ตอนที่ 6 สุภาพบุรุษ

เลยเวลาอาหารเย็นแล้วถังเจิ้นก็ยังคงไม่กลับมา จางม่านอวี้ที่รอรับประทานมื้อเย็นพร้อมกับเขาจึงตัดสินใจว่าเธอจะไม่รอแล้ว

ในขณะที่กำลังจะให้อาหลินตั้งโต๊ะอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น อากุ้ยเดินเข้าไปรับสายสักพักก็รีบมารายงานคุณนายของบ้าน

“คุณถังไปรับประทานอาหารเย็นที่บ้านคุณย่าถังค่ะ บอกให้คุณนายไม่ต้องรอ” จางม่านอวี้พยักหน้ารับแล้วให้อาหลินจัดอาหารให้แก่เธอเพียงที่เดียว

ลู่เหว่ยก็แปลกจริง ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเธอกับถังเจิ้นไม่ได้มีใจต่อกัน ซ้ำการแต่งงานนี้ก็ทำเพื่อบังหน้าและตนก็รับปากแล้วว่าจะช่วยเหลือ แต่ทำไมต้องขัดขวางไม่ให้หลานชายมาอยู่ใกล้ชิดเธอ

แต่คำตอบก็คงไม่พ้นว่าคุณย่าถังรักและหวงหลานชายของตนมาก คงกลัวว่าเธอจะไม่รักษาคำพูดแล้วเปลี่ยนใจมายั่วยวนเขากระมัง

เมื่อรับประทานมื้อเย็นเสร็จแล้ว อาหลินหรือหลินอิงก็เข้ามาเก็บโต๊ะอาหาร ก้มหน้าไม่กล้าสบสายตาเพราะเรื่องเมื่อตอนเย็นที่ตนได้นินทาคุณนายของบ้านเอาไว้

จางม่านอวี้จำได้ว่าปกติป้าเจินและหลินอิง ทั้งสองก็ปากไม่อยู่นิ่งแต่ไหนแต่ไร เพียงแต่ที่พูดขู่ไปวันนี้ก็แค่อยากกำราบให้รู้ว่าการนินทาเจ้านายลับหลังเป็นเรื่องที่ไม่สมควรเท่านั้น

หญิงสาวอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเป็นชุดนอนกระโปรงสีขาวแบบคลาสสิก ทุกชุดเป็นเสื้อผ้าใหม่ที่ถังเจิ้นให้คนพาเธอไปซื้อก่อนหน้านี้เพื่อให้สมฐานะคุณนายของสกุลถัง ซึ่งมีทั้งแบบดั้งเดิมตามแบบอนุรักษนิยมและแบบสมัยใหม่

ถังเจิ้นไม่ได้อนุรักษนิยมอย่างเคร่งครัดอย่างคุณย่าของเขา ในตู้เสื้อผ้าของเขาจึงเต็มไปด้วยเสื้อผ้าแบบสมัยใหม่เรียงรายอยู่ด้านใน ชุดทำงานของเขาก็เป็นชุดสูทตามปกติทั่วไปแบบสากล และมีชุดลำลองแบบดั้งเดิมอยู่หลายชุด ซึ่งชุดดั้งเดิมส่วนใหญ่จะเป็นแบบถังสูท ปกคอตั้งขึ้นและมีกระดุมผ้าติดตั้งแต่คอเฉียงลงไปที่หน้าอกด้านข้าง ซึ่งน่าจะเลือกใส่ตามโอกาสมากกว่า

หญิงสาวกำลังจะเข้านอน เสียงรถยนต์ก็วิ่งเข้ามาจอดที่ลานจอดรถหน้าบ้าน จางม่านอวี้เดินไปชะโงกดูที่หน้าต่าง ดวงตาคู่งามเบิกกว้างเมื่อนึกได้ว่าอย่างไรเขาก็ต้องกลับมานอนที่บ้าน และแน่นอนว่าต้องใช้ห้องนอนร่วมกันกับเธอ

เมื่อคืนนี้หลังถูกส่งตัวเข้าหอ ทั้งคู่ก็ต่างคนต่างนอน เขาไม่ได้แตะต้องเพราะจางม่านอวี้ป่วย แต่วันนี้หากเขาเปลี่ยนใจเธอจะทำอย่างไร จะมีหรือแต่งงานกำมะลอเสียเงินแต่จะไม่แตะต้อง มีผู้หญิงสาวสวยนอนอยู่ข้าง ๆ ผู้ชายที่ไหนจะอดใจไหวเล่า แกร่งมาจากไหนก็ย่อมพ่ายแพ้แก่ความปรารถนาตามสัญชาตญาณอยู่แล้ว

แม้เธอจะมาจากยุคปัจจุบัน เคยผ่านการแต่งงานมาแล้วและเป็นสาวหัวสมัยใหม่ แต่ก็ใช่ว่าเธอจะปล่อยเนื้อปล่อยตัว เห็นถังเจิ้นหน้าตาดีเข้าหน่อยก็จะยินยอมให้แก่เขา

ตอนนี้สิ่งเดียวที่นึกออกคือการแกล้งหลับเท่านั้น เวลากระชั้นชิดแบบนี้จะทำอะไรได้นอกจากวิธีนี้เล่า

ร่างอรชรรีบเดินกลับไปนอนที่เตียง ห่มผ้าปิดถึงกลางอกแล้วนอนในท่าตะแคงแกล้งหลับตาลง หัวใจเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้นและกังวล มัวแต่คิดเรื่องคุณย่าถังเกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

ครู่ใหญ่ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก ได้ยินเสียงกุกกักไม่นานประตูก็ถูกปิดลง ถังเจิ้นคงกำลังออกไปอาบน้ำ

หญิงสาวที่แกล้งหลับตาลงเริ่มง่วงนอนจริง ๆ แล้วเธอก็หลับไปโดยไม่ทันระวังตัว พอถังเจิ้นกลับเข้ามาอีกครั้งเธอก็หลับไปจริง ๆ แล้ว

เขามองดูใบหน้างามที่นอนหลับตาพริ้ม แล้วถอนหายใจออกมาอย่างหนักอก ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือผิดที่แก้ปัญหาด้วยวิธีคว้าผู้หญิงที่ไม่รู้จักมาแต่งงาน โชคดีที่เขียนสัญญาหย่าและเซ็นเอกสารเอาไว้ล่วงหน้าทั้งหมดแล้ว ถึงเวลาก็ยื่นเรื่องได้เลยไม่ยุ่งยาก

ดังนั้นหากภรรยากำมะลออยากจะเปลี่ยนมาเป็นภรรยาจริง ๆ ทางเดียวก็คือเขาเองนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายเปลี่ยนใจเอง  แต่คนที่เอาแต่คิดเรื่องงานอย่างเขานะหรือจะหลงรักใครสักคนได้อย่างง่ายดาย จนเป็นฝ่ายที่รั้งเธอเอาไว้แทน ไม่มีทาง....

************************

ในตอนเช้าจางม่านอวี้สะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อนึกได้ว่าตนผล็อยหลับไป แต่ก็พบว่าตนยังอยู่ในสภาพที่ยังไม่ได้สึกหรออะไร และถังเจิ้นก็ยังคงนอนอยู่ข้าง ๆ โดยมีผ้าห่มนวมผืนหนาที่เขาม้วนวางคั่นกลางเอาไว้ระหว่างเธอกับเขา

หญิงสาวรู้สึกโล่งใจที่อีกฝ่ายไม่ได้ล่วงเกินตน เขาอยู่บนยอดเขาสูงเสียดฟ้า ไม่ใช่คนที่จะมาสนใจรากหญ้าอย่างเธอ เธอคงคิดมากไปเอง และควรเอาเวลาไปกังวลกับชีวิตหลังจากนี้จะดีกว่า

“ตื่นแล้วเหรอ” ขณะที่มองใบหน้าของเขาและกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ เจ้าของใบหน้าที่หล่อเหลาก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับคำถามที่ก็เห็นคำตอบอยู่ชัดเจนแล้วว่าเธอตื่นก่อนเขา

“เอ่อ ค่ะ ตื่นเมื่อครู่นี้ กำลังจะปลุกคุณพอดี” เธอตอบตะกุกตะกักเมื่อถูกจับได้ว่าจ้องมองเขาอยู่

“มีอะไรหรือเปล่า” เขาลุกขึ้นนั่ง แล้วมองหน้าคนที่บอกว่ากำลังจะปลุกเขา

“ฉันอยากถามเรื่องเด็กค่ะ พอดีจะจัดห้องนอนเอาไว้รอ เลยอยากรู้ว่าเด็กมีอายุเท่าไร และชอบอะไร คุณพอรู้ไหมคะ” คำถามนั้นทำให้เขานิ่งไป เธอรับเป็นภรรยากำมะลอแลกกับค่าจ้างและการช่วยเหลือจ้างเขา เธอไม่จำเป็นต้องใส่ใจเรื่องนี้ก็ได้ แต่กลับมีท่าทีกระตือรือร้นที่จะช่วย

“เดี๋ยววันนี้ผมต้องเข้าไปตรวจงานก่อสร้าง เสร็จแล้วจะมารับคุณไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เสี่ยวซานถูกส่งตัวไปอยู่ที่นั่นชั่วคราว เราจะไปเยี่ยมเขาด้วยกัน” เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่เป็นการเป็นงานและใบหน้าเรียบนิ่ง ไม่ได้เย็นชาหรือหยิ่งผยอง

“เช่นนั้นฉันขอไปด้วยตอนนี้เลย ได้หรือไม่คะ”

“สถานที่ก่อสร้างไม่ใช่ที่ที่ผู้หญิงควรไป อีกอย่างคุณไปก็คงเบื่อ เพราะไม่มีอะไรให้ทำ” เขาปฏิเสธ แต่จางม่านอวี้ก็ไม่ยอม เธอไม่อยากอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน

“เราเพิ่งแต่งงานกัน หากคุณไปไหนแล้วพาฉันไปด้วย แบบนี้จะดูเหมือนคู่แต่งงานที่กำลังอยู่ในช่วงอินเลิฟหนัก ดูน่าเชื่อถือกว่านะคะ”

“อินเลิฟ... อย่างนั้นหรือ” แม้ไม่ใช่คำศัพท์ที่ยากเกินไป แต่การที่หญิงสาวธรรมดาที่การศึกษาไม่ได้สูงนักรู้คำศัพท์ภาษาต่างประเทศ และออกเสียงพูดมันออกมาได้อย่างคล่องปาก ทำให้เขาถึงกับต้องเลิกคิ้วมองเธอด้วยความประหลาดใจ

“ค่ะ อินเลิฟ” จางม่านอวี้รู้ว่าเขาคงกำลังสงสัยแต่หญิงสาวไม่ได้ตื่นตระหนก เพราะถังเจิ้นเองก็ไม่ได้รู้จักเจ้าของร่างเดิมมาตั้งแต่แรก ดังนั้นหากเธอจะแสดงความรู้ความสามารถอะไรออกมา ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังเขา

ไม่แน่ว่าหากเธอแสดงความสามารถให้เขาประจักษ์และยอมรับได้ หลังจากยื่นเรื่องหย่าไปเรียบร้อยแล้ว เธออาจจะขอเขาทำงานที่บริษัทต้าถังของเขาในสักตำแหน่ง ความสามารถระดับเธอจะให้ทะลุมิติมานั่งลวกเส้นบะหมี่หรือทำพะโล้ขายได้อย่างไรเล่า ทำอาหารแค่พอถูไถ ไม่ได้ทำเก่งหรืออร่อยมากขนาดจะขายให้ใครกินได้

อีกอย่างเธอทำอาหารยาก ๆ เป็นเสียที่ไหน แม้จะมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็เถอะ แต่มันก็ไม่ใช่ทักษะที่เธอจะเลียนแบบได้ ความสามารถเดียวที่โดนเด่นของเธอคือการบริหารจัดการงาน ควบคุมดูแลพนักงานและระบบขององค์กร

“ไม่ได้ อยู่รอที่บ้าน ตอนสาย ๆ ผมจะกลับมารับ เรากินมื้อเที่ยงที่นี่ แล้วเราค่อยไปเยี่ยมเสี่ยวซานด้วยกัน” เขาไม่ได้คล้อยตามคำพูดเธอเลยแม้แต่น้อย

จางม่านอวี้เม้มปากแน่น ความคิดที่โลดแล่นในหัวพลันสงบลงเมื่อถูกเขาปฏิเสธ คนอย่างถังเจิ้นคงไม่ยอมทำในสิ่งที่คนอื่นชี้นำ เขาเป็นใหญ่กว่าเธอ คนที่ต้องทำตามคำสั่งก็ต้องเป็นเธอแน่นอนอยู่แล้ว

************************