روايات بقلم ระฆังพฤษภา/จงร่ายรำบทกวี

บทที่ 36 อาณาจักรทองคำเหนือขุนเขา และทาสรักนิรันดร์แห่งตระกูลชิงสามปีต่อมา... ณ หมู่บ้านตงซานที่ถูกเนรมิตขึ้นใหม่จนกลายเป็นเมืองแห่งสมุนไพรและแหล่งการค้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน คฤหาสน์หินอ่อนหลังมหึมาตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขา ทุ่งสมุนไพรสีเขียวขจีทอดยาวสุดลูกหูลูกตา สลับกับโรงงานยาสกัดที่ทันสมัยที่สุดซึ่งใช้กลไกที่ ชิงเหยา ออกแบบเอง ความรวยของตระกูลชิงบัดนี้ไม่ได้เป็นเพียงตำนาน แต่เป็นอำนาจที่แม้แต่ราชสำนักยังต้องเกรงใจ เพราะเสบียงและยารักษาโรคกว่าครึ่งแคว้นล้วนถูกส่งออกจากที่นี่ภายในห้องโถงกว้างที่ประดับประดาด้วยเครื่องแก้วและอัญมณีล้ำค่า ชิงเหยานั่งเอนกายอย่างสง่างามบนตั่งไม้กฤษณา นัยน์ตาคมกริบของนางจดจ้องอยู่กับสมุดบัญชีเล่มหนาที่ระบุยอดกำไรมหาศาลจากปีที่ผ่านมา นางกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ [ในที่สุด... ความรวยที่ฉันแลกมาด้วยเลือดและหยาดเหงื่อก็มั่นคงเสียที ไม่มีใครหน้าไหนจะมาเผาทำลายหรือพรากมันไปจากฉันได้อีก และดูเหมือนว่า 'ทรัพย์สิน' ที่มีค่าที่สุดของฉันในตอนนี้ จะไม่ใช่แค่ทองคำพวกนี้หรอกนะ]"นวดให้แรงกว่านี้หน่อย... ท่านอยากกินข้าวเย็นที่คลุกฝุ่นหรืออย่างไร?" เสียงหวานแ

บทที่ 35 ปลดเปลื้องอาภรณ์แห่งอำนาจท่ามกลางสายลมเย็นเยือกที่พัดพาเอากลิ่นอายสงครามให้จางหายไป ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมท้องพระโรงหลวงแห่งแคว้นที่เคยสั่นสะเทือนด้วยอำนาจของแม่ทัพใหญ่ จ้าวเทียนหลง ยืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางขุนนางนับร้อยที่จ้องมองมาด้วยความคาดหวัง ในมือของเขาไม่มีดาบที่ชุ่มเลือดข้าศึกอีกต่อไป แต่เขากลับแบกรับน้ำหนักของเกียรติยศที่แลกมาด้วยความผิดพลาดในอดีต"จ้าวเทียนหลง... ข้าขอมอบตำแหน่งจ้าวอ๋องเพื่อตอบแทนที่เจ้าปกป้องบัลลังก์และเส้นทางเสบียงจากพวกกบฏ!" ฮ่องเต้เอ่ยด้วยสุรเสียงกึกก้องจ้าวเทียนหลงมองดูตราตั้งอ๋องสีทองอร่ามที่วางอยู่บนพานพุ่ม นัยน์ตาคมกริบของเขาไม่ได้มีรอยยิ้มอย่างที่ใครๆ คิด ทว่าเขากลับหวนนึกถึงภาพของ ชิงเหยา ที่ยืนอยู่ท่ามกลางควันไฟในสมรภูมิคราวนั้น... สตรีที่เขาเคยทอดทิ้งเพื่อสิ่งไร้ค่าที่เรียกว่ายศถาบรรดาศักดิ์เหล่านี้"กระหม่อมขอบังอาจทูลฝ่าบาท..." จ้าวเทียนหลงเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่นดุจขุนเขา เขาเริ่มปลดสายรัดเกราะไหล่ที่ประดับด้วยตราพยัคฆ์ทมิฬทิ้งลงบนพื้นหินอ่อนเสียงดัง เคร้ง! "อาภรณ์แห่งยศถาเหล่านี้มันหนักเกินไปสำหรับชายที่หัวใจเต็มไปด้วยความผิดบาป ก

บทที่ 34 เพลิงแค้นเหนือสมรภูมิภายใต้ท้องฟ้าสีขี้เถ้าที่ปกคลุมด้วยกลุ่มควันหนาทึบ ค่ายใหญ่ของกองกำลังกบฏที่ร่วมมือกับขุนนางกังฉินตั้งตระหง่านอยู่กลางหุบเขาปิดตาย พวกมันย่ามใจว่ามีทั้งกำลังทหารและแผนผังธุรกิจลับที่ขโมยมาจะสามารถบีบให้ ชิงเหยา ยอมสยบ แต่พวกมันหารู้ไม่ว่า บัดนี้เงิน ของชิงเหยาได้ซื้อใจนายกองกบฏไปกว่าครึ่ง และดาบ ของจ้าวเทียนหลงกำลังจ่ออยู่ที่คอหอยของพวกมันแล้ว"พวกโง่เขลาที่โลภในสมบัติของข้า... วันนี้ข้าจะทำให้พวกแกเห็นว่า ทองคำของตระกูลชิงไม่ได้มีไว้ให้พวกแกเสวยสุข แต่มีไว้เพื่อซื้อโลงศพให้พวกแกทุกคน!" ชิงเหยายืนอยู่บนเนินเขาที่มองเห็นสมรภูมิเบื้องล่าง ใบหน้าของนางนิ่งสงบดุจรูปปั้นหินอ่อน ทว่าดวงตาโชนแสงด้วยความสะใจจ้าวเทียนหลง ในชุดเกราะพยัคฆ์ทมิฬสีดำ เดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังร่างบาง เขาไม่ได้สวมหัวโขนแม่ทัพผู้สูงส่งเมื่ออยู่ต่อหน้านาง แต่นัยน์ตาของเขากลับเต็มไปด้วยความภักดีที่ยอมมอบให้สตรีผู้นี้เพียงผู้เดียว เขาหยิบผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์ราคาแพงที่ชิงเหยาซื้อให้ขึ้นมาคลุมร่างให้นางอย่างเบามือ"ชิงเหยา... ทัพหน้าพร้อมแล้ว ข้าจะบุกทะลวงเข้าไปลากหัวไอ้เสนาบดีเฒ่ากับแม่ทัพ

บทที่ 33 สมรภูมิเงินตราสยบกบฏท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีที่มืดมิดที่สุด แสงเพลิงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือทุ่งหญ้าชายแดน เสียงตะโกนกึกก้องของพวกกบฏแฝงตัวดังขึ้นพร้อมกับการบุกโจมตีคลังเสบียงและยารักษาโรคที่ ชิงเหยา ขนมา พวกมันคิดว่าการเผาทำลายแหล่งทรัพยากรจะทำให้กองทัพพยัคฆ์ทมิฬระส่ำระสาย และสตรีอย่างนางจะสยบยอมด้วยความหวาดกลัวทว่าพวกมันคิดผิด... ผิดมหันต์!"พวกสวะเอ๊ย... คิดจะใช้แผนเดิมๆ เผาที่ทำกินของข้าอีกงั้นหรือ?" ชิงเหยายืนเด่นอยู่บนหอคอยสังเกตการณ์ในชุดสีแดงเพลิงที่พริ้วไหวตามแรงลม แววตาของนางนิ่งสงบดุจน้ำแข็งที่มองดูมดปลวกกำลังดิ้นรน [สามปีที่แล้วฉันสูญเสียทุกอย่างไปกับไฟ แต่สามปีนี้ฉันใช้เงินและสมองสร้างปราการที่ไฟไม่มีวันมอดไหม้ขึ้นมา พวกแกไม่มีวันได้แตะต้องทองคำหรือยาของฉันแม้แต่เศษเสี้ยว เพราะวันนี้ฉันจะทำให้พวกแกเห็นว่า พลังของเงินตรามันน่ากลัวกว่าคมดาบของพวกแกกี่เท่า!]"อาหยาง! อิงเอ๋อร์! ลงมือ!" ชิงเหยาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดทันใดนั้น กองกำลังรับจ้างเกราะทองที่ชิงเหยาทุ่มเงินจ้างมาด้วยราคาสูงลิ่วก็พุ่งออกมาจากเงามืด ไม่ใช่ทหารเกณฑ์ไร้ฝีมือ แต่เป็นนักรบรับจ้างระ

บทที่ 32 พันธมิตรท่ามกลางเปลวเพลิงลมหนาวพัดกรรโชกผ่านรอยแยกของกระโจมแม่ทัพใหญ่ แสงเทียนสั่นระริกสะท้อนกับสัญญาผูกขาดที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ ชิงเหยา จ้องมองร่างของ จ้าวเทียนหลง ที่ยังคงนิ่งเงียบ แววตาของนางเย็นชาดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ นางไม่ได้มีลางสังหรณ์เรื่องความจริงใจของเขาอีกต่อไป เพราะต่อจากนี้นางจะเชื่อเพียงสิ่งที่นางถือครอง ไว้ในมือเท่านั้น นั่นคือเสบียงและชีวิตทหารของเขา"สัญญาฉบับนี้มีผลทันที..." ชิงเหยาเอ่ยเสียงเรียบพลางเก็บกระดาษลงในสาบเสื้อ "ข้าจะให้คนของข้าปล่อยเสบียงและยาชุดแรกออกมา แลกกับการที่ท่านต้องกวาดล้างหนอนบ่อนไส้ในกองทัพให้สิ้นซาก ข้าไม่ต้องการให้เงินของข้าต้องสูญเปล่าเพราะไอ้พวกกบฏสวะพวกนั้น"จ้าวเทียนหลงพยักหน้าช้าๆ ใบหน้าของเขาซูบผอมลงแต่ดวงตากลับเป็นประกายด้วยความหวัง "ข้าสัญญา... ใครที่มันกล้าทรยศต่อเสบียงของเจ้า ใครที่มันคิดร้ายต่อตระกูลชิง ข้าจะล้างบางพวกมันด้วยมือข้าเอง"เขาขยับกายเข้ามาใกล้อย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่านางจะผลักไส ร่างหนาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นพรมข้างเท้าของนาง มือที่หยาบกร้านจากการจับดาบเอื้อมมาประคองเท้าเล็กๆ ของชิงเหยาขึ้นมาวางบนตักอย่างแผ่ว

บทที่ 31 น้ำตาแม่ทัพใต้เงาความแค้น และศัตรูในรอยมืดควันไฟจากคบเพลิงในกระโจมแม่ทัพเริ่มจางลง แต่บรรยากาศแห่งความขัดแย้งกลับเข้มข้นขึ้นจนแทบสำลัก จ้าวเทียนหลง บุรุษที่คนทั้งแผ่นดินขนานนามว่า แม่ทัพปีศาจ บัดนี้กลับคุกเข่าลงต่อหน้าสตรีในชุดแดงที่เขาสั่งจับกุมมาในฐานะเชลย มือที่เคยสังหารคนนับหมื่นสั่นระริกขณะเอื้อมไปแตะชายกระโปรงไหมของ ชิงเหยา ราวกับกลัวว่าสตรีตรงหน้าจะอันตรธานหายไปดุจฝันสลายในอดีต"จ้าวเทียนหลง... ท่านทำอะไรของท่าน!" ชิงเหยาตวาดเสียงสั่น นางก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังพิงกับเสากระโจม ลมหายใจหอบถี่ด้วยความสับสน [ท่านคุกเข่างั้นเหรอ? แม่ทัพใหญ่ที่ทิ้งฉันไว้กลางกองเพลิงเพื่อกลับมาเอาหัวโขนนี้ บัดนี้กลับยอมทิ้งเกียรติยศทั้งหมดเพื่อคุกเข่าต่อหน้าฉัน... อย่ามาใช้วิธีนี้หลอกให้ฉันใจอ่อนนะจ้าวเทียนหลง! ความรวยที่ฉันสร้างมาสามปี มันแข็งแกร่งกว่าน้ำตาปลอมๆ ของท่านมหาศาล!]"ชิงเหยา... ข้าไม่ได้คุกเข่าเพื่อให้เจ้ายกโทษให้ง่ายๆ แต่ข้าคุกเข่าเพราะข้ามันโง่ ข้าโง่ที่คิดว่าอำนาจทหารจะทำให้ข้าลืมรสชาติของน้ำแกงที่เจ้าเคยทำให้กิน ข้าโง่ที่คิดว่าเกียรติยศจะสำคัญกว่าการเห็นเจ้ามีชีวิตอยู่..." จ้า

บทที่ 25 หมากรุกที่เริ่มขยับท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีกาลที่ถูกทำลายด้วยเสียงปะทุของเปลวไฟ เย่ซิงเยว่ กัดฟันกรอดพลางแบกร่างสูงใหญ่ของ เซี่ยหยางเฟย ไว้บนไหล่เล็กๆ ของนาง ความร้อนจากกองเพลิงที่โหมกระหน่ำเบื้องหลังไล่หลังมาติดๆ ราวกับอสูรกายกระหายเลือดที่พยายามจะกลืนกินคนทั้งคู่เข้าไป ทุกย่างก้าวที่นางย่ำลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเขม่าควันนั้นหนักอึ้ง แต่ในแววตาของนางกลับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย"เจ้าคนปลิ้นปล้อน... ท่านอย่าเพิ่งมาหมดสติใส่ข้าตอนนี้เชียวนะ" ซิงเยว่พึมพำลอดไรฟัน น้ำหนักตัวของหยางเฟยที่กดทับลงมาทำให้กระดูกของนางแทบจะลั่น แต่สัมผัสจากลมหายใจอ่อนๆ ของเขาที่รดอยู่ข้างลำคอกลับเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเขายังมีชีวิตอยู่นางพาร่างของเขาเลี่ยงออกมาทางทิศเหนือ มุ่งหน้าไปยังลำธารสายเล็กที่ไหลมาจากน้ำตกท้ายหมู่บ้านลับ เพราะที่นั่นคือทางเดียวที่อากาศยังพอจะหายใจได้สะดวก ทว่ายิ่งเดินห่างออกมาจากหมู่บ้าน ความสงสัยในใจของนางก็ยิ่งทวีคูณ รอยเท้าที่นางเห็นก่อนหน้านี้... รอยเลือดที่หยดเป็นทางมุ่งไปในทิศตรงกันข้ามกับที่นางอยู่...[คนคุ้มกันของตระกูลเซี่ยเก่งกาจถึงเพียงนั้น... ไม่มีทางถูกกำ

บทที่ 24 สายใยที่เริ่มถักทอ ท่ามกลางกลุ่มควันที่ลอยม้วนตัวเป็นเกลียวสีดำปกคลุมไปทั่วชั้นบรรยากาศของหมู่บ้านลับ กลิ่นไหม้ของไม้กฤษณาเนื้อดีที่ถูกเปลวเพลิงเลียลามส่งกลิ่นหอมปนความเศร้าสลดอบอวลไปทั่วบริเวณ เย่ซิงเยว่ ก้าวเท้าไปบนพื้นดินที่ร้อนระอุอย่างระมัดระวัง ทุกฝีเข็มที่นางย่ำลงไปนั้นเต็มไปด้วยความตึงเครียด แววตาของนางจดจ้องไปยังทิศตะวันออกตามที่ร่างสูงที่บาดเจ็บชี้นำทางมา หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับกลองศึก ไม่ใช่เพียงเพราะหวาดกลัวต่อเพลิงพิโรธที่ล้อมรอบ แต่เพราะทุกนาทีที่เสียไปหมายถึงชีวิตของ เซี่ยหยางเฟย ที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายนางแบกความหวังและความกังวลไว้เต็มอก พลางมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังสุดท้ายที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมหน้าผา ทว่ายิ่งเข้าใกล้ สิ่งที่ทำให้นางต้องขมวดคิ้วแน่นคือความเงียบเชียบที่ผิดปกติ "คนคุ้มกันที่ เจ้าคนปลิ้นปล้อน นั่นบอกไว้หายไปไหนหมด?" นางพึมพำกับตัวเองด้วยความระแวง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ บริเวณบ้านที่ควรจะมีองครักษ์ฝีมือดีของตระกูลเซี่ยคอยคุ้มกันสมุนไพรหลวง แต่บัดนี้กลับพบเพียงความว่างเปล่า มีเพียงรอยเท้าที่ดูสับสนอลหม่านและรอยเลือดจางๆ ที่ถูกฝุ่นเขม่าควันพัดม

บทที่ 23 วิกฤตที่หมู่บ้านสมุนไพรท่ามกลางเสียงกึกก้องของน้ำตกที่ตกลงกระทบโขดหินเบื้องล่าง บรรยากาศที่ควรจะร่มรื่นกลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย เย่ซิงเยว่ ยืนตระหง่านอยู่หน้ารถม้า มือเล็กทว่ามั่นคงกำมีดสั้นเล่มงามไว้แน่น แววตาพยัคฆ์สาวของนางจ้องเขม็งไปยังแมกไม้ที่หนาทึบเบื้องหลังม่านน้ำตก ซึ่งบัดนี้มีเงาร่างสายตาหลายคู่กำลังจับจ้องมาที่นาง"หยางเฟย... ท่านนั่งลงเดี๋ยวนี้!" ซิงเยว่สั่งเสียงเข้มโดยไม่หันไปมองร่างสูงที่ยืนกุมมือซึ่งอาบไปด้วยเลือดแดงฉาน "เลือดท่านไหลไม่หยุดแล้ว เจ้าคนไม่ได้ความ... หากท่านยังขยับตัวส่งเดช ข้าจะปล่อยให้ท่านแห้งเหี่ยวตายตรงนี้แหละ!"เซี่ยหยางเฟย แม้ใบหน้าจะเริ่มซีดลงเพราะพิษจากปลายลูกธนู แต่เขากลับกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ดุจพยัคฆ์ที่แกล้งบาดเจ็บ "โอย... ซิงเยว่ เจ้าช่างวาจาร้ายกาจนนัก... ข้าอุตส่าห์รับธนูแทนเจ้าจนมือแทบจะใช้การไม่ได้ เจ้ายังจะใจดำกับคนเจ็บอีกหรือ? ข้าเริ่มรู้สึกว่า... แผลนี้มันลามไปถึงหัวใจข้าแล้วนะ" เขากระแอมไอเบาๆ พลางทรุดกายลงนั่งพิงตัวรถม้าอย่างหมดแรง (ซึ่งครั้งนี้เขารู้สึกอ่อนแรงจริงๆ มากกว่าทุกครั้

บทที่ 22 อดีตที่เริ่มปรากฏเสียงคมดาบปะทะกันเคร้งคร้างกลางป่าลึกค่อยๆ สงบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเหล่าชายชุดดำที่บัดนี้ล้มระเนระนาดอยู่บนพื้นใบไม้แห้ง เซี่ยหยางเฟย สะบัดกระบี่ไล่หยดเลือดสีเข้มออกจากตัวดาบด้วยท่วงท่าที่ดูสง่างามทว่าเย็นชา แสงอาทิตย์ที่รอดผ่านยอดไม้ลงมาทาบทับใบหน้าคมเข้มของเขา ทำให้ดวงตาคู่นั้นดูดุดันราวกับเทพสงครามที่เพิ่งตื่นจากนิทราเขากลับมาสวมมาดคุณชายกะล่อนอีกครั้งเมื่อหันไปมองรถม้า "ซิงเยว่... แมลงพวกนี้ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย ทำเอาข้าเหงื่อตกจนอาการปวดหัวเกือบจะกำเริบขึ้นมาอีกรอบแน่ะ" เขาแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นนวดขมับ พลางส่งยิ้มอ่อนแรงไปให้นางเอกสาวที่บัดนี้เดินลงมาจากรถม้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย"เจ้าคนกะล่อน... เลิกเล่นละครได้แล้ว" เย่ซิงเยว่ ก้าวเท้าข้ามร่างของอันธพาลคนหนึ่งไปหาเขา สายตาของนางจ้องมองบาดแผลถลอกเล็กน้อยที่ต้นแขนของหยางเฟยด้วยความรู้สึกที่ปนกันระหว่างความรำคาญและความห่วงใย "ถ้าท่านปวดหัวนัก ก็ไปนอนในรถม้าเสีย ข้าจะเป็นคนขับเองจนกว่าจะถึงหมู่บ้านลับนั่น""โอ้... เจ้ายอมให้ข้านอนพักข้างกายเจ้าหรือ? ช่างเป็นวาสนาของข้ายิ่งนัก" หยางเฟยขยับเข้าไ

บทที่ 21 เหล่าพยัคฆ์สาวแห่งตระกูลเย่ภายในป่าลึกที่แสงแดดรำไรแทบจะส่องไม่ถึงพื้นดิน เสียงฝีเท้าลึกลับที่เคยดังแว่วอยู่รอบรถม้าบัดนี้เงียบหายไปอย่างน่าประหลาด ทิ้งไว้เพียงความกดดันที่มหาศาล เย่ซิงเยว่ กระชับสายบังเหียนม้าแน่น แววตาคมกริบกวาดมองพงหญ้าที่รกชัฏเบื้องหน้า นางรู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่แผ่ออกมาพ้นจากเงามืด"ดูท่าแขกของท่านจะไม่ยอมปล่อยให้เราไปถึงหมู่บ้านลับง่ายๆ นะ เซี่ยหยางเฟย" ซิงเยว่กระซิบเสียงต่ำพยายามคุมน้ำหนักม้าให้มั่นคงเซี่ยหยางเฟย ที่บัดนี้สลัดคราบคนป่วยหน้ามืดทิ้งไปโดยสิ้นเชิง เขานั่งหลังตรง แววตาคมดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อจ้องมองข้ามไหล่ของซิงเยว่ไป "พวกมันไม่ใช่แขกของข้าหรอก... แต่เป็นพวกสุนัขรับใช้ที่ตระกูลหลิวจ้างมา และดูเหมือนพวกมันจะวางค่ายกลบางอย่างไว้ข้างหน้า" เขายื่นมือหนาไปแตะที่หลังมือนางเบาๆ เพื่อให้สัญญาณ "ซิงเยว่ เร่งความเร็ว! ข้าจะจัดการพวกข้างหลังเอง!""ไม่ต้องสั่งข้า!" ซิงเยว่ตะโกนพร้อมกับสะบัดแส้ลงบนหลังม้า "ฮี้!" รถม้าพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงระเบิดควันสมุนไพรที่ซิงเยว่ประดิษฐ์ขึ้นเพื่อพรางตัวตัดกลับไปที่ ร้านเครื่องหอมตระกูลเย่ เมือ

บทที่ 20 การเดินทางสู่หมู่บ้านลับรุ่งอรุณถัดมาเหนือท้องฟ้าเมืองเปียนเฉิงถูกฉาบด้วยสีม่วงครามสลับทอง แสงแรกของวันล่วงล้ำผ่านม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมเทือกเขาทางทิศตะวันออก บรรยากาศรอบจวนตระกูลเย่ในเช้านี้เต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉงแต่ทว่าเคร่งเครียด รถข้าหลวงคันใหญ่ที่ถูกดัดแปลงให้มีพื้นที่เก็บของมิดชิดถูกนำมาจอดรออยู่ที่หน้าประตูจวน บรรดาบ่าวไพร่ต่างเร่งรีบจัดเตรียมเสบียงและอาวุธป้องกันตัวสำหรับการเดินทางที่ไม่มีใครคาดเดาได้เย่ซิงเยว่ ในชุดรัดกุมสีเขียวเข้มขลิบดำ เส้นผมสีนิลถูกรวบขึ้นเป็นมวยสูงประดับด้วยปิ่นไม้เรียบง่ายเพียงอันเดียว นางยืนตรวจสอบความเรียบร้อยของรถม้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรับผิดชอบ มือเรียวบางลูบไล้ไปตามเนื้อไม้ของตัวรถ พลางสำรวจรอยต่อและลิ้นชักลับที่นางออกแบบไว้สำหรับเก็บเครื่องหอมราคาแพงหากขากลับต้องบรรทุกของหนัก"น้องห้า... แน่ใจนะว่าเจ้าจะไม่ให้พี่คนใดคนหนึ่งตามไปด้วย?" เย่จื่อหลิน (พี่ใหญ่) เดินเข้ามาประชิดพลางปรับปกเสื้อให้น้องสาวด้วยความอาทร "การเข้าป่าลึกคราวนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ตระกูลหลิวอาจจะส่งคนตามประกบเจ้าทุกฝีก้าว ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้านัก""พ