จำได้แค่บางคน 1

ในช่วงที่หลี่เจียนเจียนเป็นลมไม่ได้สติไปนี้  ภาพความทรงจำเดิมได้ปรากฏขึ้นให้เห็นว่า  ดรุณีน้อยรูปงาม

ผู้หนึ่งที่มีรูปร่างหน้าตาพิมพ์เดียวกับเธอโดยไม่ผิดเพี้ยนกำลังทรุดตัวนั่งร้องห่มร้องไห้ด้วยความเศร้าโศกเสียใจเหลือประมาณ  หลังจากนั้นนางจึงได้เกิดความคิดชั่ววูบตัดสินใจผูกคอตนเองเข้ากับขื่อคาน  จนจบชีวิตลงในที่สุด  ซึ่งตัวเธอเองในยุคปัจจุบันที่กำลังไปไหว้เจ้าขอพรมูเตลูกับกลุ่มเพื่อนอยู่ดี ๆ  ก็ประจวบเหมาะเคราะห์ร้ายผลัดตกเขาเข้า  จึงทำให้วิญญาณของเธอต้องได้มาเกิดใหม่ในร่างนี้อย่างน่าอัศจรรย์

หลี่เจียนเจียนรู้แต่เพียงว่าร่างนี้มีสาวใช้คนสนิทอยู่ด้วยกันสองคนคือ  เฉาปู กับซูม่อ  มีบิดานามหลี่หวางโจวที่เป็นขุนนางรับใช้ใกล้ชิดองค์ฮ่องเต้ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี  มีมารดานามไห่ถังถังที่มีกิจการการค้าอันร่ำรวยหลายอย่าง  เนื่องด้วยบิดาของไห่ถังถังเองมีตำแหน่งเป็นถึงเจ้ากรมการคลังของแค้วนเหลียวเลยทีเดียว

นอกจากนี้เจ้าของร่างนี้ยังมีน้องสาวหนึ่งคนที่รู้สึกไม่ชอบหน้าเอาเสียเลยนามหลี่หลินหลิน  ในภาพจำนั้น

หลี่เจียนเจียนสามารถจดจำรายละเอียดและรูปร่างหน้าตาคนรอบกายของร่างเดิมได้เป็นอย่างดี  แต่ทว่าต่อให้คิดจนหัวแทบแตกมากเพียงไร  เธอก็ยังคิดไม่ออกเสียทีว่าบุรุษ

ผู้ที่มีท่าทีเกรี้ยวกราดต่อเธออยู่ตลอดเวลานั้นเขาเป็นใครกันแน่  แล้วทำไมเธอถึงต้องได้มาอาศัยอยู่ในที่นี้กันด้วย

ส่วนเรื่องที่ทำให้สาวน้อยผู้นี้คิดสั้นจนฆ่าตัวตายไปนั้น  ในตอนนี้เองหลี่เจียนเจียนก็ยังคงไม่รู้  ตอนนี้รู้เพียงแค่อย่างเดียวว่าเธอได้ตกเขาตายจากโลกยุคปัจจุบันจนมาเกิดใหม่ในยุคจีนโบราณนี่เสียแล้ว

ทันใดนั้นเองกลิ่นหอมอ่อน ๆ อันสดชื่น  รวมไปถึง

กลิ่นยาอันเข้มข้นที่ได้ลอยวนสัมผัสเข้ากับปลายจมูกเล็กของเธอนี้  ก็ทำให้หลี่เจียนเจียนเริ่มรู้สึกตัวมีสติขึ้นมาทีละน้อย  จนกระทั่งเธอได้ลืมตาตื่นขึ้นมาในที่สุด

“พระชายาทรงฟื้นแล้ว” 

เฉาปูส่งเสียงร้องขึ้นด้วยความดีใจ

“ท่านหมอ  พระชายาทรงฟื้นแล้วเจ้าค่ะ”

ซูม่อเองก็ส่งเสียงร้องเรียกชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง

ที่กำลังยืนหันหลังบดยาอยู่ด้วยท่าทีตื่นเต้น

“พระชายาทรงอยูนิ่ง ๆ ก่อนพ่ะย่ะค่ะ  กระหม่อมขอตรวจดูชีพจรของพระชายาก่อน”

ท่านหมอผู้นี้เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีนอบน้อมพร้อมประสานมือค้อมกายก้มศีรษะลงแสดงความคำนับหลี่เจียนเจียนอีกด้วย

หลี่เจียนเจียนส่งสายตามองไปยังคนนู้นที  คนนี้ทีด้วยสายตาอันงุนงงสงสัย  ก่อนเธอจะพยักหน้าลงน้อย ๆ  ยอมให้ท่านหมอผู้นี้ทำการตรวจสอบชีพจรแต่โดยดี

เขาวางผ้ารองข้อมือของหลี่เจียนเจียนอย่างรู้ธรรมเนียมและข้อปฏิบัติ  หลังจากนั้นจึงได้วางมือลงตรวจสอบชีพจรของหลี่เจียนเจียนด้วยสีหน้าสงบ  หลังจากเวลาผ่านไปได้ครู่ใหญ่  เขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า 

“ชีพจรของพระชายาซัดส่ายไปมาไม่สงบนิ่งยิ่งนัก  เกรงว่าก่อนหน้านี้อาจมีเรื่องที่ไม่สบายใจจนเป็นกังวลมาก่อน  อีกทั้งบริเวณศีรษะยังแตกเล็กน้อยจากการล้ม

หัวฟาดพื้น  กระหม่อมจะจัดยาเทียบใจ  และยาสมานแผลให้นะพ่ะย่ะค่ะ  ช่วงนี้ขอให้พระชายาทรงพักผ่อนให้มาก  จนกว่าแผลจะหายดีจึงเริ่มออกไปข้างนอกได้”

หลังกล่าวจบเขาก็ค้อมกายลงเดินไปจัดเตรียมยาให้กับหลี่เจียนเจียนต่อ

“เอ่อ  ไม่ทราบว่าฉันขอถามอะไรคุณหน่อยจะได้มั้ยคะ?”  หลี่เจียนเจียนขมวดคิ้วถาม  ก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดบังริมฝีปากตนเองเอาไว้  พร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่  เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเธอเองไม่ได้ทำตัวให้กลมกลืนเข้ากับคนที่อยู่ตรงหน้านี้เลยแม้แต่น้อย

“เชิญพระชายารับสั่งถามมาได้เลยพ่ะย่ะค่ะ” 

ท่านหมอเอ่ยขึ้นด้วยความนอบน้อม

“เอ่อ  คือว่าข้า” 

กล่าวออกมาได้เพียงเท่านั้นหลี่เจียนเจียนก็พลันต้องสูดลมหายใจเข้าปอดไปลึก ๆ พร้อมเอ่ยต่อไปว่า

“คือว่าข้ารู้สึกว่าความทรงจำของข้าได้ขาดหายไปบางส่วนน่ะ  ไม่ทราบว่าอาจเกิดจากการที่ล้มหัวกระแทกพื้นไปมั้ย เอ้ย  หรือไม่?”

หลังกล่าวจบหลี่เจียนเจียนก็พ่นลมหายใจออกมาทางปาก

“เอ  พระชายาทรงตรัสว่ามีความทรงจำที่ขาดหายไปเช่นนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?” 

ท่านหมอเอ่ยขึ้นน้ำเสียงครุ่นคิดพร้อมยกมือขึ้นมาลูบเครายาวสีดำแซมขาวของตนอย่างคนที่กำลังใช้ความคิด  หลังจากนั้นเขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงระมัดระวังว่า  “นั่นย่อมต้องเกี่ยวข้องอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ  ซึ่งต้องค่อย ๆ ใช้เวลาในการฟื้นฟูความทรงจำอยู่บ้าง  ในอีกสามวันข้างหน้ากระหม่อมจะมาตรวจดูอาการของพระชายาให้ใหม่  แต่หากพระชายาทรงเป็นอันใดไปก็ให้คนมาแจ้งต่อกระหม่อมได้ทุกเมื่อพ่ะย่ะค่ะ”

“ขอบใจท่านหมอมากเชิญท่านหมอจัดยาต่อเถอะ”

หลี่เจียนเจียนเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเรียบ  หลังจากที่หมอกลับออกไปแล้ว  ทั่วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน 

เมื่อได้ยินหลี่เจียนเจียนสั่งให้สาวใช้ไปต้มยามาให้นางได้ดื่ม  สาวใช้ทั้งสองคนจึงพากันล่าถอยออกจากห้องไปด้วยสีหน้าท่าทีลนลานอันแสดงออกถึงความตกใจกลัว  สร้างความสงสัยให้เกิดขึ้นกับหลี่เจียนเจียนเป็นอย่างมาก ว่าเพราะเหตุใดเพียงเธอออกคำสั่งเรียบง่ายเล็กน้อยแค่นี้กลับทำให้เหล่าสาวใช้ต้องเกิดอาการหวาดกลัวมากถึงเพียงนี้ด้วย

ไม่นานเกินรอ  เฉาปูและซูม่อก็พากันเดินกลับเข้าห้องมาพร้อมวางถาดใส่ถ้วยยาลงบนโต๊ะ  และหยิบยกถ้วยใส่ยายื่นออกมาส่งมอบให้กับหลี่เจียนเจียนด้วยมืออันสั่นเทา  ในขณะที่หลี่เจียนเจียนกำลังยื่นมืออกไปรับถ้วยยานี้  ซูม่อก็ตกใจมากเสียจนรีบชักมือกลับจนทำให้ถ้วยยาที่ต้มมานั้นตกแตกกระจายลงไปที่พื้น

“หม่อมฉันผิดไปแล้ว หม่อมฉันผิดไปแล้วพระชายาทรงมีเมตตาด้วยเถิดเพคะ” 

หลังกล่าวจบซูม่อก็รีบทรุดตัวนั่งลงคุกเข่าโขกศีรษะ

ลงไปกับพื้น  ด้านเฉาปูเองก็รีบเดินมาทรุดตัวนั่งลงคุกเข่าด้วยเช่นเดียวกัน  สร้างความตื่นตะลึงให้เกิดขึ้นกับหลี่เจียนเจียนเป็นอย่างมาก  เรื่องราวแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นอยู่ตรงหน้านี้ทำให้เกิดเธอเกิดอาการงงเป็นไก่ตาแตกว่าทำไมในเรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้  ทุกคนถึงได้ดูจริงจังกันมากขนาดนี้กันด้วย