บทที่ 3

“โรซี่ หวัง! ฉันขอสาปคุณ!”

เสียงนั้นสั่นด้วยความแค้นและความเจ็บปวด

“ขอให้สักวันคุณต้องกลายเป็นคนที่ถูกเอาเปรียบ ถูกเหยียบย่ำ ถูกพรากทุกอย่างไปต่อหน้าต่อตา แล้วไม่มีใครยื่นมือช่วย!”

โรซี่อยากหัวเราะ คำสาปงมงาย แต่เธอไม่มีแรงแม้แต่จะขยับริมฝีปาก

“ขอให้คุณได้รู้ว่าการไม่มีทางสู้มันเป็นยังไง!”

เสียงนั้นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอได้ยิน ก่อนโลกทั้งใบจะดับมืดลง โรซี่ไม่รู้ว่าความตายเป็นอย่างไร แต่หากความตายหมายถึงความมืด ความเงียบ และความรู้สึกเหมือนร่างกายไม่มีน้ำหนัก เธอก็คงตายแล้วจริง ๆ

ทว่าไม่นานนัก ความเจ็บปวดกลับมาอีกครั้ง ศีรษะของเธอปวดร้าว กลิ่นสมุนไพรฉุนจัดลอยเข้าจมูก โรซี่ขมวดคิ้ว โรงพยาบาลที่ไหนใช้กลิ่นแบบนี้ เสียงสะอื้นของผู้หญิงดังอยู่ใกล้ ๆ ตามด้วยเสียงใครบางคนพูดอย่างหวาดกลัว

“ไม่มีลมหายใจแล้วจริง ๆ หรือ”

“เมื่อครู่หมอบอกว่าหมดหวังแล้ว”

“แล้วจะทำอย่างไร หากคุณชายใหญ่กลับมา…”

คุณชายใหญ่? โรซี่พยายามลืมตา เปลือกตาหนักราวกับมีหินทับ แต่สุดท้ายแสงสว่างก็ลอดเข้ามา สิ่งแรกที่เธอเห็นไม่ใช่เพดานสีขาวของโรงพยาบาล แต่เป็นม่านผ้าไหมสีอ่อนที่ปักลายดอกไม้ โรซี่กะพริบตา

นี่ที่ไหน?

เด็กสาวในชุดโบราณซึ่งกำลังร้องไห้อยู่ข้างเตียงหันมาเห็นพอดี ดวงตาของนางเบิกกว้างจนแทบถลน ก่อนถอยหลังชนโต๊ะเสียงดัง

“ฟะ…ฟื้นแล้ว!”

คนอื่นในห้องหันมาพร้อมกัน

โรซี่พยายามยันตัวขึ้น แต่ความเจ็บปวดที่ศีรษะทำให้ต้องสูดลมหายใจแรง

เด็กสาวคนนั้นกลับวิ่งออกจากห้องราวกับเห็นผี พลางตะโกนสุดเสียงจนคนทั้งเรือนได้ยิน

“ฮูหยินใหญ่ฟื้นแล้ว!”

โรซี่ชะงัก ฮูหยินใหญ่? เธอก้มลงมองมือของตัวเอง นิ้วเรียวยาว ผิวขาวเนียน และไม่มีนาฬิกาข้อมือที่เธอสวมก่อนตกบันได ที่สำคัญที่สุด นี่ไม่ใช่มือของเธอ ทันใดนั้นความทรงจำที่ไม่ใช่ของโรซี่ก็ทะลักเข้ามาในศีรษะ

ซูหว่านหนิง

บุตรสาวคนโตแห่งตระกูลพ่อค้า สะใภ้ของจวนฉางหนิงโหว ฮูหยินของเผยจิ่งเหิง หญิงสาวผู้ถูกคนทั้งจวนมองว่าอ่อนแอและรังแกได้ง่าย และก่อนหมดสติ ซูหว่านหนิงคนนี้กำลังวิ่งหนีชายคนหนึ่ง ก่อนสะดุดตอไม้และศีรษะกระแทกพื้น

โรซี่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง คำสาปก่อนตายดังกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง

ขอให้สักวันคุณต้องกลายเป็นคนที่ถูกเอาเปรียบ

หญิงสาวค่อย ๆ ยกมือแตะบาดแผลบนศีรษะ ก่อนมุมปากจะกระตุกขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนคำสาปนั้นจะเป็นจริงเสียแล้ว

สะใภ้ที่ทุกคนคิดว่าตาย

โรซี่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง มองผู้คนในชุดโบราณที่กำลังแตกตื่นอยู่รอบตัว บางคนหน้าซีด บางคนถอยไปจนชิดผนัง ราวกับหญิงสาวที่เพิ่งลืมตาขึ้นมาไม่ใช่มนุษย์แต่เป็นวิญญาณที่คลานกลับออกมาจากปรโลก

“ฮูหยินใหญ่ฟื้นแล้ว!”

เสียงตะโกนจากด้านนอกยังดังต่อเนื่อง ตามด้วยเสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่ที่วิ่งกันวุ่นวาย

โรซี่ยกมือกุมศีรษะ ความเจ็บปวดจากบาดแผลยังรุนแรงจนรู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนทุบอยู่ภายใน นางพยายามเรียบเรียงสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ยิ่งคิด ความทรงจำจำนวนมากที่ไม่ใช่ของตนเองก็ยิ่งทะลักเข้ามา

ซูหว่านหนิง

นั่นคือชื่อของเจ้าของร่างนี้

หญิงสาวอายุยี่สิบสองปี บุตรสาวคนโตของซูเหวินไห่ พ่อค้าผ้าไหมรายใหญ่แห่งเมืองหลวง ตระกูลซูไม่ได้มีตำแหน่งในราชสำนัก แต่มั่งคั่งจนมีร้านค้า โกดัง และที่ดินอยู่หลายเมือง เงินทองที่หมุนเวียนในแต่ละปีมากพอให้ขุนนางบางตระกูลยังต้องหันมามอง

ตอนที่ 3

แต่มีกำแพงอย่างหนึ่งที่เงินไม่อาจทำลายได้ง่าย ๆ ชาติกำเนิด ต่อให้สกุลซูร่ำรวยเพียงใด ในสายตาตระกูลขุนนางเก่าแก่ก็ยังเป็นเพียงพ่อค้า สามปีก่อน ซูหว่านหนิงถูกส่งมาแต่งงานกับเผยจิ่งเหิง คุณชายใหญ่แห่งจวนฉางหนิงโหว การแต่งงานครั้งนั้นเป็นสิ่งที่สองครอบครัวต่างต้องการ

สกุลซูต้องการสายสัมพันธ์กับขุนนาง ส่วนจวนฉางหนิงโหวแม้มีเกียรติยศ มีที่ดินและทรัพย์สินมากมาย แต่รายจ่ายของตระกูลก็สูงลิ่ว สินเดิมจำนวนมหาศาลของคุณหนูใหญ่สกุลซูจึงกลายเป็นสิ่งที่ไม่มีใครปฏิเสธได้

ซูหว่านหนิงจึงถูกส่งเข้าประตูจวนโหวพร้อมหีบสินเดิมเรียงกันยาวจนคนทั้งถนนพากันมอง แต่เงินซื้อการแต่งงานได้ กลับซื้อการยอมรับไม่ได้

“ฮูหยินเจ้าคะ”

เสียงสั่น ๆ ดังขึ้นใกล้ตัว

โรซี่หันไปมอง เด็กสาวอายุประมาณสิบเจ็ดปีในชุดสีฟ้าอ่อนคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ดวงตาบวมแดงเพราะร้องไห้มานาน