Se connecterShare
บุรุษไร้ใจ
Dernière mise à jour:
2026-01-07 01:06:22ในทุก ๆ เทศกาลของครอบครัว จางเย่วชิงจะถูกทอดทิ้งให้กลายเป็นคนนอกอยู่เสมอ แม้กระทั่งในวัยที่ต้องปักปิ่นเพื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่พร้อมออกเรือน นางก็ยังไม่เคยมีพิธีปักปิ่นเฉกเช่นคนทั่วไป มีเพียงแม่นมกับสาวใช้คนสนิทเท่านั้นที่อยู่ร่วมอวยพรในวันปักปิ่นของนาง ซึ่งแม่นมผู้แสนใจดีก็ล่วงลับจากไปได้ 2 ปีแล้ว ยามนี้จึงเหลือเพียงจูลี่สาวใช้คนสนิทที่อยู่ข้างกายเสมอมา
บิดาของจางเย่วชิงรักและใส่ใจบุตรสาวที่เกิดจากภรรยารองของเขาแต่เพียงเท่านั้น หากไม่มีราชโองการสมรสมาที่ตระกูลจาง เขาคงลืมไปเสียสนิทว่ามีบุตรสาวคนโต ที่ถือกำเนิดจากครรภ์ของภรรยาเอกผู้ล่วงลับจากไปตั้งแต่บุตรสาวคนโตอายุได้เพียง 5 หนาว
แต่ที่นางต้องสวมผ้าปกปิดใบหน้ายามที่ออกไปติดต่อกิจธุระต่าง ๆ ก็เพราะใบหน้าของจางเย่วชิงในวัย 18 ปี นั้นงดงามจนล่มเมืองล่มแคว้น จนอาจจะกลายเป็นปัญหาในการหย่าร้างและหลบหนีของนาง จึงต้องปกปิดใบหน้านี้เอาไว้ให้ดี ห้ามมิให้ผู้ใดมองเห็นความงดงามนี้เป็นอันขาด จนกว่านางจะหลบหนีไปอยู่ต่างเมืองที่ห่างไกลได้อย่างปลอดภัย
ชายแดนทิศประจิม
ชินอ๋องหยางหนิงหลงเดินทางมาประจำที่ชายแดนทิศประจิมเป็นเวลา 3 เดือนแล้ว เพราะมีสายข่าวรายงานมาว่า ไส้ศึกเข้ามารุกรานชายแดนฝั่งที่เขาได้รับศักดินาจากพระเชษฐา จึงจำเป็นต้องเดินทางออกจากเมืองหลวงตั้งแต่วันแรกที่อภิเษกสมรสกับพระชายาที่เขารังเกียจและชิงชัง เพราะนางไม่ใช่คนที่เขาร้องขอเพื่อให้ได้มาซึ่งสมรสพระราชทาน
คราแรกชินอ๋องตั้งใจจะเอาเรื่องเสนาบดีฝ่ายซ้ายจอมเจ้าเล่ห์ผู้นั้น ที่บังอาจส่งสตรีอีกคนในจวนมาตบแต่งกับเขา ทว่าได้รับข่าวสารจากชายแดนเสียก่อน จึงต้องรีบออกเดินทางมาสะสางเรื่องราวที่ชายแดน เมื่อสะสางทุกอย่างจนเข้าที่เข้าทางค่อยกลับไปคิดบัญชีตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ก็ยังไม่สาย
ชินอ๋องหนุ่มในวัย 32 ปี บุรุษผู้มีใบหน้าคมเข้มสมชายชาตรี ทั้งยังมีเสน่ห์ชวนให้เหลียวหลังกลับมามองซ้ำ จุดเด่นของเขาอยู่ที่สันกรามที่คมชัด บ่งบอกว่าเป็นคนที่ซื่อตรง ทว่ามีนิสัยโหดเหี้ยมร้ายกาจยิ่ง
ดูได้จากการที่บุรุษสูงศักดิ์ผู้นี้ ละทิ้งพระชายาเอกที่เขาไม่ต้องการ ให้ไปพำนักอาศัยอยู่ที่ตำหนักร้างทรุดโทรม เพื่อกดดันให้นางมอบหนังสือหย่าให้เขาด้วยตนเอง ทั้งยังสั่งบ่าวไพร่ให้ปฏิบัติกับนางเยี่ยงบ่าวไพร่ด้วยกันเอง ไม่ต้องให้ความเคารพใด ๆ ทั้งสิ้น และสั่งให้ทุกคนในตำหนักกลั่นแกล้งสตรีชั่วช้าผู้นั้นตามที่ใจต้องการได้เลย หาได้มีความปรานีใด ๆ ทั้งสิ้น
เพราะสมรสพระราชทานในครานี้ ชินอ๋องเป็นผู้ร้องขอจากฮ่องเต้ด้วยตนเอง จึงไม่มีสิทธิ์มอบหนังสือหย่าให้พระชายา นอกเสียจากว่านางจะมอบให้เขาด้วยตนเอง การหย่าร้างจึงจะเกิดขึ้นได้ ซึ่งการละเลยและทอดทิ้งก็เป็นวิธีเดียวที่เขาจะได้หนังสือหย่าจากพระชายาไร้ค่าผู้นั้น
“ที่ตำหนักในเมืองหลวงส่งข่าวอันใดมาบ้างหรือไม่”
น้ำเสียงราบเรียบเฉยชาเอ่ยถามองครักษ์คนสนิทไปตามความเคยชิน ทั้ง ๆ ที่ในใจไม่ได้อยากรับรู้เรื่องราวใด ๆ ของสตรีน่ารังเกียจผู้นั้นเลยสักนิดเดียว
“ไม่มีข่าวอันใดพ่ะย่ะค่ะ เงียบเชียบเฉกเช่นเคย พ่อบ้านฉีคงจัดการทุกอย่างเรียบร้อยดีกระหม่อม”
“อืม จัดการให้เรียบร้อย เมื่อยามที่พวกเราเดินทางกลับเมืองหลวง หวังว่าข้าจะได้เห็นหนังสือหย่าของนาง ข้าจะได้จัดการตบแต่งพระชายาที่ต้องการเข้ามาแทนที่เสียที”
น้ำเสียงเรียบเฉยเอ่ยออกมาอย่างไม่ยินดียินร้ายในการกระทำของตนเอง ที่ปล่อยให้พระชายาเอกไปใช้ชีวิตตกระกำลำบากอยู่ในตำหนักร้างที่ทรุดโทรม ทั้งยังมอบความยากลำบากซ้ำเติมนางทุกวิธี ไม่เว้นแม้กระทั่งหมอนกับผ้าห่มที่ให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย เขาก็สั่งไม่ให้บ่าวไพร่นำไปให้โดยเด็ดขาด
“พ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วข่าวของคุณหนูจางซูเม่ยเป็นเช่นไรบ้าง นางหมั้นหมายกับผู้ใดไปแล้วหรือยัง”
“ยังพ่ะย่ะค่ะ แต่บิดามารดาของนางอยากให้แต่งเข้าเป็นพระชายาเอกขององค์รัชทายาทหยางเฟยเทียน”
สิ้นสุดการรายงานจากองครักษ์ข้างกาย หัวคิ้วดกเข้มได้ขมวดจนแทบจะชิดกันทั้งสองข้าง เมื่อสตรีที่เขารอคอยนางมาเนิ่นนาน ยามนี้กำลังจะกลายเป็นว่าที่ไท่จื่อเฟยของแคว้นเหว่ยหยาง
ความกังวลและไม่ยินยอมฉายชัดออกมาทางแววตาแสนกระด้างและดุดัน ทว่าเขาก็ยังทำอันใดมิได้ หากยังไม่ได้เดินทางกลับไปเมืองหลวง
“จางเย่วชิงเจ้ามันสมควรตาย!! ที่กล้าเข้ามาแทรกแซงวาสนาของสตรีที่ข้าพึงใจ ซีซวนอีก 3 วัน ข้าจะเดินทางกลับเมืองหลวง เจ้าจงไปเร่งให้คนของเราสะสางเรื่องราวทางนี้ให้แล้วเสร็จทันการณ์”
น้ำเสียงดุดันเอ่ยสั่งการองครักษ์คนสนิท ด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธที่มีต่อพระชายาไร้ค่า เพราะนางกำลังจะทำให้เขาต้องสูญเสียสตรีที่พึงใจไปตลอดกาลให้กับองค์รัชทายาท หลานชายผู้สง่างามจนยากที่จะหาบุรุษใดในแคว้นเข้ามาเปรียบเทียบ
หากเขาไม่ได้รับข่าวสารลับจากผู้หวังดีในจวนตระกูลจาง เขาคงไม่มีทางรู้เป็นอันขาดว่า สตรีที่ขึ้นเกี้ยวมาแต่งงานกับเขาเป็นสตรีชาติกำเนิดต่ำต้อย ที่เกิดจากอนุภรรยาในจวนของเสนาบดีจางเนี่ยนเจิน ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่บังอาจนำสตรีไร้ค่ามาหลอกลวงเขา และคงได้เผลอไผลร่วมหอลงโลงกับนางไปด้วยความมึนเมาในรสสุรากำหนัด ซึ่งย่อมมีอยู่ในแล้วในค่ำคืนแห่งกามารมณ์ตามธรรมเนียมประเพณี
กรามแกร่งกัดเข้าหากันด้วยความโกรธแค้นชิงชังที่มากล้นยิ่งกว่าคราใด เพราะเขากำลังจะสูญเสียสตรีที่รักไปตลอดกาล โดยไม่มีทางแก้ไขสิ่งใดได้ หากไม่ได้รับหนังสือหย่าโดยเร็วที่สุด
Latest chapter
ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า ตอนพิเศษ
วันเวลาผันผ่าน จวบจนกระทั่งสองปีผ่านไป เย่วชิงกับหยางหนิงเฉิงได้ออกเดินทางไปตามหาดอกบัวสีเลือดในกลางป่าลึก ที่ติดแถบชายแดนแคว้นซ่ง ตามที่เย่วชิงตั้งใจเอาไว้เมื่อครั้งย้ายมาปักหลักอยู่เมืองเสิ่นหนานครั้งแรก เพราะเย่วชิงต้องการปรุงยาถอนพิษที่มีประสิทธิภาพสูงที่สุดให้สำเร็จจงได้ ในคราแรกนางตั้งใจจะปรุงยาถอนพิษเพื่อนำไปประมูลหาตำลึงมาเลี้ยงดูผู้ติดตามทั้งสามคน แต่หลังจากแต่งงานกับจวิ้นอ๋องผู้ร่ำรวย นางก็ตั้งใจปรุงเอาไว้ให้สวามีใช้งานกับองครักษ์ของเขา จะได้ไม่มีผู้ใดจากไปเพราะพิษร้าย ซึ่งยามนี้ชายแดนแคว้นซ่งก็เงียบสงบดี เพราะรัชทายาทซ่งฉางอี้ นำสัญญาลงนามที่เป็นหลักประกันฉบับคัดลอก กลับไปให้ฮ่องเต้แคว้นซ่งอ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วน นับจากวันนั้นเป็นต้นมา ไส้ศึกที่แฝงตัวอยู่ในแคว้นเหว่ยหยางก็ถูกเรียกตัวกลับแคว้นซ่งทั้งหมด วันนี้เป็นวันที่ห้าของการเดินทางในป่า หยางหนิงเฉิงกำลังอยู่ในอาการคิดถึงคนตัวหอมจนอดทนเกือบไม่ไหว เขาเดินทางรอนแรมในป่ามาห้าวัน ถึงจะได้นอนกอดร่างนุ่มนิ่มทุกค่ำคืน แต่ทว่าไม่สามารถกระทำการสิ่งใดนอกเหนือจากนั้นได้ เพราะต้องพักแรมรวมกับองครักษ์ท
ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า บทสรุปทุกเรื่องราว (ตอนจบ)
“เย่วเอ๋อร์เจ้าห้ามนึกชื่นชมรัชทายาทในใจเป็นอันขาด ข้าหวงรู้หรือไม่เล่า เขารูปงามจนคุณหนูทั้งเมืองหลวงลงความเห็นว่าเขาเป็นบุรุษที่สตรีหมายปองเป็นอันดับหนึ่ง”เสียงพึมพำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา เพราะไม่กล้าสั่งการชายาแสนรักให้ทำตามที่ตนเองต้องการ เนื่องจากหวั่นเกรงว่านางจะอึดอัดใจที่มีสวามีขี้หึงขี้หวงถึงเพียงนี้ เขาก็พึ่งรู้ตัวว่าตนเองเป็นบุรุษขี้หึงเมื่อมีนางเข้ามาในชีวิต“เจ้าค่ะ ข้าจะคิดถึงแต่ท่านพี่เพียงผู้เดียว”กล่าวจบแขนเรียวเล็กก็เข้าไปกอดรัดเอวสอบของบุรุษขี้น้อยใจ ใบหน้างดงามซุกซบอยู่กับกล้ามอกแน่น ๆ ที่นางชื่นชอบ เย่วชิงรู้ดีว่าเขาไม่สบายใจทุกครั้งที่นางต้องพบปะกับบุรุษอื่น ตัวก็โตเพียงนี้ เหตุใดจึงขี้ใจน้อยและขี้หวงอย่างกับเด็กห้าขวบก็มิปาน“อืม ข้าเชื่อใจเจ้า”ข้อนิ้วสากระคายเกลี่ยแก้มเนียนใส ที่วันนี้แต่งแต้มสีสันบางเบาเพิ่มเติม ทำให้ใบหน้าที่หวานซึ้งเป็นทุนเดิมยิ่งงดงามหวานซึ้งยิ่งกว่าเดิม จนจิตใจของเขาแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัวยามบ่ายมาเยือน รถม้าคันใหญ่ที่มีตราสัญลักษณ์ของวังหลวง แล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าจวนหลังใหญ่ พร้อมกับรถม้าอีกสองคันที่มีตราสัญลักษณ์ประจำจวนแม่ทัพ และจวนของท่
ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า ผู้มาเยือน
เมืองหลวง เหยี่ยวสื่อสารสีดำตัวใหญ่ของจวิ้นอ๋องหยางหนิงเฉิง บินมาส่งสาส์นลับสำคัญในตำหนักหลวงเมื่อกลางดึก ที่อุ้งเท้าของเหยี่ยวตัวใหญ่มีสาส์นสีแดงพันหุ้มข้อเท้าไว้อย่างแน่นหนา องครักษ์เงาในสังกัดองครักษ์เสื้อแพรเห็นเช่นนั้นจึงยืนรอรับเหยี่ยวสื่อสาร เพื่อจะได้นำความไปแจ้งแก่หลงขันที ฮ่องเต้หยางหนิงเทียนลุกขึ้นมาจากเตียงบรรทมส่วนพระองค์ ซึ่งวันนี้ไร้ซึ่งสตรีข้างกาย เนื่องจากพระองค์ทรงเหนื่อยล้าจากการทรงงานแทนชินอ๋อง อนุชาที่กำลังล้มป่วยจากอาการตรอมใจ จนกระทั่งไม่สามารถทำงานที่ได้รับมอบหมายได้เลยสักอย่าง พระองค์จึงรับสั่งให้ชินอ๋องหยางหนิงหลงพักงานราชการทุกอย่าง จนกว่าอาการทางจิตใจจะดีขึ้น งานเอกสารทุกอย่างพระองค์จึงต้องนำมาสะสางแทน ในส่วนงานทางกองทัพจึงมอบหมายให้เป็นหน้าที่ขององค์รัชทายาทหยางเฟยเทียนมาสานต่อ จนกว่าชินอ๋องจะอยู่ในสภาวะร่างกายและจิตใจที่พร้อมรับผิดชอบต่อหน้าที่ เพราะหน้าที่ขุนศึกไม่มีผู้ใดเหมาะสมไปกว่าชินอ๋องหยางหนิงหลงอีกแล้ว เมื่อฮ่องเต้ได้ยินเสียงเรียกขานจากขันทีคนสนิทอยู่นอกประตูตำหนัก พระองค์จึงลืมตาตื่นขึ้นมาทัน
ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า สัจจะ
มือเรียวสาละวนปรุงยาอย่างเร่งรีบ โดยมีจูลี่เข้ามาเป็นผู้ช่วยหยิบจับสมุนไพร ใช้เวลาเพียงไม่นาน เม็ดยาสีเขียวเข้มก็หลอมรวมเป็นเม็ดอยู่ในเตาหลอมยาจำนวนสิบสองเม็ด เย่วชิงต้องเร่งรีบปรุงซ้ำอีกถึงสองรอบเพื่อให้ได้ยาถอนพิษในจำนวนที่มากพอต่อความต้องการร่างบางรีบพุ่งทะยานกลับเข้ามาในจวนย่านชานเมืองเสิ่นหนานของรัชทายาทซ่งฉางอี้ ยาถอนพิษที่พึ่งปรุงเสร็จใหม่ ๆ ถูกป้อนเข้าปากหยางหนิงเฉิงเป็นคนแรก จากนั้นจึงแจกจ่ายให้องครักษ์เจียงหยวนและองครักษ์พยัคฆ์เงาทุกคนอย่างเร่งด่วน เพราะทุกคนอยู่ในสภาพที่กำลังเจ็บปวดส่วนนั้นของบุรุษ จนกระทั่งหน้าเขียวคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัดเย่วชิงไม่ได้สนใจนำยาถอนพิษไปมอบให้กับบุรุษทั้งสิบสองคน ที่นั่งหมดเรี่ยวแรงอยู่อีกฟากฝั่งของห้องโถง เพราะนางต้องการให้หยางหนิงเฉิงไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเองเหตุการณ์ในครั้งนี้ที่ผิดพลาดต้องยอมรับว่าเกิดจากหยางหนิงเฉิงที่ใจร้อนวู่วาม ทั้ง ๆ ที่ในยามปกติมักจะใจเย็นอยู่เสมอ ทั้งยังใจอ่อนเพียงเพราะคิดว่าสัจจะของบุรุษสามารถใช้ได้กับทุกคน จนตัวเองเกือบเอาชีวิตแทบไม่รอดหรืออาจจะเพราะเขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับกลการเมืองระหว่างสองแคว้น เพื่อลดความหว
ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า สาดมาสาดกลับไม่โกง
“ตกลงจวิ้นอ๋อง ข้าจะกลับไปแคว้นของข้าทันทีที่รุ่งเช้ามาเยือน ท่านวางดาบของท่านลงเสียเถิด ทุกสิ่งทุกอย่างข้ารับรู้และยินดีที่จะปฏิบัติตาม เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาใหญ่ไปมากกว่านี้ ตัวข้าก็ไม่ต้องการให้กระทบกับสัญญาลงนามที่ไท่ซ่างหวงทั้งสองแคว้นได้ลงนามต่อกัน” ซ่งฉางอี้เอ่ยออกมาอย่างว่าง่าย หากพิจารณาดูให้ดีจึงจะรู้สึกได้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียง เพราะรัชทายาทผู้นี้ถนัดนักเรื่องการเจรจา แน่นอนว่าเงาดำสายหนึ่งที่หลบซ่อนตัวอย่างมิดชิด ทั้งยังเก็บลมหายใจอย่างดี ย่อมรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลในน้ำเสียงที่ได้ยิน “สัจจะลูกผู้ชาย หวังว่าองค์รัชทายาทเช่นท่านจะพึงระลึกถึงอยู่เสมอ” หยางหนิงเฉิงหาใช่บุรุษที่คิดเล็กคิดน้อย ถึงจะมีเขี้ยวเล็บ แต่ก็ไม่ใช่บุรุษที่มีความละเอียดถี่ถ้วนจนกระทั่งเข้าถึงอารมณ์ของผู้อื่นสักเท่าไร เนื่องจากเขาอาศัยอยู่เพียงลำพังมาเนิ่นนานตั้งแต่มารดาตายจากไป สิ่งเดียวที่เขามีจนมากล้นคือพละกำลังทางกายและวรยุทธ์อันล้ำเลิศ เมื่อมองเห็นว่าองครักษ์ในหน่วยพยัคฆ์เงาทั้ง 30 นาย สามารถปิดล้อมจวนหลังนี้เอาไว้จนเสร็จสิ้น บุรุษองอาจที่ถือดาบเตรียมบ
ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า บุกถึงที่
หยางหนิงเฉิงกับหวางเย่วชิงใช้เวลาร่วมกันในห้องอาหารส่วนตัวของเหลาอาหารฟู่เจิง โดยไม่ได้สนใจบุรุษและสตรีการละครพวกนั้นอีกเลย อาหารหน้าตาน่ารับประทานถูกยกมาบริการพร้อมกับสุราเลิศรสกาใหญ่ เย่วชิงตาโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้เห็นของที่เคยโปรดปรานมาตั้งวางอยู่ตรงหน้า แน่นอนว่าอดีตสายลับสาวแห่งองค์กรข้ามชาติ ย่อมมีเรื่องพบปะสังสรรค์ทั้งกับเพื่อนฝูงที่เป็นชายฉกรรจ์เกือบทั้งหมด และร่วมดื่มสังสรรค์กับเป้าหมายที่เข้าไปแฝงตัวในการทำภารกิจอยู่บ่อยครั้ง จนกระทั่งเพื่อนฝูงเรียกขานกันว่า ‘เย่วชิงคอทองแดง’ “กินข้าวก่อนเย่วเอ๋อร์จากนั้นค่อยดื่ม ประเดี๋ยวจะปวดท้องเอาได้ สายตาของเจ้าบ่งบอกว่าชื่นชอบการดื่มสุรายิ่งนัก” น้ำเสียงห่วงใยกล่าวขึ้น เมื่อเห็นสายตาตื่นเต้นดีใจของนางที่กำลังจ้องมองกาสุราที่เขาสั่งมาไม่วางตา หยางหนิงเฉิงจดจำได้ว่านางอยากดื่มสุราเลิศรส เขาจึงอยากเอาใจ เพราะดื่มในขณะที่เขานั่งอยู่ด้วยก็ไม่มีสิ่งใดต้องเป็นกังวล “ไม่ขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ เพียงแค่ข้าไม่ได้ดื่มสุรามานานมากแล้ว พอได้กลิ่นสุราจึงรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยก็เท่านั้น” คนที่บอกว่า
Vous vous intéresseriez aussi à
หมิงอี้ เศรษฐีนีชาวสวน
ฟู่จินเฟย19.8K Vuesทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน123.0K Vuesท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน46.8K Vuesลิขิตแห่งรัก
ป่าดอกท้อ20.8K Vuesเกิดใหม่อีกครั้งฉันขอมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม 80s
Deeda k.240 Vuesหมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท
ม่านฝันจันทรา12.0K Vuesตำนานรักแผ่นดินกงซุน [NC25+]
ณ ธารา602 Vuesวันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน
เฟยโฉ่โม่ว 费莫愁5.2K Vues
