Novels by ระฆังพฤษภา/จงร่ายรำบทกวี

บทที่ 31 น้ำตาแม่ทัพใต้เงาความแค้น และศัตรูในรอยมืดควันไฟจากคบเพลิงในกระโจมแม่ทัพเริ่มจางลง แต่บรรยากาศแห่งความขัดแย้งกลับเข้มข้นขึ้นจนแทบสำลัก จ้าวเทียนหลง บุรุษที่คนทั้งแผ่นดินขนานนามว่า แม่ทัพปีศาจ บัดนี้กลับคุกเข่าลงต่อหน้าสตรีในชุดแดงที่เขาสั่งจับกุมมาในฐานะเชลย มือที่เคยสังหารคนนับหมื่นสั่นระริกขณะเอื้อมไปแตะชายกระโปรงไหมของ ชิงเหยา ราวกับกลัวว่าสตรีตรงหน้าจะอันตรธานหายไปดุจฝันสลายในอดีต"จ้าวเทียนหลง... ท่านทำอะไรของท่าน!" ชิงเหยาตวาดเสียงสั่น นางก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังพิงกับเสากระโจม ลมหายใจหอบถี่ด้วยความสับสน [ท่านคุกเข่างั้นเหรอ? แม่ทัพใหญ่ที่ทิ้งฉันไว้กลางกองเพลิงเพื่อกลับมาเอาหัวโขนนี้ บัดนี้กลับยอมทิ้งเกียรติยศทั้งหมดเพื่อคุกเข่าต่อหน้าฉัน... อย่ามาใช้วิธีนี้หลอกให้ฉันใจอ่อนนะจ้าวเทียนหลง! ความรวยที่ฉันสร้างมาสามปี มันแข็งแกร่งกว่าน้ำตาปลอมๆ ของท่านมหาศาล!]"ชิงเหยา... ข้าไม่ได้คุกเข่าเพื่อให้เจ้ายกโทษให้ง่ายๆ แต่ข้าคุกเข่าเพราะข้ามันโง่ ข้าโง่ที่คิดว่าอำนาจทหารจะทำให้ข้าลืมรสชาติของน้ำแกงที่เจ้าเคยทำให้กิน ข้าโง่ที่คิดว่าเกียรติยศจะสำคัญกว่าการเห็นเจ้ามีชีวิตอยู่..." จ้า

บทที่ 30 เดิมพันด้วยความมั่งคั่งแสงตะเกียงน้ำมันในกระโจมแม่ทัพสั่นไหวตามแรงลมพายุทรายเบื้องนอก บรรยากาศภายในยังคงตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ชิงเหยา นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าที่มุมกระโจม ดวงตาคมปลาบของนางไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อ จ้าวเทียนหลง ที่ยืนค้ำศีรษะนางอยู่แม้แต่น้อย นางรู้ดีว่าในสงครามครั้งนี้ เสบียงสำคัญพอๆ กับอาวุธ และนางคือคนเดียวที่ถือกุญแจคลังเสบียงลับที่ซ่อนอยู่ตามแนวชายแดน"สามวันแล้วที่ทหารของข้าต้องกินรำข้าวประทังชีวิต และยาสมานแผลก็หมดลงจนแผลคนเจ็บเริ่มเน่าตาย" จ้าวเทียนหลงเอ่ยเสียงพร่า เขาดูเหนื่อยล้ากว่าที่นางเคยเห็น ความกดดันจากการสู้รบและเสียงด่าทอจากราชสำนักทำให้พยัคฆ์ร้ายเริ่มสิ้นฤทธิ์ "เจ้าต้องการอะไรกันแน่ ชิงเหยา? ทองคำ? หรือเสรีภาพของเด็กสองคนนั่น?"ชิงเหยาเคาะนิ้วลงบนหัวเข่าเบาๆ ท่วงท่านางดูเหมือนนางพญาที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อ [ท่านแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร ในที่สุดท่านก็ต้องเอ่ยปากถามความต้องการของเมียชาวนาที่ท่านเคยเขี่ยทิ้งสินะ ท่านนึกว่าแค่ขังฉันไว้ในกระโจมแล้วฉันจะยอมยกทุกอย่างให้ท่านง่ายๆ งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ... ตอนนี้ฉันไม่ใช่หญิงสาวที่รอคอยความรัก

บทที่ 29 ไฟแค้นที่ยังคุกรุ่นอากาศภายในกระโจมแม่ทัพใหญ่หนักอึ้งและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นของเหล็กและกลิ่นกำยาน ชิงเหยา ถูกเหวี่ยงเข้าไปข้างในอย่างไม่เบามือนัก ร่างบางเซถลาไปกระแทกกับโต๊ะแผนที่ศึกจนม้วนกระดาษหนังกระจัดกระจาย นางพยายามพยุงตัวขึ้นพลางปัดฝุ่นออกจากชุดไหมสีแดงเพลิงอย่างเยือกเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจจะสั่นสะท้านเมื่อต้องอยู่ตามลำพังกับบุรุษที่นางเคยรัก... และเคยเกลียดที่สุดจ้าวเทียนหลง ก้าวตามเข้ามาข้างใน แรงลมจากการปิดม่านกระโจมทำให้เปลวเทียนวูบไหว เขาสะบัดผ้าคลุมไหล่ที่มีคราบเลือดทิ้งไปอย่างเย็นชา นัยน์ตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายจ้องเขม็งมาที่นาง ราวกับจะมองให้ทะลุถึงก้นบึ้งของวิญญาณสตรีจอมลวงโลกคนเดิม"เจ้าคนถ่อย... ท่านไม่มีสิทธิ์ทำกับข้าและน้องๆ แบบนี้!" ชิงเหยาเป็นฝ่ายเปิดฉากปะทะก่อนตามนิสัย นางเชิดหน้าขึ้นจ้องตากับแม่ทัพใหญ่โดยไม่มีแววขี้ขลาด "ท่านคิดว่าการจับข้าขังไว้ในนี้จะทำให้ข้ายอมยกเสบียงและยาให้ท่านฟรีๆ งั้นหรือ? ฝันไปเถอะจ้าวเทียนหลง! ข้าไม่ใช่เมียชาวนาที่ท่านจะบีบคอเล่นเมื่อไหร่ก็ได้อีกต่อไปแล้ว!"จ้าวเทียนหลงสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวนางในพริบตา มือหนาคว้าหมับเข้

บทที่ 28 กงจักรแห่งความแค้นกลิ่นอายดินปืนและคาวเลือดจางๆ พัดผ่านหุบเขาที่เต็มไปด้วยฝุ่นตลบ ชิงเหยา ยืนนิ่งอยู่หน้าขบวนรถม้าที่ถูกล้อมด้วยคมหอกของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ สายตาของนางไม่ได้จับจ้องเพียงแค่ จ้าวเทียนหลง ที่อยู่บนหลังม้า แต่ยังหันไปมองความปลอดภัยของน้องทั้งสองที่นางพามาด้วย"พี่ใหญ่!" อิงเอ๋อร์ ร้องเรียกด้วยความขวัญเสีย เด็กสาวถูกทหารสองนายคุมตัวลงจากรถม้า แม้จะหวาดกลัวแต่ในมือยังกำลูกคิดทองคำไว้แน่นดุจอาวุธคู่กายขณะที่ อาหยาง ซึ่งบัดนี้คือหัวหน้ากองคุ้มกันส่วนตัว กำลังถูกทหารเกราะดำกดร่างลงกับพื้นดินโคลน เขาพยายามขัดขืนแต่บาดแผลเก่าในใจที่เคยถูกจ้าวเทียนหลงทอดทิ้งทำให้เขารู้สึกเดือดดาลจนสั่นไปทั้งตัว "ปล่อยข้า! พวกเจ้ามันคนเนรคุณ! ลืมไปแล้วหรือว่าใครที่เป็นคนชุบเลี้ยงหัวหน้าพวกเจ้ามา!""เงียบปากเสียไอ้หนุ่ม! หากเจ้ายังขยับ ข้าจะตัดลิ้นเจ้าทิ้งเสีย!" ทหารนายหนึ่งตวาดลั่นชิงเหยาเห็นภาพน้องชายและน้องสาวถูกรังแก นัยน์ตาของนางก็วาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะ นางจ้องเขม็งไปที่จ้าวเทียนหลงที่ยังคงนิ่งเฉียบดุจรูปสลักน้ำแข็งบนหลังม้า [จ้าวเทียนหลง... ท่านมันก็ยังเป็น 'เจ้าคนถ่อย' เหมือนเดิมไม่เ

บทที่ 27 การกลับมาของสตรีผู้กุมโชคชะตาเสียงกระหึ่มของกลองศึกดังสะท้านไปทั่วหุบเขาชายแดนตะวันตก กลิ่นอายของสงครามรุนแรงและโหดร้ายกว่าที่ ชิงเหยา เคยจินตนาการไว้มหาศาล ขบวนรถม้าหรูหราของหอการค้าตระกูลชิง ที่บรรทุกเสบียงและยารักษาโรคเต็มคันรถกำลังมุ่งหน้าฝ่าดงกระสุนและลูกธนู ท่ามกลางการคุ้มกันอย่างแน่นหนาของกองกำลังส่วนตัวที่นางจ้างมาด้วยทองคำมหาศาล[ให้ตายสิ... สงครามมันน่ากลัวขนาดนี้เชียวเหรอ? กลิ่นเลือดคาวคลุ้งจนอยากจะอาเจียน แต่ฉันถอยไม่ได้! ในเมื่อกองทัพพยัคฆ์ทมิฬของ 'เจ้าคนทราม' นั่นกำลังจะอดตายเพราะขาดเสบียง ฉันนี่แหละที่จะเข้าไปเป็นคนกำหนดว่าใครจะอยู่หรือใครจะตาย ฉันไม่สนใจหรอกว่าใครจะชนะสงคราม ฉันแค่ต้องการเห็นหน้าจ้าวเทียนหลงในวันที่เขาต้องก้มหัวขอร้องเมียเก่าที่เขาเคยเขี่ยทิ้งไว้ในกองเพลิง!]"พี่ใหญ่! ข้างหน้ามีการซุ่มโจมตีเจ้าค่ะ!" อิงเอ๋อร์ ตะโกนบอกด้วยความตกใจ ขณะที่รถม้าถูกล้อมด้วยกองทหารม้าหน่วยทะลวงฟันของข้าศึกที่หวังจะชิงเสบียงล้ำค่า"อาหยาง! ป้องกันรถม้ายาไว้ให้ได้! ใครกล้าแตะต้องสินค้าของข้า... ฆ่ามันทิ้งให้หมด!" ชิงเหยาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด นางไม่ได้สั่นกลัวเห

บทที่ 26 กาลเวลาเปลี่ยนคน3 ปีต่อมา...เสียงฝีเท้าม้าและรถม้าหรูหราที่ตกแต่งด้วยทองคำแท้บดขยี้ไปบนถนนหินอ่อนของเมืองหลวง แสงอาทิตย์ยามบ่ายสะท้อนป้ายจารึกทองคำขนาดมหึมาหน้าคฤหาสน์หลังโตที่กินพื้นที่เกือบหนึ่งช่วงตึก หอการค้าตระกูลชิง บัดนี้ชื่อนี้กลายเป็นฝันร้ายของเหล่าพ่อค้าและขุนนางกังฉิน เพราะไม่มีเสบียงข้าว ยารักษาโรค หรือแร่เหล็กใดในแคว้นที่จะเคลื่อนย้ายได้โดยไม่ผ่านการอนุมัติจากสตรีลึกลับที่อยู่เบื้องหลังม่านไหมภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานราคาแพง ชิงเหยา ในวัยที่ดูสง่างามและเยือกเย็นขึ้นกว่าเดิม นางสวมชุดไหมสีม่วงเข้มปักลายพยัคฆ์ที่ถูกล่าด้วยโซ่ทองคำ (สัญลักษณ์ที่นางสั่งทำขึ้นเพื่อเตือนใจ) ใบหน้าของนางยังคงงดงามปานล่มเมือง ทว่าดวงตาคู่สวยกลับสงบนิ่งดุจน้ำในบ่อน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้น[สามปี... สามปีที่ฉันต้องลากสังขารที่เกือบตายมาจากกองไฟนั่น สามปีที่ฉันใช้สมองและแผนการตลาดจากอนาคตบดขยี้ทุกคนที่ขวางทางรวย ฉันไม่ได้เป็นแค่แม่ค้าขายสมุนไพรในหมู่บ้านตงซานอีกต่อไปแล้วจ้าวเทียนหลง... ตอนนี้ฉันคือคนที่กุมชะตากรรมปากท้องของกองทัพทหารทั้งแผ่นดิน ยิ่งท่านทำสงครามเพื่อเกียรติยศของ