Masukท่ามกลางเงาสลัวของแมกไม้ หมาป่าสองตัวโผล่ออกมาขวางทางนางเอาไว้ ดวงตาสีเหลืองอำพันหลายคู่ปรากฏขึ้นช้า ๆ พวกมันแยกฟันอวดเขี้ยวอันแหลมคม เสียงขู่คำรามในลำคอพลางจ้องนางเขม็ง
หลี่ซูเยว่ตัวสั่น น้ำตาคลอเบ้า หมาป่าสองตัวนี้ทำท่าว่าเจอเหยื่ออันโอชะแล้ว หญิงสาวค่อย ๆ ถอยหลังไปหลายก้าวพลางเอ่ยเสียงสั่น
“ใจเย็น ๆ ก่อนพี่หมาป่า ยะ... อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา”
หลี่ซูเยว่แทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว กระทั่งนางคิดอะไรออก เอ่ยตะกุกตะกัก
“พะ... พี่หมาป่าทั้งสอง พวกเจ้าดูข้าคนนี้ผอมมากมีแต่กระดูก ในท้องของข้าไม่ได้รับอาหารดี ๆ มานานแล้ว พวกเจ้ากินไม่อิ่มและไม่อร่อยแน่ ๆ เอางี้นะ ขะ...ข้าจะชี้ทางให้ โน่น ในกระท่อม มีผู้ชายตัวใหญ่คนหนึ่งอยู่”
จากนั้นนิ้วเรียวขาวก็ชี้ไปที่กระท่อม และยังหว่านล้อมหมาป่าต่อ
“ในกระท่อมนั่น มีคนเนื้อแน่นมากรออยู่ เขากล้ามเป็นมัด ๆ โปรตีนเพียบ ไปกินเขาสิ พวกเจ้าต้องอิ่มแน่ อย่ากินข้าเลย อย่าเลย ไปทางโน้นไป ชิ้ว ชิ้ว”
แต่เจ้าสัตว์หน้าขนคำรามในลำคอไม่ยอมเชื่อฟัง ทั้งยังมองด้วยสายตาหวาดระแวง ทว่าเมื่อหลี่ซูเยว่พูดจบ พวกมันก้าวช้า ๆ อย่างระวังเข้ามาหานาง หลี่ซูเยว่น้ำตาไหลพราก
“ทำไมล่ะ ทะ...ทางโน้นมีคนอยู่ ไปกินเขา ไปเร็วเข้า เขาตัวใหญ่มาก พวกเจ้าสองตัวกินอิ่มเลยล่ะ อย่ากินข้าเลย ไปหาผู้ชายคนนั้นไป ไป๊!”
หมาป่ายังจ้องนางตาไม่กะพริบ ตัวหนึ่งยังเลียริมฝีปากด้วย
หลี่ซูเยว่ฉี่แทบจะราดแล้ว เมื่อหมาป่าไม่ยอมเชื่อฟัง นางจึงคิดว่าหรือจะตายแล้ว นี่คือฉากสุดท้ายของจริงในนิยายเรื่องนี้ใช่หรือไม่
และแล้วหลี่ซูเยว่ก็หันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต แม้ว่าขาจะจมอยู่ในหิมะทำให้ลำบากในการขยับตัว นางก็กัดฟันวิ่งไม่คิดชีวิต
เมื่อเห็นเหยื่อหันหลังวิ่งหนี ตามสัญชาตญาณสัตว์ป่า หมาป่าทั้งสองไม่ลังเลอีกต่อไป มันย่อกายเตรียมกระโจนเข้าหานางทันใด
ในเวลานั้นไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด อยู่ ๆ นางก็คิดถึงใบหน้าของเซียวเยี่ยนลอยวนตรงหน้า หญิงสาวจึงตะโกนด้วยเสียงอันดังที่สุดในชีวิตออกไปสุดเสียง
“เซียวเยี่ยนช่วยข้าด้วย! เซียวเยี่ยนช่วยข้าด้วย!”
และก่อนที่หมาป่าจะพุ่งทะยานเข้าถึงตัวนาง อยู่ ๆ ก็มีบางสิ่งบางอย่างขวางทางมันเอาไว้
ฉัวะ!
เสียงโลหะแหวกอากาศดังสนั่น พร้อมกับเสียงหอนอย่างเจ็บปวดของหมาป่าตัวหนึ่ง หลี่ซูเยว่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะยามนี้นางที่หอบหีบยาวิ่งนี้ก็พลันสะดุดบางสิ่งบางอย่างจนล้มกลิ้งหลุน ๆ จมหายเข้าไปในกองหิมะทันใด
หญิงสาวเจ็บไปทั้งตัว แต่ก็พยายามดันกายขึ้นมาจากกองหิมะ แต่นางรู้สึกเจ็บที่ขาจนไม่อาจขยับ ทั้งยังหวาดกลัว สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก็คือการโผล่ใบหน้าออกมามองภาพตรงหน้าอย่างขลาดกลัว
เบื้องหน้าในตอนนี้ ภาพของเซียวเยี่ยนกำลังแกว่งกระบี่ต่อสู้กับหมาป่าสองตัวอย่างองอาจ เขามาช่วยนางจริง ๆ
หญิงสาวแทบไม่เชื่อสายตา นางหลับตาและลืมขึ้นอีกครั้งก็ยังเห็นแผ่นหลังกว้างของเขาขวางหน้านางไว้
“เซียวเยี่ยน เป็นไปได้อย่างไร เขามาช่วยฉันเหรอ”
ถึงจะไม่อยากเชื่อ แต่เขาก็ทำให้หลี่ซูเยว่ซาบซึ้งใจไปแล้ว แม้จะทะเลาะกันขนาดนั้นแต่เขาก็ไม่ปล่อยให้นางตายจริง ๆ
หลี่ซูเยว่นางมองการต่อสู้นั้นตาไม่กะพริบ กระทั่งเซียวเยี่ยนจัดการฟันหมาป่าสองตัวไปหลายแผล ส่งผลให้พวกมันเลือดสาดทั้งตกใจกลัววิ่งหนีเข้าป่าไปแล้ว
เซียวเยี่ยนหันมากวาดสายตาหาร่างเล็กของหลี่ซูเยว่ แต่แล้วเขากลับหานางไม่พบก็รู้สึกว่าใจโหวงขึ้นมา
“หลี่ซูเยว่ องค์หญิง ท่านอยู่ไหน!”
กระทั่งสายปะทะเข้ากับกลุ่มผมสีดำที่ตัดกับสีขาวของหิมะอยู่กองหนึ่งเขาจึงรู้ว่าหญิงสาวอยู่ตรงนั้น
มุมปากของเซียวเยี่ยนยกขึ้นเล็กน้อย สองขายาวก้าวเข้ามาใกล้เอ่ยว่า
“ตายหรือยัง!”
หญิงสาวยังนอนจมอยู่ในหิมะ ในยามที่เขาเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าของนาง หลี่ซูเยว่หวาดกลัวจนน้ำตาไหลพราก มองเขาทั้งตอบเสียงแหบเครือ
“ยังไม่ตาย”
“อ้อ องค์หญิงผู้นี้ตายยากยิ่ง”
จากนั้นชายหนุ่มจึงคุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วจ้องมองสภาพที่ดูไม่จืดของนางแล้วยกมุมปากหยัน หลี่ซูเยว่เอ่ยเรียกเขาปนสะอื้นฮัก ๆ
“ซะ...เซียวเยี่ยน เซียวเยี่ยน ช่วยข้าหน่อย ดึงข้าหน่อย ข้าขยับไม่ได้”
ชายหนุ่มส่งเสียง หึ ในลำคอ ก่อนจะกล่าวน้ำเสียงเย็นเยียบ
“ดีนี่ ยังกล้าขอความช่วยเหลือจากข้า ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ ยังปากดีไล่หมาป่าให้มากินข้าเพื่อเอาตัวรอด องค์หญิงทำดียิ่ง ดียิ่งนัก!”
ข้านั่งนิ่งประดุจรูปสลักอยู่บนเตียงไม้ในกระท่อมซอมซ่อ จ้องมองแผ่นหลังบอบบางของหลี่ซูเยว่ที่สั่นเทิ้มด้วยโทสะพุ่งพล่านนางเพิ่งด่าทอข้าด้วยถ้อยคำที่สตรีสูงศักดิ์ไม่ควรเอ่ยสะบัดหน้าเดินพ้นประตูกระท่อมไป ลมหนาวที่พัดสวนสวนเข้ามาปะทะกายไม่ได้ช่วยให้เพลิงโทสะในอกของข้ามอดดับลง แต่มันกลับยิ่งโหมกระพือให้แรงกล้าขึ้นเมื่อนึกถึงคำของนางเลิกชอบข้าอย่างนั้นหรือ? เกลียดข้าอย่างนั้นหรือ?หึ...สตรีที่เคยคลานเข่าประจบสอพลอ อ้อนวอนขอความเมตตาและความรักจากข้าอย่างน่าสมเพช บัดนี้กลับกล้าเชิดหน้าด่าทอข้าปาว ๆ เพียงเพราะข้าใช้ปลายเท้า ‘ทักทาย’ สีข้างนางไปเพียงครั้งเดียวเนี่ยนะ?ข้าไม่ได้ตั้งใจจะถีบนางรุนแรง เพียงแค่ใช้ปลายเท้าสะกิดเท่านั้น ทว่าไยนางจึงได้กลิ้งตัวไปเช่นนั้นกันเล่านางกำลังด่าข้า อย่างไม่เกรงกลัว ความชอบที่นางเคยมีต่อข้าดูเหมือนว่าจะหมดสิ้นเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร สตรีนางนี้จะเปลี่ยนใจภายในข้ามวันได้อย่างไรแล้วดูสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างจริงใจนั่นสิ มันทำให้เส้นประสาทที่ขมับของข้าเต้นตุบด้วยความรู้สึกพลุ่งพล่านที่ยากจะอธิบายข้ายันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ พละกำลังเริ่มกลับคืนมาสู่ร่าง
ทันทีที่บานประตูคอนโดมิเนียมของซินเยว่ปิดลง ลีโอนาร์ดก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาผลักร่างบางเข้าหาผนังห้อง จุมพิตที่ดุดันและโหยหาอุบัติขึ้นอย่างรวดเร็วมือหนาของเขาซุกซนไปตามเรือนร่างจิ้มลิ้มอย่างย่ามใจ แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานถูกระเบิดออกมาจนเสื้อผ้าบนร่างกายกลายเป็นสิ่งเกะกะ เสื้อเชิ้ตแบรนด์ดังถูกกระชากจนกระดุมหลุดกระเด็น ในขณะที่บราเซียลูกไม้สีหวานของเธอก็ถูกเขาปลดเปลื้องและโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดีลีโอนาร์ดช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในท่าอุ้มแตง ซินเยว่รีบใช้ขาเรียวเกี่ยวเอวหนาเอาไว้แน่น ปากของทั้งคู่บดเบียดกันอย่างกระหาย เขาพาเธอมาถึงเตียงกว้าง ทิ้งตัวลงท่ามกลางความนุ่มนวลของที่นอนหนาเซียวเยี่ยนก้มลงดื่มด่ำกับการดูดดึงทรวงอกอิ่มของซินเยว่อย่างหิวโหย ยอดอกชูชันรับสัมผัสจากลิ้นร้อนที่ตวัดรัวจนหญิงสาวครางกระเส่า ในขณะที่ปากของเขากำลังปรนเปรอเต้านมคู่งาม มือเรียวของซินเยว่ก็เอื้อมลงไปเบื้องล่าง คว้าเอา แท่งเนื้อร้อนผ่าวของเขาที่ตั้งตระหง่านมานานให้ชี้ตรงเธอแยกขาออกกว้างและพยุงกายบดเบียดตนเองลงไปหาเขาด้วยความเร่าร้อนความคับแน่นที่ห่างหายไปนานทำให้เธอถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ร่องรักที่ชุ่
คำว่า ‘ไม่รู้จัก’ ราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ ซินเยว่ ช็อกจนตัวแข็งทื่อ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วโสตประสาท อยู่ครู่หนึ่ง และในตอนนั้นเขาก็ถามเธออีกครั้ง“คุณครับ มีอะไรครับ”และตอนนั้นเธอก็ได้สติ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ จากนั้นก็พึมพำแผ่วเบา“โทษค่ะ ฉันนึกว่าคุณคือสามีของฉัน ฉันจำคนผิดค่ะเขาหายไปนานแล้ว และฉันก็ตามหาเขามาตลอด”“ผมเสียใจด้วยนะครับ”เขาเอ่ยสั้นๆ ท่าทางสุภาพทว่าเหินห่าง ก่อนจะหันไปบอกกับป้าคนหนึ่งที่เดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทางสุภาพชายหนุ่มเอ่ยว่า“พาคุณนายไปนั่งพักก่อน”หญิงท้องคนนั้นถูกคุณป้าคนนั้นประคองไปนั่งรออยู่ด้านหนึ่ง พวกเขายังคงมองมาที่ซินเยว่และชายหนุ่มคนนั้นด้วยสีหน้าสงสัยซินเยว่เม้มปาก มองเขาเหมือนจะจดจำใบหน้านี้เอาไว้ให้ดี เธอปาดน้ำตาอีกครั้งตั้งสติตัวเองอาจจะเป็นแค่คนหน้าเหมือน“ขอโทษค่ะ ฉันไม่รบกวนแล้ว ขอโทษที่จำคนผิด ขอตัวนะคะ”ซินเยว่รีบเดินหนีออกมาด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอเดินตัวสั่นไปนั่งทรุดที่เก้าอี้ตัวหนึ่งในมุมที่ห่างไกลผู้คนจากนั้นก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักอากาศในโรงพยาบาลอบอุ่นแต่เธอกลับรู้สึกหนาวจนสั่นไปถึงกระดูกมือสองข้างยกขึ้นกอดตัวเองไว้แน่
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงประกาศตามสายของโรงพยาบาล กลายเป็นจังหวะชีวิตที่ ซินเยว่ เริ่มกลับมาคุ้นชินในรอบหนึ่งปีหลังจากเพิ่งส่งเวรเสร็จสิ้น ร่างบางก็เปลี่ยนเสื้อผ้ามาสวมชุดเดรสง่าย ๆ พาตัวเองเดินลัดเลาะมายังแผนกสูตินรีเวชเพื่อรอรับเพื่อนสนิทตามที่นัดกันเอาไว้ว่าจะไปกินข้าวเย็นด้วยกันทว่าเคสผ่าตัดฉุกเฉินทำให้เพื่อนสาวรายนี้ยังไม่อาจลงเวรได้ หญิงสาวถูกยกเลิกนัดกะทันหันจึงไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เธอไม่ชอบอยู่คนเดียวเพราะทุกครั้งที่อยู่คนเดียวก็มักจะคิดฟุ้งซ่านและสุดท้ายก็ต้องนอนร้องไห้ทุกครั้งไปดังนั้นการนัดสังสรรค์และมีเพื่อนคุย จึงเป็นทางออกในการหลีกหนีความคิดถึงใครคนหนึ่งอย่างจับใจของเธอใครคนนั้นที่เธอรู้ว่าเขาไม่ได้มีตัวตนในโลกใบนี้ แต่กลับเฝ้ารอเขามาเสมอเธอนั่งลงที่เก้าอี้ที่อยู่หน้าห้องตรวจครรภ์ ในมุมหนึ่งอันเงียบสงบเพราะโรงพยาบาลนี้เป็นโรงพยาบาลเอกชนราคาแพง คนไข้ไม่ได้จอแจนัก สถานที่แห่งนี้จึงค่อนข้างเงียบแต่ก็ไม่ได้เงียบจนเกินไปหญิงสาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางหลับตาลงเบาๆ ความเหนื่อยล้ามักเปิดช่องว่างให้ภาพเหตุการณ์ในอดีตไหลย้อนกลับมาจู่โจมเสมอรสชาติขมปร่าของยาพิษที่ติดอยู่ที
และเมื่อเห็นว่าเซียวเยี่ยนน้ำเสียงแผ่วและลมหายใจก็เริ่มขาดหาย ขาของเขาก็พลันอ่อนแรง ทรุดตัวลงไปคุกเข่าอยู่ข้างเตียงของเซียวเยี่ยนทันใดเซียวเยี่ยนถูกหลี่ซูเยว่ประคองตัวให้เอนกายซบบนอกของนาง นางไม่โวยวายแล้วและก็ยอมรับในความต้องการของเขา น้ำเสียงไร้แรงของเซียวเยี่ยนเอ่ยขึ้น“โม่ฉิง...เข้ามาใกล้ข้า...”โม่ฉิงลุกขึ้น แม้จะพยายามซ่อนน้ำตาแต่ก็ไม่อาจยับยั้งได้ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เซียวเยี่ยนเห็นน้ำตาของเขาตั้งแต่เก็บเจ้าทาสเด็กผอมคนนี้มาชุบเลี้ยงเขาก็ไม่เคยผิดหวังเลยสักครั้งถึงแม้ว่าโม่ฉิงจะเคยคิดไม่ซื่อกับหลี่ซูเยว่ ทว่าบัดนี้เขาเข้าใจแล้วว่า ผู้ใดเล่าจะห้ามหัวใจตนเองได้ กระทั่งเขาที่แข็งแกร่งกว่าเจ้าเด็กนี่เป็นพันเท่าก็ยังหลงใหลนางมากมายเพียงนี้โม่ฉิงคุกเข่าอยู่ข้างเตียงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ยังจับมือเย็นเยียบของเซียวเยี่ยนเอาไว้“ฝ่าบาท...”เซียวเยี่ยนหอบหายใจอย่างแรง รวบรวมกำลังกล่าวยาวเหยียด“ข้าแต่งตั้งให้เจ้าเป็นโหว เพื่อดูแลองค์รัชทายาทร่วมกับเฮ่อเฉียน เจ้าก็รู้ว่าเขาดีมากเพียงแต่เจ้าสำราญ หากเขาออกนอกลู่นอกทางข้ามอบให้เจ้าช่วยสั่งสอน พวกเจ้าสองคนผู้หนึ่งคือสหาย อีกคนคือน้องชายท
กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งรุนแรงขึ้นทุกขณะผสมกับกลิ่นยาฉุนตลบอบอวล เมื่อเซียวเยี่ยนกระอักโลหิตสีแดงคล้ำออกมาจนเปรอะเปื้อนไปทั้งอาภรณ์ขาว เสียงฝีเท้าของหมอหลวงที่กรูกันเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกทำให้บรรยากาศภายในตำหนักหยางซินโกลาหลท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เสียงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจของบุรุษที่นอนโรยแรงกลับตวาดก้อง“ไสหัวออกไปให้หมด! อย่ามาแตะต้องข้า”หลี่ซูเยว่ไม่ยินยอม “ไม่ ต้องรักษาเขา อย่าไป เขายังดื่มยาพิษลงไป พวกเจ้าต้องช่วยเขา!”เมื่อนางกล่าวจบทุกคนล้วนตกตะลึง “ฝ่าบาทยังเสวยยาพิษ ทำไม?”พิษบาดแผลของเขาเดิมก็ไม่มีทางรักษา เขายังดื่มยาพิษเข้าไปอีก ต่อให้เป็นหมอเทวดาก็ไม่อาจรั้งวิญญาณของเขาเอาไว้ได้แล้ว และบัดนี้ก็แทบไม่มีผู้ใดกล้าขยับแม้แต่เสียงหายใจก็ยังไม่กล้าจะหายใจแรง เซียวเยี่ยนหันมามองนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ“เจ้าเป็นหมอ เจ้าเองก็รู้ว่าข้าไม่มีโอกาสรอดแล้ว ยาพิษของข้าไม่มีทางรักษาเช่นกัน”หลี่ซูเยว่ปล่อยโฮออกมา กอดเซียวเยี่ยนเอาไว้แน่น“เซียวเยี่ยน ไยท่านต้องทำเช่นนี้ ทำไม!”หมอหลวงคุกเข่าลง ร้องออกมาว่า “ฝ่าบาทได้โปรดรักษาพระวรกาย”“ร่างกายนี้กำลังจะตายแล้ว จะให้ข้ารักษาอันใดอ
นางดึงร่างสูงให้เดินตามมานั่งลงบนเตียง จากนั้นก็ขยับไปหยิบหีบยาของตนเองออกมา พร้อมกับเริ่มทำแผลเซียวเยี่ยนมองมือขาวของนางคล้ายเลื่อนลอยนางตั้งใจรักษาให้เขาพร้อมกับพันแผลทายาอย่างประณีต นิ้วเรียวของนางสัมผัสผิวแกร่งอย่างแผ่วเบาจนนางเผลอบ่นออกมา“ท่านนี่นะ ไยไม่รักตัวเองเลยสักนิด”เซียวเยี่ยนมองมือ
หลี่ซูเยว่ไม่คิดว่าเขาจะได้ยินคำพูดของนาง หญิงสาวเบิกตากว้างประดุจลูกกวางน้อยมองเขา ในใจคิดหาข้อแก้ต่างให้ตนเองสารพัดทว่าช้าก่อน...เขาคนนี้หากได้ยินสิ่งที่นางพูดทุกอย่าง เช่นนั้นก็หมายความว่าเขาแอบซุ่มดูนางอยู่เงียบ ๆ นานแล้ว แต่เขากลับไม่ได้โผล่มาช่วยในทันทีหากว่านางไม่ร้องขอความช่วยเหลือด้วยเสี
“กล้าดียังไง!”น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมประดุจสายฟ้าฟาดลงกลางร่างกายของนาง เซียวเยี่ยนที่ฟื้นตัวเร็วกว่าที่คิดใช้ปลายเท้าสะกิดเข้าที่สีข้างของหลี่ซูเยว่ ส่งผลให้ร่างเล็กกลิ้งหลุน ๆ ไปบนพื้นดินที่แข็งกระด้าง ประดุจลูกขนไก่ที่ถูกหวดไปชนฝาผนังกระท่อม“โอ๊ย! ถีบข้าทำไม ท่านบ้าไปแล้วหรือไง!”หลี่ซูเยว่ร้องลั
“เรียบร้อยเจ้าค่ะ”พริบตาที่หัวธนูคร่ำคร่าหลุดออกจากร่าง เซียวเยี่ยนก็ผ่อนลมหายใจหนักออกมา ความเจ็บปวดค่อย ๆ ทุเลาลงไปทีละนิดหลี่ซูเยว่สำรวจบาดแผลพลางขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นปากแผลชัด ๆ ภายใต้แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามา“แผลนี้รักษาช้าเกินไปเจ้าค่ะ เนื้อเยื่อรอบๆ เริ่มตายจนเป็นสีคล้ำเสียแล้ว ท่านอ๋







