บทที่ 3 ความอบอุ่นจากอ้อมกอดเล็กๆ

เธอเดินตรงไปยังโอ่งดินเผาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างมุมบ้าน น้ำในโอ่งนิ่งสนิทและสะท้อนภาพท้องฟ้าสีครามที่ดูสดใสขัดกับอารมณ์ของเธอ หลินชิงเหอค่อยๆ โน้มตัวลงไป ชะโงกหน้ามองเงาที่สะท้อนอยู่ในน้ำ

"เฮือก!"

เธอผงะถอยหลังจนเกือบเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น ลมหายใจหอบถี่ราวกับคนกำลังจะขาดใจ เงาที่สะท้อนอยู่ในน้ำนั้น...นั่นไม่ใช่หลินชิงเหอที่มีใบหน้าสวยเฉี่ยว แต่งหน้าประณีต และผมทรงบ๊อบเท่ๆ ที่เธอภาคภูมิใจ

มันคือใบหน้าของหญิงสาวที่ซูบผอมจนเห็นโหนกแก้มชัดเจน ผิวพรรณสีเหลืองคล้ำจากการขาดสารอาหารและกรำแดด ดวงตาดูอิดโรยและเศร้าสร้อย ผมยาวที่ยุ่งเหยิงถูกรวบไว้อย่างลวกๆ ด้วยเชือกฟาง สภาพเหมือนซากศพที่เดินได้มากกว่าคน

เธอก้มลงมองมือของตัวเอง... มือที่เคยเรียวสวยและได้รับการทำเล็บอย่างดี บัดนี้กลับหยาบกร้าน มีรอยแตกเขียวช้ำ และเล็บสั้นกุดที่มีเศษดินติดอยู่

ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอเริ่มไหลบ่าเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก... หลินชิงเหอ หญิงหม้ายยากจนแห่งหมู่บ้านสกุลหลิน ปี 1983 สามีหายสาบสูญไปในสงครามทิ้งให้เธอเลี้ยงลูกชายสองคนตามลำพังท่ามกลางการโขกสับของแม่สามีใจร้าย

จากนักธุรกิจพันล้าน... สู่หญิงม่ายที่ไม่มีแม้แต่แป้งหมี่จะทำแผ่นแป้ง!

"นี่ใคร... นี่มันไม่ใช่ฉัน!" เธอตะโกนก้องในใจ ความทระนงที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา "ฉันคือหลินชิงเหอ! ฉันคือประธานหลิน! ฉันมีเงินหมื่นล้าน! ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่!"

ความกลัวเริ่มเกาะกินหัวใจ เธอหันซ้ายหันขวาอย่างตื่นตระหนก พยายามหาทางออก หาประตู หรืออะไรก็ตามที่จะพาเธอกลับไปสู่ห้องทำงานชั้น 88 แต่ไม่มี... มีเพียงความเงียบสงัดของหมู่บ้านชนบทที่เย็นเยียบ

"แม่ครับ" เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นข้างหลัง

เธอหันกลับไปมอง เด็กน้อยสองคนเดินตามเธอออกมานอกบ้านด้วยท่าทางหวาดหวั่น ต้าเป่าจูงมือเสี่ยวเป่าที่กำลังสะอื้นเบาๆ ทั้งสองคนดูน่าสงสารเหลือเกิน ข้อมือของพวกเขานั้นเล็กจนเหมือนกิ่งไม้แห้งๆ ที่พร้อมจะหักได้ทุกเมื่อ

"แม่... แม่เป็นอะไรไปครับ แม่ดูแปลกไปจัง" ต้าเป่าถามด้วยดวงตาที่เริ่มมีน้ำตาคลอ "ถ้าแม่โกรธที่พวกเราขอข้าวสารเพิ่ม พวกเราขอโทษครับ... ต่อไปพวกเราจะกินให้น้อยลง แม่ไม่ต้องเสียใจนะ"

คำพูดของเด็กน้อยทำให้หัวใจของนักธุรกิจสาวที่เคยเย็นชาเหมือนน้ำแข็งสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอเป็นคนไม่ยอมคน เธอเป็นคนเด็ดขาด แต่ความใสซื่อและบริสุทธิ์ของเด็กตรงหน้ากำลังพังกำแพงในใจของเธอ

เสี่ยวเป่าที่ทนไม่ไหวอีกต่อไป วิ่งเข้ามากอดขาของเธอเอาไว้แน่น ใบหน้ามอมแมมซบลงที่ตักของเธอ "แม่... อย่าทิ้งพวกเราไปนะ อย่าล้มลงไปแบบนั้นอีก ผมกลัว"

ความอบอุ่นจากอ้อมกอดเล็กๆ นั้นทำให้หลินชิงเหอชะงัก ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสความรู้สึกของความเป็นแม่ มันเริ่มแทรกซึมผ่านสายเลือดในร่างใหม่นี้ เธอรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดลึกๆ ในใจของเจ้าของร่างเดิมที่ห่วงใยลูกชายทั้งสองมากกว่าชีวิตตัวเอง

เธอก้มลงมองเด็กทั้งสอง ความรู้สึกลนลานเริ่มจางหายไปและถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด ในฐานะนักธุรกิจ เมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไปและแก้ไขไม่ได้ สิ่งแรกที่ต้องทำคือ 'ยอมรับ' และ 'ปรับตัว'

"ฉัน... แม่ไม่ได้เป็นอะไร" เธอกล่าวเสียงเรียบ แม้จะยังไม่ชินกับการแทนตัวเองแบบนั้น เธอค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าเด็กทั้งสอง มือที่หยาบกร้านสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เอื้อมไปลูบหัวเสี่ยวเป่าเบาๆ

"จริงเหรอครับ? แม่จำพวกเราได้แล้วใช่ไหม?" เสี่ยวเป่าเงยหน้าขึ้นถามด้วยความหวัง

"จำได้สิ... ต้าเป่า เสี่ยวเป่าใช่ไหม?" เธอทวนชื่อตามความทรงจำที่ตกค้างอยู่ในหัว

เด็กชายทั้งสองยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ต้าเป่ารีบเข้ามากอดเธออีกคน "แม่ตัวเย็นมากเลย เข้าไปในบ้านเถอะครับ เดี๋ยวผมจะไปหาฟืนเพิ่มมาทำให้อุ่น"

หลินชิงเหอมองไปที่เด็กชายคนโตที่พยายามทำตัวเข้มแข็งเกินวัย เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ความคิดเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูงเหมือนตอนที่เธอกำลังวางแผนกว้านซื้อกิจการ

หลินชิงเหอหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อระงับความตื่นตระหนก เธอนิ่งไปสิบวินาทีตามความเคยชินเวลาเจอวิกฤตธุรกิจ ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาของหญิงหม้ายที่อ่อนแอคนเดิม แต่เป็นสายตาของราชินีแห่งตลาดทุนที่พร้อมจะขยี้ทุกอุปสรรค