บทที่ 14 การค้าที่เปลี่ยนชีวิต

บทที่ 14 การค้าที่เปลี่ยนชีวิต

ลูกค้ารายนี้อมยิ้มเล็กน้อย ไม่คิดว่าแม่ค้าสาวคนนี้จะมองเธอออกว่าเธอไม่ใช่ลูกค้าทั่วไปที่หาซื้ออาหารมากิน จึงได้สอบถามถึงสินค้าชนิดอื่น

“แล้วเธอมีสินค้าอื่นเสนออีกหรือไม่ ฉันไม่ได้ต้องการเฉพาะเนื้อตากแห้งเท่านั้น ฉันไม่ได้อยู่เมืองนี้ แต่ต้องการหาซื้อของจำพวกอาหาร

ไปขายที่เมืองข้าง ๆ”

“มีค่ะ มีอีกหลายอย่างเลย ว่าแต่ลูกค้าจะรออีกสักหน่อยได้หรือไม่คะ พอดีว่าฉันติดลูกค้าหน้าร้าน หรือว่าจะเดินเลือกซื้อของก่อนก็ได้ อีกครึ่งชั่วโมงค่อยกลับมาใหม่ เดี๋ยวฉันจะเอาสินค้าอื่น ๆ มาให้ดู”

ฟางเจียวเหมยแม้ว่าอยากจะได้ลูกค้ารายใหญ่ แต่เวลานี้เธอมีลูกค้าหน้าร้านที่ต่อคิวซื้อจำนวนไม่น้อย เลยต้องเสียมารยาทให้อีกฝ่ายรอก่อน

หรือว่าจะไปซื้อของเพื่อขั้นเวลา

“ได้สิ เธอขายของไปก่อน อีกครึ่งชั่วโมงฉันจะกลับมาใหม่” ลูกค้ารายนี้ยินยอมที่จะรอ เพราะเธอเดินตลาดมืดมาหลายแห่งแล้วก็ไม่มีของที่ต้องการเหมือนร้านนี้ จากนั้นจึงไปเดินเล่นและเลือกซื้อของร้านอื่นก่อนเพื่อฆ่าเวลา

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ลูกค้าหน้าร้านก็หมดลงจริง ๆ และวันนี้ฟางเจียวเหมยขายได้ไม่น้อยเลย จากที่คาดคะเนเวลานี้ในมิติน่าจะมีเงินราว ๆ หนึ่งพันกว่าหยวนแล้ว รวมของเก่าที่มาขายเมื่อวานด้วย ไม่คิดว่าการตัดสินใจเอาสินค้าออกมาขายหลายอย่าง จะขายง่ายกว่าเดินหาลูกค้าเหมือนเมื่อวาน

เมื่อไม่มีลูกค้าแล้ว ฟางเจียวเหมยทำทีเป็นหยิบของออกมาจากตะกร้าที่มีผ้าปิดที่เธอวางไว้ข้าง ๆ ก่อนจะหยิบ หมูแผ่น หมูสวรรค์ หมูทุบ หมูฝอย หมูหย็อง หมูตากแห้ง หมูแดดเดียว เนื่องจากเธอไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นจะต้องการสินค้าแบบไหน

ส่วนพวกขาหมูตากเกลือหรือที่เรียกว่าแฮม และเบคอนนั้น เธอไม่ได้เอาออกมา เพราะถ้าเอาออกมา อีกฝ่ายคงสงสัยว่าเธอแบกเอาขาหมูใส่ตะกร้าแล้วยังมีของอื่น ๆ อยู่ด้านในตะกร้าใบเล็ก ๆ อย่างนี้ได้อย่างไร

“ฉันกลับมาแล้ว” ลูกค้าคนเดิมเดินกลับมา ก่อนจะเอ่ยเรียกหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม

“ค่ะคุณลูกค้า นี่คือเนื้อหมูแปรรูปที่ฉันพอจะหาได้ ไม่ทราบว่าลูกค้าต้องการแบบไหนบ้างคะ เดี๋ยวฉันจะแกะให้ลูกค้าลองชิมนะคะ ”

พูดจบ ฟางเจียวเหมยก็ไม่รีรอ ก่อนจะแกะห่อของเนื้อหมูแปรรูปทั้งหลายออก ก่อนจะส่งให้ลูกค้าคนนี้ชิม ซึ่งสร้างความพอใจให้กับลูกค้าไม่น้อย จากนั้นฝ่ายลูกค้าจึงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเพื่อเจรจาการค้าในครั้งนี้

“ฉันต้องการทุกชนิดอย่างละหนึ่งร้อยชิ้น เธอให้ราคาฉันเท่าไหร่ สิบสามหยวนได้ไหม”

หากจะบอกว่านี่เป็นการต่อราคาเกือบครึ่งของราคาขายหน้าร้าน ลูกค้ารายนี้ยอมรับว่าเธอต่อราคาโหดจริง แต่สำหรับการเอาไปขายเพื่อหวังกำไร การต่อราคาจึงเป็นสิ่งปกติของแม่ค้าเช่นเธอเหมือนกัน และคิดว่าเธอซื้อจำนวนเยอะ อย่างน้อย ๆ ต่อให้ได้กำไรชิ้นละห้าเหมา แม่ค้าคนนี้ก็ได้หลายร้อยหยวน อย่างไรก็ดีกว่านั่งขายจนหลังแข็ง

“โอ้..ให้ลดราคาขนาดนี้เลยเหรอคะ ขอฉันคิดดูก่อนนะคะว่าจะยังพอเหลือกำไรอยู่ไหม” ฟางเจียวเหมยแกล้งทำหน้าตกใจและเคร่งเครียดเล็กน้อย แต่ในใจนั้นคิดคำนวณราคาอย่างเร่งรีบว่าเธอจะได้เงินจากการขายครั้งนี้เป็นเงินเท่าไร

‘เรานำสินค้าแปรรูปมาให้ดูแปดอย่าง ถ้าขายได้อย่างละหนึ่งร้อยชิ้น รวมทั้งหมดแปดร้อยชิ้น รวม ๆ แล้วเราจะได้เงินจากการค้าครั้งนี้หนึ่งหมื่นกับสี่ร้อยหยวนเชียวนะ'

“ก็ได้ค่ะ แม้จะได้กำไรไม่เยอะ แต่ก็ดีกว่ามานั่งขายเอง”

สุดท้ายแล้วฟางเจียวเหมยทำทีเป็นยินยอม แต่หารู้ไม่ว่าในใจนั้นลิงโลดอย่างมาก เพราะเงินที่ขายได้ในครั้งนี้ทำให้เธอสามารถซื้อทั้งร้านค้าและบ้านได้แล้ว ส่วนเงินจะหมดกระเป๋าหรือไม่เธอไม่สนใจ เพราะอย่างไรก็หาใหม่ได้

 “คุณลูกค้าจะเอาของไปวันนี้เลยหรือเปล่าคะ หรือว่ามาเอาวันหลัง” คราวนี้เธอเจรจาการค้าขึ้นมาอย่างจริงจัง

“ถ้าฉันต้องการวันนี้เลยเธอทำได้หรือไม่ล่ะ”

“ได้ค่ะ แต่รอสักหน่อยนะคะ เดี๋ยวฉันไปนำสินค้ามาให้” ฟางเจียวเหมยตอบกลับก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้น อย่างไรลูกค้าคนนี้ก็รู้ว่าเธอมีแหล่งซื้อแล้วกินกำไร จะเอาออกมาวันไหนก็เหมือนกัน

หญิงสาวหายไปราว ๆ ครึ่งชั่วโมงก็กลับมาตัวเปล่า

“คุณลูกค้าตามมาด้านนี้ค่ะ ฉันเตรียมของไว้แล้ว ไม่ทราบว่ามีคุณมีคนขนของมาด้วยหรือไม่คะ” ฟางเจียวเหมยกลับมาถึงก็เอ่ยถาม เพราะจะให้เธอขนมาให้ตรงนี้ทั้งหมดก็ไม่ไหวนะ เพราะมันหนักและเป็นที่โจ่งแจ้งมากเกินไป เธอจึงได้เอาออกมาไว้ตรงซอกตึกและจ้างเด็กหนุ่มอายุราว ๆ สิบสามปีเฝ้าไว้

“เดี๋ยวฉันค่อยจ้างแรงงานในนี้ขนไปที่รถของฉันเอง แม่ค้าไม่ต้องกังวล” เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้ม เพราะแรงงานรับจ้างขนของนั้นมีมากมายในตลาดมืด จึงไม่ต้องกังวลหากต้องขนของในปริมาณมาก ๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็เชิญทางนี้ค่ะ”

จากนั้นฟางเจียวเหมยจึงพาลูกค้ารายใหญ่มาที่ซอกตึกเพื่อนับจำนวนและตรวจดูสินค้า

“ขอบใจมากนะ คราวหลังจะใช้บริการใหม่” ฟางเจียวเหมยยื่นเงินให้เด็กหนุ่มหนึ่งหยวนเป็นค่าจ้างเฝ้าของ

พอรับเงินมาเด็กหนุ่มคนนี้ดูตกใจมากเพราะแค่เฝ้าของในเวลาไม่นาน แต่พี่สาวคนนี้กลับให้เงินมาตั้งหนึ่งหยวน “มันมากไปครับ”

“ไม่หรอก มูลค่าของที่เธอเฝ้ามันเยอะมาก แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ ส่วนนี่เนื้อหมูอย่างดี เอากลับไปทำอาหารกินที่บ้านกับครอบครัวเถอะ ขอบใจมาก” พูดจบเธอก็ส่งเนื้อหมูให้กับเด็กหนุ่มหญิงสาวไม่คิดว่าเงินหนึ่งหยวนจะมากไปหากเทียบกับปริมาณและมูลค่าสินค้าทั้งหมดนี้

“ขอบคุณครับพี่สาว” เด็กหนุ่มค้อมหัวขอบคุณไม่หยุด พร้อมกับรับเงินกับเนื้อหมูชิ้นใหญ่ ที่ดูแล้วน่าจะสองชั่งได้มา ก่อนจะรีบวิ่งกลับบ้านด้วยความดีใจ ที่วันนี้ได้เงินตั้งหนึ่งหยวนและยังมีเนื้อหมูอีกด้วย

“คุณลูกค้านับสินค้าได้เลยค่ะ ว่าครบหรือเปล่า” จากนั้นฟางเจียวเหมยก็หันมาพูดกับลูกค้าของเธอต่อ

ลูกค้าสาวพยักหน้า ก่อนจะเดินออกมาจากซอกตึกและมองหาคนของเธอ จากนั้นก็ให้คนที่ติดตามมานับจำนวนสินค้าว่าครบหรือไม่ ก่อนจะจ่ายเงินตามที่ตกลงเมื่อการตรวจสอบสินค้าจบลง

“เธอมาขายที่นี่ตลอดหรือไม่” ก่อนกลับเธอเอ่ยถามว่าฟางเจียวเหมยจะมาขายที่นี่อีกหรือเปล่า เพราะนี่คงไม่ใช่การซื้อขายครั้งสุดท้ายระหว่างสองคนแน่นอน

“มาค่ะ แต่ไม่สามารถระบุวันได้ว่ามาวันไหนบ้าง” ฟางเจียวเหมยตอบกลับไปตามตรงตอนนี้เธอยังไม่สามารถบอกได้ว่าเธอจะเปิดร้านขายข้าวและอาหารแห้งรวมถึงเนื้อพวกนี้ด้วย เนื่องจากยังไม่จ่ายเงินค่าซื้อร้าน แต่อีกไม่นานนี้แหละที่เธอจะมีร้านค้าของตัวเอง

“ตกลง ฉันเองก็มาซื้อของเข้าร้านทุกเดือนอยู่แล้ว หากสินค้าหมดก่อนแล้วฉันไม่ได้มา จะให้คนติดตามสองคนนี้มาซื้อแทนก็แล้วกัน หากเธอมีสินค้าใหม่ ๆ ที่ต้องการขายก็ฝากบอกพวกเขาไปได้นะ” ลูกค้าพยักหน้ารับรู้ก่อนจะบอกแนวทางการทำการค้าในครั้งต่อไป

“ได้ค่ะ” ฟางเจียวเหมยก็พยักหน้ารับรู้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

จากนั้นต่างฝ่ายต่างก็แยกย้าย ฟางเจียวเหมยนั้นรีบกลับไปยังสำนักงานขายที่ดินทันที เพราะตอนนี้เธอมีเงินครบตามจำนวนที่จะซื้อทั้งบ้านและร้านค้าแล้ว