Novels by ระฆังพฤษภา/จงร่ายรำบทกวี

บทที่ 77 บทลงโทษของเขยสี่ท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีที่ปกคลุมคฤหาสน์ตระกูลเย่ แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องลอดผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้แกะสลัก เข้ามาตกกระทบลงบนร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังนอนบิดกายไปมาอยู่บนเตียงกว้างอย่างกระสับกระส่าย ซ่งอี้หาน อดีตหมอหลวงผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรจุติ บัดนี้อยู่ในชุดนอนผ้าไหมสีขาวที่หลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ (ซึ่งเขามักจะแสร้งลืมผูกเชือกเสื้อเพื่อให้ฮูหยินของเขาได้เผลอ มองอยู่บ่อยครั้ง)เขากำลังกุมขาซ้ายข้างที่เคยเจ็บพลางส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ ราวกับว่าความเจ็บปวดนั้นรุนแรงปานจะขาดใจ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว เขาแทบจะไปวิ่งไล่กวดโจรได้สามตลาดแล้วด้วยซ้ำ"โอย... อันฉี... เจ้าอยู่ที่ใด เหตุใดความหนาวเหน็บในค่ำคืนนี้ถึงได้แทรกซึมเข้าไปในกระดูกที่ร้าวรานของข้าเช่นนี้" อี้หานเอ่ยด้วยน้ำเสียงระโหยโรยแรง พลางชำเลืองหางตาไปที่ประตูห้อง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้ เขาก็รีบหลับตาพริ้ม ทำหน้าตาเหยเกราวกับกำลังเผชิญกับพายุความเจ็บปวดที่มิอาจต้านทานได้เย่อันฉี เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดไม้ที่มีถ้วยยาดินเผา

บทที่ 76 งานเลี้ยงฉลองในจวนตระกูลเย่เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องนภาม่วงครามของเมืองเปียนเฉิง ควันไฟสีขาวลอยอบอวลผสมปนเปไปกับกลิ่นหอมหวนของสุราเลิศรสและอาหารชั้นยอดที่ถูกยกออกมาวางเรียงรายจนโต๊ะไม้ตัวยาวในลานกว้างของจวนตระกูลเย่แทบจะรับน้ำหนักไม่ไหว บรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองคึกคักยิ่งกว่าเทศกาลปีใหม่เสียอีก เพราะวันนี้มิใช่เพียงการฉลองที่ตระกูลเย่พ้นมลทิน แต่ยังเป็นการประกาศชัยชนะเหนืออิทธิพลมืดของใต้เท้าหลี่ที่ล่มสลายไปพร้อมกับเสียงก่นด่าของชาวเมืองเหล่าบ่าวไพร่ในจวนต่างพากันวิ่งวุ่นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แจกจ่ายอาหารและสุราให้แก่คนยากไร้หน้าประตูจวนตามคำสั่งของท่านแม่เย่ชิง ส่วนภายในโถงกลางนั้น เหล่าพี่น้องตระกูลเย่ผู้อาจหาญได้มารวมตัวกันพร้อมหน้าพี่ใหญ่เย่จื่อหลิน นั่งประจำตำแหน่งข้างท่านแม่ ใบหน้าเคร่งขรึมของเขายังคงมีความองอาจแต่ดวงตากลับฉายแววภาคภูมิใจในตัวน้องสาวและน้องเขย พี่รองเย่หรงเหยา และ พี่สามเย่ลู่หลาน นั่งถัดมา ทั้งคู่ต่างยกจอกสุราขึ้นดื่มพลางสนทนาถึงแผนการขยายการค้าหลังจากนี้ด้วยความคึกคะนอง"เจ้าสี่... ข้าล่ะนับถือใจเจ้าจริงๆ ที่กล้าซัดทหารของใต้เท้าหลี่จนดาบหั

บทที่ 75 การพังทลายของตระกูลหลี่บรรยากาศกลางตลาดใหญ่เมืองเปียนเฉิงในยามนี้ดูราวกับสนามรบที่ไม่มีการหลั่งเลือด ทว่าเต็มไปด้วยกระแสคลื่นความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่กันระหว่างตระกูลเย่ผู้มั่งคั่งและขบวนทหารของใต้เท้าหลี่ผู้กุมอำนาจในกรมคลัง เสียงฝีเท้าของทหารลาดตระเวนที่ขยับดาบในฝักดังเคร้งคร้างสลับกับเสียงซุบซิบของชาวบ้านที่ยืนล้อมรอบเป็นวงกว้าง ทุกสายตาต่างจ้องมองไปยังสตรีร่างโปร่งบางทว่าแผ่ซ่านพลังกดดันอันมหาศาลอย่าง เย่อันฉี ที่ยืนเผชิญหน้ากับใต้เท้าหลี่อย่างไม่สะทกสะท้าน"เจ้า... เจ้าบังอาจกล่าวหาข้าด้วยวาจาพล่อยๆ เช่นนี้รึ!" ใต้เท้าหลี่แผดเสียงตะโกนจนหน้าดำหน้าแดง นิ้วมือที่สวมแหวนหยกมันวาวชี้หน้าอันฉีด้วยความสั่นเทา "หลักฐานปลอม! บัญชีนั่นต้องเป็นสิ่งที่เจ้ากุเรื่องขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายสนมหลี่เฟยและข้า ใครบ้างจะไม่รู้ว่าตระกูลเย่ของเจ้าพยายามจะกุมอำนาจผูกขาดการค้าสมุนไพรในเปียนเฉิงมานานแล้ว!""หากใต้เท้าคิดว่าหม่อมฉันกุเรื่องขึ้นมา เช่นนั้นโปรดมองไปที่ชายผู้นั้นด้วยตาของท่านเองเถิดเจ้าค่ะ" อันฉีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกพลางโบกมือเป็นสัญญาณทันใดนั้นเอง ชายรูปร่างผอมกะหร่องในสภาพสะบักส

บทที่ 74 ความพิโรธของเย่ชิงบรรยากาศยามบ่ายแก่ๆ ในจวนตระกูลเย่บัดนี้ดูจะเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน แม้แสงแดดภายนอกจะยังคงแผดเผา แต่ภายในโถงรับรองกลับปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งความกดดัน ท่านแม่เย่ชิง ผู้นำหญิงแห่งตระกูลเย่ผู้ทรงอิทธิพล นั่งประทับอยู่บนเก้าอี้ไม้ชิงชันตัวเขื่อง ใบหน้าที่มักจะมีรอยยิ้มอย่างผู้ใจดี บัดนี้กลับนิ่งสนิทราวกับรูปสลักน้ำแข็ง ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังบุตรสาวและลูกเขยที่เพิ่งกลับมาจากภารกิจสืบสวน อย่างไม่กระพริบบนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้าท่านแม่ มีม้วนกระดาษรายชื่อและเศษผ้าที่ปักตราสัญลักษณ์ตระกูลเย่ซึ่งอันฉีเก็บมาจากร้านโอสถพันปีวางอยู่"ดังนั้น... พวกเจ้ากำลังจะบอกแม่ว่า มีคนบังอาจใช้ชื่อเสียงร้อยปีของตระกูลเย่ ไปทำเรื่องต่ำช้าอย่างการขนส่งสมุนไพรพิษเพื่อทำลายพระสนมเอกอย่างนั้นรึ?" เสียงของเย่ชิงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนแจกันกระเบื้องเคลือบที่วางอยู่ใกล้ๆ สั่นระริก"เจ้าค่ะท่านแม่" เย่อันฉี ยืนตัวตรง แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความแค้นเคืองที่สุมอยู่ในอก "พวกมันเป็นคนต่ำช้า ที่จงใจลากตระกูลเราไปลงเหว หากหม่อมฉันและท่านพี่อี้หานไม่บังเอิญเข้าไปพบความลับนี้เข้า ป่านนี้ชื่อ

บทที่ 73 การตรวจสอบในเขตการค้าแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องลงมายังถนนหินอ่อนของเขตการค้าเมืองเปียนเฉิงดูจะร้อนระอุเป็นพิเศษ ทว่าความร้อนของอากาศยังมิอาจเทียบได้กับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวของ เย่อันฉี นางเดินก้าวฉับๆ นำหน้าขบวนเล็กๆ ที่พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับฝูงชนที่สัญจรไปมาอย่างคับคั่ง ในมือนางกำม้วนกระดาษรายชื่อร้านค้ากบฏที่ได้รับมาจากหลันกุ้ยเฟยจนข้อนิ้วซีดขาว"อันฉี... เจ้าเดินช้าลงหน่อยเถิด ข้า... ข้าตามไม่ทันแล้ว" เสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงดังมาจากด้านหลัง ซ่งอี้หาน บัดนี้สวมชุดผ้าฝ้ายธรรมดาและหมวกปีกกว้างเพื่ออำพรางใบหน้า ทว่าสิ่งที่ขัดกับความเรียบง่ายคือท่าทางของเขาที่ดูเหมือนคนใกล้จะสิ้นลม มือหนาข้างหนึ่งยันพนักงานไม้เท้าไม้ไผ่ที่พึ่งไปหาซื้อมาได้ระหว่างทาง อีกข้างกุมขาซ้ายที่เขาอ้างว่าปวดแปลบปลาบ ทุกครั้งที่ต้องก้าวเดินผ่านหน้าผู้คน"ท่านพี่! เราออกมาทำงานสำคัญนะเจ้าคะ มิใช่มาเดินเล่นในสวน" อันฉีหันมาดุสามีด้วยสายตาคมกริบ "หากท่านมัวแต่ชักช้า ร้านโอสถพันปี ที่อยู่ข้างหน้านั่นจะไหวตัวทันเสียก่อน ข้าล่ะสงสัยนัก ยามอยู่ในห้องนอนท่านยังมีแรงดึงข้าไว้ได้ทั้งคืน แต่ยามต้องเดินตลา

บทที่ 72 ข้อเสนอของหลันกุ้ยเฟยบรรยากาศยามบ่ายภายในวังหลวงเมืองเปียนเฉิงช่างเงียบสงบจนน่าขนลุก หลังจากเหตุการณ์มดพิษ ในถ้วยน้ำชาของสนมหลี่เฟยแพร่สะพัดไปทั่ววังหลังในฐานะเรื่องตลกขบขันที่แฝงไปด้วยคำเตือน เย่อันฉีก็พาสามีจอมสำออยกลับมาพักผ่อนที่ตำหนักรับรอง ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้พักหายใจหรือต้มยาให้ซ่งอี้หานดื่มจริงๆ ขันทีคนสนิทของตำหนักอี้เหอก็เร่งรีบมาเชิญตัวนางไปพบ พระสนมเอกหลันกุ้ยเฟย เป็นการส่วนตัว"อันฉี... เจ้าอย่าไปนานนักนะ" ซ่งอี้หานเอ่ยด้วยน้ำเสียงระโหยโรยแรงขณะนอนแผ่อยู่บนตั่งไม้แกะสลัก มือหนาขยับผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงอกพลางทำตาละห้อยเหมือนลูกหมาโดนทิ้ง "ข้ารู้สึกว่าลมปราณในกายมันปั่นป่วนพิกล สงสัยเป็นเพราะกลิ่นน้ำชาบูดๆ ของสนมหลี่เฟยเมื่อครู่แน่ๆ หากเจ้าไม่อยู่พยุงข้า ข้ากลัวว่าข้าจะกลิ้งตกเตียงจนขาหักซ้ำสองนะขอรับ""ท่านพี่! ท่านโตจนป่านนี้แล้ว จะกลิ้งตกเตียงได้อย่างไรกันเจ้าคะ?" อันฉีหันไปเอ็ดสามีพลางสวมเสื้อคลุมทับชุดหมอหญิงให้เรียบร้อย "ท่านก็นอนพักนิ่งๆ เสียสิเจ้าคะ ข้าไปเพียงครู่เดียว พระสนมเอกทรงเรียกพบข้าผู้เดียวแสดงว่าต้องมีเรื่องสำคัญมาก ท่านอยู่คนเดียวได้... หรือหา

บทที่ 36 อาณาจักรทองคำเหนือขุนเขา และทาสรักนิรันดร์แห่งตระกูลชิงสามปีต่อมา... ณ หมู่บ้านตงซานที่ถูกเนรมิตขึ้นใหม่จนกลายเป็นเมืองแห่งสมุนไพรและแหล่งการค้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน คฤหาสน์หินอ่อนหลังมหึมาตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขา ทุ่งสมุนไพรสีเขียวขจีทอดยาวสุดลูกหูลูกตา สลับกับโรงงานยาสกัดที่ทันสมัยที่สุดซึ่งใช้กลไกที่ ชิงเหยา ออกแบบเอง ความรวยของตระกูลชิงบัดนี้ไม่ได้เป็นเพียงตำนาน แต่เป็นอำนาจที่แม้แต่ราชสำนักยังต้องเกรงใจ เพราะเสบียงและยารักษาโรคกว่าครึ่งแคว้นล้วนถูกส่งออกจากที่นี่ภายในห้องโถงกว้างที่ประดับประดาด้วยเครื่องแก้วและอัญมณีล้ำค่า ชิงเหยานั่งเอนกายอย่างสง่างามบนตั่งไม้กฤษณา นัยน์ตาคมกริบของนางจดจ้องอยู่กับสมุดบัญชีเล่มหนาที่ระบุยอดกำไรมหาศาลจากปีที่ผ่านมา นางกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ [ในที่สุด... ความรวยที่ฉันแลกมาด้วยเลือดและหยาดเหงื่อก็มั่นคงเสียที ไม่มีใครหน้าไหนจะมาเผาทำลายหรือพรากมันไปจากฉันได้อีก และดูเหมือนว่า 'ทรัพย์สิน' ที่มีค่าที่สุดของฉันในตอนนี้ จะไม่ใช่แค่ทองคำพวกนี้หรอกนะ]"นวดให้แรงกว่านี้หน่อย... ท่านอยากกินข้าวเย็นที่คลุกฝุ่นหรืออย่างไร?" เสียงหวานแ

บทที่ 35 ปลดเปลื้องอาภรณ์แห่งอำนาจท่ามกลางสายลมเย็นเยือกที่พัดพาเอากลิ่นอายสงครามให้จางหายไป ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมท้องพระโรงหลวงแห่งแคว้นที่เคยสั่นสะเทือนด้วยอำนาจของแม่ทัพใหญ่ จ้าวเทียนหลง ยืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางขุนนางนับร้อยที่จ้องมองมาด้วยความคาดหวัง ในมือของเขาไม่มีดาบที่ชุ่มเลือดข้าศึกอีกต่อไป แต่เขากลับแบกรับน้ำหนักของเกียรติยศที่แลกมาด้วยความผิดพลาดในอดีต"จ้าวเทียนหลง... ข้าขอมอบตำแหน่งจ้าวอ๋องเพื่อตอบแทนที่เจ้าปกป้องบัลลังก์และเส้นทางเสบียงจากพวกกบฏ!" ฮ่องเต้เอ่ยด้วยสุรเสียงกึกก้องจ้าวเทียนหลงมองดูตราตั้งอ๋องสีทองอร่ามที่วางอยู่บนพานพุ่ม นัยน์ตาคมกริบของเขาไม่ได้มีรอยยิ้มอย่างที่ใครๆ คิด ทว่าเขากลับหวนนึกถึงภาพของ ชิงเหยา ที่ยืนอยู่ท่ามกลางควันไฟในสมรภูมิคราวนั้น... สตรีที่เขาเคยทอดทิ้งเพื่อสิ่งไร้ค่าที่เรียกว่ายศถาบรรดาศักดิ์เหล่านี้"กระหม่อมขอบังอาจทูลฝ่าบาท..." จ้าวเทียนหลงเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่นดุจขุนเขา เขาเริ่มปลดสายรัดเกราะไหล่ที่ประดับด้วยตราพยัคฆ์ทมิฬทิ้งลงบนพื้นหินอ่อนเสียงดัง เคร้ง! "อาภรณ์แห่งยศถาเหล่านี้มันหนักเกินไปสำหรับชายที่หัวใจเต็มไปด้วยความผิดบาป ก

บทที่ 34 เพลิงแค้นเหนือสมรภูมิภายใต้ท้องฟ้าสีขี้เถ้าที่ปกคลุมด้วยกลุ่มควันหนาทึบ ค่ายใหญ่ของกองกำลังกบฏที่ร่วมมือกับขุนนางกังฉินตั้งตระหง่านอยู่กลางหุบเขาปิดตาย พวกมันย่ามใจว่ามีทั้งกำลังทหารและแผนผังธุรกิจลับที่ขโมยมาจะสามารถบีบให้ ชิงเหยา ยอมสยบ แต่พวกมันหารู้ไม่ว่า บัดนี้เงิน ของชิงเหยาได้ซื้อใจนายกองกบฏไปกว่าครึ่ง และดาบ ของจ้าวเทียนหลงกำลังจ่ออยู่ที่คอหอยของพวกมันแล้ว"พวกโง่เขลาที่โลภในสมบัติของข้า... วันนี้ข้าจะทำให้พวกแกเห็นว่า ทองคำของตระกูลชิงไม่ได้มีไว้ให้พวกแกเสวยสุข แต่มีไว้เพื่อซื้อโลงศพให้พวกแกทุกคน!" ชิงเหยายืนอยู่บนเนินเขาที่มองเห็นสมรภูมิเบื้องล่าง ใบหน้าของนางนิ่งสงบดุจรูปปั้นหินอ่อน ทว่าดวงตาโชนแสงด้วยความสะใจจ้าวเทียนหลง ในชุดเกราะพยัคฆ์ทมิฬสีดำ เดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังร่างบาง เขาไม่ได้สวมหัวโขนแม่ทัพผู้สูงส่งเมื่ออยู่ต่อหน้านาง แต่นัยน์ตาของเขากลับเต็มไปด้วยความภักดีที่ยอมมอบให้สตรีผู้นี้เพียงผู้เดียว เขาหยิบผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์ราคาแพงที่ชิงเหยาซื้อให้ขึ้นมาคลุมร่างให้นางอย่างเบามือ"ชิงเหยา... ทัพหน้าพร้อมแล้ว ข้าจะบุกทะลวงเข้าไปลากหัวไอ้เสนาบดีเฒ่ากับแม่ทัพ

บทที่ 33 สมรภูมิเงินตราสยบกบฏท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีที่มืดมิดที่สุด แสงเพลิงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือทุ่งหญ้าชายแดน เสียงตะโกนกึกก้องของพวกกบฏแฝงตัวดังขึ้นพร้อมกับการบุกโจมตีคลังเสบียงและยารักษาโรคที่ ชิงเหยา ขนมา พวกมันคิดว่าการเผาทำลายแหล่งทรัพยากรจะทำให้กองทัพพยัคฆ์ทมิฬระส่ำระสาย และสตรีอย่างนางจะสยบยอมด้วยความหวาดกลัวทว่าพวกมันคิดผิด... ผิดมหันต์!"พวกสวะเอ๊ย... คิดจะใช้แผนเดิมๆ เผาที่ทำกินของข้าอีกงั้นหรือ?" ชิงเหยายืนเด่นอยู่บนหอคอยสังเกตการณ์ในชุดสีแดงเพลิงที่พริ้วไหวตามแรงลม แววตาของนางนิ่งสงบดุจน้ำแข็งที่มองดูมดปลวกกำลังดิ้นรน [สามปีที่แล้วฉันสูญเสียทุกอย่างไปกับไฟ แต่สามปีนี้ฉันใช้เงินและสมองสร้างปราการที่ไฟไม่มีวันมอดไหม้ขึ้นมา พวกแกไม่มีวันได้แตะต้องทองคำหรือยาของฉันแม้แต่เศษเสี้ยว เพราะวันนี้ฉันจะทำให้พวกแกเห็นว่า พลังของเงินตรามันน่ากลัวกว่าคมดาบของพวกแกกี่เท่า!]"อาหยาง! อิงเอ๋อร์! ลงมือ!" ชิงเหยาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดทันใดนั้น กองกำลังรับจ้างเกราะทองที่ชิงเหยาทุ่มเงินจ้างมาด้วยราคาสูงลิ่วก็พุ่งออกมาจากเงามืด ไม่ใช่ทหารเกณฑ์ไร้ฝีมือ แต่เป็นนักรบรับจ้างระ

บทที่ 32 พันธมิตรท่ามกลางเปลวเพลิงลมหนาวพัดกรรโชกผ่านรอยแยกของกระโจมแม่ทัพใหญ่ แสงเทียนสั่นระริกสะท้อนกับสัญญาผูกขาดที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ ชิงเหยา จ้องมองร่างของ จ้าวเทียนหลง ที่ยังคงนิ่งเงียบ แววตาของนางเย็นชาดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ นางไม่ได้มีลางสังหรณ์เรื่องความจริงใจของเขาอีกต่อไป เพราะต่อจากนี้นางจะเชื่อเพียงสิ่งที่นางถือครอง ไว้ในมือเท่านั้น นั่นคือเสบียงและชีวิตทหารของเขา"สัญญาฉบับนี้มีผลทันที..." ชิงเหยาเอ่ยเสียงเรียบพลางเก็บกระดาษลงในสาบเสื้อ "ข้าจะให้คนของข้าปล่อยเสบียงและยาชุดแรกออกมา แลกกับการที่ท่านต้องกวาดล้างหนอนบ่อนไส้ในกองทัพให้สิ้นซาก ข้าไม่ต้องการให้เงินของข้าต้องสูญเปล่าเพราะไอ้พวกกบฏสวะพวกนั้น"จ้าวเทียนหลงพยักหน้าช้าๆ ใบหน้าของเขาซูบผอมลงแต่ดวงตากลับเป็นประกายด้วยความหวัง "ข้าสัญญา... ใครที่มันกล้าทรยศต่อเสบียงของเจ้า ใครที่มันคิดร้ายต่อตระกูลชิง ข้าจะล้างบางพวกมันด้วยมือข้าเอง"เขาขยับกายเข้ามาใกล้อย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่านางจะผลักไส ร่างหนาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นพรมข้างเท้าของนาง มือที่หยาบกร้านจากการจับดาบเอื้อมมาประคองเท้าเล็กๆ ของชิงเหยาขึ้นมาวางบนตักอย่างแผ่ว

บทที่ 31 น้ำตาแม่ทัพใต้เงาความแค้น และศัตรูในรอยมืดควันไฟจากคบเพลิงในกระโจมแม่ทัพเริ่มจางลง แต่บรรยากาศแห่งความขัดแย้งกลับเข้มข้นขึ้นจนแทบสำลัก จ้าวเทียนหลง บุรุษที่คนทั้งแผ่นดินขนานนามว่า แม่ทัพปีศาจ บัดนี้กลับคุกเข่าลงต่อหน้าสตรีในชุดแดงที่เขาสั่งจับกุมมาในฐานะเชลย มือที่เคยสังหารคนนับหมื่นสั่นระริกขณะเอื้อมไปแตะชายกระโปรงไหมของ ชิงเหยา ราวกับกลัวว่าสตรีตรงหน้าจะอันตรธานหายไปดุจฝันสลายในอดีต"จ้าวเทียนหลง... ท่านทำอะไรของท่าน!" ชิงเหยาตวาดเสียงสั่น นางก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังพิงกับเสากระโจม ลมหายใจหอบถี่ด้วยความสับสน [ท่านคุกเข่างั้นเหรอ? แม่ทัพใหญ่ที่ทิ้งฉันไว้กลางกองเพลิงเพื่อกลับมาเอาหัวโขนนี้ บัดนี้กลับยอมทิ้งเกียรติยศทั้งหมดเพื่อคุกเข่าต่อหน้าฉัน... อย่ามาใช้วิธีนี้หลอกให้ฉันใจอ่อนนะจ้าวเทียนหลง! ความรวยที่ฉันสร้างมาสามปี มันแข็งแกร่งกว่าน้ำตาปลอมๆ ของท่านมหาศาล!]"ชิงเหยา... ข้าไม่ได้คุกเข่าเพื่อให้เจ้ายกโทษให้ง่ายๆ แต่ข้าคุกเข่าเพราะข้ามันโง่ ข้าโง่ที่คิดว่าอำนาจทหารจะทำให้ข้าลืมรสชาติของน้ำแกงที่เจ้าเคยทำให้กิน ข้าโง่ที่คิดว่าเกียรติยศจะสำคัญกว่าการเห็นเจ้ามีชีวิตอยู่..." จ้า