เด็กทั้งสองไม่ควรถูกละเลย

 จ้าวหานหรงมีชื่อเดียวกันกับนางเป็นหญิงชาวบ้านร่างอ้วนตุ้ยนุ้ยจอมตะกละกินมูมมามและเนื้อตัวสกปรกไม่ชอบอาบน้ำ ความเห็นแก่ตัวของนางเป็นที่โจษจันไปทั่วทั้งหมู่บ้าน นางมีบุตรชายและบุตรสาวฝาแฝดหน้าตาน่ารักดูเฉลียวฉลาดแต่กลับไม่สนใจความเป็นอยู่ของพวกเขา

สามีของนางมีอาชีพล่าสัตว์ทุกครั้งที่ออกจากบ้านเขาจะทำอาหารเอาไว้ให้นางและลูกแต่ทุกครั้งนางก็กินจนหมดไม่เคยเหลือเอาไว้ปล่อยให้เด็ก ๆ อดอยากต้องหากินเองตามยถากรรม วันใดที่อาหารหมดนางจะกลับไปหามารดากินข้าวที่นั่นและห่อกลับบ้านทว่ามิใช่เผื่อแผ่ให้ลูกน้อยนางเก็บไว้กินคนเดียวต่างหาก

ครั้งนี้สามีออกไปล่าสัตว์กับกลุ่มชาวบ้านเป็นเวลาสามวันแล้วพวกเขากลับมาจะนำไปขายแบ่งเงินกันไม่รู้ว่าเจอสภาพเช่นนี้นางจะทำอย่างไร

คิดย้อนกลับไปช่างน่าเจ็บใจยิ่งนักตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นใครเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้ งานบ้านงานเรือนนางก็ไม่เคยแตะต้องขี้เกียจสันหลังยาว หากพอจะมีเวลาว่างกลับเดินไปจับกลุ่มนินทาผู้อื่นกับชาวบ้านบางกลุ่มแทนที่จะสนใจลูกของตัวเอง

จ้าวหานหรงทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่เพิ่งเปิดอ่านเพียงบางส่วน ตัวเอกของเรื่องมีชีวิตสวยงามตอนจบพวกเขาก็มีความสุขดี ทว่าเด็กคนนี้สิ ในวันข้างหน้าเขาจะเติบโตขึ้นเป็นโจรกบฏช่วงสุดท้ายของชีวิตถูกแขวนคอประหารอย่างน่าอนาถ น้องสาวฝาแฝดอีกคน นางเป็นคนหน้าตางดงามความงามของนางถูกใช้ในทางที่ผิดเป็นหญิงแพศยาอันดับหนึ่งในหอนางโลมด้วยความทะเยอทะยานนางไต่เต้าจากหญิงคณิกาได้เป็นอนุภรรยาของขุนนางชั้นสูงใช้ความสามารถที่มีขึ้นเป็นสนมขององค์ฮ่องเต้ทว่าด้วยความมักใหญ่ใฝ่สูงได้ร่วมมือกับบิดาและพี่ชายวางแผนยึดอำนาจจนตัวเองต้องจบชีวิตลง

ส่วนหัวหน้าตัวร้ายนั้นเล่าผู้วางแผนทุกสิ่งทุกอย่างแต่ก็ผิดพลาดนำพาลูกทั้งสองคนต้องตายอย่างไร้ที่ฝัง ส่วนนางก็แค่ตัวประกอบเล็ก ๆ ในตอนต้นเรื่องตายจากครอบครัวตั้งแต่วัยสาว

เพียงแค่นึกถึงก็น่าหดหู่ใจ การเลี้ยงดูและความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวมีส่วนทำให้ชีวิตของทั้งสามคนพบกับชะตากรรมเช่นนี้

เสียงน้ำเดือดเรียกสติของนางกลับคืนมายาต้มจนได้ที่แล้วนางจึงตักเอาไปป้อนหลี่จิ่วเม่ยเสียก่อน ระหว่างป้อนยาหลี่จื่อหลินคอยจับจ้องพฤติกรรมของมารดาไม่วางตา เขาไม่เคยไว้ใจพฤติกรรมของหญิงคนนี้เกรงว่านางจะคิดไม่ซื่อทำร้ายน้องสาวที่เขารัก

ตั้งแต่วันที่สามีออกไปล่าสัตว์ทั้งคู่ก็ยังไม่มีอาหารตกถึงท้องนางจึงเข้าไปสำรวจในครัวเปิดดูโถทุกใบพบข้าวสารสองกำมือ เกลือ และแป้งเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

"ไม่มีอะไรเลยหรือ ใช้ชีวิตรอดมาได้อย่างไรกัน"

นางหาถังออกไปตักน้ำในบ่อมาใส่จนเต็มทุกใบเมื่อสักครู่ใช้น้ำล้างหม้อและใช้ต้มยาจนหมด น้ำแห้งขอดจนไม่เหลือให้ทำอาหารได้ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกย่ำแย่ จากนั้นนำหม้อสกปรกมาขัดถูจนสะอาดเกลี้ยงเกลาแล้วถึงต้มข้าวทำข้าวต้มตามวัตถุดิบที่มี

"สกปรกกันจริง ๆ เลย ไม่ใส่ครอบครัวขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

นางบ่นพึมพำระหว่างเดินไปสำรวจหลังบ้านพบเพียงแปลงผักแห้งเหี่ยวมีหญ้ารกขึ้นสูงราวกับไม่มีคนดูแล นางจึงตัดผักที่พอใช้ได้เอามาล้างจนสะอาดหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ต้มลงในหม้อข้าวต้มให้เปื่อยและใส่เกลือลงไป

"วันนี้กินข้าวต้มผักไปก่อนก็แล้วกัน"

หลังจากนั้นก็นำแป้งมานวดทำหมั่นโถวเอาไว้ให้กินรองท้องเผื่อหิวระหว่างมื้อ

นางถือชามข้าวต้มส่งกลิ่นหอมโชยมาแต่ไกลวางลงตรงหน้าของเด็กทั้งสองคน

"วันนี้กินข้าวต้มผักไปก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"

เสียงของนางฟังดูอ่อนโยนดั่งนางฟ้าใจดีมาช่วยเด็กน้อยในยามคับขัน หลี่จื่อหลินจ้องมองดูชามข้าวต้มเขากลืนน้ำลายลงคอยังไม่ยอมแตะต้องมัน

จ้าวหานหรงเป่าความร้อนออกและคนข้าวต้มอยู่ครู่หนึ่งเตรียมตัวป้อนหลี่จิ่วเม่ยพลันสายตาของนางมองมาที่หลี่จื่อหลินดวงตาคู่งามราวกับสวรรค์ปั้นแต่งมีแววหม่นแสงมันดูเศร้าหมองจนไม่สามารถอธิบายได้

"เสี่ยวหลินกินข้าวต้มสิยังไม่ได้กินอะไรไม่ใช่หรือ"

นางก้มลงถามเด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองนางสายตาของเขามีแววเจ็บปวดที่ซ่อนเอาไว้ไม่มิดดวงตาแดงก่ำมีน้ำใส ๆ คลอหน่วยไม่ยอมไหลออกมา เขากลั้นมันเอาไว้ไม่ยอมให้น้ำตาไหลรินต่อหน้านางมารร้ายเด็ดขาด 

แววตาของหลี่จื่อหลินสื่อความหมายแทนคำพูดมากมาย จู่ ๆ นางมาทำความดีให้เขาและน้องสาวเพื่อสิ่งใดกันเพื่อประจบท่านพ่อหรือเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกท่านพ่อตีนาง ยามที่เขาร้องขอความรักเล่านอกจากนางไม่เคยไยดียังผลักไสเขาราวกับไม่ใช่เลือดในอก คำด่าทอหยาบคายที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิตเขาก็ได้รับมาแล้ว คำพูดไม่แยแสความรู้สึกไร้ความรักจากแม่นางก็ยัดเยียดมาให้ตั้งมากมาย

"ข้าไม่เคยต้องการพวกเจ้า ไปให้พ้นหน้าข้า"

คำพูดเหล่านี้ก้องอยู่ในหัวสมองตลอดเวลาความเจ็บปวดแสนสาหัสมันหยั่งรากฝังลึกจนยากจะลืมเลือน แล้ววันนี้เล่านางเสแสร้งเพื่อต้องการผลประโยชน์อันใดกัน

"เสี่ยวหลินกินข้าวสิข้าวต้มเย็นชืดเดี๋ยวไม่อร่อยนะ หากเจ้าไม่กินจะเอาแรงที่ไหนมาปกป้องน้องของเจ้า ถ้ามีคนมารังแกนางเจ้าจะช่วยได้หรือ"

จ้าวหานหรงเกลี้ยกล่อมเพราะหลี่จื่อหลินไม่กินหลี่จิ่วเม่ยก็ไม่ยอมอ้าปากรับอาหารเช่นเดียวกัน

หลี่จื่อหลินเม้มปากแน่นเขาไม่ยอมแตะต้องข้าวต้มน้องสาวของเขาก็ปิดปากสนิทพี่ชายของนางไม่กินนางก็ไม่กล้ากินถึงแม้ว่าจะหิวจนไส้ขาดก็ตาม

"ข้าจะเก็บไว้ให้เม่ยเอ๋อร์ นางไม่สบายต้องการของบำรุงร่างกาย"

หลี่จื่อหลินรักน้องสาวมากสิ่งใดที่เสียสละได้เขาเต็มใจทำเพื่อนางได้เสมอ จ้าวหานหรงยิ้มแย้มกับความไร้เดียงสาจึงบอกความจริง

"ข้าวต้มมีเต็มหม้อ กินคนละสองชามก็ไม่หมดเจ้าควรกินข้าวมิใช่ทรมานร่างกายตัวเองอย่างนี้"

หลี่จื่อหลินลังเลได้ไม่นานท้องก็ร้องขึ้นเสียงดังประท้วงให้เขากินเสียที เขาตักอาหารเข้าปากคำแรกก็มองหน้าหลี่จิ่วเม่ยเบิกตากว้างไม่อยากเชื่อ

"เม่ยเอ๋อร์กินข้าวเถิดข้าวต้มอร่อยมากรับรองเจ้าต้องอยากกินอีก"

หลี่จิ่วเม่ยแสดงความดีใจค่อย ๆ อ้าปากรับอาหารจ้าวหานหรงจึงป้อนนางได้สำเร็จ นับว่าสองพี่น้องมีอิทธิพลต่อกันอย่างยิ่งยวดซึ่งนางถือว่าเป็นประโยชน์สำหรับเรื่องนี้