จำได้แค่บางคน 2

เอาล่ะวะ  เธอจะหาทางใช้ข้ออ้างเรื่องที่เธอเป็นลมล้มหัวกระแทกพื้นนี้แสร้งทำเป็นคนความจำเสื่อมขึ้นมาท่าจะดี  เพราะเธอจะได้ลองสอบถามหาข้อมูลกับสาวใช้ทั้งสองคนนี้ได้

“เอาล่ะ ๆ รีบลุกขึ้นมาเร็วเข้า  ถ้วยยาตกแตกแค่นี้เอง  พวกเจ้าก็ไปต้มยามาใหม่  พร้อมเก็บเศษกระเบื้องนี้ออกไปก็เป็นอันสิ้นเรื่อง  ทำไมต้องพากันคุกเข่าโวยวายทำเป็นเรื่องราวใหญ่โตกันด้วยล่ะ?”

หลี่เจียนเจียนพูดขึ้นน้ำเสียงเบาสบาย  พร้อมคลี่ยิ้มออกมาน้อย ๆ ด้วยท่าทางใจดีเป็นอย่างยิ่ง  ทำเอาสองสาวใช้ถึงกับพากันอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึงปนสงสัย

“เอาล่ะเฉาปูเจ้าไปต้มยาถ้วยใหม่มาให้กับข้า ส่วน

ซูม่อเจ้าอยู่เป็นเพื่อนข้าก่อน  พอดีข้ามีเรื่องที่อยากจะสอบถามเจ้าหน่อยน่ะ”

“เพคะ”  สองสาวใช้ทั้งสองคนต่างขานรับคำสั่งขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน

หลี่เจียนเจียนเองก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

อีกครั้ง  หลังจากนั้นจึงถามออกไปว่า

“ทำไมพวกเจ้าสองคนถึงได้ดูมีท่าทีหวาดกลัวข้านักเล่า?”

“หม่อมฉันกลัวว่าจะถูกพระชายาตบตีเข้าเพคะ”

ซูม่อเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเบาหวิว

“ฉัน เอ้ย ข้านี้นะ  จะตบตีคนอื่นด้วยเรื่องไร้สาระอย่างนี้?”  หลี่เจียนเจียนขมวดคิ้วถาม  เดิมทีที่ผ่านมาเจ้าของร่างนี้แต่เดิมเป็นคนใจคอโหดร้ายชอบตบตีบ่าวไพร่ด้วยเช่นนั้นหรือ

“พวกหม่อมฉันทำผิดสมควรได้รับโทษจริงๆ

เพคะ”  ซูม่อก้มหน้าก้มตาตอบด้วยความหวาดกลัว

หลี่เจียนเจียนจึงอาศัยจังหวะนี้กล่าวถามออกไปใน

สิ่งที่นางอยากรู้ว่า

“เรื่องราวที่เกี่ยวกับข้าทั้งหมดเจ้าจงเล่ามาให้ข้ารู้ที  ตอนนี้ข้าเหมือนจะจดจำอะไรไม่ค่อยได้แล้ว  ที่สำคัญ

ไอ้คนสารเลวที่กล้าเตะประตูบ้านหลังนี้จนพังนั้นมันเป็นใครกันน่ะ?”

หลี่เจียนเจียนเอ่ยถามขึ้นอย่างนึกหัวเสีย  แล้วนี่บานประตูอะไรนี่เป็นประตูประเภทไหนกัน  ถูกถีบไปเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นก็พังลงมาเสียแล้ว

“เอ่อ นี่  แม้แต่ท่านอ๋อง  พระชายาก็ทรงจดจำไม่ได้เลยแม้แต่น้อยเลยหรือเพคะ?”

ซูม่อเอ่ยถามน้ำเสียงตกใจ  พร้อมมีท่าทีสีหน้าเหลอหราด้วย  ทำเอาหลี่เจียนเจียนถึงกับอดกลั้นขำขึ้นมาไม่ได้

“ก็จำไม่ได้จริง ๆ นะสิ  ตกลงอีต้าบ้าหน้านิ่วคิ้วขมวดคนนี้เป็นใครกันอย่างนั้นหรือ?”

หลี่เจียนเจียนถามด้วยน้ำเสียงเรียบปนขำ

“ท่านอ๋องเหยียนเค่อสิง  คือพระสวามีของ

พระชายาเพคะ”  ซูม่อกล่าวตอบน้ำเสียงงุบงิบ

“หะ  อะไรนะ  นี่ฉันกับอีตาบ้านั่นเป็นสามีภรรยา

กันอย่างนั้นหรือ?”

คราวนี้เป็นฝ่ายของหลี่เจียนเจียนเองที่เอ่ยถามขึ้นน้ำเสียงตกอกตกใจ  พร้อมทำตาโตขึ้นมาราวกับไข่ห่าน

“เพคะ  พระชายาทรงห่วงใยรักใคร่ท่านอ๋องยิ่งนัก”  ซูม่อตอบกลับมาด้วยสีหน้าอันชวนสงสัย

“อ้อ  ข้ารักเขามากเลยอย่างนั้นหรือ?”

หลี่เจียนเจียนพูดพร้อมยกมือเล็กขึ้นมาเกาศีรษะแกรก ๆ เพราะตนเองนั้นไม่ได้มีความทรงจำใดเกี่ยวข้องกับท่านอ๋องอะไรนี่เลยแม้แต่น้อย

“พระชายาทรงรักท่านอ๋องมากเพคะ  ทรงทำทุกสิ่งทุกอย่างได้เพื่อท่านอ๋อง”

“แล้วเขาล่ะ  เขารักข้าบ้างหรือเปล่า?”

หลี่เจียนเจียนถามขึ้นด้วยความอยากรู้  แต่เมื่อพบว่าซูม่อมีท่าทีก้มหน้าลงไปมองพื้น  ไม่ตอบคำถามนี้ของนางเลย  หลี่เจียนเจียนจึงพอที่จะคาดเดาได้ว่า  เขาน่าจะไม่ได้มีความรักอะไรให้กับร่างนี้เลยกระมัง

“เอาล่ะ  ช่างเถอะ  ข้าไม่อยากจะรู้แล้วว่าเขารักข้าบ้างหรือเปล่า  ตอนนี้อยากรู้เพียงแค่ว่าข้ากับเขาตบแต่งกันมานานเท่าไหร่แล้ว แล้วข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ดูสภาพความชำรุดทรุดโทรมนี่สิ  นี่ยังกล้าเรียกเจ้าสิ่งนี้ว่าบ้านได้อยู่อีกหรือ?”

หลี่เจียนเจียนพูดพร้อมกวาดสายตามองดูไปโดยรอบ

“พวกเรามาอยู่ที่นี่ได้นานราวสองเดือนแล้วเพคะ  เดิมทีพระชายาอาศัยอยู่ในเมืองหลวง  แต่เมื่อได้ตบแต่งกันกับท่านอ๋องแล้ว  พระชายาจึงได้ย้ายตามท่านอ๋องมาอาศัยอยู่ที่เมืองหูหลีใกล้ ๆ กับแถวชายแดนชนเผ่าต่าง ๆ เพคะ”  ซูม่อเองเมื่อเห็นท่าทีอันไร้ซึ่งพิษสงร้ายจากหลี่เจียนเจียนคนเก่าแล้ว  จึงเริ่มตอบคำถามยาวขึ้นอีกอย่างไม่รู้ตัว

“อ้อ  แล้วเมืองหูหลีอะไรนี่อยู่ไกลจากเมืองหลวงมากมั้ย?”

หลี่เจียนเจียนยังคงถามข้อมูลที่เธออยากรู้ต่อไปอย่างไม่ยอมย่อท้อ  แม้ว่าบางคราบางทีจะหลงพูดถ้อยคำสมัยใหม่ออกมาบ้างโดยที่เธอไม่รู้ตัวก็ตามที

“อยู่ไกลมากเลยเพคะ  ราว ๆ สัก หนึ่งพันลี้เห็นจะได้”

“อื้ม”  หลี่เจียนเจียนขานรับแสดงความรับรู้

“แล้วนี่  ก่อนหน้านี้เห็นว่ามีเชือกคล้องคอข้าอยู่  แสดงว่าข้าได้ผูกคอตายใช่หรือไม่  แล้วทำไมข้าถึงต้องฆ่าตัวตายกันด้วยล่ะ?”  หลังหลี่เจียนเจียนเอ่ยถามคำถามนี้จบไป  เธอก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งหัวใจ  ราวกับคนมาเอามีดมากรีดเฉือน

“พระชายาทรงน้อยพระทัยเรื่องที่ท่านอ๋องทรงตรัสว่าจะรับอนุเข้ามาที่จวนเพคะ  จึงได้คิดสั้นตัดสินใจจบชีวิตตนเองลงเช่นนี้  แต่ดีที่ขื่อไม้ได้หักลงมาเสียก่อนและหม่อมฉันมาเห็นพระชายาเข้าจึงได้ให้เฉาปูไปตามท่านอ๋องมาดูอาการของพระชายาเพคะ”

ซูม่อกล่าวเล่าเหตุการณ์ให้หลี่เจียนเจียนฟังเป็นฉาก ๆ

“ข้าล่ะนึกสงสัยจริง ๆ นะซูม่อ  ในเมื่อเขาไม่รักข้า  เกลียดชังข้ามากถึงขนาดนี้  แล้วทำไมต้องยอมแต่งงานกันกับข้าด้วยล่ะ?”

หลี่เจียนเจียนถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ท่านอ๋องทรงตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เพคะ”  ซูม่อเอ่ยตอบอย่างระมัดระวัง

“อย่างไร ๆ ?”  หลี่เจียนเจียนถามต่อ

“เหตุการณ์วันนั้นในงานเลี้ยงชมบุปผาที่ไทเฮาทรงจัดขึ้นตอนรับท่านอ๋องกลับเมืองหลวง  นัยว่าเป็นการเลือกคู่กันกราย ๆ  ในช่วงท้ายของงานปรากฎว่าทุกคนได้เห็นท่านอ๋องและพระชายานอนอยู่ด้วยกันบนเตียงในสภาพ เอ่อ  สภาพ”

ซูม่อกล่าวออกมาได้เพียงเท่านั้น  หลี่เจียนเจียนก็ยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามทัพ  พร้อมบอกไปว่า

“ข้ารู้แล้ว  ไม่ต้องเล่าต่อแล้ว  ตอนนี้กี่โมงแล้วเนี่ย  รู้สึกหิวจัง”  หลี่เจียนเจียนพูดพร้อมยกมือขึ้นมาลูบไล้หน้าท้องตนเองไปมาเบา ๆ

“นี่เป็นช่วงบ่ายยามเว่ย  (เวลา 14.00น.) แล้ว

เพคะ  เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวออกไปจัดเตรียมสำรับมาให้กับพระชายาก่อนนะเพคะ”

ซูม่อพูดพร้อมยอบกายลงคำนับผู้เป็นนายพร้อม

ล่าถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่  เมื่อได้อยู่เพียงผู้เดียวลำพังแล้ว  หลี่เจียนเจียนจึงอดที่จะสบถขึ้นมาไม่ได้ว่า

“คนบ้าอะไรขี้เก๊กฉิบหาย  หล่อก็ไม่หล่อ  ชอบทำหน้านิ่วคิ้วขมวด  หุ่นก็ใหญ่โตราวกับยักษ์ปักหลั่น  คำก็ว่าเรามีพฤติกรรมน่ารังเกียจชอบเรียกร้องความสนใจสองคำก็ว่าชิงชังเรา  อีกทั้งชื่อของเขายังอุบาทว์มากอีกด้วย 

เหยียนอะไรนะ  เหยียนเค่อสิงอย่างนั้นหรือ  ดูด้วยตาเปล่าก็รู้แล้ว  นี่มันตาแก่งูสิงชัด ๆ  พร้อมที่จะขู่เราฟ่อ ๆ  และฉกกัดเราให้ตายไปเสียมากกว่า  เราพอที่จะจดจำ

คนอื่นได้ก็ดี  เว้นแค่คนนี้คนเดียวที่เราจดจำเขาไม่ได้ก็ยิ่งดีไปใหญ่ หึ”