๒ ฮูหยินที่เขาไม่รัก

หนิงอี้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ภายในห้องเงียบสงบกว่าก่อนหน้านี้ ทว่าเสียงฝีเท้ายังคงวุ่นวายอยู่ด้านนอก กลางอกนางยังรู้สึกปวดร้าวเล็กน้อยจนต้องยกมือขึ้นมานวดเบาๆ ทว่ากลับชะงักเมื่อสัมผัสถึงความอบอุ่นจากอ้อมแขนน้อยของเด็กชายที่กอดเธอไว้ก่อนหน้านี้

ดวงตาดำกลมโตของเด็กน้อยดูใสซื่อเล็กเกินกว่าที่จะเข้าใจโลกใบนี้ดี มือข้างหน้าโอบกอดมือของเธอแนบหน้าไว้ไม่ยอมปล่อย

หน้าต่างถูกผ้าม่านผืนบางกั้น แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดลอดเข้ามาเป็นเส้นๆ ชายผ้าม่านกระพือตาทสายลม เงาของคนเดินผ่านทำให้หนิงอี้ลายตารู้สึกเวียนหัวอีกครั้ง ทั้งยังมีเสียงวุ่นวายด้านนอกที่ยังไม่มีท่าทีว่าจะสงบ ยิ่งทำให้เส้นเลือดบนขมับเต้นตุบๆ ราวกับสะท้อนความตึงเครียดในอก

“พระชายา! พระชายา ฟื้นแล้ว!” อาหยุนร้องตะโกนบอกด้านนอก ก่อนจะเร่งรีบเดินเข้ามาพร้อมกับอ่างน้ำและเช็ดหน้าด้วยมือที่สั่นพลางมองผู้เป็นนายหญิงด้วยสายตาห่วงใย

“ท่านแม่ฟื้นแล้ว!” อาหรงเอียงคอจับจ้องหน้ามารดาด้วยดวงตากลมโตอยู่นานคาหนึ่งก่อนที่ริมฝีปากน้อยๆ จะขยับพูด

“อาหรง…” หนิงอี้เรียกชื่อเสียงแผ่ว พลางจ้องมองใบหน้ากลมๆ ของเด็กชายข้างเตียง ก่อนที่จู่ๆ ริมฝีปากจะสั่นเครือ น้ำตาก็รื้นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกในอกตีขึ้นมาฉับพลันอย่างไร้สาเหตุ

หลี่จวิ้นหรงยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้ายังคงมีคราบน้ำตาชุ่มอยู่บนแก้ม อ้อมแขนน้อยๆ ยื่นไปตรงหน้าอย่างไร้เดียงสา

“ท่านแม่อย่าหายไป อาหรงกลัว” หลี่จวิ้นหรงพูดด้วยเสียงสะอื้น ริมฝีปากเบะออกพร้อมกับน้ำตาเม็ดใสไหลกลิ้งอาบแก้ม ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวปนตกใจ

หัวใจของหนิงอี้กระตุกวูบ พลางยกมือไปสัมผัสที่แก้มของเด็กน้อยอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงอุ้มขึ้นมานั่งบนเตียง ซุกใบหน้าลงกลางอกอย่างอ่อนโยนด้วยสัญชาตญาณราวกับว่าเคยเป็นมารดาผู้ใดมาก่อน

ทั้งชีวิตหนิงอี้อ่านนิยายมากมายกว่าร้อยเรื่อง ไม่มีต่ำกว่านั้นแน่ ทั้งแนวทะลุมิติ ย้อนอดีตหรือกลับมาเกิดใหม่พร้อมกับความทรงจำเดิม แต่ทั้งหมดก็เป็นเพียงถ้อยคำบรรยายที่จินตนาการขึ้นเท่านั้น และเป็นเรื่องสมมติที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง

แล้วทำไม…ถึงเป็นเธอที่ได้ทะลุมิติเข้ามาในนิยายแบบนี้!?

หนิงอี้ยังไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าเธอเลย

เธอกระพริบตาปริบๆ พยายามตั้งสติ มือยังคงลูบแก้มของเด็กน้อยในแนบอ้อมกอดเกลี่ยหยาดน้ำตาที่ยังไหลออกมาไม่หยุด

“ข้า…จะไม่ทิ้งเจ้าไป” หนิงอี้กระซิบเสียงหนักแน่น

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ตั้งแต่ถงซิ่นเหยาได้เหยียบเข้ามาในจวนหลี่อ๋องในฐานะพระชายาเอก ทุกวันนางล้วนทุ่มเททุกหยาดเหงื่อและแรงกายเพื่อดูแลเอาใจใส่ทุกชีวิตในจวน ทั้งแม่สามี สามี บุตรชาย แม้แต่สาวใช้ก็ไม่ยกเว้น รวมไปจนถึงพระชายารองก็ไม่เว้น

กล่าวได้ว่าพระชายาเอกแห่งจวนหลี่อ๋องเป็นสตรีผู้มีเมตตา ใจดีกว้างขวางราวแม่น้ำมหาสมุทรไม่จากพระแม่กวนอิมสักนิด

ไม่ว่าผู้ใดต่างพากันอิจฉาจวนหลี่อ๋อง ทั้งอิจฉาองค์หลี่อ๋องและฮูหยินผู้เฒ่าที่ได้ลูกสะใภ้แสนอ่อนโยน น่าเอ็นดู ไม่ว่าจะงานใดในจวน พระชายาก็ล้วนทำได้ไม่ขาดตกบกพร่อง อีกทั้งยังทำหน้าที่ภรรยาได้สมบูรณ์แบบมอบทายาทซื่อจื่อน้อยไว้สืบสกุล

แม้หลี่อ๋องมีจะเจ้าชู้ไปบ้าง ทว่าด้วยความเมตตาของฮูหยินผู้เฒ่าทุกอย่างในจวนจึงราบรื่นไร้ปัญหา กล่าวได้ว่า…นี่ดียิ่งกว่าถูกสวรรค์ประทานพรเสียอีก!

ผู้คนจึงต่างพากันอิจฉาพระชายาหลี่อ๋องที่มีวาสนา ได้แต่งเข้าจวนอันมั่งคั่ง มีแม่สามีเอ็นดูรักใคร่และคอยให้ท้ายอยู่เสมอ

ทว่าอีกเสียงก็กล่าวว่าน่าเห็นใจพระชายาหลี่อ๋อง ทั้งที่เป็นภรรยาที่ดีเพียงนี้ แต่สามีกลับเย็นชา ละเลยไม่สนใจและไม่เคยมอบความรักให้ มิหนำซ้ำยังกล้ามีภรรยาอีกคน

และทั้งที่ถูกหยามน้ำใจถึงเพียงนั้น พระชายาก็ไม่เคยละทิ้งหน้าที่ ยังคงมอบความอบอุ่นให้ทุกผู้ในจวนอย่างไม่ขาดตก

ชีวิตของพระชายาหลี่อ๋องทั้งน่าสงสารและน่าอิจฉา…

อย่างไรนางก็เป็นสตรี…ดังนั้น หัวใจของนางจึงยังคงเฝ้ารอเพียงแค่เศษเสี้ยวความเมตตาจากสามี แต่สุดท้ายกลับต้องสูญสิ้นทุกสิ่งเพราะความร้ายกาจและเจ้าเล่ห์ของสตรีอีกคน

ถงซิ่นเหยายอมได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งยินดีให้สามีหันไปหาผู้อื่น หากนางไม่อาจดูแลได้ดังเดิม

แต่ครั้งนี้ อีกฝ่ายกลับล้ำเส้นเกินทน ทั้งที่ผ่านมานางจะไม่เคยตอบโต้ ไม่ร้องฟ้องต่อแม่สามีหรือหาเรื่องกลับคืน ทว่าสุดท้าย…กลับเป็นนางต้องสูญเสียบุตรชายไป โดยไม่เหลือแม้เพียงโอกาสได้กอดอีกสักครั้ง

หนิงอี้จำบทนี้ได้ถึงกับสะอื้นในลำคอโดยไม่รู้ตัว

เธอไม่เคยเข้าใจความเจ็บปวดของพระชายาหลี่อ๋องมาก่อนว่าจะหนักหนาเพียงใด จนกระทั่งได้มาสัมผัสด้วยตนเอง ความรู้สึกขมขื่น กล้ำกลืนฝืนฝนและเศษเสี้ยวอารมณ์ของเจ้าของร่างเดิมที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในอก ราวกับต้องการจะถ่ายทอดทุกหยาดน้ำตาให้เธอรับรู้ทั้งหมด

หากรู้ว่าตายแล้วจะต้องทะลุมิติเข้ามาในนิยายเผชิญชะตากรรมแทนผู้หญิงคนนี่แต่แรก เธอคงตามไปหาผู้เขียนบทและรบเร้าให้เขียนต่อเล่มที่สองเสียให้รู้แล้วรู้รอด อย่างน้อยก็จะได้ลุกขึ้นมาทวงคืนทุกสิ่งให้สาสม!

หนิงอี้สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ กลืนความปวดร้าวในอกไว้ รอวันที่จะสะสางทุกสิ่ง!

ใบหน้าคนงามเชิดขึ้นอย่างหยิ่งทะนง ก่อนจะก้าวเข้าสู่ห้องโถงที่จัดงานเลี้ยงอย่างเอิกเกริก แม้จะมีเพียงคนในจวนและแขกที่รู้จักไม่กี่คน ทว่าอบอวลไปด้วยบรรยากาศโอ้อวดและเสียงหัวเราะอย่างรื้นเริง

นางเดินจูงมือบุตรชายเข้ามา ทันทีที่ร่างปรากฏกลางห้อง ความครึกครื้นเมื่อครู่ก็พลันแผ่วลง เหล่าสาวใช้ต่างก็พากันหยุดมือ สายตาทุกคู่หันมองพระชายาเอกที่เพิ่งฟื้นจากอาการเป็นลม

ใบหน้าของหนิงอี้ปรากฏรอยยิ้มบางๆ เจือความเย้ยหยัน ดวงตาคู่งามเย็นชาจับจ้องเบื้องหน้า

“ช่างเป็นภาพครอบครัวที่สุขสันต์เหลือเกิน” น้ำเสียงของนางดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงจนทุกคนชะงักงัน แม้แต่ลมหายใจก็เหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ทั้งที่ก่อนหน้านี้นางเพิ่งเป็นลมไปแท้ๆ ถึงแม้ว่าเจ้าของร่างนี้ตายไปแล้วด้วยซ้ำแต่สามีกลับไม่เหลียวแล ซ้ำยังมีความสุขอยู่กับสตรีอื่นและลูกที่ไม่ใช่สายเลือดตนเองเช่นนี้หรือ?

“หึ…แพศยา!” หนิงอี้หัวเราะเย็นชา

“ทั้งที่วันนี้เป็นวันเกิดของบุตรชายข้า แต่ลูกของชายชู้กลับได้เฉลิมฉลองวันเดียวกันงั้นหรือ”

ทั้งที่วันนี้เป็นวันครบรอบสามขวบของอาหรงแท้ๆ

ทว่ากลับมีสตรีหน้าหน้ากล้าเสนอให้จัดพิธีครบร้อยวันของเด็กคนนั้นขึ้นพร้อมกันกับบุตรชายของนาง!

หนิงอี้ไม่มีวันยอม เพราะบุตรชายของนางคือซื่อจื่อทายาทโดยตรงของหลี่อ๋อง ไม่เหมือนเด็กในห่อผ้าที่แม้แต่บิดาที่แท้จริงก็ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด!

ดวงตาของนางแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความเดือดดาลเอ่อล้นอยู่ในอก ทั่วทั้งแฝงกลิ่นอายเยียบเย็นออกมากดทับ

หากนางยอม ฉากต่อจากนี้คืออาหรงถูกวางยาพิษให้สิ้นใจ

นางกุมมืออาหรงไว้ในอ้อมแขนอย่างปกป้อง แม้เด็กน้อยยังไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น แต่กลับรับรู้ถึงความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากมารดา ดวงตาคมกริบเงยมองมารดาสลับกับเบื้องหน้า

“ท่านแม่…อาหรงสละให้น้องก่อนก็ได้”

พอได้ยินถ้อยคำนี้ หนิงอี้พลันหันขวับไปมองทันที หัวคิ้วเรียวขมวดมุ่นแฝงความตกใจและเวทนา นางถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่…ทั้งที่ถูกเอาเปรียบ แต่เหตุใดจึงยอมง่ายๆ เช่นนี้

เกรงว่า หลังจากนี้นางคงต้องอบรมสั่งสอนใหม่ยกใหญ่แล้ว

หนิงอี้ส่ายหน้ากับบุตรชายก่อนจะเงยหน้าไปโต้ตอบกลับ

“วันครบรอบสามขวบของบุตรชายข้าแต่กลับมีชื่อของเด็กนั่นมาปะปนในวันเดียวกันงั้นหรือ” น้ำเสียงของหนิงอี้ต่ำแต่กดแน่นราวกับความไม่พอใจที่กดไว้คล้ายจะปะทุออกมา นางเลิกคื้วถามอีก “หรือ…จวนหลี่อ๋องไม่เห็นหัวข้าแล้ว!”

หากเขาคิดจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางและอาหรง…ก็อย่ากล่าวโทษว่านางไม่ไว้หน้าอีกต่อไป!

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นจึงค่อยๆ ดังก้องท่ามกลางความเงียบงัน สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างพากันก้มหน้าจนแทบจรดพื้น ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

หลี่อ๋องก้าวเดินในห้องโถงไปอีกฝั่ง ชุดคลุมสีดำปักดิ้นทองขลิบเงินสะท้อนแสงตะเกียงยิ่งทำให้ดูน่าเกรงขาม เขามองสตรีตรงหน้าที่ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องโถง สายตาคมกริบดั่งคมมีดเย็นเฉียบ

“เค้าคิดจะก่อเรื่องอันใดอีกงั้นรึ” เขาเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแฝงแรงกดดันหนักอึ้ง “เพียงงานเลี้ยงเล็กๆ ยังต้องให้ทั้งจวนมาวุ่นวายเพราะอารมณ์ของเจ้าเพียงผู้เดียวอีกหรือ”

หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาฉายความรำคาญเจือความหงุดหงิดออกมาอย่างชัดเจน

จะวันเกิดของบุตรชายคนโตหรือครบรอบหนึ่งร้อยวันของบุตรชายคนเล็ก…ต่างกันก็ไม่มากนัก เหตุใดจึงต้องแยกวันจัดงานให้ยุ่งยากเช่นนี้?

หลี่เฉิงหยวนไม่มีทางเข้าใจได้

หนิงอี้เชิดปลายคาง นัยน์ตาเมล็ดซิ่งประสานสบตากับบุรุษตรงหน้า นางแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอเบาๆ พลางสำรวจมองตั้งแต่บนลงล่างพร้อมกับความสงสัยที่ว่าเขาคือบิดาของเด็กที่ยืนอยู่ข้างๆ นางในตอนนี้จริงหรือไม่…?

แม้รูปโฉมจะของเขาหล่อเหลา แต่ถ้าวาจาเช่นนี้…มิสู้ให้พ่อของลูกนางเป็นขอทานยังดีกว่า!

อย่างน้อยขอทานก็ยังรู้จักกล่าวจาดีและขอบคุณเมื่อได้รับเศษเงินจากผู้อื่น หาได้มีถ้อยคำพูดราวกับไร้สมองเช่นนี้

“อารมณ์ของข้า…” หนิงอี้เลิกคิ้วขึ้น ถามทวน ใบหน้าเจือด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม “หรือหลี่อ๋องยินยอมให้ซื่อจื่อถูกเหยียบย้ำศักดิ์ศรีในวันเกิดของตนเอง”

เป็นเพียงลูกของชายชู้แต่กล้าดียังไง มาเทียบกับบุตรชายของนางซึ่งเป็นทายาทสายเลือดแท้ของหลี่อ๋อง!

“พี่หญิง! คำพูดของพี่หญิงรุนแรงเกินไปแล้วกระมัง แม้ว่าหม่อมฉันจะเป็นเพียงพระชายารองไม่ใช่พระชายาเอก ทว่าอาเซียนก็เป็นบุตรชายของหลี่อ๋องเหมือนกันมิใช่หรือเพคะ”

ทันใดนั้น น้ำเสียงหวานของสตรีผู้หนึ่งก็ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้องโถง มือของนางโอบอุ้มทารกน้อยในห้อผ้าที่คลอดมาด้วยความยากลำบากไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะถูกพรากไป

หลี่อ๋องแค่นหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงเยียบเย็นราวกับคมมีด “ศักดิ์ศรีงั้นหรือ…ข้าว่าคนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้าโวยวายต่อหน้าผู้คนต่างหากที่ไร้มารยา!”

สายตาคมกริบจ้องมองสตรีอวดดีตรงหน้าอย่างแข็งกร้าว มือทั้งสองกำแน่นจนเส้นเลือดปูด ราวกับกำลังอดกลั้นอารมณ์โกรธเกรี้ยวที่คับแน่นในอก

หนิงอี้ได้ยินแล้ว อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างขับขัน แฝงความเย้ยหยัน

“ไร้มารยาอย่างนั้นหรือ…ข้าเพียงพูดความจริงที่ไม่มีผู้ใดกล้าพูดต่างหากหลี่อ๋อง! ข้าหวังดี เกรงว่าหลี่อ๋องคงถูกบางสิ่งบังตาให้สตรีแพศยาครอบงำจนตาบอดมองไม่เห็นหน้าบุตรชายแท้ๆ ของตนเองเท่านั้น!”

“ถงซิ่นเหยา!” น้ำเสียงทุ้มตวาดลั่น หลี่เฉิงหยวนขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสันกราม สายตาคมกริบแข็งกร้าวคล้ายกำลังยกคมดาบจ่อคอสตรีตรงหน้า

“เพคะ” หนิงอี้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน นางหาได้รู้สึกหวาดหวั่นหรือเกรงกลัวแต่อย่างไร

“หรือวันนี้หลี่อ๋องกล้าจะลงมือทำร้ายข้าต่อหน้าผู้อื่น?”