มารดาเด็กแฝด

"ไอ้เด็กบ้า พวกเจ้าสมควรตาย!"

เสียงกรีดร้องของเด็กน้อยแสบทะลุแก้วหูร้องไห้ราวกับจะขาดใจไล่ตามมาด้วยเสียงก่นด่าหยาบคายของผู้หญิงคนหนึ่ง

"พวกเจ้ามันขี้ขโมย แม่เจ้าไม่สั่งสอนหรืออย่างไรว่าห้ามขโมยของคนอื่น ข้าจะตีเจ้าให้ตาย"

เสียงร้องไห้กระจองอแงดังระงมเข้ามาใกล้ทุกที จ้าวหานหรงลืมตาขึ้นหายใจหอบถี่คล้ายเพิ่งวิ่งหนีตายมาก็มิปาน นางดีดตัวลุกขึ้นนั่งมองเห็นสตรีชาวบ้านคนหนึ่งเตะเด็กชายผอมแห้งกลิ้งลงกับพื้นและตบตีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อย่างไม่ปรานีด้วยลำไม้ไผ่ท่อนยาว

"นี่แน่ะ ข้าจะตีให้ตายเลยทั้งสองคน พวกเจ้าจะได้รู้สำนึก"

เด็กชายวิ่งโซเซเข้าไปดึงแขนนางที่กำลังตีเด็กหญิงพลางส่งเสียงกรีดร้องไม่หยุด

"อย่าทำน้องของข้านะ พวกเราไม่ใช่ขโมยอย่าทำน้องของข้า"

เด็กตัวเล็ก ๆ ที่ดูกล้าหาญกอดขานางเอาไว้ในขณะที่นางผู้นั้นทั้งดึงทั้งลากแขนผอมแห้งไปตามทางทั้งที่ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดเกินจะทน

"อะไรกันเหตุใดถึงป่าเถื่อนเช่นนี้ อ้ะนั่น!"

ยังไม่ทันได้เคลื่อนไหวความทรงจำมากมายไหลเข้ามาเต็มหัวสมองไม่นานก็พลันหายไป เด็กสองคนนั้นเป็นลูกของนางและสตรีคนนั้นกำลังลากตัวมาทางนี้ จ้าวหานหรงลุกขึ้นพลันก็รู้สึกหนักตัวและเวียนหัวขึ้นมา ต่อเมื่อก้มมองตัวเองแล้วแทบอยากกรีดร้อง มองไล่ดูแขนขาและลำตัวของร่างนี้มีแต่ความใหญ่เทอะทะน้ำหนักไม่น่าต่ำกว่าร้อยกิโลกรัม

"อะไรกันเนี่ย เป็นไปได้อย่างไร"

ก่อนที่จะรู้สึกย่ำแย่ไปมากกว่านี้ทั้งสามคนก็เคลื่อนตัวมาอยู่ใกล้นางแล้ว

"นังหมูตอน ลุกขึ้นมาดูสิว่าลูกของเจ้าชั่วร้ายขนาดไหน วันนี้ข้าจะฆ่ามันให้ตาย!"

พูดจบเซียวจูก็ง้างมือขึ้นจะตีเด็กหญิงตัวผอมแห้งที่ทรุดตัวล้มลงบนพื้น ร่างกายน้อย ๆ สั่นเทาแววตามีแต่ความหวาดกลัว มองเลยไปที่เด็กชายวัยเดียวกันที่พยายามต่อสู้ก็ถูกผลักล้มลงกลิ้งกับพื้นเงยหน้ามองนางด้วยสายตาแข็งกระด้าง

"หยุดนะ!"

จ้าวหานหรงชี้หน้าเซียวจูเพื่อหยุดนางก่อนที่จะลงไม้ลงมือกับเด็กมากไปกว่านี้ เซียวจูชะงักมือหยุดการกระทำที่โหดร้าย พลางยิ้มมุมปากเยาะเย้ย

"เจ้าจะทำอะไรข้า เด็กสองคนนี่ข้าช่วยเจ้าลงโทษแล้วไม่ดีหรือ"

จ้าวหานหรงหายเวียนหัวแล้วลุกขึ้นยืนเดินไปหาเซียวจู คว้าท่อนไม้ไผ่ในมือเขวี้ยงทิ้งลงพื้นดวงตาดุร้ายราวกับแม่เสือหวงลูกน้อย

"หานหรง เจ้าทำอย่างนี้ไม่ได้นะแทนที่จะมาห้ามข้าเจ้าควรเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้"

เซียวจูตะโกนใส่หน้าจ้าวหานหรงอย่างโกรธเกรี้ยว นางยกมือหนาขึ้นเท้าสะเอวอ้วนท้วนมองหน้าเซียวจูไร้ความเกรงกลัว

"คนไม่มีสมองอย่างเจ้ายังมีหน้ามาทำกิริยาเช่นนี้กับข้า เจ้ากล้าหรือ"

สิ่งที่ทุกคนนึกไม่ถึงก็เกิดขึ้น จ้าวหานหรงคนหยาบคายแต่ขี้ขลาดยกมือตบศีรษะของเซียวจูดังผัวะจนนางมึนหัวเซถลาไปข้างหลังล้มลงไม่เป็นท่า

"ใครใช้ให้เจ้ารังแกเด็กไม่มีทางสู้ เจ้านะสิเป็นผู้ใหญ่แต่ไม่มีสมอง"

"นังหมูอ้วนเจ้ากล้าด่าข้ารึ! ทั้งที่ลูกเจ้าขโมยไข่บ้านข้าไปกิน ดูสิหลักฐานยังคาตัวพวกมันอยู่เลย"

จ้าวหานหรงมองเด็กทั้งสองคนที่นั่งกอดกันร้องไห้สายตามีแต่ความหวาดผวาและเด็กชายตัวน้อยมองมาที่นางเหมือนเกลียดชัง

"เด็กก็ซนตามประสาเด็ก ไม่ควรลงโทษพวกเขาเช่นนี้ ดูสิเม่ยเอ๋อร์มีเลือดออกปากเพราะแรงตบตีของเจ้า เจ้าคิดว่าข้าสมควรเอาเรื่องเจ้าหรือไม่"

เซียวจูมองจ้าวหานหรงแค่นเสียงเยาะเย้ย

"หึ คนโง่อย่างเจ้าน่ะหรือจะเอาเรื่องข้าได้"

"ไปให้พ้นหน้าข้า! เดี๋ยวข้าจัดการเด็ก ๆ เสร็จ เรามีเรื่องต้องตกลงกัน"

นางพูดพลางสาวเท้าเดินไปหาเด็กสองคนที่บาดเจ็บเหมือนจะทนไม่ไหว

"อย่าทำร้ายน้องข้านะ!"

หลี่จื่อหลินร้องห้ามเสียงดังดวงตาแดงก่ำดูเคียดแค้นนางยิ่งนัก จ้าวหานหรงไม่สนใจดึงร่างเล็กของหลี่จิ่วเม่ยขึ้นมาอุ้ม เด็กหญิงมีท่าทางหวาดกลัวเนื้อตัวมอมแมมสั่นเทาน้ำตานองใบหน้าสกปรกวิงวอนขอร้อง

"อย่าตีข้าเลยข้าเจ็บ ฮือ ๆ "

หัวใจของจ้าวหานหรงอ่อนยวบลงในทันที เด็กน้อยผู้น่าสงสารมีเลือดสีแดงสดไหลออกจากปากไม่หยุดนางคงเจ็บปวดไม่น้อยกับการกระทำป่าเถื่อนของคนใจร้าย จึงเอ่ยปลอบโยนเสียงเบา

"ปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องกลัว"

อีกมือหนึ่งเอื้อมไปจับแขนของหลี่จื่อหลินเอาไว้ เขาเกรงว่านางมารคนนี้จะทำร้ายอีกจึงดึงตัวขัดขืนทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเขาสู้นางไม่ได้จึงจำใจเดินตามกลับเข้าบ้าน

ขณะที่ทั้งสามคนแม่ลูกเดินกลับบ้านได้ยินเพียงเสียงก่นด่าของเซียวจูไล่หลังมาดัง ๆ 

"ข้าจะเอาเรื่องจนถึงที่สุดคอยดู ถ้าเจ้าไม่รับผิดชอบเรื่องนี้ได้เห็นดีแน่นังหน้าโง่!"

ด่าเสร็จก็เดินกระทืบเท้าหันหลังเดินกลับบ้านทั้งโมโหทั้งเจ็บหัวที่พลาดท่าถูกแรงตบของคนอ้วนไร้ยางอายทำร้าย

จ้าวหานหรงอุ้มหลี่จิ่วเม่ยมาที่ห้องวางลงบนเตียงแล้วนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดปากและทายาให้ เนื้อตัวของนางสกปรกเสื้อผ้าขาดวิ่นจนดูไม่ได้ หลี่จิ่วเม่ยทั้งหวาดกลัวทั้งหิวโหยและอ่อนเพลียร่างกายก็ปวดระบมจากการถูกตบตีนางจึงหลับไปได้โดยง่ายดาย

จ้าวหานหรงถือผ้าชุบน้ำเดินออกมาเห็นหลี่จื่อหลินมองนางด้วยสายตาไม่ไว้ใจจึงร้องบอกเบา ๆ 

"เข้าไปอยู่เป็นเพื่อนน้องเจ้าเถอะ ข้าจะไปต้มน้ำให้"

นางเดินไปที่ห้องครัวเตรียมจุดไฟต้มน้ำอุ่นให้เด็ก ๆ อาบและหุงหาอาหารให้กิน การทำอาหารไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนาง เพียงแค่ต้องรื้อฟื้นวิชาที่เรียนมาตอนทำงานจิตอาสาช่วยเหลือสัตว์ป่าสมัยเรียนก็ใช้ได้แล้ว นางเริ่มจากลงมือจุดไฟแบบโบราณไม่นานก็ก่อไฟได้

ห้องครัวเก่าคร่ำคร่าเครื่องครัวน้อยชิ้นนางมองหาหม้อต้มน้ำอยู่นานจนกระทั่งสายตาสะดุดกับหม้อสกปรกใบหนึ่งจึงจำใจหยิบขึ้นมา

"อี๋ !ทั้งเหม็นทั้งคราบอะไรเขรอะเต็มไปหมดอยู่กันได้อย่างไร"

นางถือหม้อใบนั้นจะออกไปล้างที่ถังน้ำด้านนอก เมื่อก้มลงจะตักน้ำกลับพบเพียงความแห้งขอดน้ำสักหยดก็ไม่มี นางเดินหาถังได้มาสองถังมุ่งหน้าไปยังบ่อน้ำท้ายหมู่บ้านตักมาใส่จนเต็ม จากนั้นจึงนำหม้อมาขัดจนสะอาดแล้วต้มน้ำร้อนทันที

เพื่อไม่ให้เสียเวลาเปล่าระหว่างรอน้ำเดือดนางเดินไปบ้านหมอที่อยู่ไม่ไกลมากให้มาดูอาการของหลี่จิ่วเม่ย

"ท่านหมอ อยู่หรือไม่"

หมอประจำหมู่บ้าน ที่มีเพียงคนเดียวเดินมาเปิดประตู เมื่อเห็นว่าเป็นจ้าวหานหรงเขาก็ขมวดคิ้วและพูดขึ้นเสียงห้วนดวงตาดุร้ายเหมือนนางเป็นศัตรู

"มีอะไร"

"เม่ยเอ๋อร์ไม่สบายช่วยไปดูหน่อยเถิด"

หมอได้ยินคำนั้นก็เสียงกร้าวขึ้นมาทันที

"เจ้าทำอะไรนาง! ทำไมใจร้ายใจดำได้แม้กระทั่งกับเด็ก"

เขาขึ้นเสียงตวาดนางแสดงสีหน้าว่าชิงชังยิ่งนัก จ้าวหานหรงสะดุ้งกับคำด่าทอรุนแรงได้แต่ทำหน้างุนงง

"ข้า..."

หมอไม่รอช้าเข้าไปเอาถุงผ้าแล้วรีบเดินนำหน้าออกไปทันที เมื่อจ้าวหานหรงรู้สึกตัวนางหอบร่างตุ๊ต๊ะเดินตามแทบไม่ทัน เมื่อไปถึงเห็นเด็กน้อยนอนอยู่บนเตียงไม้เก่าร่างกายมีรอยฟกช้ำปากมีรอยแตกเป็นแผล เขาเห็นสภาพน่าเวทนาก็นึกโกรธหันมามองนางด้วยดวงตาแดงก่ำพูดเสียงกร้าวเหลือจะทน

"เจ้าเป็นแม่ประสาอะไร กับเด็กตัวแค่นี้ยังกล้าทำร้าย เจ้ายังมีความเป็นคนอีกหรือไม่!"

จ้าวหานหรงกำลังจะอ้าปากอธิบาย หลี่จื่อหลินก็พูดขึ้นก่อน

"เราถูกน้าเซียวจูตีขอรับท่านหมอ ช่วยน้องข้าด้วยเถิดนางคงเจ็บมาก"

หลี่จื่อหลินอธิบายท่านหมอยื่นมือไปลูบหัวเขาเบา ๆ จากนั้นจับชีพจรและตรวจดูร่างกายของหลี่จิ่วเม่ยครู่หนึ่งก็ล้วงห่อยาออกมามอบให้

"ยานี่แก้ช้ำในแก้ปวดได้ต้มกินครึ่งเดือนก็หาย"

เขารับยาจากหมอและกล่าวขอบคุณ หมอจึงหันมาดุนางต่อ

"ดูแลลูกไม่เป็นแล้วยังปล่อยให้คนอื่นมารังแก เจ้านี่เป็นแม่คนได้อย่างไรขี้ขลาดกับคนภายนอกแต่กับเด็กตัวแค่นี้กลับใจร้ายใจดำ"

"ท่านหมอพูดเกินไปแล้ว ข้าขอบคุณก็แล้วกันที่มาดูอาการของนาง ค่ายาข้ายังไม่มีให้เอาไว้ข้าจะหามาจ่ายนะท่านคิดเท่าไหร่ล่ะ"

นางถามยืดยาวหมอได้แต่ถอนหายใจ กับนางคนต่ำช้าผู้นี้ ช่างไม่เคยสนใจไยดีความรู้สึกผู้อื่นเอาเสียเลย

"หนึ่งตำลึง"

"ตอนนี้ข้าไม่มี ถ้าอย่างนั้นรอสามีข้ากลับมาข้าจะเอาไปให้ท่าน"

หมอได้แต่ส่ายหน้ามองนางอย่างไม่ค่อยพอใจแล้วเดินกลับบ้าน

นางหันกลับมาหาเด็กทั้งสองเห็นห่อยาในมือหลี่จื่อหลินก็เอ่ยปากขึ้น

"ข้าจะไปต้มยาให้น้องเจ้าเอง เจ้ารอที่นี่แหละ"

หลี่จื่อหลินดึงห่อยาซ่อนไว้ข้างหลังดวงตาตระหนกเปิดเผยพยายามข่มขู่นาง จ้าวหานหรงที่ไม่เคยพูดดีกับพวกเขาแม้แต่ครั้งเดียว คราวนี้มีแผนใดอยู่ในใจถึงพูดจาเสียงอ่อนราวกับนางฟ้าไปได้ เด็กน้อยหวาดระแวงคิดไปว่าครั้งนี้นางต้องเอายาต้มท่านหมอไปผสมยาพิษแน่ ๆ 

จ้าวหานหรงที่ไม่ใช่คนเก่าเห็นเด็กชายมีอาการต่อต้าน นางจึงใช้วิธีการของคนเดิมเอายามาให้ได้ก่อนที่อาการของหลี่จิ่วเม่ยจะแย่ไปกว่านี้

"เอายามาให้ข้าเจ้าก็เฝ้าน้องเอาไว้ ขืนให้ไปต้มเองน้ำร้อนลวกขึ้นมาพ่อของเจ้าจะตำหนิข้าเอาได้"

นางอ้างถึงสามีขึ้นมา หลี่จื่อหลินกัดปากแน่นดวงตาแดงก่ำเจ็บใจที่ทำอะไรไม่ได้จึงยินยอมยื่นห่อยาให้นาง

เมื่อได้ยามาแล้วจึงเอาไปต้มในหม้อดินที่เตรียมไว้  ด้วยความไม่ไว้ใจนางมารร้ายคนนี้เขาวิ่งมาแอบดูจนวางใจแล้วจึงวิ่งกลับห้องไปดูแลน้องสาวต่อ