เหยียนอ๋องคนสารเลว!

กลิ่นกำยานที่ไหลวนตลบอบอวลไปทั่วห้องบวกกับเสียงร้องไห้ปริ่มจะขาดใจตายนั้น  ส่งผลให้หลี่เจียนเจียนต้องขยับเปลือกตายุกยิกค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ

เมื่อพบเจอเข้ากับหญิงสาวนางหนึ่งที่แต่งกายแปลกตาด้วยชุดจีนโบราณกำลังนั่งร้องไห้ครวญครางพร้อมมีหยาดน้ำตาร่วงพรูหยดลงมาต้องใบหน้างามของเธออยู่เป็นระยะ  ก็ทำเอาหลี่เจียนเจียนถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย

“ธะ เธอเป็นใครกันน่ะ?”

หลี่เจียนเจียนเปล่งเสียงถามน้ำเสียงเบาหวิว

“พระชายาทรงฟื้นแล้ว  หม่อมฉันดีใจเหลือเกิน

เพคะที่พระชายาทรงฟื้น”

หญิงสาวผู้นั้นเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีดีใจเป็นอย่างมาก

“พระชายาทรงรอสักนิดนะเพคะ  หม่อมฉันได้ให้เฉาปูไปตามท่านอ๋องให้เสด็จมาที่นี่แล้วเพคะ”

“พระชายา  ท่านอ๋อง  นี่มันเรื่องอะไรกัน!?”

หลี่เจียนเจียนอุทานออกมาด้วยความไม่เชื่อหูตนเองนัก  จำได้ดีว่าก่อนที่เธอจะฟื้นขึ้นมาที่นี่  เธอกำลังแบกฟ่านจื่อหลานขึ้นขี่หลัง  เดินทางไปหาหมอตอนเพื่อนของเธอเกิดอาการไม่ดี  ในขณะที่กำลังพากันนั่งขอพรอยู่บนเขาไม่ใช่หรือยังไงกัน  นั่งมูเตลูขอพรอยู่อย่างดิบดี  ทำไมตกเขาแล้วลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีเธอถึงได้มาอยู่ในสภาพนี้กันได้นะ

ในขณะที่หลี่เจียนเจียนกำลังมึนงง  สับสน  จับต้นชนปลายอันใดไม่ถูกนัก  ความทรงจำสายหนึ่งก็ได้ไหลวนเข้ามาในหัว  ทำเอาเธอถึงกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากุมขมับเอาไว้ในทันใด

หลังจากนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ  ก็ได้ดังขึ้นอยู่

ตรงหน้าประตู  พร้อมเสียงถีบประตูขึ้นมาโครมใหญ่

ทำเอาหลี่เจียนเจียนที่กำลังนั่งกุมขมับตนเองอยู่นั้นต้องพลันเงยหน้าขึ้นมามองดูผู้มาเยือนในทันใด

“นะ นายเป็นใคร  ทำไมต้องมาบุกรุกที่อยู่ของ

คนอื่น  มาถีบประตูบ้านคนอื่นเขาจนพังกันด้วยหะ  หน้าตาก็ดี  แต่ไม่มีเลยซึ่งมารยาท  นายนี่มันแย่จริง ๆ”

หลี่เจียนเจียนเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยอมไว้หน้า  บอกกันตามตรงก็ได้ว่าเธอเริ่มที่จะรู้สึกโมโหบุรุษตรงหน้าขึ้นมาหน่อย ๆ แล้ว

“หลี่เจียนเจียนเจ้านึกว่าตนเองเป็นใคร  ถึงได้กล้ามาพูดจาสามหาวกับข้าเช่นนี้?”

ไม่พูดเปล่า  ชายหนุ่มในชุดแต่งกายจีนโบราณเต็มยศ  อีกทั้งยังสวมกวานสีทองสุกปลั่งได้เดินเข้ามาหาหลี่เจียนเจียนด้วยความรวดเร็ว  พร้อมคว้าหมับเข้าที่ลำคอเล็กในทันใด

หลี่เจียนเจียนเองก็ใช่ว่าจะยอมน้อยหน้า  เธอได้ใช้วิชาการต่อสู้ป้องกันตัวจนสามารถสะบัดตัวหลุดออกจากอุ้งมือแข็งแรงนั้นได้

“นี่คงเป็นวิธีการเรียกร้องความสนใจจากข้า  ในรูปแบบการมารยาสาไถยอันใหม่ของเจ้าสินะ  ขอบอกให้รู้เอาไว้ว่านอกจากหลี่หลินหลินแล้ว  ข้าย่อมไม่มีวันรักเจ้าอย่างแน่นอน  จำใส่สมองของเจ้าเอาไว้ให้ดีด้วย”

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงตรัสขึ้นน้ำเสียงเย็นเยียบ

“ไม่รักก็ไม่ต้องรักสิ  ฉันเองก็ใช่ว่าจะมีความรักอะไรให้กับนายเสียหน่อย”

หลี่เจียนเจียนพูดพร้อมสังเกตมองดูทุกอย่างไปโดยรอบ  ชายหนุ่มที่แลดูสติไม่ดีคนนี้อีกทั้งยังแต่งกายด้วยชุดจีนโบราณสีดำสนิทปักผ้าด้วยดิ้นทองลวดลายพยัคฆ์น่าเกรงขามคนนี้  แลดูมีกลิ่นอายสูงส่ง  อีกทั้งยังดูดุดันอย่างน่าประหลาด  เมื่อคาดคะเนด้วยสายตาดูแล้ว  เกรงว่าเขาคงจะมีส่วนสูงไม่ต่ำกว่า 2 เมตรเป็นแน่  คนบ้าคนบออะไรทำถึงได้สูงชะลูดราวกับเสาไฟฟ้าเช่นนี้นะ

เขามีหน้าตาที่หล่อเหลา  โดดเด่นเป็นอย่างมาก  อีกทั้งรูปร่างของเขาเองยังดูแข็งแกร่ง  หนั่นแน่น  กำยำเป็นที่สุด  เส้นผมยาวพริ้วของเขาดูด้วยตาเปล่าก็รู้ว่านี่เป็นเส้นผมจริงที่ได้รับการดูแลรักษาบำรุงมาเป็นอย่างดี 

ไม่มีแตกปลายเลยแม้แต่เส้นเดียว  นัยน์ตาสีสนิมเหล็กกล้าคู่นั้นอีก  เพียงได้มองจ้องตาไปเพียงไม่กี่ชั่วครู่เท่านั้นก็ทำเอาคนมองต้องพลันรู้สึกราวถูกไฟร้อนโลมเลียแผดเผาเอาเสียแล้ว  จมูกโด่งสวยได้รูปรับกันกับริมฝีปากหยักสีชมพูอ่อนสุขภาพดีเป็นอย่างยิ่ง  อีกทั้งคิ้วเข้มที่พาดเฉียงขึ้นไปบนใบหน้า  ทำให้เขาดูดีขึ้นมามากเป็นพิเศษ  สรุปแล้ว

ดูท่าว่าชายหนุ่มคนนี้คงจะเป็นนักแสดงหนังหรือละครย้อนยุคกระมัง  และเขาเองคงจะเข้าถึงบทบาทเป็นอย่างยิ่งถึงได้ถีบประตูเสียงดังโครมใหญ่จนตอนนี้บานประตูได้พังหลุดออกมาวางกองอยู่บนพื้นแล้ว

“เจ้าจะยืนจ้องมองข้าอยู่อีกนานหรือไม่  ขอบอกให้รู้เอาไว้ว่าข้าจะไม่มีวันแตะต้องเจ้าแม้แต่ปลายเส้นผม”

เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ติดจะรำคาญและค่อนไปทางรังเกียจหลี่เจียนเจียนมากอย่างเต็มที่

“แล้วไง  ใครล่ะจะอยากมาอยู่ที่นี่กัน  ฉันเองก็จะกลับบ้านของฉันแล้ว”  หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นอย่างไม่นี่หระ  พร้อมยกไหล่ทั้งสองข้างขึ้นมาอย่างไม่แยแส  แต่ทว่าในช่วงที่เธอกำลังยกไหล่ขึ้นมาอยู่นี้  หลี่เจียนเจียนก็สังเกตพบว่าที่คอของเธอนั้นมีเชือกเส้นหนึ่งผูกรัดเอาไว้อยู่หลวมๆ 

“เฮ้ย  นี่เรามาอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร”

ไม่พูดเปล่าหลังจากมองดูผู้คนและสิ่งต่าง ๆ ไปโดยรอบแล้ว  ครานี้หลี่เจียนเจียนก็ได้ก้มลงสำรวจร่างกายของตัวเองบ้างไล่มาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า  เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาจับศีรษะตนเองเอาไว้  ก่อนจะตกใจแทบสิ้นสติเมื่อพบว่าบนศีรษะของเธอประดับไปด้วยปิ่นนา ๆ ชนิด  อีกทั้งเส้นผมของเธอยังดกดำเงางามดุจน้ำหมึก  มีความยาวจรดบั้นเอวด้วย 

‘ไม่จริง!!  นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร  หลี่เจียนเจียนจำได้เป็นอย่างดีว่าตนเองนั้นมีผมบ็อบหน้าม้ายาวประบ่าเท่านั้น  แล้วทำไมอยู่ดี ๆ เธอถึงได้มีผมยาวไปได้ในชั่วพริบตาเดียว อีกทั้งเมื่อหลี่เจียนเจียนสำรวจดูดี ๆ อีกครั้งเธอก็พบว่าเส้นผมนี้เป็นเส้นผมจริง  ไม่ใช่การต่อผมแต่อย่างใด  อีกทั้งเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่อยู่ในขณะนี้ยังเป็นชุดจีนโบราณสีฟ้าอ่อนปักด้วยลวดลายดอกกล้วยไม้อันงดงามอ่อนช้อยน่าดูชม  ไม่รอช้าหลี่เจียนเจียนได้ถอดเชือกเส้นนั้นออกจากลำคอของเธอโยนลงไปที่พื้น  และตัดสินใจวิ่งหนีออกไปจากสถานการณ์ตรงหน้าในทันใด  ใครจะว่าอย่างไรก็ตาม  ในสถานที่อันแปลกประหลาด  ท่ามกลางผู้คนที่แต่งกายแปลกตา  ใช้คำพูดผิดหู  อีกทั้งยังมีท่าทีจริงจัง ขึงขังไม่ล้อเล่นเช่นนี้  เธอจะต้องรีบหนีออกไปจากสถานการณ์เช่นนี้ให้ไวที่สุด  แต่ทว่าเพียงเธอก้าวขาวิ่งผ่านหน้าบุรุษคนนี้ไปได้เพียงหนึ่งก้าวเท่านั้น  เธอก็ถูกเขาจับยกตัวขึ้นด้วยมือเพียงข้างเดียวในทันใด

“กรี๊ด  ปล่อยฉันนะ  ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้  นายมันไอ้โรคจิต  ปล่อยฉันลงไปเดี๋ยวนี้”

หลี่เจียนเจียนพูดพร้อมเตะขาไปมากลางอากาศอย่างแรง

“พวกเจ้าจงไปต้มน้ำแกงสร่างเมามาให้กับหลี่เจียนเจียนประเดี๋ยวนี้  หากยังให้นางแหกปากกรีดร้อง  ทำตัวไร้สาระ  เรียกร้องความสนใจเช่นนี้อีก  ข้าจะสั่งโบยพวกเจ้าทั้งหมด”  เขากล่าวเสียงรอดไรฟัน

“นายนี่นะ  มันบ้าไปแล้ว  อยู่ดี ๆ  จะมาสั่งให้โบย ให้ตีคนอื่นได้ยังไง  ปล่อยฉันลงไปเดี๋ยวนี้นะ  ปล่อยฉันลง

ไปสักทีสิโว้ย”

หลี่เจียนเจียนสบถออกมาด้วยความหัวเสีย  เมื่อชายหนุ่มผู้นี้ได้ปล่อยมือออกมาจากการยกตัวเธอขึ้นอย่างแรงแล้ว  หลี่เจียนเจียนก็ถึงกับยืนอยู่บนพื้นได้อย่างไม่มั่นคง อีกทั้งยังรู้สึกเวียนหัวกับภาพเรื่องราวแปลก ๆ ที่กำลังไหลเข้ามาในหัวของเธอดุจสายน้ำในตอนนี้ด้วย

สุดท้ายแล้ว  เมื่อเธอรู้สึกรับกับเรื่องราวและภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ เอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป  เธอจึงได้เป็นลมล้มพับไปในทันที  โดยไม่ได้มีอ้อมแขนของใครในยามนี้เข้ามาช่วยเหลือเลยทั้งสิ้น  ทำให้ศีรษะของเธอมีเลือดไหลซึมออกมาปรากฏให้ได้เห็น

บุรุษชุดดำผู้นั้นเห็นดังนั้นแล้ว  จึงกัดฟันกรอดด้วยความไม่พอใจ  ก่อนจะร้องสั่งสาวใช้ให้มาช่วยกันยกตัว

หลี่เจียนเจียนขึ้นมานอนอยู่บนเตียง  พร้อมให้ตามหมอมาตรวจดูอาการของเธอต่อ  หลังจากนั้นเขาจึงสะบัดชาย

ชุดคลุมเดินออกจากที่นี่ไปในทันที