13.เก็บพืชเก็บผักกับการนักโทษที่ถูกขัง

เช้าวันนี้เธอมีหน้าที่อันยิ่งใหญ่มากนั้นคือการทำเครื่องปรุงอาหารต้องของคุณยายที่ชอบขี้งกและชอบทำอะไรเองอยู่เสมอๆ และนั้นทำให้เธอต้องโดนไปด้วยสิ่งที่ฉันจะทำในเช้าอันสดใสก็คือเครื่องปรุง ส่วนที่ต้องมีก็น่าจะหาได้ง่ายๆ นะพริกไทย น้ำตาล หัวหอม ผักชีแล้วก็หมูที่สำคัญน่าจะเป็นเกลือไปขอท่านผู้เฒ่าดีกว่าส่วนผักไปหาแถวๆ นี้หรือไม่ก็ไปเอากับท่านผู้เฒ่าเองเพื่ออาหารไปเลย

หลังจากที่บาน่าทำการเอาเนื้อที่น่าจะเป็นเนื้อหมูหันบางแล้วเอาไปตากส่วนที่เหลือก็เดินไปเก็บพวกสมุนไพรมาทำ ด้วยเหตุนั้นบาน่าหรืออลิสต้องเดินไปหาพวกมันต่อ

อลิสจำต้องเดินหาจนทั่วแต่ก็หาไม่เจอเพราะผักชีมันหายากมากๆ เลยในระหว่างทางที่เดินหาเธอก็ไปเจอเชนกับดัสที่เป็นตัวผู้ของนางกำลังทำอะไรกันอยู่อาจจะทำงานกันหรือไม่ก็ว่างซึ่งอลิสที่ไม่ได้รู้อะไรแถวนี้นักเลยไปถามทำให้เธอมาเดินอยู่ที่ไหนสักทีหลังจากที่ถามพวกเขาเสร็จแล้ว

“เรามาอยู่ที่ไหนกันล่ะเนี่ย เหมือนไม่เคยได้มาที่นี่เลยแฮะ” อลิสมองไปรอบๆ ต้นไม่ใหญ่ที่ดูจะเยอะมากเหมือนกับว่ามันใกล้ป่ามากๆ เลย

อ่อ ใช่ที่นี่คือที่ที่เราเคยถูกอุ้ม ว่าแต่เราเดินมาทางไหนกันล่ะเนี่ยจำได้ว่ามันไม่น่าจะเป็นที่นี่นะหรือว่าเรา

เมื่อสังเกตดูดีๆ ก็จะเห็นว่าที่นี่เป็นด้านหลังของกระโจมท่านผู้เฒ่าที่เดินไปไม่ไกลจะเป็นส่วนที่ติดกับป่า ต้นไม้ใบไม้และพืชขึ้นไปทั่วเหมือนมีคนมาปลูกมันเอาไว้และคนคนนั้นน่าจะเป็นท่านผู้เฒ่าเองเพราะนางคิดว่าพืชพวกนี้มีข้อดีนั้นคือการช่วยรักษาอาการต่างๆ และบางอย่างก็ขึ้นมาตามธรรมชาติแต่เพราะไม่มีคนมาสนใจทำให้พวกมันขึ้นกันอยู่เป็นจำนวนมากและพอมองไปดีๆ ก็จะเห็นกรงยักษ์อยู่ด้านล่างของพื้นและมีกรงยื่นออกมาทำให้เธอคิดว่าน่าจะเป็นที่คุมขังเหมือนในหนังที่เคยดูมา พืชและสมุนไพรเกือบจะทุกชนิดหรือบางชนิดเท่านั้นอยู่แถวนี้หมดอลิสจึงดีใจที่ตัวเองจะได้ไม่ต้องเดินหาไกล

“มีผักชีกับกระเทียมดีจังเลยอย่างน้องเราก็ได้มาแล้วสองอย่าง”

ปัง ปัง

เสียงของแหลมถูกขว้างขึ้นมาจากด้านบนจนไปกระทบกับกรงจนเกิดเสียงทำให้ร่างบางหันไปสนใจว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะเธอไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ในนั้นจริงๆ เลยด้วยซ้ำแต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่นานเกินรอเท้าทั้งสองข้างก็เดินเข้าไปหาด้วยความสนใจ

“เอ่อ หวัดดีมีคนอยู่ในนั้นเหรอ”

“…”

“ม มีคนอยู่ไหมตอบหน่อย” อลิสถามเสียงสั่นไม่กล้าแม้แต่จะชะเง้อหน้าเข้าไปดูด้วยตาของตัวเองว่าใครอยู่ในกรงด้านล่างนั้น แต่เพราะความอยากรู้อยากเห็นมีมากกว่าจึงก้าวเท้าเข้าไปใกล้แล้วก้มลงไปดูจนเห็นว่ามีผู้ชายเปลือยอกนั่งอยู่ในนั้น

อลิสเห็นชายสองคนนั่งอยู่ในกรงนั้นทำให้คิดขึ้นมาได้ว่าสองคนนั้นอาจจะเป็นคนของเผ่างูหรือเผ่าอะไรไม่รู้ที่บุกเข้าชิงเพศเมียจากเผ่าอื่นเพราะดูจากแขนที่มีสีน้ำเงินป้ายรอบๆ แขนเพราะบาไกบอกว่าถ้าอยากรู้ว่าใครอยู่เผ่าไหนให้ดูที่แขนว่าเขามีสีอะไรป้ายอยู่ทั้งสองคนมองเธอด้วยสายตาที่จ้องจะจับเหยื่อและไม่สนใจว่าคนที่อยู่ด้านบนเป็นใครเพราะพวกเขาไม่ได้เป็นมิตรเท่าไรนักสำหรับคนในเผ่า

“พวกนายน่าจะเป็นคนที่บุกเผ่าของเราใช่ไหม ถ้าฉันจำไม่ผิด”

“ทำไมไม่ลงโทษเราล่ะมาจับเอาไว้ทำไมเจ้าพวกอ่อนแอ ห๊ะ” ผู้ชายอีกคนตะโกนด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรเท่าไรนักส่วนอีกคนแม้จะดูไม่เป็นมิตรแต่ก็ไม่ได้ดูน่ากลัวหรือดูไม่ดีเท่าคนที่กำลังตะโกนพูดกับเธออยู่

“เรื่องนั้นข้าไม่รู้เหรอนะ ไม่ได้จะมารบกวนนะแค่เห็นว่ามีกรงอยู่ตรงนี้เลยเข้ามาดูนะตามสบายนะ ตามสบาย”

นี้เราบ้าไปแล้วเรอะ ให้พวกเขาทำตัวสบายในคุกเนี่ยนะเข้าใจพูดนะเรา (-_-!)

“งั้นไม่รบกวนนะ”

“เดี๋ยว!”

อลิสจำเสียงผู้ชายคนนี้ได้คนนี้คือคนที่ลากเธอมาจากในกระโจม เสียงนั้นทำให้เธอต้องหันไปสนใจด้านหลังอีกครั้งในตอนนั้นเธอมองไม่เห็นหน้าเต็มๆ แต่ก็พอจะจำได้รางๆ ใบหน้าคมคายตามฉบับชายชาตรี หน้าท้องเป็นคลื่นหกลูกดูแล้วเหมือนคนออกกำลังกายมาอย่างสม่ำเสมอ ผมสีดำสนิท ดวงตาสีเดียวกันที่มองมาทางเธอด้วยสายตาที่ไม่ไว้ใจและดูฉลาดต่างจากคนข้างๆ ที่ร่างกายสมส่วนและน่ากลัวแต่ไร้สมอง

“มีอะไรกับข้าหรือเปล่า”

“ที่เจ้าใส่นะมันคืออะไรข้าไม่เคยเห็นตัวเมียใส่อะไรแบบนี้มาก่อนเลย ข้าเห็นแต่พวกตัวเมียในเผ่านี้ใส่กันมันคืออะไร” ชายผมดำปรายตามองด้วยใบหน้าหยิ่งยโสเงยหน้าขึ้นมาถามเธอ

“มันคือกางเกงนะ ฉันทำขึ้นมาแล้วก็สอนให้คนในเผ่าทำนะถึงแม้ว่าคนในเผ่าจะยังไม่ชิดเท่าไรก็เถอะทำไมเหรอ หรือว่าอยากได้”

ที่แท้ก็ชอบกางเกงกับเสื้อของเรานี้เองสินะคนเผ่าอื่นงจะไม่สวมกันเท่าไรสินะ

ไม่อายกันบ้างหรือไงที่ใช้ผ้าปิดแค่นั้นแล้วเดินไปไหนต่อไหน ผู้ชายยังพอเข้าใจว่ามีผ้าพัดเป้าเอาไว้อยู่แต่ผู้หญิงนี้สิเสื้อผ้าก็ไม่สวมไม่มีอะไรปิดหน้าอกเลยสักนิดยางอายหมดไปแล้วหรือไงกัน

“เราได้ขอความเห็นใจจากพวกตัวเมีย” ชายอีกคนตะโกนขึ้นมา

นี้ดูถูกเพศแม่อย่างนั้นเหรอ

“เห็นใจเหรอแค่นี้ถึงกับดูถูกเพศเมียเลยเหรอห๊ะ!! คิดว่าตัวเองเป็นใครยิ่งใหญ่มาจากไหนถึงมาดูถูกเพศเมียแบบนี้กันไม่มีคนสอนหรือไงว่าต้องเคารพเพศเมียนะ เจ้าพวกไร้มารยาทรู้ไหมว่าเพศเมียต้องคลอดเด็กออกมาอย่างยากลำบากแค่ไหนกว่าจะเลี้ยงนายที่โง่ๆ แบบนี้โตขึ้นมาได้ต้องเหนื่อยจนเลือดตาแทบกระเด็นขนาดไหนห๊ะ

ต้องท้องถึง 9 เดือนกว่าจะออกนายที่โง่ๆ แบบนี้ออกมาได้สักตัวหนึ่งนะแถมยังต้องทำอาหารให้กิน ทำงานบ้านทุกอย่างอีกเพราะอย่างนั้นอย่ามาดูถูกเพศเมียเข้าใจไหม เข้าใจไหมห๊ะ!!”

พอใจล่ะสบายใจขึ้นเยอะเลย เฮ้อ โล่ง… (^-^)

“ (o_o) ” หน้าของทั้งสองคน

“บาน่า เจ้ามาทำอะไรที่นี่ไม่ได้จะมาซุกซนเล่นอะไรไม่เข้าเรื่องอีกนะ”

อยู่ๆ ก็มีคนเดินมาจากด้านหลังตะโกนด้วยน้ำเสียงแข็งจนทำเอาเธอสะดุ้งเมื่อได้ยินก่อนที่ร่างบางจะหันไปทางด้านหลังก็พบว่าตอนนี้มีชายสามคนในเผ่ามองเธอด้วยสีหน้าไม่ชอบเธอเท่าไรนัก ถือหอกไม้ที่ปลายของมันมีหินแหลมคมเพื่อเอาไว้ป้องกันตัวเอง กับท่านผู้เฒ่าและซาซ่า

“มาทำอะไรที่นี่บาน่า เจ้าอยากจะเล่นซนสินะหรือว่าตอนนี้กลับมาบ้าเหมือนเดิมแล้ว” ซาซ่ากอดอกยืนยิ้มอย่างพอใจมองมาที่เธอทำให้อลิสรู้ว่าชายที่อยู่ด้านหลังน่าจะเป็นคนที่เข้าข้างซาซ่าเพราะดูจากสายตาที่มองมาเจ้าตัวไม่ถูกใจเธอเท่าไรนัก

“ข้าจะไปไหนต้องรายงานเจ้าด้วยหรือไงแล้วเจ้าล่ะเดินตามท่านผู้เฒ่าอยู่ได้กลัวว่าตัวเองจะเสียตำแหน่งไปหรือยังไง”

“แก นัง”

“กลับไปได้แล้วที่นี่ไม่ใช่ที่เล่นซนของเจ้านะบาน่า ไปซะ”

ชายอีกคนเสริมทัพดูก็รู้ว่าไม่ชอบเธอแต่ใครสนล่ะไม่ใช่พ่อแม่เราเสียหน่อยสนทำไม ชิ แล้วดูมองสิทำอย่างกับว่ากำลังมองคนอื่นที่ต่ำกว่าฉันล่ะเกลียดจริงๆ กับคนพวกนี้ที่คิดว่าตัวเองสูงส่งมาจากไหน มองมาก็มองกลับสิมีหน้าเหมือนกัน ตาก็มีปากก็มีเหมือนกันมองกลับไปใครกลัวกัน

“เจ้า นังเด็กไร้มารยาท” ชายอีกคนชี้หน้ามาที่เธอด้วยสายตาและท่าทางที่ไม่พอใจ

“ใครกันที่ไร้มารยาทมาจ้องคนอื่นเขาก่อนแล้วยังมาชี้หน้าด่าอีก มารยาทไม่มีหรือไงคิดว่าตัวเองมีหน้าอยู่คนเดียวเรอะ”

“แก นังไร้มารยาทไม่มีพ่อแม่สั่งสอนแล้วยังจะมาพูดแบบนี้กับพ่อของข้าอีกอย่างนั้นเหรอห๊ะ”

อ่อ พ่อลูกกันไม่น่าล่ะถึงมีนิสัยเหมือนกันแบบนี้ นี้สินะที่เรียกว่าพ่อแม่เป็นยังไงลูกก็เป็นอย่างนั้นนะ

“ซาซ่าเงียบ”

“ต แต่ว่า”

“ข้าบอกให้เงียบ” ท่านผู้เฒ่าจ้องหน้าของซาซ่าที่มีท่าทีไม่พอใจนางกระทืบเท้าไปมาที่พื้นพร้อมเขย่าแขนของพ่อตัวเองเหมือนเด็กไม่รู้จักโต แต่อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าท่านผู้เฒ่าคนนี้ไม่ได้เข้าข้างยัยซาซ่าคนนั้น ยายชราเดินเข้ามาหาอลิสที่นั่งอยู่ที่พื้นหญ้าใกล้ๆ กับกรงด้วยสายตานิ่งเฉยเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่รึ เมื่อวานข้าได้ยินว่าเจ้าทำส่งที่เรียกว่าที่นอนกันตอนนี้เชนกับดัสและคนอื่นๆ กำลังช่วยกันที่นอนที่กระโจมของตัวเองเจ้าไม่ไปช่วยเขาอย่างนั้นรึ”

“ก็ตอนแรกหนูกะว่าจะไปช่วยแต่พอดีหนูคิดมาได้ว่าหนูมีอย่างอื่นที่ต้องทำอีกก่อนที่บาไกจะกลับมาหนูอยากให้เขากินอาหารอร่อยๆ หลังจากเหนื่อยๆ มาเท่านั้นเองเลยมาหาพืชสมุนไพรทำเครื่องปรุง”

“ชิ แค่ข้ออ้างนั่นแหละคนไร้ประโยชน์ก็ต้องไร้ประโยชน์ต่อไปนั่นแหละ”

“เจ้าต่างหากที่ไร้ประโยชน์เอาแต่เดินตามท่านผู้เฒ่าทุกวันไม่คิดจะรับสิ่งจากท่านผู้เฒ่ามาเลยสินะ อย่างน้อยข้าก็ทำประโยชน์ข้าทำกางเกงและสอนให้ทำให้คนในเผ่ามีกางเกงและเสื้อสวมใส่แทนการแก้ผ้าแบบไม่อายคนอื่น อีกทั้งยังสอนทำกระเป๋าให้คนในเผ่าไม่ต้องเหนื่อยและสบายขึ้นเจ้าล่ะทำอะไรนอกจากเดินตามท่านผู้เฒ่าและมาหว่านเสน่ห์ใส่ผัวคนอื่น”

เจ็บล่ะสิ คิดผิดคิดใหม่ได้นะที่จะมาต่อฝีปากกับคนอย่างอลิสไม่รู้แล้วว่าคนไทยนะเก่งเรื่องเสือกเรื่องคนอื่นและด่ามากแค่ไหน เหอะนี้และความภูมิใจของฉันล่ะ (>_+)

ทุกประโยคที่พูดมาของทั้งสองและการทะเลาะกันของพวกเขาอย่างไม่สนใจใครทำให้ไม่รู้เลยว่ามีคนตั้งใจฟังอย่างชอบใจอยู่ด้านล่างอย่างเอาใจช่วยว่าใครจะชนะ

ยายผู้เฒ่าเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าอย่างเข้าใจและขอบคุณเทพเจ้าที่ประทานบาน่ามาให้กับนางเพราะตั้งแต่ที่นางมาคนในเผ่าก็สบายขึ้นเยอะทั้งเสื้อผ้า กางเกงที่นางสอนทำ กระเป๋าที่ทำให้คนในเผ่าไม่ว่าจะใส่ของอะไรก็ได้โดยที่ไม่ต้องใช้แค่มือสองข้างอีกต่อไปและล่าสุดที่นอนที่บางกระโจมเริ่มที่มีหนังสัตว์ก็เริ่มทำกันแล้ว

“เครื่องปรุงรึ”

“อาหารนะ หนูว่าจะไปหาท่านผู้เฒ่าพอดีหลังจากที่หาของครบแล้วหนูอยากจะได้เกลือแค่หยิบมือเท่านั้นเอง เห็นว่าท่านน่าจะมีเจ้านี้มันจะทำให้อาหารหรือเนื้อรสชาติดีขึ้นเยอะเพราะกินแต่เนื้อเดิมๆ ไม่ย่างก็ต้มรสชาติไม่อร่อยเลยพอจะมีให้ไหม”

“เกลือรึ เจ้าจะใช้ของมีค่ามากเกินไปแล้วนะไม่รู้รึว่าเกลือมันหายากแค่ไหน” ชายอีกคนที่อายุน่าจะเท่ากับพ่อของซาซ่าชักสีหน้าที่ได้ยินว่าเด็กตรงหน้าอยากได้ของมีค่าที่เกินตัวของตัวเองและใช้ของเปลืองมากเป็นพิเศษ

“ถ้าอยากได้ก็ไปเอาในกระโจมของข้าได้เลย แล้วสมุนไพรครบหรือยังล่ะ”

“ยังเลยขาดหัวหอมใหญ่กับพริกไทย เอ่อเจ้าหัวใหญ่ๆ กลมๆ ที่เวลาสับจะทำให้น้ำตาเราไหลกับพริกไทยลูกกลมๆ เป็นพวงสีเขียวเข็มรสชาติเผ็ดนะ”

อลิสที่กลัวว่าเจ้าตัวจะไม่รู้จักหัวหอมใหญ่กับพริกไทยเพราะที่นี่มีชื่อเรียกไม่เหมือนกับที่โลกของนาง ทันทีที่พวกเขาได้ยินท่านผู้เฒ่าก็บอกทางไป แต่ทางที่จะไปเก็บเป็นนอกเผ่าหรือนอกรั้วของเผ่าอยู่ในป่าไม่ลึกเท่าไรนักเดินไปไม่ไกลด้านหน้าของเผ่าจะมีพืชขึ้นอยู่จำนวนหนึ่ง

ท่านผู้เฒ่าให้เธอพาคนในเผ่าไปด้วยกันเพื่อความปลอดภัย หลังจากนั้นอลิสก็เดินออกมาแต่ก่อนออกมาก็ไม่ลืมที่จะบ๊ายบายนักโทษทั้งสองคนที่ไม่รู้ว่าจะเข้าใจความหมายของมันหรือเปล่าแต่ร่างบางก็คิดว่าเธอส่งยิ้มไปให้แล้วอีกฝ่ายน่าจะรับรู้ได้ว่ามันไม่ได้มีความหมายไม่ดี (อาจจะ)