ์ ในมุมหนึ่งอันเงียบสงบเพราะโรงพยาบาลนี้เป็นโรงพยาบาลเอกชนราคาแพง คนไข้ไม่ได้จอแจนัก สถานที่แห่งนี้จึงค่อนข้างเงียบแต่ก็ไม่ได้เงียบจนเกินไปหญิงสาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางหลับตาลงเบาๆ ความเหนื่อยล้ามักเปิดช่องว่างให้ภาพเหตุการณ์ในอดีตไหลย้อนกลับมาจู่โจมเสมอรสชาติขมปร่าของยาพิษที่ติดอยู่ที

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 142 ตอนจบ

    และเมื่อเห็นว่าเซียวเยี่ยนน้ำเสียงแผ่วและลมหายใจก็เริ่มขาดหาย ขาของเขาก็พลันอ่อนแรง ทรุดตัวลงไปคุกเข่าอยู่ข้างเตียงของเซียวเยี่ยนทันใดเซียวเยี่ยนถูกหลี่ซูเยว่ประคองตัวให้เอนกายซบบนอกของนาง นางไม่โวยวายแล้วและก็ยอมรับในความต้องการของเขา น้ำเสียงไร้แรงของเซียวเยี่ยนเอ่ยขึ้น“โม่ฉิง...เข้ามาใกล้ข้า...”โม่ฉิงลุกขึ้น แม้จะพยายามซ่อนน้ำตาแต่ก็ไม่อาจยับยั้งได้ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เซียวเยี่ยนเห็นน้ำตาของเขาตั้งแต่เก็บเจ้าทาสเด็กผอมคนนี้มาชุบเลี้ยงเขาก็ไม่เคยผิดหวังเลยสักครั้งถึงแม้ว่าโม่ฉิงจะเคยคิดไม่ซื่อกับหลี่ซูเยว่ ทว่าบัดนี้เขาเข้าใจแล้วว่า ผู้ใดเล่าจะห้ามหัวใจตนเองได้ กระทั่งเขาที่แข็งแกร่งกว่าเจ้าเด็กนี่เป็นพันเท่าก็ยังหลงใหลนางมากมายเพียงนี้โม่ฉิงคุกเข่าอยู่ข้างเตียงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ยังจับมือเย็นเยียบของเซียวเยี่ยนเอาไว้“ฝ่าบาท...”เซียวเยี่ยนหอบหายใจอย่างแรง รวบรวมกำลังกล่าวยาวเหยียด“ข้าแต่งตั้งให้เจ้าเป็นโหว เพื่อดูแลองค์รัชทายาทร่วมกับเฮ่อเฉียน เจ้าก็รู้ว่าเขาดีมากเพียงแต่เจ้าสำราญ หากเขาออกนอกลู่นอกทางข้ามอบให้เจ้าช่วยสั่งสอน พวกเจ้าสองคนผู้หนึ่งคือสหาย อีกคนคือน้องชายท

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 141 ข้าคือคนบ้า

    กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งรุนแรงขึ้นทุกขณะผสมกับกลิ่นยาฉุนตลบอบอวล เมื่อเซียวเยี่ยนกระอักโลหิตสีแดงคล้ำออกมาจนเปรอะเปื้อนไปทั้งอาภรณ์ขาว เสียงฝีเท้าของหมอหลวงที่กรูกันเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกทำให้บรรยากาศภายในตำหนักหยางซินโกลาหลท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เสียงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจของบุรุษที่นอนโรยแรงกลับตวาดก้อง“ไสหัวออกไปให้หมด! อย่ามาแตะต้องข้า”หลี่ซูเยว่ไม่ยินยอม “ไม่ ต้องรักษาเขา อย่าไป เขายังดื่มยาพิษลงไป พวกเจ้าต้องช่วยเขา!”เมื่อนางกล่าวจบทุกคนล้วนตกตะลึง “ฝ่าบาทยังเสวยยาพิษ ทำไม?”พิษบาดแผลของเขาเดิมก็ไม่มีทางรักษา เขายังดื่มยาพิษเข้าไปอีก ต่อให้เป็นหมอเทวดาก็ไม่อาจรั้งวิญญาณของเขาเอาไว้ได้แล้ว และบัดนี้ก็แทบไม่มีผู้ใดกล้าขยับแม้แต่เสียงหายใจก็ยังไม่กล้าจะหายใจแรง เซียวเยี่ยนหันมามองนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ“เจ้าเป็นหมอ เจ้าเองก็รู้ว่าข้าไม่มีโอกาสรอดแล้ว ยาพิษของข้าไม่มีทางรักษาเช่นกัน”หลี่ซูเยว่ปล่อยโฮออกมา กอดเซียวเยี่ยนเอาไว้แน่น“เซียวเยี่ยน ไยท่านต้องทำเช่นนี้ ทำไม!”หมอหลวงคุกเข่าลง ร้องออกมาว่า “ฝ่าบาทได้โปรดรักษาพระวรกาย”“ร่างกายนี้กำลังจะตายแล้ว จะให้ข้ารักษาอันใดอ

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 9 หมาป่า

    ท่ามกลางเงาสลัวของแมกไม้ หมาป่าสองตัวโผล่ออกมาขวางทางนางเอาไว้ ดวงตาสีเหลืองอำพันหลายคู่ปรากฏขึ้นช้า ๆ พวกมันแยกฟันอวดเขี้ยวอันแหลมคม เสียงขู่คำรามในลำคอพลางจ้องนางเขม็งหลี่ซูเยว่ตัวสั่น น้ำตาคลอเบ้า หมาป่าสองตัวนี้ทำท่าว่าเจอเหยื่ออันโอชะแล้ว หญิงสาวค่อย ๆ ถอยหลังไปหลายก้าวพลางเอ่ยเสียงสั่น“ใจเย

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 8 เขาวงกต

    “กล้าดียังไง!”น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมประดุจสายฟ้าฟาดลงกลางร่างกายของนาง เซียวเยี่ยนที่ฟื้นตัวเร็วกว่าที่คิดใช้ปลายเท้าสะกิดเข้าที่สีข้างของหลี่ซูเยว่ ส่งผลให้ร่างเล็กกลิ้งหลุน ๆ ไปบนพื้นดินที่แข็งกระด้าง ประดุจลูกขนไก่ที่ถูกหวดไปชนฝาผนังกระท่อม“โอ๊ย! ถีบข้าทำไม ท่านบ้าไปแล้วหรือไง!”หลี่ซูเยว่ร้องลั

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 7 แผนการ

    “เรียบร้อยเจ้าค่ะ”พริบตาที่หัวธนูคร่ำคร่าหลุดออกจากร่าง เซียวเยี่ยนก็ผ่อนลมหายใจหนักออกมา ความเจ็บปวดค่อย ๆ ทุเลาลงไปทีละนิดหลี่ซูเยว่สำรวจบาดแผลพลางขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นปากแผลชัด ๆ ภายใต้แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามา“แผลนี้รักษาช้าเกินไปเจ้าค่ะ เนื้อเยื่อรอบๆ เริ่มตายจนเป็นสีคล้ำเสียแล้ว ท่านอ๋

  • ทะลุมิติมาเป็นชายา ของตัวร้ายในนิยายที่จบแล้ว   บทที่ 5 ข้าเป็นหมอ

    “แค่น แค่ก ๆ”หลี่ซูเยว่ได้สติแล้ว นางพลันไอออกมาทันใด เสียงไอของนางแหบแห้ง ยังมีเขม่าควันสีดำสนิทปนออกมากับเสมหะเหนียวข้น ลมหายใจแต่ละครั้งมีเสียงวี้ดแหลมเล็กๆ ลอดออกมาจากลำคอที่บวมเป่งจากการสูดดมอากาศร้อนจัดดวงตาแดงก่ำเหมือนคนขาดน้ำแต่ก็ยังมองเห็นภาพตรงหน้าได้ชัดเจนพอที่จะรู้ว่าตนเองไม่ได้อยู่ที

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status