มาทวงความยุติธรรม

ข้าวต้มผักคนละสองชามส่งผลต่อความอ่อนเพลียเด็กสองคนกินอิ่มแล้วไม่นานก็หลับไปง่ายดาย จ้าวหานหรงจึงมีเวลาไปจัดการสิ่งที่ต้องทำต่อไป นางต้มน้ำเตรียมให้เด็กอาบและทำความสะอาดห้องนอนที่สกปรกรกรุงรังไม่ต่างจากรังหนู

กว่าจะทำงานบ้านจนเสร็จเรียบร้อยก็ปาไปเกือบถึงตอนเย็นได้เวลาทำอาหารเย็นต่อนางอุ่นข้าวต้มและอุ่นหมั่นโถวที่ทำไว้กินแก้หิว วัตถุดิบในการทำอาหารก็หมดเกลี้ยงไม่มีเหลือแล้ว เสร็จจากในครัวนางมุ่งตรงไปยังห้องนอนพบหลี่จื่อหลินนั่งเฝ้าหลี่จิ่วเม่ยเหมือนเมื่อกลางวันในท่าเดิม

"เสี่ยวหลินมาอาบน้ำก่อนจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้า"

หลี่จื่อหลินหันหน้ามาทำตาดุร้ายจ้องมองจ้าวหานหรงมีความหวาดระแวงไม่เปลี่ยนแปลง

"อย่าดื้อสิ ดูเจ้าเนื้อตัวเปื้อนดินโคลนอย่างนั้นต้องอาบน้ำแล้ว"

หลี่จื่อหลินกระถดตัวเข้าไปชิดเตียงไม้เก่ามากกว่าเดิมไม่ยินยอมให้จ้าวหานหรงได้เข้าใกล้

"ข้าไม่ไป"

น้ำเสียงดื้อรั้นแสดงความต่อต้านนางเต็มที่ จ้าวหานหรงไม่อดทนกับการเกลี้ยกล่อมอีกต่อไป ถึงเขาจะไม่ยินยอมนางก็ต้องใจแข็ง

มือใหญ่อ้วนท้วนยื่นมาจับแขนเล็ก ๆ เอาไว้ตามด้วยคว้าตัวเด็กชายอุ้มไปที่ถังน้ำ หลี่จื่อหลินดิ้นพล่านทว่าไม่มีทีท่าว่านางจะปล่อยเขาลง ทันทีที่เสื้อผ้าถูกถอดออกจนหมดร่างกายผอมแห้งได้สัมผัสกับน้ำอุ่นสบายตัวเด็กชายจึงคลายความหวาดกลัวลง

แสดงว่านางไม่ได้ฆ่าเขา จากตอนแรกที่เข้าใจว่านางจะเอาตัวเขาจุ่มน้ำเย็นแล้วปล่อยให้แข็งตาย หลี่จื่อหลินเงยหน้ามองมารดาที่เขาเคยขอความรักจากนางนับครั้งไม่ถ้วนในเมื่อก่อน ในใจเด็กน้อยพลันเกิดความหวั่นไหวขึ้นมา จ้าวหานหรงที่ไม่ใช่คนเก่าแล้วเห็นเด็กชายจ้องมองตนเองไม่ละสายตานางส่งยิ้มหวานให้พลางทำหน้าขี้เล่นขณะขัดถูตัว

"ว่าอย่างไรจ๊ะ หืม เด็กน้อย"

นางเสียสติหรือไม่เหตุใดพูดจาหยอกล้อเขาเช่นนี้ ต่างจากเมื่อก่อนที่นางไม่แม้แต่จะพูดด้วยสักคำ ถ้อยคำอ่อนหวานที่มารดาควรแสดงความรักต่อบุตรยิ่งไม่ต้องคิดถึง หลี่จื่อหลินไม่เอ่ยอะไรออกมาเขาเฝ้ามองสตรีอ้วนนางนี้ไปเรื่อย ๆ ว่าจะยังแสร้งเป็นคนดีอย่างนี้ไปได้นานแค่ไหน เขาไม่ไว้ใจนางง่าย ๆ บางทีนางอาจแค่ทำดีเพราะกลัวว่าท่านพ่อกลับมาแล้วจะตบตีนางที่รังแกเขากับน้องสาวเท่านั้นเอง

อาบน้ำให้คนเป็นพี่เสร็จแล้วก็เช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้น้องสาวต่อ ใบหน้ารูปสวยเกลี้ยงเกลาทำให้หลี่จิ่วเม่ยดูน่ารักมากกว่าเด็กชาวบ้านทั่ว ๆ ไป จากนั้นจึงเป็นเวลาของนางที่ต้องอาบน้ำชำระร่างกายหลังจากที่ไม่อาบน้ำมาสามวัน จ้าวหานหรงไม่อยากเชื่อเลยว่ายังมีสตรีที่ไม่ใส่ใจความสะอาดของตัวเองในโลกนี้หลงเหลืออยู่อีก ตัวนางในโลกปัจจุบันยังอาบน้ำวันละสองครั้งถึงจะพึงพอใจในความสะอาด

ครั้งนี้นางอาบน้ำชำระความสกปรกเป็นเวลานานกว่าปกติเสร็จแล้วจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่นำชุดเก่าของทุก ๆ คนไปซักและตากให้เรียบร้อย

"บ้านหลังนี้มีหลายอย่างต้องจัดการ ดูท่าทางจะไม่มีคนคอยดูแลมาก่อน"

เป็นเพราะหลี่เล่อไม่ค่อยอยู่บ้านจึงมีฝุ่นหนาเตอะอยู่ทั่วทุกซอกทุกมุมถึงเขาทำความสะอาดก็ไม่ทั่วถึงเพราะมีเวลาน้อยและยังต้องดูแลลูกทั้งสองคนแทนนางที่ไม่เคยอยู่บ้าน นอกจากเขาออกไปขึ้นเขาล่าสัตว์นางถึงเฝ้าบ้านไว้ให้เป็นบางครั้ง

จ้าวหานหรงมีข้าวต้มผักกับหมั่นโถวเป็นอาหารเย็นให้เด็ก ๆ ได้กินเป็นมื้อสุดท้าย วันพรุ่งนี้เช้าทั้งสามแม่ลูกยังไม่มีอาหารนางจึงคิดหาวิธีการอื่นแก้ขัดไปก่อนระหว่างรอหลี่เล่อกลับมา

เช้าวันรุ่งขึ้นเด็ก ๆ ยังคงหลับอยู่จ้าวหานหรงออกไปบ้านเซียวจูตั้งแต่เช้า

"เซียวจูอยู่หรือไม่"

นางร้องเรียกอยู่หน้าบ้านไม่นานก็มีคนออกมาเปิดประตู

"มีธุระอะไรกับข้านังตัวดี"

ความเจ็บแค้นของเมื่อวานผุดขึ้นมาในหัวของเซียวจูทันที ใบหน้าของนางดุดันราวกับจะฉีกเนื้อของจ้าวหานหรงออกมาเป็นชิ้น ๆ ขณะที่อีกฝ่ายยืนมองไม่สะทกสะท้าน

ดูไปดูมาก็ชวนให้สงสัยจ้าวหานหรงไม่มีความกล้าในการสู้หน้ากับผู้อื่นสายตายามปกติของนางดูหลุกหลิกไม่มั่นใจเหมือนหวาดกลัวผู้คนทั้งที่รูปร่างใหญ่เทอะทะ ยิ่งเซียวจูชอบข่มเหงนางและลูกของนางอยู่บ่อย ๆ มีหรือจะกล้ามายืนเชิดหน้าอย่างวันนี้

นางก็เก่งแต่ตบตีลูกด่าทอสามีเท่านั้นกับคนภายนอกขี้ขลาดยิ่งกว่าอะไร และยังโง่เง่าไม่ทันคนอื่นแม้แต่กลุ่มคนที่นางชอบไปนั่งฟังเขานินทาชาวบ้านนางยังพูดกับเขาไม่เคยรู้เรื่อง เรียกได้ว่าการสื่อสารกับผู้อื่นของนางอยู่ในระดับต่ำที่สุดก็ว่าได้

"ข้ามาพูดกับเจ้าเรื่องเมื่อวาน"

น้ำเสียงหนักแน่นที่เปลี่ยนไปทำให้คนฟังรู้สึกได้ถึงความเอาจริงของนาง

"เรื่องเมื่อวานเจ้าจะทำไมนังลาโง่"

เซียวจูยังไม่วายเอ่ยคำพูดดูถูกเหยียดหยามนาง ตลอดเวลาที่ได้พบกันจ้าวหานหรงก็มักถูกเซียวจูแสดงอำนาจกดขี่นางให้ต่ำต้อยมาตลอด

จ้างหานหรงเอียงคอมองเซียวจูพลางเลิกคิ้วขึ้นสูง

"ข้ามาทำข้อตกลงกับเจ้ายังไงล่ะ"

"เจ้ามีเงินชดใช้ค่าเสียหายหรือถึงกล้ามาตกลงกับข้า สามีของเจ้ามาแล้วหรือถึงได้ทำท่าทางยโสไม่เกรงกลัวผู้ใด"

เซียวจูยกมือเท้าสะเอวทำเสียงล้อเลียนจ้าวหานหรง

"เรื่องเด็กกินไข่ของเจ้าก็แค่ฟองเดียวความจริงข้าต้องชดใช้ให้"

จ้าวหานหรงพูดถึงความผิดของลูกตัวเอง เซียวจูหัวเราะเสียงดังในความซื่อบื้อของหญิงสาวร่างอ้วนตรงหน้าพลางพูดเยาะเย้ย

"นับว่าเจ้ายังฉลาดที่รู้ตัว ข้าคิดค่าไข่ไม่แพงหรอก เอามาสองตำลึง"

พูดพลางเหยียดยิ้มแบมือออกมา จ้าวหานหรงมองอย่างท้าทายก่อนเอ่ยประโยคถัดไป

"เจ้าตบตีลูกข้าจนเม่ยเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บบอบช้ำในร่างกาย ข้าต้องหาหมอมารักษาค้างค่ายาสองตำลึง ถ้าอย่างนั้นส่วนนี้ก็หายกัน"

เซียวจูหดมือกลับเม้มปากแน่นมองจ้าวหานหรงอย่างอาฆาต สองตำลึงอะไรนั่นก็พูดไปอย่างนั้นเอง

"แต่เจ้าก็ตีข้า"

"เจ้าไม่เป็นอะไรนี่ยังสบายดีมายืนพูดได้ฉอด ๆ ๆ เพราะฉะนั้นเจ้าจะต้องชดใช้มาให้ข้า ข้าตีเจ้าเบา ๆ แต่เจ้าตีลูกข้าถึงสองคนแล้วยังบาดเจ็บ ข้าต้องหาหมอมารักษาจ่ายค่ายาเอง สิ่งที่ข้าได้รับมันมากกว่าไข่ฟองเดียวและหัวของเจ้าก็ไม่ปูด"

จ้าวหานหรงชี้หน้าเซียวจูหมายเอาเรื่องถึงที่สุด เซียวจูคนหยาบกระด้างนางไม่เคยเสียเปรียบใครมาก่อนครั้งนี้จะยอมให้นางโง่คนนี้มาเรียกร้องได้อย่างไร

"ไม่มีทาง ลูกเจ้าเป็นหัวขโมยถ้าเจ้าไม่ชดใช้ข้าจะแจ้งผู้ใหญ่บ้าน"

"ได้สิไปเรียกมาเลย ข้าจะเอาหลักฐานบนตัวลูกข้าให้ดูแล้วแจ้งที่ว่าการอำเภอจับเจ้าเข้าคุก ดูซิว่าผู้ใหญ่บ้านจะช่วยเจ้าอยู่หรือไม่"

เซียวจูพูดไม่ออกได้แต่ยืนอ้ำอึ้งคิดไม่ทันคำพูดของจ้าวหานหรง

"แล้ว แล้วจะเอายังไง"

จ้าวหานหรงมองไปรอบบ้านเห็นไก่กับเป็ดเดินเล่นอยู่ฝูงใหญ่นางจึงเดินไปจับมาอย่างละตัว

"นั่นไก่ข้า เป็ดข้า เอาไปไม่ได้นะ"

เซียวจูวิ่งถลามาร้องห้ามพอดีแม่ของนางได้ยินเสียงโวยวายก็เดินออกมาดู

"มีอะไรกันอาจู"

นางวิ่งไปหามารดาเล่าเรื่องให้ฟังว่าถูกจ้าวหานหรงรังแก

"เจ้ารังแกลูกข้าแล้วยังจะเอาเป็ดไก่ของข้าไป มันมากเกินไปแล้ว"

จ้าวหานหรงไม่ใช่คนเดิมนางไม่รู้จักคนพวกนี้รู้เพียงว่าหากบ้านของนางโดนกระทำนางก็พร้อมเอาคืนทุกคนไม่มีข้อยกเว้น ความเกรงอกเกรงใจให้ความเคารพผู้ที่น่านับถือนางจะพิจารณาอีกทีว่าสมควรทำหรือไม่

"ข้าไม่ชอบพูดมาก ถ้าท่านป้ายังขัดขวางก็เตรียมไปเยี่ยมลูกสาวในคุกได้เลย"

พูดจบนางก็หิ้วเป็ดไก่เดินออกไปทิ้งให้แม่ของเซียวจูยืนอ้าปากค้างตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน

"อะไรกันนางกล้าพูดเรื่องคุกเรื่องตะรางได้อย่างไร"

หันไปมองหน้าบุตรสาวที่ยืนหน้างออยู่ด้านข้างแล้วมองตามหลังร่างอ้วนที่เพิ่งเดินจากไปแม่นางถงได้แต่ทำตาปริบ ๆ ยืนสิ้นคิดอยู่กลางลานบ้านอย่างไม่อยากเชื่อ

สตรีทั้งหลายไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องบ้านเมืองเรื่องพวกนี้มันคือหน้าที่ของบุรุษ ยิ่งเป็นเรื่องคดีความหรือเรื่องขุนนางก็เป็นหน้าที่ของผู้นำหมู่บ้านจัดการให้ แล้วจ้าวหานหรงที่โง่งมเหตุใดยกเรื่องที่สตรีไม่สมควรพูดมาพูดโจ่งแจ้งเช่นนี้